WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

சிறுகதைகள்

கிரகப்போர் (பாகம்: 6)

மாங்கதிர் கிரகத்தின் ஏதோ ஒரு இடத்தில் உள்ள விமான நிலையத்தில் பரமசாமியும் சுந்தரியும் வந்திறங்கியதை உணர்ந்து கொண்டார்கள். பூமியைவிட்டு பல்லாயிரம் கோடி மைலகளுக்கப்பால் உள்ள ஒரு கிரகத்தில் தாம் இருக்கிறோம் என்ற உண்மையை அவர்களின் மூளை ஒப்புக் கொண்டாலும் அதை அவர்களால் நம்ப முடியாமலும் இருந்தது.
அவர்களிருவரும் மாங்கதிர் கிராமத்துக்கு வரவழைக்கப்பட்ட மிகவும் முக்கியமான விருந்தினர்களாக அங்குள்ளவர்களால் உபசரிக்கப்பட்டார்கள்.எல்லாவற்றையும் விட ஆச்சரியம் அவர்கள் பூமியில் உள்ள மனிதர்கள் போல் இருப்பதும்,தமிழில் பேசுவதும் அவர்களுக்கு ஆச்சரியத்துக்கு மேல் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. உடைகளும் தமிழர்கள் உடுக்கும் உடைகளாகவே இருந்தன.விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தவர்களை இராஜ மரியாதையுடன் அங்குள்ள சிலர் அழைத்துச் சென்றனர்.பூமியை விட்டு வந்திருக்கிறோம் என்பதை அவர்களிருவரும் உணர்ந்த போதும் எதோ ஒரு மந்திரசக்திக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள் போல அவர்களிருவரும் நடந்து கொண்டார்கள்.பயமென்ற என்ற உணர்ச்சி கொஞ்சமும் அவர்களிடத்தில் இல்லமலிருந்தது.விமான நிலையத்திற்கு வெளியே அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களை மேலும் மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தியது.
விமான நிலையத்திற்கு வெளியே பனைகளும் தென்னைகளும் வாழை மரங்களும் பூச்செடிகளும் வரிசையாக இருப்பதைப் பார்த்தும் தாங்கள் இருப்பது வேற்றக்கிரகந்தானா என நம்ப முடியாமல் தவித்தார்கள். விமான நிலையத்தில் காத்திருந்த வாகனமொன்றில் ஏற்றினார்கள். அந்த வாகனம் பூமியில் உள்ள வாகனம் போலல்லாது வேறு ஒரு வடிவத்தில் இருந்தது.அந்த வாகனம் போகும் வேகத்தை அவர்களால் கணக்கெடுக்க முடியவில்லை. பூமியில் வாகனமொன்றில் போகும் போது அதன் வேகத்தை உணர முடியும். ஆனால் அவர்களிருவரும் உட்கார்ந்திருந்த வாகனத்தின் வேகம் மெதுவாகப் போகின்றதா வேகமாகப் போகின்றதா என்பதை அவர்களால் கண்டறிய முடியவில்லை. வாகனம் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தின் உள்ளே போய் நின்றது.அங்கே நின்ற ஆண்களும் பெண்களும் அவர்களை புன்னகையுடன் வரவேற்றார்கள். அவர்களின் உடலில் இருந்து ஒருவித நறுமணம் வீசிக் கொண்டே இருந்தது. இரு பெண்கள் அவர்களை ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்கள். அஙஇக அவர்களுக்கு உணவு வைக்கப்பட்டிருந்தது. என்ன வகை உணவு என்பதை அவர்களால் உணர முடியவில்லை.ஆனால் சுவையாக இருந்தது.
சில நிமிடங்கள் இன்னொரு பெரிய மண்டபத்திற்கு அவர்களிருவரையும் அழைத்து வந்து உட்காரச் சொன்னார்கள். அது விஞ்ஞானகூடம் போன்றிருந்தது. பலர் அங்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.பெரிய திரை ஒன்றிருந்தது. அங்கு வந்த ஒருவர் பரமசாமியையும் சுந்தரியையும் வரவேற்று பேசிவிட்டு ஒரு தூரநோக்கு கண்ணாடிக்கூடாகப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். பார்த்தவர்கள் அதிர்ந்து போனார்கள். பூமியில் உள்ள தமது வீட்டைப் பார்த்தார்கள். இப்பொழுது அங்கே விடியற்பொழுது.அவர்களின் வீடு பூட்டப்பட்டிருந்தது. வீதியில் போவோரில் சிலர் இவர்களின் வீட்டுக்கருகாமை சென்று ' சுந்தரி சுந்தரி அழைப்பதும், 'இவள் எங்கை போய்விட்டாள் என்று சொல்வதும் இவர்களின் காதுகளில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கருவிக்கூடாகக் கேட்டது.தங்களுக்கு மிக அருகில் அந்தக் காட்சிகள் தெரிந்ததை நம்ப முடியாமல் தவித்தார்கள.; 
தூரநோக்குக் கருவியிலிருந்து கண்களை எடுத்ததும். பெரிய திரையில் காட்சிகள் தெரியத் தொடங்கின.பூமியில் சட்லைற் வேலை செய்யாமல் இருந்த போது நடந்த அத்தனை சம்பவங்கள் தொட்டு தங்களை மாங்கதிர் கிரகத்திற்கு கொண்டு வந்தது வரை உள்ள அத்தனை நிகழ்வுகளும் திரையில் காட்சியளிக்கத் தொடங்கின.இவர்கள் மந்திரசக்தி உள்ளவர்களா அல்லது அதீதமான விஞ்ஞான சக்தி உள்ளவர்களா தான் படித்த செய்தி போல தமிழர்கள் மந்திர சக்தி உள்ளவர்கள் அந்தச் சக்தியைத்தான் விஞ்ஞான சக்தியாக மாற்றினார்கள் என்பது உண்மைதானோ என பரமசாமி நினைத்தார்.
'பரமசாமி நீங்கள் நினைப்பது சரியே தமிழர்கள் மந்திரசக்தி உள்ளவர்கள். அவர்கள் இங்கிருந்துதான் பூமிக்கு அனுப்ப்பட்டவர்கள். பல இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன் அனுப்பப்பட்ட முன் பூமிக்கு அனுப்பபட்ட மனிதர்களின் வாரிசுகளே இப்பொழுதிருக்கும் மனிதர்கள். தமிழ் மொழியிலிருந்து அங்கு பேசும் அனைத்து மொழிகளும் உருவாகின. நாங்கள் இங்கிருந்தபடியே ஒவ்வொரு விநாடியம் பூமியில் நடப்பதை கண்காணித்துக் கொண்டே வருகின்றோம்.இனிப் பூமியை அழிக்க வேண்டிய காலம் நெருங்கிவிட்டது. பூமியில் உள்ள அமெரிக்கா சொல்வது போல ஏலியன்ஸ் உருவத்தில் எந்த உயிரினமும் இல்லை. மாங்கதிர் என்ற எங்கள் கிரகம் 15,000 கிரகங்களை கண்காணித்து வருகின்றது.
செவ்வாய் கிரகம் என்று பூமியில் உள்ளவர்களாலஇ அழைக்கப்படும் கிரகமும் மனிதர்கள் வாழ்ந்து அழிக்கப்பட்ட கிரகமே. அவர்கள் தமக்குத் தாமே அழிவைத் தேடிக் கொண்டவர்கள். நீங்கள் இங்கேயே தங்கப் போகிறீர்களா அல்லது பூமிக்கே திரும்பப் போகிறீர்களா என இதுவரை பேசிக் கொண்டிருந்த மனிதர் கேட்டதும், பரமசாமியும் சுந்தரியும் 'நாங்களிரவரும் இங்கேயே இருக்க விரும்புகிறோம்' என்றனனர்.'நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள் பூமியில் பலகோடி மனிதர்கள் இருந்தும் உங்களிருவருக்குமே அந்த அதிர்ஸ்டம் கிட்டியுள்ளது.இன்னும் சில நிமிடங்களில் இன்னொரு கிரகத்திற்கு அழைத்துக் கொண்டு போகப் போகிறோம் சில நிமிடங்கள் ஓய்வெடுங்கள் என அவர் போக ஒரு ஆண் இருவரையும் அழைத்துக் கொண்டு போய் ஒரு வாகனத்தில் உட்கார வைக்கிறான். அது படுக்கை அறை கொண்ட வாகனம். அவர்கள் படுக்கையில் படுத்ததும் நித்திரையாகிவிடுகிறார்கள்.வாகனம் போய்க் கொண்டிருப்பது போல உணர்கிறார்கள். கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தவர்கள் மலைத்துப் போய் நிற்கிறார்கள்.
பூமியில் கோவிலகளில்களில் சிலைகளாக வைத்துக் கும்பிடப்படும் விநாயகர் உருவகங்கள் உயிருள்ளவையாக அங்குமிங்குமாக நடமாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள்
(இப்பகுதி நிறைவு பெறுகிறது. பரமசாமியும் சுந்தரியும் மாங்கதிர் கிரகத்தில் வாழ ஒப்புக் கொண்டதால்,அவர்களின் வாழ்க்கை இனி அங்குதான். ஆனால் அவர்களுக்கு பல கிரகங்களுக்கு போய் வரும் வாய்ப்பு கிடைக்கப் போகின்றது. பூமியிலிருந்து பலர் அடிக்கடி மாயமாக மறைகிறார்கள். அவர்களுக்கு என்னவாயிற்று என்பதை எவராலும் அறிய முடியவில்லை. அப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் மாயமாக மறைந்தவர்கள்தான் பரமசாமியும் சுந்தரியும். இனி................)



கிரகப் போர்  (பகுதி.5)
எழுதியவர்: காசியரின் பேரன்
படுக்கையறைக்குள் நுழைந்த பரமசாமியும் சுந்தரியும்  திகைத்துப் போய் நின்றதற்குக் காரணம் பூமியில் அவர்களின் படுக்கையறை போல் இருந்ததேயாகும். பூமியைவிடடு; பலவாயிரம் கோடி கிலோமீற்றருக்கு அப்பால் பிரபஞ்சத்தில் மிதக்கும் தளத்தில் வீடுகள் நிறைய இருப்பதும,; அந்த வீடுகளில் ஒரு வீட்டிலேதான் அவர்கள் ஓய்வு எடுப்பதற்கும் நித்திரை கொள்வதற்குமாக ஒரு அறையடியில் கொண்டு போய் விட்டிருக்கிறார்கள். பூமியிலிருந்த போது மனிதர்களுக்கு இருக்கும் பய உணர்ச்சி இப்பொழுது இவர்களுக்கு இல்லை. பூமியில் வைத்து இங்கு அழைத்து வந்த வேற்றுக்கிரக வாசிகள் இவர்களின் கைகளைப் பிடித்து அழைத்த போதே பரமசாமியிடமும் சுந்தரியிடமும் இருந்த பய உணர்ச்சி அவர்களின் நரம்பு மணடலங்களிலிருந்தும் மூளையிலிருந்தும்  அகற்றப்பட்டுவிட்டது. 
வேற்றக்கிரக வாசிகளான இவர்களை அழைத்து வந்தவர்களிடம் பயம் என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை. வேற்றக்கிரக வாசிகளான இவர்களின் உடல் மனிதர்களின் உடலைத் தொடும் போது இவர்களின் உடலில் தோன்றும் அதிர்வு அலைகள் மனிதர்களின் உடலின் அதிர்வலைகளுடன் கலக்கும் போது மனிதர்களின் உடலில் பய உணர்ச்சி இல்லாமல் போய்விடுகிறது. அதனால்தான் பிரபஞ்சத்தில் அந்தரத்தில் மிதக்கும் தளத்தில் நின்ற போதும் பரமசாமிக்கோ சுந்தரிக்கோ பயம் என்ற ஒன்று இல்லாமல் இருந்தது. 
ஆனால் அவர்களிடம் இருந்த  சந்தேகத்தை உணர்ந்து கொண்ட வேற்றக்கிரக வாசிகள் 'புன்முறுவலுடன் நாங்கள் உங்களைப் போலவே இருக்கிறோமே என்று தானே யோசிக்கிறீர்கள்' என்று கேட்டவுடன், இவர்கள் எப்படி அதனைத் தெரிந்து கொண்டார்கள் என யோசிப்பதற்கு முன் அவர்கள் நீங்கள் எங்களின் வாரிசுகள்.பூமியில் ஏலியன்ஸ் என்று சொல்லி வருவது முழுவதும் அங்குள்ள மனிதர்கள் செய்யும் பொய்ப் பிரசாரம். உங்களைப் போன்ற எங்களைப் பொன்ற உருவம் உள்ளவர்கள் இரண்டாயிரம் கிரகத்திலிருக்கிறார்கள். வேறு வேறு உருவத்தில் உள்ளவர்கள் ஆயிரம் கிரகத்திலிருக்கிறார்கள் என வேற்றக்கிரக வாசிகள் சொல்ல அவர்கள் திகைப்பு இன்னும் அதிகரிக்கின்றது.
தமிழில் தங்களுடன் பேசியதை இது எப்படி சாத்தியமானது என அவர்கள் யோசிக்கும் போது 'பூமியில் உள்ள எல்லா மனிதர்களின் மொழிகளை எங்களால் பேச முடியும் பூமியில் மனிதர்களை கொண்டு வந்து இறக்கிய போது அவர்களும் வல்லமையுடையவர்களாகத்தான் இருந்ததார்கள் நாளடைவில் அவர்களின் கெட்ட மனநிலையால் அந்து வல்லமை இல்லாமல் போய்விட்டது. பூமியிலஇ உள்ள மனிதர்கள் வெகு விரைவில் அழிக்கப்படுவார்கள்' என்று சொன்ன போதுகூட பரமசாமியிடமோ சுந்தரியிடமோ பயம் ஏற்படவில்லை. தொடர்ந்து எந்ததக் கேள்வியையும் கேட்காமல் படுக்கையறைக் கட்டிலில் போய் உட்கார அறையைச் சாத்திவிட்ட அந்த ஆணும் பெணணும் போய்விடுகிறார்கள்.
பரமசாமிக்கும் சுந்தரிக்கும் சுகமாக நித்திரை கொண்டனர். நித்திரையை விட்டெழுந்ததும் தங்கள் வீட்டின் குளியறைபோலிருந்த அந்தக் குளியலஇ அறையில் குளித்தார்கள். குளித்துமுடிந்ததுமுஇஅடுத்து என்ன நடக்கப் போகின்றது என்று யோசிப்பதற்குள் பக்கத்து அறை திறக்க அங்கே அழகான பெண்கள் அழகாக சிரித்தபடியே அவர்களுக்கு இட்லியும் கோப்பி போன்ற பானத்தையும் கொண்டு வந்து வைத்ததார்கள். சாப்பிடுங்கள் இதையும் குடியுங்கள் என அந்தபஇ பானத்தைக் காட்டி விட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள். சாப்பிடலாமா விடலாமா குடிக்கலாமா விடலாமா என்ற பயம் அவர்களுக்கு இல்லை. நன்றாகச் சாப்பிட்டார்கள். அந்தப் பானத்தையும் குடித்ததார்கள் அநதப பானம் ஏதோ ஒரு புதுவிதமான சுவையாக இருந்தது.
தங்களுக்கு இருக்கும் சந்தேகங்களை கேட்க நினைக்கும் போதே அவர்கள் பதில் சொல்லிவிடுவதால் எதையுமே அவர்களிருவரும் கேட்கவில்லை. அவர்களிருவருக்கும் பயம் என்ற ஒன்று இல்லாததால் அவர்களுக்கு அந்த இடம் இயல்பானதாகவிருந்தது மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தனர்.
அவர்களின் அறைக்குப் பக்கத்திலிருந்த கதவு மெல்லத் திறந்தது. வாசலில் ஒரு ஆண் வந்து நின்றார். உங்களை அழைத்துக் கொண்டு மாங்கதிர் என்ற எமது தாய்க் கிரகத்திற்குப் போகப் போகிறோம். இi உங்களுக்குரிய உடைகள். இங்கிருந்து இன்னும் பல கோடி மைல்களுக்கப்பால்தான் எங்களின தாய்க்கிரகம் இருக்கின்றது. இந்த உடைகளை அணிந்து கொண்டு தயாராக இருங்கள் என அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு அந்த ஆண் கதவைச சாத்திவிட்டுச் செல்கிறான்.
பரமசாமிக்கும் சுந்தரிக்கும் இது கனவா அல்லது உண்மையில் நாங்கள் பிரபஞ்சத்தில் ஒரு தளத்தில்தான் நிற்கிறோமா என அணுமானிக்க முடியாதிருந்தது. சில நிமடங்கள் செல்ல புதிய உடையை அணிந்திருந்த அவர்களை ஒரு ஆணும் பெண்ணும் அழைத்தக் கொண்டு போய் இருக்கையில் அமர்த்தினார்கள். அவர்களும் அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்தார்கள். 
அந்தத் தளம் அசைவது போல அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். அந்த தளத்திற்கு வெளியே பார்க்கக்கூடிய விதத்தில் இருந்த கண்ணாடி ஊடக பார்த்த போது நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன. பூமியை இங்கிருந்து பார்க்க முடியாதா என நினைத்துக் கொண்டு பரமசாமி ஆணின் பக்கம் திரும்ப 'பூமியை இங்கிருந்து உங்களுடைய கண்ணால் பார்க்க முடியாது. ஆனால் எங்களால் பார்க்க முடியும். உங்களைப் போல எங்களுக்கு உருவங்கள் இருந்தாலும் எங்களுக்கு விசேசமான சக்திகள் உண்டு. பொறுமையா இருங்கள் தாய்க்கிரகத்திலிருந்து பூமியைப் பார்க்க முடியும் உங்கள் வீட்டையும் பார்க்க முடியும் என சிரித்தபடியே ஆண சொன்னான். பக்கத்திலிருந்த ஆணும் பெண்ணும் புன்முறுவல் பூத்தபடியே இருந்தனர்.
முன்னாலிருந்த ஒரு பெட்டி போன்ற ஒன்றைத் திறந்து இரு பேணிகளில் தண்ணீர் போன்ற ஒன்றை வார்த்து பரமசாமிக்கும்சுந்தரிக்கும் கொடுத்துவிட்டு அவர்களும் குடித்ததார்கள். அந்தத்தளம் பொகும் பாதை எங்கும் இருளாகவும் இருந்தது வெளிச்சமாகவும் இருந்தது. பூமிலிருந்து சூரியனைச் சந்திரனைப் பார்ப்பது போல சில கிரகங்கள் பரமசாமிக்கும் சுந்தரிக்கும் தெரிந்தன. ஒரு பெரிய கிரகத்தைக காட்டி இங்கிருந்துதான் நீங்கள் விநாயகர் என்று பெயர் வைத்து வணங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற அவரை அனுப்பியிருந்தோம்.பூமியை விட சக்திமிக்க உயிரினங்கள் வேறு கிரகங்களிலிருக்கின்றன. அவை எல்லாம் எமது தாய்க்கிரகமான மாங்கதிர் கிரகத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கின்றன. உங்களை அங்கெல்லாம் அழைத்துப் போவோம்' என்று அவர்களிருவரும் மாறி மாறி விளங்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கையில் விமானம் பூமியை நோக்கி இறங்கும்போது தெரிவது போல கட்டிடங்கள் தெரியத் தொடங்கின. வியப்பின் உச்சத்திற்கே பரமசாமியும் சுந்தரியும் போய்விட 'இது பூமியல்ல தாய்க்கிரகமான மாங்கதிர் கிரகத்திற்கு வந்துவிட்டோம்' என்று அந்த ஆணும் பெண்ணும் சொன்னார்கள்.
(அடுத்து என்ன? ....... தொடரும், இன்னும் பல அதிசயங்களுடன்)


கிரகப் போர் 4
எழுதியவர்: காசியரின் பேரன்

பரமசாமியும் சுந்தரியம் நண்பரின் வீட்டிற்குள் நுழைந்த போது வீட்டின் நிலவரம் களேபரமாக இருந்தது.கதவு திறநதிருந்ததால் அவர்கள் இருவரும் சுலபமாக நண்பரின் நுழைய முடிந்தது. அங்கு நடைபெற்று முடிந்த அசாதரண சூழ்நிலையால் வீட்டிலுள்ளவர்கள் வீட்டின் வாசல் கதவை மூட மறந்துவிட்டார்கள். வீட்டில் உள்ளவர்கள் இவர்களை வரவேற்கவில்லை.
வீட்டிற்குள் மின்சாரம் இல்லை என்பதை அங்கு எரிந்து கொண்டிருந்த மெழுகுவரத்தி சாட்சியாக இருந்தது. ஆனால் தொலைக்காட்சியில் ஒரு காட்சி திரும்பத் திரும்ப தெரிந்து கொண்டிருந்து. நண்பரின் மனைவி சோர்ந்து போய் கணவரை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நண்பரோ தொலைக்காட்சியை பலமுறை நிறுத்தியும் அது நிற்காமல் காட்சி தெரிந்து கொண்டே இருந்தது. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து பரமசாமியும் சுந்தரியும் திகைத்தார்கள்.நண்பர் யாரோ ஒரு பெண்ணின் தோளில் கைபோட்டபடி படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த காட்சிதான் அது. பேராசைப்பட்டு வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்த மூட்டையிலிருந்து எடுத்து வந்து சட்டலைட் டெக்கோடர் காட்டை தனது வீட்டு டொக்கோடரில் போட்ட வினையைத்தான் நண்பர் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார். 
வீட்டில் இராமனாகவும் வெளியில் கிருஸ்ணனாகவும் நடந்து கொண்ட நண்பரின் சுயமுகம் அவர் வீட்டில் வெளிப்பட்டுக கொண்டிருந்தது. அதற்குள் அவர்களால் நிற்க முடியவில்லை. தாமாக வந்தது போலவே அவர்கள் நண்பரின் வீட்டிலிருந்து வெளியேற முற்படுகையில்'சாமி இங்கை பார்த்ததை தயவு செய்து ஊருக்குள் சொல்லிப் போடதையுங்கோ' இது பேயின் விளையாட்டு, நீங்களும் ரிவியில் பார்ப்பதை நம்பாதையுங்கோ என நண்பர் கெஞ்சுவது போல் சொன்னார்;.;;.இருவரும் தலையாட்டிவிட்டு வெளியேறுகையில் மூட்டையிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்த பெனறைவ், கமராஸபைகர் காட், சட்லைட்டெக்கோடர் காட் வைத்திருந்த பயத்தில் பரமசாமிக்கு வேர்க்கத்  தொடங்கியது. தனது கைக்குள் இருப்பது என்னென்ன திருவிளையாடல்களைக் காட்டப் போகிறதோ எனப் பயந்து மனைவிக்கு தெரியாமல் கைகைளை விரித்து நிலத்தில் போட்டுவிட்டார். 
மூட்டையில் வந்திறங்கிய பென்றைவ், கமராஸ்பைகர்காட், டெககோடர் காட் ஆகிவற்றை பேராசையில் எடுத்துக் கொண்டு போனவர்கள் இதற்கள் என்ன இருக்கும் என பரீட்சித்தப் பார்க்கவும் அவை அவரவர் செய்து மூடிமறைக்கப்பட்ட தவறுகளை குடும்பத்திற்குள் எல்லோருக்கும் தெரியப்படுத்த  குடும்பங்களில் சண்டையும் சச்சரவும் ஏற்பட்டு ஊரே கலவரமாகிப் போய்விட்டது. பரமசாமி, சுந்தரி வாழ்ந்த ஊரில் மட்டுமல்ல அனைத்து நாடுகளிலும் இதே நிலைமைதான். உலகமே குழம்பிப் போய்க் கிடந்தது.
இது பேய் பிசாசின் வேலைதான் எனப் பத்திரிகைள் சில எழுதின.இது வானத்தில் மிதக்கும் சட்லைட்டின் வேலைதான் இது என இன்னும் சில பத்திரிகைகள் எழுதின. ஆனால் ஓருசில வெளிநாட்டுப் பத்திரிகைகள் இது வேற்றக்கிரகத்தின் அதீத தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியால் மனிதர்களை வேவு பார்க்கும் செயல், மனிதர்களால் கண்டறிய முடியாதவாறு பூமியில் வந்திறங்கும் மனிதர்களைவிட பலவாயிரம் தனிமனித மூளை வளர்ச்சியுள்ள வேற்றக்கிரக உயிரினங்களின் பயமுறுத்தல் இது. பூமி மிது போர் தொடுக்கும் முன்னேற்பாடுதான் என எழுதின.
உலகம் திகைத்துப் போயிருந்த அன்றிரவு பரமசாமியும் சுந்தரியும் மிகவும் அச்சத்துடனயே நித்திரைக்குப் போனார்கள். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும் போது கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு பயத்துடன் போய் கதவைத் திறந்தார்கள்.கதவடியில் இரண்டு அழகாண பெண்கள் புன்முறுவல் பூத்தபடி  நின்றிருந்தார்கள்.பரமசாமி திரும்பி சுவர் மணிக்கூட்டைப் பார்த்தார் நேரம் 2.30 மணி காட்டியது. அந்த அழகான இரண்டு பெண்களில் ஒருத்தி மஞ்சள் நிறச் சேலையிலும் இன்னொருத்தி சிவப்புநிறச்சேலையிலும் ஒய்யாரமாக நின்றார்கள். அவர்களிலிருந்து ஒரு சுகந்தமான நறுமணம் வந்து கொண்டிருந்தது. பேய்களும் பெண்கள் வடிவில் வரும் கேள்விப்பட்டிருந்ததால் இவர்கள் பேய்தானோ என பரமசாமியும் சுந்தரியும் நினைக்க' நீங்கள் இருவருமே எங்களை பேய்யென்று ஒரே மாதிரி நினைக்கிறீர்கள், நாங்கள் பேய்கள் அல்ல, உங்களைப் போல மனிதர்கள்தான், உங்கள் இருவரையும் எங்கள் ஊருக்கு அழைத்துக் கொண்டு போக வந்திருக்கிறோம்' என அந்த இரு அழகிகளும் தமிழில் தாம் நினைத்ததை சொன்னதும் திகைத்த இருவரும் சிலையாக நிற்க'வாருங்கள் என இருவரின கையையும் மெதுவாக பிடிக்க, பரமசாமியின் உடலுக்குள்ளும் சுந்தரியின் உடலுக்குள்ளும் ஒரு உணர்வு பரவத் தொடங்கியது. 
மந்திரித்துவிட்ட கோழி போல அந்த அழகான பெண்களுக்குப் பின்னால் பரமசாமியும் சுந்தரியும் சென்றார்கள். ஒரு நிமிடத்திற்குள் அவர்கள் வீதியில் நின்ற காரொன்றில் அவர்களை ஏற்றிவிட்டு பக்கத்திற்கு ஒருவராக அழகிகள் இருவரும் உட்கார்ந்திருக்க கார் புறப்பட்டது. புறப்பட்ட கார் மெதுவாக மேலெழுந்து. பரமசாமிகு;கம் சுந்தரிக்கும் அது புது அனுபவமாகத் தோன்றியது. மனதில் பயம் இல்லாது சுகமா இருந்தது. அழகிகள் இருவரினதும் கைகளும் இவர்களின் உடலில் பட்டதும் இவர்களின் நரம்பு மண்டலங்கள் மூளை என்பன ஒருவிதமான புதிய உணர்வைப் பெற்றுக் கொண்டதை அவர்கள் உணரந்தார்கள். 
கார் மெலெழுந்ததும் ஒரு இடத்தில் நின்றது. அழகிககள் இருவரும் கதவுகளை திறந்து இறங்கிக் கொண்டே'வாருங்கள்' என அழைத்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் பூமியிலிருந்து பலவாயிரம் கோடி கிலோமீற்றர் அப்பாலிலிருந்த ஒரு தளம்.
அது ஒரு விமானத்தளம் போலிருந்தது. இவர்கள் இருவரும் அந்தத் தளத்தில் காலை வைத்ததும் 'வாருங்கள் வாருங்கள் உங்களை மாங்கதிர் கிரகத்தின் பிரபஞ்ச தளத்தினராகிய நாங்கள் வரவேற்கிறோம்' என ஆண்களும் பெண்களுமாக அங்கு நின்ற நூற்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் ; தமிழில் வரவேற்க, நாங்கள் காண்பது கனவா நினைவா என பரமசாமியும் சுந்தரியும் தடுமாற, நீங்கள் கனவு உலகத்தில் நிற்கவில்லை, பூமியைப் பொல பலமடங்கு nhரிய மாங்கதிர் கிரகத்தின் போக்குவரத்திற்கான பிரபஞ்சத் தளத்திலேதான் நிற்கிறீர்கள், இன்னும் சில நிமிடத்தில் உங்கள் பூமியை உங்களுக்குக் காட்டுவோம், பூமியில் இப்பொழுது நீங்கள் நித்திரை கொள்ளும் நேரம் முதலில் நித்திரை கொள்ளுங்கள், நீங்களிருவரும் நித்திரையால் எழுந்ததும் பூமியைக் காட்டுவோம் அதில் உங்கள் வீட்டையும் பார்க்கலாம்' என்று ஒரு ஆண் தமிழில் சொன்னான்.
அவர்களிருவரையும் படுக்கை அறை வாசல்வரை  இரு பெண்கள் அழைத்துச் சென்று விட்டனர். பரமசாமியும் சுந்தரியும் பூமியிலிருந்து பலவாயிரம் கோடி கிலோமீற்றர் அப்பாலுள்ள அழகான நவீனமான பிரபஞ்சத் தளத்தில் உள்ள படுக்கை அறைக்குள் நுழைகிறார்கள். படுக்கை அறையைப் பார்த்ததும் அவர்களின் வியப்புக்கு அளவே இல்லை.
தொடரும்      


கிரகப் போர் 3

எழுதியவர்: காசியரின் பேரன்

வீட்டுக்கு வெளியே பார்த்த சுந்தரி "யையோ.....யையோ.....யையோ" என முதல் எழுத்தான ஐ யை விட்டிட்டுச் சத்தம் போட்டுச் சொல்லுவதற்கான  காரணம் உண்டு.

கணவன் சாமி உருளைக்கிழங்கு வாங்குவதற்கு போய்  குறிப்பிட்ட கடையில் கிடைக்காமல் வேறு ஒரு கடைக்குப் போய் வாங்கிக் கொண்டு வந்தார். வீட்டு வாசல் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்து கொண்டே கடையின் பெயரைச் சொல்லி உருளைக்கிழங்கு அங்கு இல்லையென்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே"ஐயையோ.."சுந்தரி சத்தம் போட,பரமசாமி "அதற்கு ஏன் சுடுதண்ணியை காலில ஊத்தின மாதிரி அபசகுணமாய் ஐயையோ என துள்ளுறாய் எனச் சொல்ல அன்றிலிருந்து "ஐ"யைச் சொல்லாமல் "யையோ" எனச் சொல்வதை நிறுத்திவிட்டாள்.

மனைவியின் "யையோ"சத்தத்தைக் கேட்டு யன்னலுக்கு வெளியே எட்டிப் பார்த்த சாமி திகைத்துப் போய் நின்றார். வீட்டிலிருந்து ஐம்பது மீற்றர் தூரத்திலிருந்த மைதானத்தில் பலர் கூடிநின்று வானத்தை நோக்கி அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

சாமியும் யன்னலுக்கூடாக வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தார். ஒரு பொதி போன்ற பொருள் கீழ்நோக்கி மெதுவாக வந்து கொண்டிருந்தது. என்னவாக இருக்கும்,சிலவேளை வேற்றக் கிரகவாசிகளின் பறக்கும் தட்டாக இருக்குமோ என்ற எண்ணியவாறு பயத்துடன் அந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தார் சாமி. சுந்தரி யன்னல் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 

எதுவாக இருக்கும்,மைதானத்தில் கூடியிருந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். பலர் இது வேற்றுக்கிரக வாசிகளின் பறக்கும் தட்டுத்தான் என்ற முடிவுடன் வேறு அவர்கள் எங்களைப் பொல இருப்பார்களோ வேறு உருவத்தில் இருப்பார்களோ என்ற ஆவலுடன் காத்திருந்தனர்.

நேரஞ் செல்லச் செல்ல கூட்டம் அதிகமாகியது.நிலத்தை நோக்கி அந்த பொதி போன்ற உருவம் நெருங்க நெருங்க கூடியிருந்தவர்கள் மனதில் ஒரு பயமும் ஆவலும் தோன்றத் தொடங்கியது.

வேகமாக நிலத்தை நோக்கி வராமல் அந்தப் பெகாதி போன்ற உருவம் காற்றில் மிதந்து வருவதைப் போல மிதந்து வந்து நிலத்தைத் தொட்டது.

அடுத்து என்ன நடக்கப் போகின்றது என்பதை கண்ணிமைக்காமல் அந்தப் பொதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

ஊசி போட்டால் கேட்குமளவிற்கு பெரும் அமைதி. சில விநாடிகள் சென்றன. பொதியின் மேல்பகுதி மெதுவாகத் திறந்தது.யாருமே அருகில் செல்லத் தயங்கினர். ஆனால் பொதிக்குள் என்ன இருக்கின்றது என்பதை அறியும் ஆவலிலஇ ஒருவர் இருவர் என அருகில் செல்லத் தொடங்கினர்.

தங்களுக்கு வானத்திலிருந்து வந்த பொதியாலஇ ஆபத்து இல்லையென்பதை திடப்படுத்திக் கொண்ட கூட்டம் அந்தப் பொதியை சுற்றி நின்றது. திறந்த பகுதிக்கூடாக எட்டிப் பார்த்தனர். பார்த்தவர்களுக்கு வியப்பாக இருந்தது.

உள்ளே புகைப்படம் எடுத்ததன் பின்பு கணிணியில் செருகி எடுத்த படங்களை கணிணித் திரையில் பார்க்கக்கூடிய ஸ்பைகர் காட்கள், பென்றைவ்வகள், தொலைக்காட்சியில் சட்லைட் ஊடாக படங்களைப் பார்ப்பதற்குரிய காட்கள் என நிறைய இருந்தன.

அவற்றை எடுக்கவா விடவா என சுற்றிநின்றவர்கள் தயங்கினர். பரமசாமி தயக்கத்தடன் மற்றவர்களின் தோளிற்கு மேலால் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒருவர் துனிந்து ஸ்பைகர் காட், பென்றைவ், சட்லைட்காட்டை எடுத்தார். எல்லோரும்  எடுத்தவரைப் பார்த்தார்கள் அவருக்கு ஒன்றும் நடக்கவில்லை என்பதைக் கண்டதும் ஒருவர் இருவர் என எல்லோரும் எடுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

இதற்கிடையில் வானத்திலிருந்து பொதி ஒன்று நிலத்தில் விழுந்துவிட்டது என்ற செய்தி காவல்துறைக்கு எட்ட காவல்துறையும் வந்ததுவிட்டது. திருவிழாவில் சுண்டலை கைநிறைய அள்ளுவது போல ஒவ்வொருவரும் பொதிக்குள் இருந்ததை அள்ளிக் கொண்டு மெதுவாக விலகினார்கள். சாமியும் கைகொள்ளுமளவிற்கு அள்ளி எடுத்தார்.

காவல்துறையினர் இப்பொதி எப்படி வானத்திலிருந்து வந்ததை அங்கிருந்தவர்களிடம் விசாரித்தறிந்துவிட்டு பொதியை தமது வாகனத்தில் ஏற்றினர். வாகனத்திலிருந்த காவல்துறையினர் பொதியிலிருந்து ஸ்பைகர் காட், பென் றைவ், சட்லைட் காட் போன்வற்றை அள்ளி காற்சட்டைப் பைக்குள் நிரப்பினர்.

கைகளால் அள்ளி எடுத்த மக்களும் காவல்துறையினரும் அல்லோலகல்லோலப்படப் போகின்றனர் என்பதை அவர்கள் அப்பொழுது உணரவில்லை.

கைநிறைய ஸ்பைகர்காட், சட்லைட்காட், பென்றைவ் அள்ளிக் கொண்டு கூட்டம் மெல்ல மெல்லக் கலையத் தொடங்கியது. சாமியின் அவற்றை கைநியை அள்ளிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து மேசையில் வைத்தார்.

சுந்தரி அதைப் பார்த்து "இவை என்ன " என்று கேட்க அவர் விளங்கப்படுத்தினார். அதற்கு சுந்தரி "இவற்றைப் பாவிக்கத்தான் " கமராவும் இல்லை சட்லைட் தொலைக்காட்சியுமில்லையே என்று குத்திக்காட்டி மனசுக்குள் பேசுவதாக நினைத்துக் கொண்டு வாய்க்குள்"இந்த மனுசனை கட்டின நேரம் எருமையைக் கட்டியிருக்கலாம் என முணுமுணுக்கஈ அது சாமியின் காதில் விழ "இப்ப எருமை" என்று என் காதில் விழுந்துதே யாரைச் சொன்னனி" என்று கேட்க, தான் அப்படிச் சொல்லவில்லையென்று சுந்தரி முழுப்பூசணிக்காயை சோற்றில் மறைத்தாள்.

சாமியின் வீட்டில் தொலைபேசி இணைப்புமில்லை,கைத்தொலைபேசியுமில்லை, தொலைக்காட்சிப் பெட்டியுமில்லை. இது மனைவி சுந்தரிக்கு nபுரமு கவலையைத் தந்தது. இருந்தாலும் சாமி அவற்றை வாங்குவதில்லை என்று பிடிவாதமாக இருந்தார்.

வானத்திலிருந்து மெதுவாக இறங்கிய பொத பற்றிய செய்தி காற்றுப் போல ஊருக்குள் பரவிவிட்டது. மைதானத்திற்கு வந்து கைநிறைய அள்ளிச் செல்லாதவர்களுக்கு பெரிய கவலை,சந்தர்பத்தை தவற விட்டிட்டோமேயென்று.

சிலர் தமக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் வந்து மேலதிகமாக ஸ்பைர் காட், சட்லைட் காட், பென்றைவ் இருந்தவர்களிடம் வாங்கிச் சென்றார்கள்.

வாங்கிச் சென்றவர்களுக்கு தெரியவில்லை ஆப்பிழுத்த குரங்காகப் போகிறோம் எனத் தெரியவில்லை. சுந்தரியைச் சமாதானப்படுத்திய சாமி அவளை அழைத்துக் கொண்டு நண்பரின் வீட்டுக்குப் போகிறார்.

நண்பரின் வீட்டுக்குள் நுழைந்த இருவரும் அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த களோபரத்தைப் பார்த்து திகைத்துக் கொண்டிருந்தனர். தொலைக்காட்சியில் தெரிந்த காட்சி அவர்களிருவரையும் வியப்படைய வைத்தது.

(தொடரும்) 

புலத்தில் ஒருநாள்                     


நோர்வே நக்கீரா 


"முருகா, அம்மனே, சிவனே, வட்டுவினியானே இந்த பஸ் எல்லாவிடங்களிலையும் நிக்காமல்...யாரும் ஏறாமல்,இறங்காமல் நேரேபோய்; கடசி பஸ்ரொப்பில் நிக்கவேணும். ம்...ம்... இதுக்கிள்ளை யாரே ஒண்டு பெல்லை அடிச்சிட்டுது, இறங்கப்போகுது போலை.  நான் நேரத்துக்குப் போய் சேர்ந்த மாதிரித்தான். சரி இறங்கிறதாவது கதவருகிலுள்ள சீட்டில் இருக்கிறதாக இருக்கவேணும். கடவுளே எம்பெருமானே அப்பதான் பஸ் நின்

றவுடனை இறங்கி ஓடலாம்" 

மணிக்கூட்டைபார்ப்பதும் கடவுளை வேண்டுவதுமாய் கலவரப்பட்டுக் கொண்டே இரு க்கிறாள் ரதி. அவள் நினைத்ததுபோல் ஒரு முதியவர் கதவண்டை ஆசனத் தில் இருந்து இறங்குகினார். 


"கிளடு கொஞ்சம் கெதியா இறங்கினால் பஸ்சை எடுக்கலாம் எல்லே" 

மனதுக்குள் முனகிக் கொண்டாள் ஏதோ தான் தான் பேருந்துச் சாரதிபோல் அரக்கப் பரக்க அவள். கிளவி இறங்குவதற்கு முன் ஓடிப்போய்..... இல்லை பறந்துபோய் அவரின் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டாள். ஏதோ அவசரம் அவளுக்கு.


அவள் இறங்குமிடம் வந்ததும் தோள்பையைத் து}க்கிக் கொளுவிக்கொண்டு குதத்தில் குதிக்கால் அடிபட ஓடத்தொங்குகிறாள். மணிக்கூட்டைப் பார்த்தபின் ஓட்டம் இன்னும் அதிகரிக்கிறது. இவள் ஓட்டப்போட்டியில் பங்குபற்றியிருந்தால் நிச்சம் முதலிடம் இவளுக்குத்தான். சரியாக 5மணிக்கு 2நிமிடங்கள் உள்ளது. நேரத்துக்கு வந்த நின்மதியில் ஒரு பெருமூச்சை எறிந்துவிட்டு சிறுவர்நிலையத்தின் படலையைத் திறக் கிறாள். 


மகள் 9மாதக்குழந்தை குழந்தை பேபியை ஊழியர்கள் தயாராக வைத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் என்ன அவசரமோ 5மணிக்கு நிலையம் பூட்டவேண்டும். இல்லை யென்றால் ரதி 800குரோண்கள் அபராதம் கட்டவேண்டும். அவள் உழைத்ததில் முக் கால்பங்கு அபராதமாகப் போய்விடும். குழந்தையின் முகம் பார்த்த இன்பத்தில் தன் களைப்பு, இளைப்பு, அனைத்தையும் மறந்து தூக்கி அவளை தள்ளுவண்டியினுள் போட்டுக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்குகிறாள். இங்கே எல்லாம் வண்டிக்குள்தான். பிறக்குமுன்னரும், பிறந்தபின்னரும், வாழும்போதும் மரணித்தபோதும் வண்டிக்குள் தான் எம்வாழ்வு.


தோள்பையில் இருந்து ஒருபாடல்....விழுந்தடித்துக் கொண்டு பையைத்திறக்கிறாள். தொலைபேசியில் பாடல் கணவன் கூப்பிடுகிறார்

"கலோ....! எங்கையப்பா நிற்கிறியள்"


"இஞ்சை ரவிக்கிலை மாட்டுப்பட்டுகொண்டன். மூத்தவனை புட்போலுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போகவேணும் வெளிக்கிட்டு நிக்கச்சொல்லு....எனக்கு ரீ ஒண்டையும் போட் டுவை. வந்தகையோடை குடிச்சிட்டு ஓடவேணும்"


"ம்... நான் இரண்டாவதையும் எல்லே கூட்டிக்கொண்டு வரவேணும் அவன் பள்ளிக்கூடம் விட்டு 2மணித்தியாலம் வெளிலை விளையாடிக் கொண்டு நிற்கிறான். மூத்தவனின்ரை கழுத்திலை முதல் முதலாய் இண்டைக்குத்தான் வீட்டுத்திறப்பைக் கொழுவி விட்டனால் அவன் வீட்டை வந்திருப்பான் நீங்கள் ஒருக்கா அடித்துச் சொல்லிவிடுங்கோவன்." 


"இஞ்சை நீ ஒருவிசயத்தை விளங்கிக் கொள்ள வேணும். கார் ஒடிக்கொண்டு ரெலிபோன் பேசினால் பைன் அடிப்பாங்கள். உழைச்ச சம்பளம் அப்பிடியே போயிடும் பிறகு தின்னக்குடிக்க ஒண்டும் இருக்காது"

 

"சரி சரி அதுக்கு ஏன் சீறுகிறியள்...சரி நானே அடித்துச் சொல்லுறன்...வரேக்கை மரக்கறியாவது வாங்கிக்கொண்டு வாருங்கோவன் இண்டைக்கு வெள்ளிக்கிழமை"

"எடி..டி...யோய் உனக்கு மட்டைக்குள்ளை ஏதாவது இருக்கா. நான் வாகனநெரிசலுகி ள்ளை மாட்டுப்பட்டுப் பிச்சுப் பினைஞ்சு  கொண்டு இருக்கிறன். கண்டறியாத மரக்கறி யாம் மரக்கறி. ஒண்டும் இல்லாட்டி நோவேயியன் மாதிரி பாணைத் திண்டுபோட்டுக் கிடவுங்கோ"

"நான் பாண்தின்னுவன் நீங்கள் ஒகேயா...? சமைச்சாலும் அதுசரியில்லை இதுசரி யில்லை. என்று நொட்டையும் நொடியும்...ம் பாணாம் பாண்"


"இப்ப என்னை எப்படியாவது வைன் கட்டவைக்கவேணும் எண்டு தீர்மானித்துவிட்டாய் போலை. சமைக்கிறது எண்டால் சமை இல்லை எண்டால் எங்காவது போய் துலை" என்றவன் தொலைத்தொடர்பைத் துண்டித்துக் கொள்கிறான். தள்ளுவண்டிக்குள் இருந்து தாயைப் பார்த்து சிரிந்தது குட்டிச்செல்வம். குழந்தையின் சிரிப்பினில் இறைவனைக் காண்பது என்பது இதுதானா?


இரண்டாவது மகனையும் அழைத்துக்கொண்டு கடையிலும் சாமான்களையும் வாங்கி தள்ளுவண்டியில் கீழ்தட்டில் போட்டுக் கொண்டு, மீதியை பிள்ளையுடன் வைத்து வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு வீடுக்கு வருகிறாள். விடிய 6மணிக்கு எழும்பி வீட்டுக்குள் ஓடத்தொடங்கியவள் வெளியில் 7மணிக்கு ஓடினாள். வேலைமுடித்து வீடு வரும் நேரம் இப்போ 6மணி. பிள்ளைகள், கணவன், வேலை இதுதான் இவர்களின் சுற்றித்திரியும் செக்கு. ஏதோ உலகத்தைச் சுற்றி ஓடியகளைப்பு அவளுக்கு ஆனால் ஓடியதோ தங்களைச் சுற்றி மட்டுமே.  வேலைக்கு என்று 12மணித்தியலங்கள், து}ங்க 8 மணித்தியாலங்கள் மீதி 4மணித்தியாலங்களுக்குள்தான் எமக்கென உள்ளது. இதற்குள் தான் சமையல், சாப்பாடு, வீடு கூட்டல் கழித்தல் பெருக்கல், மலசலம் கழித்தல் சண்டைபிடித்தல் எல்லாமே. உழைத்தது மிஞ்சுகிறதா? மிஞ்சுவது என்ன? களைப்பு, இளைப்பு, நின்மதியின்மை மனவேதனை, உலைச்சல், சண்டை சச்சரவு நோய், துன்பங்கள், கடன்கள், அபராதங்கள் மட்டுமே.


வீட்டுக்குள் போக முயன்றவளை தபால்பெட்டி கூப்பிடுகிறது 

"என்ன மறந்துபோய் போகிறாய் திரும்பி வரபோகிறாயா போகும் போது என்னைத் திறந்து பார்த்துவிட்டுப்போ" யன்னல்வைத்த பெண்களின் இரசவிக்கைகோல் திறந்து காட்ட விரும்புகிறது தபால்பெட்டி 


பெட்டியைத் திறந்தால் நல்லவார்த்தை சொல்ல ஒருகடிதம் கிடையாது. ஈமெயில் வந்த பின் கடிதம் யார் எழுதுகிறார்கள். எல்லாம் கட்டவேண்டிய காசுகளைக் கேட்டும்  அறுவை, நிலுவை என ஏராளம். ஒருகடிதம் மட்டும் கண்ணைக் குற்றியது எடுத்து உடைத்துப் பார்க்கிறாள். 


அவளுக்கு எல்லாம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. தன்னைச்சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று அறியமுடியவில்லை. ஆனால் உலகமே சுற்றியது அப்படியே படியில் இருந்து விட்டாள்.

சின்னவன் தங்கையின் தள்ளுவண்டியைப் பிடித்தபடி

"அம்மா என்னம்மா? அம்மா...?......அண்ணா ஓடிவா அம்மா ஒருமாதிரியாக இருக் கிறா ..ஒடிவா..."


அண்ணனும் ஓடிவருகிறான். தகப்பனும் நல்லவேளை வந்து சேருகிறார்..

"என்னடியப்பா இதிலை கிடக்கிறாய். எழும்பு...எழும்பு....சாப்பிட்டனியே.... சாப்பாடு கொண்டு போவாய் சாப்பிடமாட்டாய். நான் கிண்டிக் கேட்கவேணும் வேண்டும்"எரிந்து கொள்கிறான்.


"அப்பா...அம்மா இந்தக்கடித்தைப் பாத்துபோட்டுதான் மயங்கினவ" 


தகப்பன் கடிதத்தை எடுத்துப்பார்த்துவிட்டு அவரும் அப்படியே படியிலேயே குந்தி விடுகிறார். கடிதம் பொலிசில் இருந்தது 

"-பலதடவைகள் எச்சரிக்கைக் கொடுத்தும் வாடகைப்பணம் கட்டாத காரணத்தினால் எதிர்வரும் வெள்ளிக்கு முன்னதாக வீட்டைக் காலிசெய்யவேண்டும்.-" 


ஒருவாறு தன்னைச் சுதாகரித்துக் கொண்டு மனைவியையும் கைத்தாங்கலாக அழைத்துக் கொண்டு வீட்டினுள் செல்கிறான்.


"டேய் தம்பி மூத்தவன் இண்டைக்கு புட்போலும் இல்லை ஒரு மயிரும் இல்லை போய் படி"

படிப்பு என்ன பிள்ளைக்குத் தண்டனையா? தலையைக் குனித்தபிள்ளை மறுபேச்சுப் பேசவில்லை 


"அப்பா உதவிவேணுமா அப்பன்" மூத்தவன்


"சாமானுகளை கொண்டுபோய் வைக்கிற இடத்திலை வை. பிறகு எனக்குக் கறிகாய் பிச்சு வெட்டித்தா நான் சமைக்கிறன். அம்மா கொஞ்சம் றெஸ் எடுக்கட்டும். சின்னவன் ....நீ தங்கைச்சியைப் பாத்துக்கொள்"


சமைக்கத் தொடங்கிவிட்டான். சமையலறைகளில் ஆண்களைக் காண்பது மகிழ்ச்சி தான். சோபாவில் கோலில் இருந்தபடி

 

"என்னப்பா செய்கிறது. வெள்ளிக்கிழமைக்கு முன் வெளிலை போகவேணுமாம்"


"சத்தம் போடாமல் இரு இன்னும் 7நாள் கிடக்கிறது தானே"


"நீங்கள் இப்பிடி இப்பிடித்தான் நாட்களைக்கடத்தி இப்ப இந்த நிலைக்கு வந்து நிக்கிறம். கட்டவேண்டிய 8000குரோண்கள் 80000 ஆய் வந்து நிக்குது" 


மெளனம்...பதில் இல்லை... சமையலுக்கு வேண்டியவற்றை எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்

 

"அப்பாபாhhh..." மூத்தவன் அலறினான்..


"டேய் என்னடா...என்னடா..." பதறிப்போகிறார் தந்தை. 


இரத்தம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வெங்காயம் நறுக்கும் போது விரலையும் சேர்த்து நறுக்கிவிட்டான். விரலுக்கு இறுக்கமாகக் கட்டைப்போட்டுவிட்டு கையை தலைக்கு மேலே தூக்கி வைத்திருக்குமாறு பணித்தபின் தந்தையின் கார் அவசரசிட்சைக்காகக் காற்றாய் பறந்தது. டீரி டீரி...காரின் பின்னால் பொலிஸ்சின் நீல ஒலியுடனான சமிஞ்சை. காரை நிறுத்தினான். பொலிஸ் சாரதி அத்தாட்சிப்பத்திரத்தை பார்த்த பின்னர் அதில் இரண்டு ஒட்டையை அடித்துவிட்டு, 5000குரோன்களையும் அபராதமாய் எழுதிக்கொடுத்தார்கள். பிள்ளைக்கு அவசரம் என்று மகனைக் காட்டியபின்னரும் அவர்கள் இரங்குவதாக  இல்லை. துண்டை வாங்கி கட்டவேண்டிய திகதியைப் பார்த்தான் இன்னும் 3கிழமை இருக்கிறது. சம்பளம் வர 4கிழமையாவது ஆகுமே. வங்கிக்;கடன், கார்கடன், சிறுவர்நிலையத்துக்குக் கட்டவேண்டிய காசும் அத்துடன் நிலுவையில் உள்ளது. இப்படி அப்படியென அவனின் 5மாதச்சம்பளமே போதாது.


இளைப்போட்ட பின் அவசரசிகிட்சை நிலையத்தை விட்டுக்கு வருவதற்குப் 11மணி ஆகிவிட்டது. மற்றப்பிள்ளைகளும் மனைவியும் சோபாவிலேயே நித்திரையாகி விட்டார்கள். இவர்களுடன் மேசையில் கட்டவேண்டிய கட்டணங்களும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தன. அத்துடன் தானும் கொண்டுவந்த அபராதத்தை அவற்றுடன் போட்டுவிட்டு சோபாவில் சாய்ந்து கொள்கிறான். 


சரியாக இரவு ஒருமணி இரதியின் கைத்தொலைபேசி தொணதொணக்கிறது. திடுக்கிட்டு  எழுந்தவள் தொ.பே தேடியெடுத்துக் கொண்டு பேசத்தொடங்கினாள்

"கலோ கலோ"


"மச்சாளா? நான் சிறிலங்காவிலை இருந்து கதைக்கிறன். அண்ணையின்ரை மொபிலுக்கும் எடுத்தனான் வேலைசெய்யுதில்லை"


"காசு கட்டினால் தானே வேலை செய்யுறதுக்கு. அண்ணையோடை கதைக்கப் போறியே குடுக்கிறன்"


"இல்லை...அண்ணை சீறிவிழும்...நீங்கள் ஒருக்கா திருப்பி அடிக்கிறியளே"


"என்ரை போணுக்கும் காசுகட்டேல்லை எப்ப வெட்டுவாங்களோ தெரியாது. வந்த விசயத்தை சுடுக்கமாய் சொல்லன்"


" சொந்தக்காரர், மாமா, மச்சான், சகோதரங்கள் எல்லாம்..."


"என்ன செத்துப்போச்சினமே?" ஏற்கனவே உள்ள கடுப்பில் இப்படிக் கேட்டாள் இரதி


"இல்லை எல்லாரும் 2000ஈரோ போடினம்..." தயங்கித் தயங்கி


"எதுக்கு...?" ஆச்சரியத்துடன் வாயைப் பிளந்தாள்


"எங்கடை வாழ்க்கைச் சொலவுக்கும்.  மகளுக்கு சாமத்தியச்சடங்கும் செய்யவேணும். அடிக்கடி காசுகேட்காமல் வருசத்துக்கு ஒருதடவையாக ஒருதொகை.....அதுதான் உங்கடை பங்குக்கு..." என்று இழுத்தாள் சிறீலங்கா மைத்துணி


"ரீ...ரீ.....ரீரீ.. தொலைபேசி கட்டணம் கட்டாத காரணத்தினால் தொலைபேசித் தொடர்பு துண்டிக்கப்படுகிறது." 


"கலோ....கலோ... ம் இதுவும் போச்சு"


------------------------------------------------------------------------------------------------------


காசியரின் பேரன் எழுதும் „கிரகப் போர்“ .
பகுதி 2
மின்விளக்கு கொழுவியிருந்த கொழுக்கியில் சாரதா சேலையை முறுக்கி அழுதபடி கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் தந்தை கதிரேசன் அழுதபடி அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு கிட்டத்தட்ட நூறு வயதிருக்கும். மேசையில் கணிணி இருண்டு போய் அழுதபடி இருந்து. சிறய மேசையில் லப்ரொப், ஐபோன், ஐபாட் எல்லாம் செயலிழந்து போய்க கிடந்தன. தனது ஐபோன் இயங்காததால் கதிரேசன் தனது ஐ போனை நிலத்தில் வீசியெறிந்திருக்க வேண்டும். சுக்குநூறாகி தரையெங்கும் ஐபோன் தரையெங்கும் பரந்து கிடந்தது. அது தரையில் கிடந்த விதம் „பாரத்தீர்களா என்னுடைய நிலைமையை இண்டர்நெட் வேலைசெய்யவில்லை, முகநூல் பார்க்க முடியவில்லை என்பதற்காக என்னைப் போட்டு உடைத்துவிட்டார்களே அண்ணாச்சி மனிதர்களின் நன்றிகெட்ட தனத்தை பாரத்தீர்களா என்று சொல்வது போன் என்னைப் பார்த்து சிதறிய உடைசல் பரிதாபமாக விழித்தன.
நானும் என்னோடு வந்தவர்களும் ஓடிப்போய் கொழுக்கியில் கட்டியிருந்த சேலை முறுக்கலை அவிழ்த்து கீழே போட்டோம். சாரதா „எதற்னகாக அதை அவிழ்க்கிறியள் என்னைச் சாகவிடுங்கள். இண்டர்நெட் இல்லை, முகநூல் இல்லை இனி வாழ்ந்தென்ன விட்டென்ன குழறிக் குழறி அழ சாராதாவின் அப்பா „இவள் செத்த பிறகு நானும் சாகத்தான் இருந்தேன்.முகநூலில் இருபத்தேழு வயதில் எடுத்த போட்டோவைப் போட்டு ஒரு பெண்ணுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்ப எல்லாமே போச்சு „ சொல்லிய போது அவரின் கட்டுப் பல்லு பொலுக்கென்று வெளியே வர அதை வாய்க்குள் தள்ளியபடி தரையில் சுவரோடு சாய்ந்தபடி அழுது கொண்டிருந்தார். சாரதாவின் வீடே சோகமயமாகவிருந்தது.
அவர்கள் இரண்டு பேரையும் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு விசர் விசராக வந்தது. விசரோடை கோபமும் வர „நீங்களென்ன முட்டாள்களா இண்ரநெட் இல்லாவிட்டால் என்ன முகநூல் இல்லாவிட்டால் என்ன வாழ்க்கை என்ன முழுகியா போகப் போகின்றது. சாப்பாடு இல்லாவிட்டால்தான கவலைப்பட வேண்டும்“ என்றேன். சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்திருந்த கதிரேசனும், துள்ளி எழும்பி நிற்க தெம்பு இல்லாவி;டாலும் சுவரோடு பிடிச்சுக் கொண்டு நின்றபடியே „என்ன பைத்தியக்காரன் மாதிரி உளறுறாய்“ உன்ரை வீட்டிலை தொலைக்காட்சிப் பெட்டி இருக்கா ...இல்லை, தொலைபேசி இருக்கா...இல்லை, கைத்தொலைபேசி ....இருக்கா...இல்லை, ஒரு ஐ போனாவது இருக்கா.... இல்லையே. இனி நான் உயிரோடு இருந்தென்ன விட்டென்ன“என்றபடி அழத் தொடங்கிவிட்டார்.
„கடவுளே இதென்ன கொடுமை....இப்படியுமா ஒரு வெறித்தனமாக இருப்பார்கள் „என்று நினைக்கும் போதே வெளியே ஆரவாரமாக இருந்தது.
இன்ரநெற் கடைக்கு எதிரே ஒரே சனநெரிசல் . திடீரென்று இன்ரநெற் கடையிலிருந்த கணிணி வேலை செய்யத் தொடங்கியதும் அங்கிருந்த அச்சடிக்கும் இயங்திரத்திலிருந்து அச்சடித்த தாள்கள் விழுந்து கொண்டிருந்தன.
சட்லைட்டுகள் வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டனவோ என்ற மகிழ்ச்சயில் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் கைத்தொலைபேசியை அழுத்தினார்கள். ஆனால் எந்த இயக்கமுமே இல்லாமல் இருண்டு போய் கிடந்தன கைத்தொலைபேசிகள்.இருண்ட கைத்தொலைபேசிகளைவிட அதை வைத்திருந்தவர்களின் முகங்கள் பிரபஞ்ச இருட்டில் கிடந்தன.
அச்சடித்த தாள்களில் இருந்த எழுத்துக்களை வாசிக்கவே முடியவில்லை. சிறுசிறு கோடுகளாகவும் குற்றுகளாகவும் இருந்தன. ஒவ்வொருவர் கையிலும் அந்த தாள்கள் இருந்தன. அதைப் பார்த்து எல்லோரும் திருதிருவென விழித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
தமிழர், தெலுங்கர், கர்நாடகக்காரர், மலையாளிகள்,இந்திக்கார், ஆங்கிலம் பேசுவோர்   என எல்லோர் கையிலும் புரியாத எழுத்துக்களில் இருந்த தாள்களை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.“யாரே விசமத்தனமாக இப்படி அனுப்பியிருக்கிறான்“ எனச் சிலர் பேசிக் கொண்டனர்.
சாராதா தூக்கிலை தொங்கப் போன கொடுமையைவிட இது பெருங்கொடுமையாகவிருந்தது. அங்கு நின்ற வெவ்வேறு மொழிக்காரரகள்; தங்கள் தங்கள் மொழியில் கண்படி திட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஒரே ஒரு இன்ரநெற் நிலையம் இயங்குவதாகவும் அச்சு இயந்திரத்திலிருந்து புரியாத மொழியில் அச்சடிக்கப்பட்ட தாள்கள் வந்து கொண்ருப்பதாகவும் செய்தி காட்டுத் தீ போல் பரவ அந்தப் பகுதியை நோக்கி மக்கள் வரத் தொடங்கினர். வீதிப் போக்குவரத்து தடைப்பட்டது.  சன நெரிசலைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறையினர் குவிக்கப்பட்டனர்.
அச்சடிக்கும் இயந்திரத்திற்குள் தாள்னகளை வைக்க வைக்க அது அடித்துக் கொண்டேயிருந்தது. மை முடிந்த பிறகும் அச்சடித்துக் கொண்டேயிருந்தது. மை இல்லாமல் தாள்கள் அச்சடித்து வருகிறதே என பயந்து போன இன்ரநெற் உரிமையாளன் நடுங்கத் தொடங்கினான். „ஐயோ கடைக்குள் பேய் வந்திட்டுது, இது பேயின்ரை வேலைதான்“ என உரிமையாளன் நாக்குழற எல்லோரும் திகைத்துப் போய் நின்றார்கள்.
ஒவ்வொரு மொழிக்காரரும் அதே மொழியைப் பேசும் இன்னொருவரிடம் பேசிக் கொள்ள அவரவர் வைத்திருந்த தாளில் உள்ள எழுத்துக்கள் எந்த மொழிக்கார் அதனை வைத்திருந்தாரோ அந்த மொழியாக மாறியது. தமிழ், தெலுங்கு, கர்நாடகம், மலையாளம், இந்தி, ஆங்கிலம் என குறியீடுகள் மாறத் தொடங்கின.
திகைப்பிற்கு மேல் திகைப்பு. „இதுவும் பேயின் வேலைதான் இந்தப் பேய் எல்லா மொழிகளையும் படிச்சு வைச்சிருக்குது“ எனச் சிலர் பேசிக் கொண்டனர். சிலர் நல்ல குளிரில் நடுங்குவது வெடவெடவென நடுங்கிக் கொண்டிருந்தனர். தாளில் இருந்த செய்தியை வாசித்தவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்து பயந்து தரையில் உட்கார்ந்தே விட்டார்கள். செய்தி இதுதான்,:“
50,000 கிரகங்களின் தலைமைக் கிரகமான „மாங்கதிர்“ கிரகத்தின் உயிரின உற்பத்தி நிர்வாகம் மனித உயிரினத்திற்கு விடுக்கும் இறுதி எச்சரிக்கை என்ற தலைப்பிற்கு கீழ் செய்தி ஒன்று இருந்தது.
1.ஒவ்வொரு 50,000 கிரகங்களுக்கும் ஒரு தலைமைக் கிரகம் உண்டு. மனித உயிரினம் ஆகிய உங்கள் கிரகம் எங்கள் „மாங்கதிர்“கிரகத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கின்றது.
2.உங்கள் கிரகத்தில் உள்ள எல்லா மொழிகளும் எமது மொழியியல் உளவாளிகள் மூலம் அறிந்து வைத்திருக்கின்றோம். அந்த மொழிகளை உருவாக்கியவர்கள் நாங்களே.
3. அவர்கள் மூலம் உங்களது அடவாடித்தனமான ஆணவமான செயல்களை நாங்கள் அறிவோம். பலமுறை உங்களை மன்னித்தும் நீங்கள் திருந்துவதாக இல்லை.
4.உங்கள் மீது போர் தொடுத்து உங்களை அழிக்கும் திட்டத்திற்கு எமது தலைமையகம் அங்கீகாரம் அளித்துவிட்டது. உங்களை இனி மன்னிப்பதாக இல்லை. உங்களுக்கான காலக்கெடு இன்னும் ஐம்பது வருடங்களேயாகும். எங்களுக்கு அது ஒரு விநாடி.
5. அதன் இறுதி எச்சரிக்கையாகவே உங்களால் ஏவிவிடப்பட்ட அத்தனை சட்லைட்டுகளையும் அழித்தோம். இப்பொழுது உங்களிடமிருக்கும் தாள்களை வெளிக்கொணர்ந்த கணிணியையும்  அச்சு இயந்திரத்தையும் இங்கிருந்து நாங்களே இயக்கினோம்.உங்களுக்கு ஒன்றை ஞாபகப்படுத்துகின்றோம். டைனசோர் என்ற உயிரினத்தின் அடவாடித்தனம் பொறுக்க முடியாமலே அவற்றை அழித்தோம். அவற்றை அழித்துவிட்டு ஆறறிவுடன் உங்களைப் படைத்தோம். ஆனால் நீங்கள் விலங்குகளைவிட கேவலமாக இருக்கிறீர்கள்.
7.நீங்கள் என்னென்ன தகாதவை செய்திருக்கிறீர்கள் என்ற விபரப்பட்டியல் பலமொழிகளிலும்  நாளைக்கு இரண்டு கிலோ மீற்றர் தூரத்திலிருக்கும் மைதானத்தில் எங்களால் அனுப்பி வைக்பப்பட்டு வந்திறங்கும்.
வாசித்து முடித்த எல்லோரும் வாயடைத்துப் போய் நின்றனர். „இது உண்மையா பொய்யா எனத் தீர்மானிக்க முடியாமல் தடுமாறி நின்றனர். அப்படியென்றால் நாங்களெல்லாம் அநியாயக்காரர்களா இது என்ன கொடுமை. இன்னும் ஐம்பது வருடங்களுக்கு பின் பூமி அழிந்து விடுமோ“பயத்தில் எல்லாருக்கும் வியர்க்கத் தொடங்கியது.காலையில் வீட்டைவிட்டு வெளிக்கிட்ட நான் இரவு பத்துமணிக்குத்தான் திரும்ப வீட்டிற்குப் போனேன். சுந்தரி யன்னலடியில் நின்றவாறு தெருவைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள். வீட்டிற்குள் போன என்னை „எங்கை காய்கறி“ என்றாள். காய்கறி வாங்கப் போன நான் அதை மறந்து போனதற்கான காரணத்தைச் சொன்னதும் என்ரை சுந்தரி  காய்கறியை மறந்து „பிறகு...பிறகு...ஆ..பிறகு என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள். அவளும் பயந்துவிட்டாள்,பிறகு „இஞ்சருங்கோ கமலக்கா இங்கை வந்தவா முகம் முழுக்க எண்ணைக் காயம்“என்றவள் கமலத்திற்கு நடந்ததைச் சொன்னாள். நான் ஆர்வத்துடன் கேட்க அவள் சொன்னாள்,: „கமலக்கா மீன் பொரிக்க எண்ணையைக் கொதிக்க வைக்க கமலக்காவின்ரை புருசன் கைத்தொலைபேசி வேலை செய்யவில்லையே என்று அதை நோண்டிக் கொண்டிருக்க கமலக்கா எரிச்சலில் வேலை செய்யாத அதையேன் நோண்டிக் கொண்டிருக்கியள் எனக்கு உதவியாக இந்த சட்டிபானைiயாவது கழுவலாந்தானே எனச் சொல்ல, கமலாக்காவின் புருசன் இந்தா இதையும் பொரி என கைத்தொலைபேசியை கொதிக்கிற எண்ணையிலை எறிய எண்ணை தெறிச்சு கமலாக்காவின்ரை முகம் முழுக்க புண்ணாயப் போச்சுது. கமலாக்கா „இந்த மனுசனை எப்பதான் கடவுள் தண்டிக்கப் போகிறாரோ“ என்று அழுதவாறு மருந்து வாங்கிக் கொண்டு போனா எனச் சொல்லி முடித்தாள்.
எனக்கும் நித்திரை வரவில்லை, சுந்தரிக்கும் நித்திரை வரவில்லை. „அந்தத் தாளிலை என்ன வந்திறங்கும் என்றிருந்தது“ என தொண தொணத்துக் கொண்டேயிருந்தாள். அரைகுறை நித்திரையுடன் அடுத்த நாள் விடியத் தொடங்கியது.
திடீரென்று சுந்தரி „ஐயோ ஐயோ இங்கை வந்து பாருங்கோ“ என்றாள். அடிச்சுப் பிடிச்சு எழும்பி வீட்டுக் கதவை வெளியே போனேன். அங்கே ஆகாயத்தில்........  தொடரும்.....

„காசியரின் பேரன்“;
கிரகப் போர்  பகுதி-1 ஆரம்பம்

 „விடிஞ்சு பத்து மணியாச்சு இந்த மனுசன் படுத்துக் கிடக்கு, இஞ்சருங்கோ எழும்பி தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டு போய் சந்தையிலை மரக்கறியும் மீனும் வாங்கிக் கொண்டு வாங்கோ காலைமையிலையிருந்து நாயாய்ப் பேயாய் கத்திறன் காதிலை விழுந்தால்தானே“ கணவன் பரமசாமிக்கு இடியப்பமும் சொதியும் சமைத்து வைத்துவிட்டு கிழிந்த சட்டையை தைத்தபடியே கணவன் படுத்திருந்த அறையை நோக்கி குரல் கொடுத்து எழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள் கனகசுந்தரி. மனைவி சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்டுக் கொண்டே மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்த பரமசாமி „இந்த மனுசியாலை பெரிய கரைச்சல் சனி ஞாயிறுகளிலாவது நிம்மதியாக நித்திரை கொள்ள விடுதே எப்ப பார்த்தாலும் பழஞ்சீலை கிழிஞ்ச மாதிரி யொஞ்யு....யொஞ்யு என்று“ மனைவிக்கு கேட்காதவாறு முணுமுணுத்தபடி „இஞ்சரப்பா இப்ப ஏன் சத்தம் போடுறாய் கொஞ்சம் நித்திரை கொள்ள விடு“ என்றன்.
தெருவில் பெரும் ஆராவராமாகவிருக்கின்றது. தெருவில் அங்குமிங்குமாக நடந்தபடியும் சைக்கிளிலும் கார்களிலும் போவோராலும் வருவோராலும் தெரு சந்தடியாகின்றது. யன்னலால் எட்டிப் பார்த்த கனகசுந்தரி தைத்த சட்டையை அப்படியே போட்டுவிட்டு கணவனை கட்டிலிலிருந்து தள்ளிவிழுத்தாத குறையாக உசுப்பி எழுப்புகிறாள்“ இஞ்சரப்பா எழும்பிப் போய் தெருவிலை என்ன நடக்குது என்று பாருங்கோ..... ஒரு கைத்தொலைபேசியாவது இருந்திருந்தால் சாராதாவிற்காவது ரெலிபோன் பண்ணி என்ன ஆரவாரம் என்று கேட்கலாம். உங்களுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு என்னத்தைக் கண்டன் ஒரு ரிவி இருக்கா, வீட்டுத் தொலைபேசி இருக்கா இல்லை கைத்தொலைபேசிதான் இருக்கா, கலியாணம் செய்து இரண்டு வருசமாச்சு இதிலை எதையாவது வாங்கியிருக்கியளா“ என்ற சுந்தரியை இடைமறித்து நான் „இஞ்சை எப்ப பார்த்தாலும் கல்லுப் போட்டு குலுக்கிய குடமாகக் லொடுக்கு லொடுக்கு என்று கத்தாதை என்று “ நான் சொல்ல „ஓகோ இப்ப நான் கல்லுப் போட்ட குடம் மாதிரிப் போனனாக்கும் கலியாணம் செய்த புதுசிலை நான் குத்துவிளக்கு நிறைகுடம் இப்ப கல்லுப் போட்ட குடமாகிப் போனன்  எல்லாம் என்ரை தலைவிதி“ சுந்தரி சொன்னதை காதில் விழுத்தாமல் எழுந்து போய் குளித்துவிட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு என்ன நடக்குது தெருவிலை என்று யோசித்தவாறு வெளிச் சுவரோடு சாத்தி வைச்சிருந்த சைக்கிளை எடுத்த நான்  தெருவோர வீடுகளின் முன் படலையடியில் நின்றவாறு எல்லோரும் கைத்ததொலைபேசி எண்களை விரல்களால் அமத்தியவாறு வானத்தை அண்ணாந்து தீராத கவலை முகத்துடன் பாரத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் ஏதோ பாரதூராமாக நடந்திருக்கு போல என்று நானும் வானத்தை நல்லாத் தலையைச் சுற்றி சுற்றி அண்ணாந்து பார்த்தேன். மேகம் எதையுமே வானத்தில் காணவில்லை. பளிச்சென்று நீலநிறமாக இருந்தது.
எனக்கு பரமசாமி என்று பெயரென்றாலும் ஊருக்குள்ளை எனக்கு பிபிசி, சிஎன்என், சாமிசன்னதம் என்ற செல்லப் பெயர்கள் உண்டு. என்னுடைய கொள்ளுப்பேரன் ஓடிய றலி சைக்கிளை இவ்வளவு காலமும் கவனமாக நான் பாதுகாத்து இங்கும் அதிலைதான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறன்.ஊரிலிருந்து இங்கை அந்தச் சைக்கிளை நான் பார்சலில் எடுக்கப்பட்டபாடு ஒரு சைக்கிள் கடையையே வைச்சுக்கக்கூடிய  பாடு.
சைக்கிள் செயினுக்கு எண்ணைவிட்டால் வீண் செலவென்று எண்ணையும் விடுறதில்லை.அதாலை என்ரை சைக்கிள் தெருவிலை இறங்கிவிட்டதென்றால் செயினின் கர்ர்ர்ர்றாபுர்ர்ர்றாச்  சத்தத்தால் ஊருக்கே  தெரிந்துவிடும் சாமி புறப்பட்டுவிட்டார் என்று. வாலைச்சுருட்டிக் கொண்டு தன்பாட்டிற்கு படுத்திருக்கும் நாய்கள் என்ரை வாகனச் சத்தத்தால் மிரண்டு ஏதோ தங்களுக்கு பிரச்சினை வரப் போகுதுதெண்டு என்னைத் துரத்த என்ரை சைக்கிள் ஓடினால்தானே நான் வேகமாக ஓட. ஐசக்கிளை இறங்கி நாய்களை திரத்திப் போட்டு நான் போக எனக்கு கேட்காது என்ற நினைப்பில் சாமி சைக்கிளில் சன்னதமாட வெளிக்கிட்டடிட்டு என்று சிலரும் அங்கை பார் பிபிசி வருது என்று சொன்னவனும் சிஎன்என் வருது என்று சொன்னவனும்  அவர்களுக்கு கிட்டப் போனதும் வணக்கம் பரமண்ணை எப்படி இருக்கிறியள் என்று பிபிசி என்று சொன்னவனும் சாமியண்னை „இப்பத்தான் உங்களை நினைச்சம் நீங்கள் வந்திட்டியள்“ என்று சொல்ல நானும் எழுச்சிமலையானே எல்லாம் உன்ரை திருவிளையாடல் என்றபடி சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டு நடக்கிறன்.
எல்லாற்றை கையிலும் கைத்தொலைபேசி இருக்கு ஆனால் எல்லாற்றை முகத்திலையும் ஒரே சோகம்.சிலர் இலக்கங்களை அமத்துவதும் மேலே அண்ணாந்து வானத்தைப் பார்த்தபடி இருக்க எனக்கு மனம் கேட்கவில்லை, ஒரு ஆளுக்கு கிட்டப் போய்“ ஏன் எல்லாரும் சோகமயமாய் இருக்கிறியள் ஒருத்தற்றை முகத்திலையும் சிரிப்பைக் காணலை, யாராவது முக்கிய தலைவர் போயிட்டாரோ இல்லாட்டி யாராவது நடிகர் நடிகைகள் அவுட்டோ“ என்று கேட்டன். அந்தாள் என்னை முறைச்சுப் பார்த்திட்டு „தலைவர் கிலைவர் செத்தால் எங்களுக்கென்ன நடிகர் கிடிகர் நடிகை கிடிகை செத்தால் எங்களுக்கென்ன அதைவிடப் பாரதூரமான பிரச்சினை அதுதான் கவலை“என அந்தாள் சொல்ல,“ தம்பி அப்பிடி என்னப்பு பிரச்சினை என்றேன்“ அவரோ „அதெல்லாம் உங்களுக்குப் புரியாது இது இன்ரநெற் சமாச்சாரம் „ எனச் சொல்ல,“வெறும்புளி தனைத் திண்று வீணாக நாக்கெரிந்து வரும் பயன் எதுவும் இல்லை“என்று அப்பர் சொன்னது நினைவுக்கு வர அவரிட்டை கேட்டு நடக்கப் போகிற காரியம் எதுவும் இல்லை என்றபடி சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டு சந்திக்கு போனன்.
சந்தியிலை ஒரே சனம். கோப்பிக்கடைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் ஒரே சனம். இன்ரநெற் கடைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் சனம். ஆள் மாறி ஆள் „என்னவாம் ஏதாவது தகவல் கிடைச்சுதா“ எனக் கேட்க“ ச்சா ஒன்றுமில்லையடா மச்சான்“ என்று பொடியள் சொல்ல“ என்ன வாழ்க்கையடா இது இன்ரநெற் வேலை செய்யுதில்லை பேஸ்புக்கில்லை ருவிற்றர் இல்லை நிம்மதியே போய்விட்டுது எங்கையாவது ஆத்திலை குளத்திலை விழுந்தோ இல்லாட்டி எக்ஸ்பிரஸ் றெயினிலை விழுந்தோ செத்துப் போகலாம்“ என்று பொடியள் சோகமாகச் சொல்ல நான் உண்மையிலை திகைச்சுப் போயிட்டன். தற்கொலை செய்யுமளவிற்கு இன்ரநெற் அப்பிடி ஒரு பிரச்சினையோ என்று நினைச்சபடி பொடியளை ஒரு நோட்டம் விட்டன் பெரும்பாலும் எல்லாற்றை விரலிலும் சிகரட். ஊதித்தள்ளிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். அடிக்கொரு தரம் „என்ன வாழ்க்கையடா இது தண்ணி சாப்பாடு வீடில்லாமல் கூட இருக்கலாம்......என்ன வாழ்க்கை இது“ என்று புலம்பிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இந்தச் சோகத்திலையும் பொடியளுக்குள் யாரோ ஒருத்தன் „அண்ணை பிபிசி அண்ணை இன்றைக்கு சாமி சன்னதமாடலையோ“ எனச் சொன்னது கேட்டுது குரல் வந்த திசையைப் பார்த்தேன் யாரென்று தெரியேலை.
கோப்பிக் கடைக்குள் நுழைஞ்சன். கோப்பி குடிச்ச சிலரும் மேசையில் தலையை வைச்சு அழுதபடி பலரும் இருந்தனர். வழமையாக அந்தக் கோப்பிக் கடை கலகலவென்று ஒரே கொண்டடாட்டமாக இருக்கும். பொம்பிளைப் பிள்ளையள் அடிக்கடி மூக்கையும் கண்ணையும் துடைச்சபடி இருந்தனர். மேசையில் கைத்தொலைபேசிகள்  சத்தம் போடாமல் செத்துப் போய்க் கிடந்தன. எனக்கு இந்தப் பிள்ளைகள் அழுதுபடி இருந்தது பொறுக்கேலை கிட்டப் போய ஒரு ஒரு பிள்ளையிட்டை,
„பிள்ளை ஏனம்மா அழுறாய்“ என்றன், அந்தப் பிள்ளை தலையைத் தூக்கிப் பார்த்திட்டு திரும்பி மேசையிலை தலையை வச்சி படுத்திட்டு எனக்கோ மனம் பொறுக்கவில்லை. எல்லாரையும் சுற்றுமுற்றும் பாரத்தன் எல்லாரும் கோப்பி கோப்பியாய்க் குடிச்சபடி மேலே பார்த்தபடி இருந்தனர். எனக்கு மனம் பொறுக்கேலை அந்தப் பிள்ளையிட்டை „இஞ்சரம்மா அழாமல் என்ன நடந்தது எண்டு சொல்லன் ஆரெண்டாலும் பொடியள் கிடியள் சேட்டை கீட்டை விட்டவையோ“ என்று கேட்க அந்தப் பிள்ளை „அப்படி நடந்தாலும்கூட பரவாயில்லை அங்கிள் அதைவிட இது பெரிய கொடுமை“ என்று சொன்ன அந்தப்பிள்ளை „அங்கிள் உங்கடை வீட்டிலை றேடியா ரிவி ரெலிபோன் மொபைல் ஏதாவது இருக்கா“ என்று கேட்க நான் ஒன்றுமே இல்லையென்றேன் „இவையெல்லாம் இல்லாமல் ஒரு வாழ்க்கையா“ என்று என்னைப் பார்த்துச் சொல்ல „நான் தலைசுத்தாத குறையா திகைச்சுப் போய் பக்கத்து கதிரையில் தில்லையில் கூத்தனே தெண்பாண்டி நாட்டானே இந்தப் பூமிக்கு என்னு வந்தது“ என்றபடி உட்கார்ந்தேன்.
கோப்பிக்கடைக்கு எதிரே கொஞ்சம் வடக்குப் பக்கமாகத்தான் என்ரை மனுசியின்ரை பள்ளித் தோழி சாராதாவின் வீடிருக்கு. இண்டைக்கு மனுசிக்கு சொல்ல நல்ல புதினம் கிடைச்சிட்டுது என்று நினைச்சுக் கொண்டு கோப்பிக்கடையை விட்டு வெளியே வந்தன் திடீரென்று சாராதாவின் வீட்டிலிருந்து“ஐயையோ ஐயையோ நான் இனி என்ன செய்வேன் என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சு போச்சுது. கண்கெட்ட கடவுளுக்கு கண்ணே இல்லையா „என்று அலறல் சாராதாவின் வீட்டிலிருந்து வர சாராதாவின் வீட்டுக்கு நான் ஓட என்னோடு பொடியள் சிலரும் ஓடிவந்தனர். வீட்டுக்குள் போன நான் அங்கை கண்ட காட்சியைப் பார்த்து திகைச்சுப் போட்டன்.(தொடரும்)