WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

Story

- கதைக் கதம்பம் 2017 
பண்ணாகம்இணையத்தில்
71 பிரபல உலகளாவிய தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் இன்றிலிருந்து  ஒவ்வொரு வாரமும்-
-------------------------------------------------------------------------------------------------

இந்தவாரம் கதையின் எழுத்தாளர் திரு. கந்தையா முருகதாசன் அவர்கள்  இவர்  யேர்மனியில் ''ஏலையா'' என்னும் சஞ்சிகையின் பிரதம ஆசிரியராக பணி புரிந்து பல்லாயிரம் மக்களால் அறியப்பட்ட சிறந்த சமூகநலன் கொண்ட எழுத்தாளர் ஆவார் இவர் யாழ் தெல்லிப்பளையை தாய் இடமாகவும்  யேர்மனி ஒபகௌசனை வதிவிடமாகவும்கொண்டவர். இவர் பண்ணாகம் இணையம் ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து 11 வருடங்களாக தொடர்ந்து எழுதிவரும் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளனை நாமும் வாழ்த்துகின்றோம். அவரின்  அவள்  கதை இன்று பிரசுரமாகிறது.
------------------------------------

 அவள்


- எலையா க.முருகதாசன்-


அவசரமாக வெளிக்கிட்டு வேகமாக கதவு வரையும் போன தர்சினியை "எங்கை அவசரமாககப் போகிறாய்" எனக் கேட்ட தாயின் குரல் தடுத்து நிறுத்துகின்றது.

"சகானா" அவசமாகக் கதைக்க வேணுமாம் வரச் சொன்னவள் அதுதான் போய்க் கொண்டிருக்கிறன்" என்று போன போக்கில் சொல்லிக் கொண்டே தர்சினி பெருந்து நிலையத்தை நோக்கி வேகமாக நடக்கிறாள்.

தன்னை அவசரமாக வரச் சொன்ன சகானாவின் குரலில் வழமைக்கு மாறான பதட்டமும் சோகமும் இருப்பதை கைத்தொலைபேசியில் பேசிய தொனியிலிருந்து அறிந்து கொண்ட தர்சினி நிலை கொள்ளாமல் தவித்தாள்.

தர்சினியும்; சகானாவும் அவர்கள் இருவரும் வசித்து வந்த அனன்பேர்க் நகரில்  ஒரே வங்கியில் வேலை செய்பவர்கள்.அதனால் சகானாவின் குணத்தை அவள் அறிந்து வைத்திருந்தாள் .சகானா எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுபவள், வேகமாக கோபப்படுபவள். பலமுறை அது அவளுக்குப் பாதமாகவே முடிந்திருக்கிறது.என்னவாக இருக்கும், அவசரமாக கதைக்க வேணும் என்று ஏன் வரச் சொன்னவள் என அவளுடன் பழகி வரும் நாட்களில் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளையும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து அதுவாக இருக்குமோ இதுவாக இருக்குமோ என எண்ணியவாறு பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தவள் புறப்பட  கதவு பூட்டிய நிலையில்  ஆயத்தமாயிருந்த பேருந்தின் சாரதிக்குக் கையைக் காட்டி நிறுத்தும்படி செய்து வேகமாக ஏறி மூச்சு வாங்கியபடி இருக்கையில் அமர்கிறாள்.

"நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்" எனக் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பிய தர்சினி யன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவளுக்கு என்ன நடந்திருக்கும் என்ற பதட்டத்துடன் அவள் வரச்சொன்ன இடத்தில் உள்ள பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கியவள், இறங்கிய இடத்தில் உள்ள கடைத்தொகுதி சுணையின் படிக்கட்டில் சகானா உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்ட தர்சினி வேகமாக அந்த இடத்திற்கு போய்ச் சேருகிறாள்.அவளின்  தோளில் கைவைத்தபடியே சகானாவின் அருகில் உட்காருகிறாள்.தனது தோழியைக் கண்டதும் சகானா குமுறி அழுதபடி அவளின் தோளில் சாய்ந்து விம்மி விம்மி அழுகிறாள்.

"என்னடி சொல்லு ஏன் அழுகிறாய் " என்று சொல்லியவாறு அவளின் தலையை நிமிர்த்துகிறாள். தான் இனி உயிரோடை இருக்கமாட்டன் எனச் சொல்லியவாறு தனது கைத்தொலைபேசியில் தனது பெயரில் இருக்கும் முகநூலைக் காட்டுகிறாள். சகானாவின் பெயரில் அவளின் அரைகுறை நிர்வாணப்படங்கள் இருக்கின்றன. வெவ்வேறு இளைஞர்களை கட்டியணைத்தபடி இருக்கும் படங்களும் இருக்கின்றன.

அதிர்ச்சியடைந்த தர்சினி "என்னடி இதெல்லாம்" என்று கேட்க, என்னுடைய படத்தை எங்கிருந்தோ எடுத்து யாரோ எனது பெயரில் முகநூலைத் திறந்து இப்படிச் செய்திருக்கிறார்கள்" என அழுதவாறு சொல்கிறாள். படங்களுக்குக் கீழ் ஜேர்மன் மொழியிலும், ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் மிக மோசமான அருவருக்கத்தக்க கருத்துக்கள் இருந்தன.

"இது உன்னுடைய படமா" தர்சினி கேட்க,என்னுடைய முகத்தை எடுத்து யாரோ கிராபிக்கில் இதைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எந்த வித்தியாசமும் தெரியாமல் செய்திருக்கிறார்கள், இந்தப் படங்களை அழிப்பதற்கு நான் எவ்வளவோ முயற்சித்தும் முடியாமல் போய்விட்டது.அப்பா அம்மாவிற்கு இன்னும் தெரியாது, தெரிந்தால் என்ன நடக்குமோ தெரியவில்லை.

"நான் உனக்குக் கனநாளாய்ச் சொன்னனான் தெரியாதவர்களை முகநூலில் இணைக்க வேண்டாம் என்று.நிறைய லைக்குகள் கிடைக்க வேண்டுமென்ற பேராசையாலை அறியாதவர்கள் எல்லாரையும் இணைத்து இப்ப பார் எங்கை போய் முடிஞ்சிருக்கு என்று, பொலிசிலை போய் அறிவித்தியா" என தர்சினி கேட்க இல்லை என்கிறாள்."சரி வா என்னுடன,; பொலிசிலை போய் முறைப்பாடு கொடுத்தால் அவர்கள் யாருடைய கொம்பியூட்டரிலிருந்து இந்த முகநூல் செய்யப்பட்டது என்று கண்டுபிடித்துச் சொல்வார்கள் வா"என தர்சினி சகானாவின் கையைப் பிடித்து எழுப்புகிறாள்."தர்சினி வேண்டாம் வேண்டாம் அது எல்லாருக்கும் தெரியவந்திடும் வீட்டுக்கும் தெரிந்திடும்" என அவளைத் தடுக்கிறாள். மீண்டும் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்த தர்சினி" உன்னட்டை ஒரு விசயம் கேட்கிறன் மறைக்காமல் சொல்லு, உன்னை யாரையாவது காலித்து நீ அவனை வேண்டாம் என்று அவனுக்கு சொல்லியிருக்கியா" எனக் கேட்க, கொஞ்சம் தடுமாறிய சகானா "இல்லை இல்லை அப்படி யாரையும் நிராகரிக்கவில்லை"என்கிறாள்

சகானாவின் பதிலில் திருப்திப்படாத தர்சினி. "நீ எதையோ மூடி மறைக்கிறாய் முகமே காட்டுது" எனச் சொல்ல, "தர்சினி சொன்னால் நம்பு அப்படி ஒன்றும் இல்லை" என்கிறாள்.மனதைப் போட்டுக் குழப்பாதை, கோபத்தைக் குறைத்துக் கொள், உணர்ச்சிவசப்படாதை உன்னுடைய குணம் எனக்குத் தெரியும், வீட்டிலை போய் அமைதியாக இரு. இதை யார் செய்தது என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம்" எனச் சொல்லியவாறு அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறி இருவரும் போகிறார்கள். சகானா தான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும் இறங்கி தனது வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

தர்சினி வீட்டின் கதவைத் திறந்ததும்" தாய் பதட்டத்துடன் சகானாசை; சந்திச்சியா" என்கிறாள்" ஓமம்மா" என்கிறாள். "அங்கை ஏதோ பிரச்சினையாம் சகானாவை தகப்பன் அடிக்கப் போக அவள் கோபத்திலை நிலம் கழுவிற தண்ணியை எடுத்துக் குடிச்சிட்டாளாம். ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போனவை ஒரு ஆபத்தும் இல்லையாம்" எனத் தாய் சொல்ல அதிர்ச்சியடைந்த தர்சினி"யாரம்மா சொன்னது" எனக் கேட்க, பக்கத்து வீட்டு சகுந்தலா சொன்னவள்" என்கிறாள்.வந்த வேகத்திலே தர்சினி சகானா இருக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுகிறாள்.

சகானாவை ஆஸ்பத்திரியில் பார்த்திட்டு வந்ததன் பின் தர்சினி அமைதியாக இல்லை. தனது தோழியின் தற்கொலை முயற்சிக்கு யார் காரணமாக இருக்கும் எண்ணியபடியே இருந்தாள். அன்றிரவு தனது லப்ரப் பழுதடைந்துவிட்டதால் தனது அண்ணனின் கொம்பியூட்டருக்கு முன்னால் இருந்து, ஒரு  ஆய்வுக்கட்டுரையை பதிவு செய்வதற்காக பதியாத பென்றைவ் இருக்குதா என ஒன்றை எடுத்து கொம்பியூட்டரில் பொருத்தி கிளிக் செய்தவளுக்கு பெரும் அதிர்ச்சி. சகானாவின் முகநூலில் இருந்த அவளின் அரைகுறை நிர்வாணப்படங்கள் அத்தனையும் இருந்தன.சகானாவின் போலியான முகநூலும் அதில் இருந்தது.கோபத்தின் உச்சிக்கே போய்விட்டாள் தர்சினி.வேகமாக கூடத்திற்கு வந்த தர்சினி அங்கே தாயும் தகப்பனும் தனது அண்ணனும் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை; கண்டதும்" டேய் நீதானா அந்தக் கேவலமான வேலையைச் செய்தனி" என்று கோபத்துடன் அவன் சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டே, அவன் முகத்துக்கு நேரே பென்றைவ்வைப் பிடித்தபடி "இது என்ன" பல்லை நெருமினாள். 

அண்ணா அண்ணா எனப் பாசமாக அழைப்பவள் பத்திரகாளியாக டேய் என்று சொல்லி நின்றதைப் பார்த்து தகப்பனும் தாயும் திகைத்து நிற்க , சகானாவின் அரைநிறை நிர்வாணப் படங்களைப் போட்டு முகநூல் செய்தவன் இவன்தானப்பா, அவள் தற்கொலை செய்யப் போனதற்கும் இவன்தானப்பா காரணம், இனி எப்படி அவளின்ரை முகத்திலை விழிப்பன்  என விக்கி விக்கி அழுது கொண்டே எல்லாவற்றையும் சொல்ல, "ஏனடா இந்த வேலையைச் செய்தனி" என அடிக்க கையோங்கிய கணவனைத் தாய் தடுத்து" சொல்லு ஏன் இப்படிச் செய்தனி சொல்லு, நீதான் இதைச் செய்தனி என்று மற்றைவை அறிந்தால் எங்களைக் காறித் துப்புவினமே, சொல்லடா ஏன் செய்தனி எனக் கேட்க" அவன் தலையைக் குனிந்தபடியே "அவளை நான் விரும்பினன், அதை அவளிட்டைச் சொன்னன், அதற்கு அவள் "உன்ரை மூஞ்சைக்கு நீ என்னை விரும்பிறியா" என்றாள் அதுதான்..." " அதற்காக இப்படிக் கேவலமாகவா செய்வாய" என்ற தந்தை ;. இது பாரதூரமான குற்றம்.அதுகள் பொலிசிலை அறிவித்தால் மானம்மரியாதை எல்லாமே போயிருக்கும். உனக்கும் ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறாள் அதை நினைச்சியா, சகானாவுக்கு உன்னிலை விருப்பமில்லையென்றால் விட வேண்டியதுதானே. சகானாவின் அப்பா அம்மா எங்களுடைய குடும்ப நண்பர்கள். என்ரை கண்ணுக்கு முன்னாலை இப்ப எல்லாத்தையும் அழி...இப்ப அழிக்க வேணும்.. தந்தையின் கண்முன்னால் எல்லாவற்றையும் அழித்தான்.

இனி எப்படி அந்தக் குடும்பத்துடன் கதைக்க முடியும் எனக் கொலைக் குற்றவாளி போல நடுங்கி நின்றனர் தாயும் தகப்பனும். எனது அண்ணன்தான் இதையெல்லாம் செய்தான் என்று எப்படி என் தோழிக்குச் சொல்வேன் என எதுவுமறியாமல் தவித்து கண்ணீர் வழிய சோபாவில் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தாள் தர்சினி.  


நிறைவு

----------------------------------

மீட்சிபெறாத அடிமைகள்

-ஜுனைதா ஷெரீப்-


பாயொன்றில் படுத்திருந்த பல்கீஸ் சரேலெனக் கண் விழித்தாள். தூரத்தேயுள்ள பள்ளிவாசலொன்றில் அதிகாலைத் தொழுகைக்காக ஒலித்த பாங்கொலியின் கடைசிப் பகுதிகள் மெலிதாகத் தேய்ந்துகொண்டிருந்தன. அவளுடைய கண்கள் வலித்தன, பாரமாக இருந்தன. விலகிக் கிடந்த மேற்சீலையை கையில் பற்றி நெஞ்சகத்தை மறைத்தாள். குலைந்து கலைந்து கிடந்த முடிக்கற்றைகளை விரல்களால் கோதிவிட்டாள். உதடுகளின் வெளியே வழிந்திருந்த காய்ந்த உமிழ்நீரை விரலொன்றால் நீவிவிட்டாள். திரும்பி பக்கத்தில் மல்லாந்து படுத்திருந்த அவளது கணவன் காசீமைப் பார்த்தாள். அப்பட்டமாகக் கிடந்த அவனது நெஞ்சாங்கூடு உயர்வதும் பணிவதுமாக ஆழ்ந்த நித்திரையில் நீளநீளமான மூச்சுக்களை ஊதிக்கொண்டிருந்தான். நித்திரைக்குப் போவதற்கு முன்னால் ஆறிய அவனது மனப்பசி காரணமாகவோ என்னவோ ஆழ்ந்த துயில் அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது.

‘இந்தாளுக்கு வேற வேலையே இல்ல. நாளாந்தம் நாளாந்தம் அந்தச் சனியனைத்தான் கேட்டுக்கிட்டிருக்கான். அதனால நான் பகல் முழுதும் படுற வேதனை இந்தாளுக்கு என்ன தெரியும்?’ மனதுக்குள் புருசனைக் கரித்துக்கொட்டியவாறே அவள் எழ முயன்ற வேளையில் அதுவரை அவளது அணைப்பில் படுத்திருந்த ஒன்றரை வயதேயான பாலகன் சடுதியாகக் கண் விழித்து கால் கைகளை நீட்டி முடக்கி பெருங்குரலில் அழத்தொடங்கினான்.

‘சரிதான். இவனும் முழிச்சிட்டான். இப்ப நான் முழுகணும். சுபஹ_ தொழணும். காலத்தாலேயே தொல்லை தொடங்கிட்டு’ நினைத்தவாறு சற்று தள்ளி கிழிந்த பாயொன்றில் சுருண்டவாறு படுத்திருந்த அவளது மகள் பரீதாவை சப்தமிட்டு எழுப்பினாள்.

“டியேய் பரிதா! எழும்புடி! எழும்புடி கெதியா!” தொடர்ச்சியாக சப்தமிட்டு அழுதுகொண்டிருந்த குழந்தையை கைகளில் காவியவாறு மெதுமெதுவாக பிட்டத்தால் அரைத்தவாறு நகர்ந்து சென்று பரீதாவின் உடலைப் பற்றி உலுக்கினாள்.

பரிதா விழிகளை திறந்தும் திறக்காததுமாக “என்னகா உம்மா. படுக்க உடமாட்டியா?” அரைகுறையாகக் கேட்டாள்.

பரிதாவுக்கு சமீபத்தில்தான் ஏழு வயது தொடங்கியிருந்தது. வீட்டுக்கு சமீபமாகவுள்ள ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் தரத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு நான்கு வயதாகும்போதே தாய்க்குக் கிடைத்த இரண்டாவது மகள் மஹ்மூதாவை வளர்க்கும் பொறுப்பு இவளின் தலை மீதுதான் சுமத்தப்பட்டது. இப்போது மூன்றாவதாக இன்னுமொரு ஆண் குழந்தை.

“அப்புறமா படுக்கலாம். எழும்பு கெதியா. இவனுக்கு பாலைக் கொடுத்துத் தாறன். வச்சுக்க. நான் நாலு வாளித் தண்ணிய உடம்பில ஊத்தி குளிச்pட்டு அப்படியே தொழுதிட்டும் வந்துடறேன். நீயும் நேரத்தோட மதரசாவுக்குப் போகணும்.” பல்கீஸ் கூறியவாறு போர்த்தியிருந்த மார்புச் சீலையை நீக்கி குழந்தைக்குப் பாலூட்டத் தொடங்கினாள்.

“கொஞ்ச நேரமாவது நிம்மதியா படுக்க உடமாட்டியே. நீ வருசத்துக்கு ஒன்றா பெத்துக்கொண்டிரு. நான் வளர்க்கேன்.” முணுமுணுத்தவாறு எழுந்திருந்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? பொம்பிளப் புள்ளகள் நேரத்தோடு எழும்பிப் பழகணுன்டி. போயி முகத்தைக் கழுவிகிட்டு டக்குணு வா”

பல்கீஸ் கைக்குழந்தையை மூத்த மகளிடம் கொடுத்துவி;ட்டு பெயருக்கு குளியலறையாகவும் மலசலகூடமாகவும் அமைந்திருந்த உள் வெளிப் பூச்சுக்களைக் கொண்டிராத அறையொன்றை நோக்கிச் சென்றாள்.

நெய்னாகுடியில் முன்னரெல்லாம் மலசல கூடங்கள் வசிக்கும் வீட்டுக்கு வெளியே வேறாக அமைந்திருந்ததுடன், குளியல் என்னவோ நான்கு புறமும் சுற்றிவர வேலிகளைக் கொண்ட கிணற்றடியில்தான் இடம் பெற்றது. இப்போதெல்லாம் மாடிவீடுகள் பரவலாக தோன்றத் தொடங்கிய பின்னர், தென்றலும் வாடையும் தத்தமது இறகுகளால் வெற்று மேனிகளைத் தடவ அகன்ற வாளிகளால் கிணற்றில் குளிர் நீர் மொண்டு தலையில், உடலில் ஊற்றுவதனால் கிடைக்கும் இன்பமெல்லாவற்றையும் தொலைத்து அவன் பார்த்து விடுவானோ இவன் பார்த்துவிடுவானோவென்ற அச்சத்தால் குளியலறைகள்தாம்.

பரீதா கைக்குழந்தையைத் தூக்கிவாறு சமையற்கட்டினுள் போடப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலை நோக்கி நடந்தாள். போகும் வழியில் சற்றுத் தள்ளிப் படுத்திருந்த மஹ்மூதாவின் முழங்கால்களுக்கு மேல் கலைந்து கிடந்த பாவாடையை சரிப்படுத்தி கால்கள் மறைய போட்டு விட்டாள்.

‘பாவம்! இவளாவது அயர்ந்து படுக்கட்டும்! நித்திரையில் காணும் இன்பத்தை இவளாவது அனுபவிக்கட்டும். நான்தான் மூணு வயசிலேருந்து நாலு மணிக்கும் அஞ்சு மணிக்குமாக எழும்பி எனது இன்பங்களைத் தொலைத்துவிட்டு நிப்பது போதும். இவளாவது நல்லா படுக்கட்டும்’ பரிதா மனதினுள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

ஆடிக்கொண்டிருந்த ஊஞ்சலின் கிரிச் ஒலியுடன் குளியலறையினுள் அவளது தாயின் முணுமுணுப்பும் குழாயிலிருந்து நீர் கொட்டும் சப்தமும் தொடராகக் கேட்டன. ஊஞ்சல் கயிறுகளில் முதுகைச் சாய்த்தவாறு இன்னும் சரிவரக் கலையாத தூக்கக் கண்களுடன் கைக்குழந்தையை மடியில் கிடத்தியவாறு ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

பல்கீஸ் தொழுது முடித்து தொழுத முசல்லாவை மடித்து வைத்துவிட்டு சமையலறைக்கு வந்தாள்.

“பரிதா. புள்ளய என்கிட்டே தந்துட்டு பாத்றூமுக்க போய் ஒன்டுக்கு ரெண்டுக்கு போறதென்டா போயிட்டு கெதியா வா. ஆறு மணியாகப் போகுது. மதரசாவுக்குப் போகணும். கெதியா எடு” மகளை நோக்கி கட்டளைகளை வீசினாள்.

கேட்டியால் அடிபட்ட மாட்டைப் போல பரிதா வேகவேகமாக செயற்படத் தொடங்கினாள். அசமந்தமாகச் தொழிற்பட்டால் உம்மாவின் ஏச்சுப் பேச்சுக்கு ஆளாக வேண்டி வரும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

பரிதா குளியலறையில் நிற்கும் போது தாயின் குரல் கேட்டது. “பரிதா. உன்ட வேலைகளை கெதியா முடிச்சுட்டு வந்து அடுப்பில தேத்தண்ணியை போடு. நான் இவனை நித்திரையாக்கி வளத்திட்டு வாறன். நீ தேத்தண்ணியை ஊத்தாத. நான் வந்து ஊத்துறன். நீ சீனியை கூடப் போட்டுடுவாய்.”

பரிதாவுக்கு உம்மா கூறியது எல்லாமே அத்துபடி. தினம் தினம் அந்த வீட்டில் நடப்பவைதான் இந்தக் காட்சிகள்.

அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கே தொடங்கப்படும் மதரசாவுக்குப் போவதற்காக வெள்ளைச் சீருடை அணிந்து, தலை மூடி கையில் புனித குர்ஆனுடன் பரிதா வீட்டிலிருந்தும் நீங்கினாள்.

மத்ரசா முடிந்து அவள் வீட்டுக்கு வரும்போது காலை ஏழு மணியை சற்று தாண்டியிருந்தது. சீருடை அணிந்த சில சிறுமிகள் பாரிய புத்தகப் பைகளுடன் பாடசாலைகளுக்குச் செல்வதை வீடு நோக்கி வரும்போதே பார்த்திருந்தாள்.

“என்னடி ஆமையாட்டம் ஊர்ந்து வர்றே? ஸ்கூலுக்குப் போறல்லியா? குளிச்சிக்கின்டு நின்றா நேரம் போயிடும். கெதியா புறப்படு” பரிதா வீட்டுக்கு வந்ததும் வராததுமாக உம்மா வள்த்தாள்.

குளியலறையில் பல் தேய்;த்து, முகம் கழுவி, பாடசாலை சீருடை அணிந்து நேரசூசியைப் பார்த்து புத்தகங்களை பையினுள் திணித்து, தாயார் கொடுத்த கோதுமை ரொட்டியை இரண்டு கடிகள் கடித்துஸஸ

“கெதியா தின்னுடி. பெல் அடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி போகல்லைன்னா ஸ்கூலால திரத்தி விட்டுடுவானுகள். கெதியா எடு” தாய் மீண்டும் வள்த்தாள்.

பரிதா பாடசாலையை நோக்கி வேகவேகமாக நடந்தாள். அவளைப் போன்றே அதிகாலை மதரசாவுக்குச் சென்று திரும்பிய சிறுமிகள் பலர் ஓட்டமும் நடையுமாக முதுகில் சுமந்த புத்தகப் பைகளுடன் வந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

வகுப்பில் பாடங்கள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. இருந்தாற்போலிருந்து பரீதாவுக்கு வயிற்றினுள் எதுவோ அசைவது போல, உருட்டுவது போல, அதை வெளியேற்ற வேண்டிய தேவை உள்ளது போலஸஸ ஓர் உணர்வு.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு கண் விழித்தாலும் இது நேரம் வரை அவள் வினாடியும் ஓய்வு இல்லாமல் இயங்கியதால் காலைக் கடனை முடிக்காததை இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கிஸஸ அதனால் துடித்தாள். காற்றை வெளியாக்கினால் துர்நாற்றம் வகுப்பறையைத் தூக்கலாம் என்ற பயம் அவளுக்கு. இது அவளுடைய இன்றைய ஒரு நாள் மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல. இவளுக்கும் இவளைப் போன்ற ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாதவர்களுக்கும் நாளாந்தம் ஏற்படும் பிரச்சினை.

வகுப்பை நடாத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியையிடம் ஒரு விரலை உயர்த்திக் காட்டி விட்டு வகுப்பறைக்கு வெளியே வந்து அதுவரை வயிற்றினுள் திரண்டிருந்த காற்றை வெளியேற்றினாள். மூக்கை இரு விரல்களால் பொத்திப் பிடித்தாள்.

வகுப்பில் தொடர்ச்சியாக கற்பித்ததைக் கிரகிப்பதற்கு அடிக்கடி வயிற்றில் திரண்ட காற்று முட்டுக்கட்டையிட்டது.

பாடசாலை முடிந்து வீடு வந்ததும் அவசரவசரமாக சீருடைகளைக் களைந்து கயிற்றுக் கொடியில் வீசிவிட்டு சட்டையொன்றை அணிந்தவாறு கழிவறையை நோக்கி விரைந்தாள். குளியலறைக்குள் குளி;த்தாள்.

“பானைக்குள்ள சோறு இருக்கு. எடுத்து வைச்சித் தின்னு. தின்னுட்டு புள்ளையை வைச்சுக்க. மூணு மணிக்கெல்லாம் மதரசாவுக்குப் போகணும்.” தாய் கூறியவாறே ஹாலினுள் சுவர் ஓரமாகக் கிடந்த சாய்வு நாற்காலியொன்றில் பெருத்த உடம்பைக் கிடத்தினாள்.

சுவர் கடிகாரம் மூன்று தரம் அடித்து ஓய்ந்தது.

“என்னடி பரிதா குத்துக் கல்லாட்டம் சும்மா இருக்கிற? புள்ளயத் தந்துட்டு தங்கச்சியையும் கூட்டிக்கிட்டு மதரசாவுக்கு போகப் புறப்படு” தாய் தூக்கக் கண்களைத் திறக்காமலேயே கட்டளையிட்டாள்.

பரிதா தாயின் கட்டளைக்கேற்ப செயற்பட்டுஸஸ மதரசாவிலிருந்து வீட்டுக்கு வரும்போது ஐந்துக்கும் மேலாகி விட்டது.

நெய்னாகுடி பிரதான வீதியில் சிறிய தர சில்லறைக் கடையொன்றுக்குச் சொந்தக்காரரான அவளுடைய தகப்பன் பிற்பகலில் குட்டித் தூக்கமொன்றைப் போட்டுவிட்டு அப்போதுதான் கடையை நோக்கி சைக்கிளில் செல்வதைக் கண்டாள். பாதையில் அங்கும் இங்குமாக சில சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

வீட்டுக்கு வந்து அன்றையப் பொழுதில் மூன்றாவதாக சீருடைகளைக் களைந்து விட்டு கவுணுக்கு மாறினாள். தாய் பாயொன்றில் கைக்குழந்தையை அணைத்தவாறு படுத்துக்

கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை ஏனோ தெரியாது அசைந்து விழிகளைப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் மூடிக்கொண்டது.

“மஹ்மூதா. உம்மா நல்ல நித்திரை. வா. அவ எழும்புறதுக்கு முன்னாலே கொஞ்ச நேரத்துக்காவது; புள்ளகளோட சேர்ந்து விளையாடிட்டு வருவம். வா கெதியா” என்றாள் தங்கையைப் பார்த்து.

சகோதரிகள் இருவரும் வீட்டை விட்டும் வெளியாகப் போகும் சமயம் பார்த்து கைக்குழந்தை அரண்டு அலற, சரேலெனக் கண் விழித்த தாய் “எங்கேடி போகப் போறீங்க?” என்றாள்.

“கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு வரலாமென்று ராத்தாதான் கூப்பிட்ட” மஹ்மூதா போட்டுக்கொடுத்தாள்.

“க்கும். விளையாடி என்னத்தடி காணப் போறீங்க? மஹ்மூதா, நீ புள்ளயை வைச்சிக்க. பரீதா நீ போய் அடுப்பிலே தேத்தண்ணியைப் போடு. வாப்பா தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போனாரோ என்னவோ. எங்கேடி அவரு?” கேட்டாள்.

“நான் வரக்குள்ள அவரு சைக்கிள்ள கடைக்குப் போறதைக் கண்டன்”

“:போயிட்டாரா? நான் கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்துட்டன். என்ன கோபத்திலே போறாரோ தெரியா. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் நிண்டு பிடிக்க வேண்டியிருக்கு. நீ போயி தேத்தண்ணியைப் போடு”

தேநீர் குடித்து முடிந்ததும் “மஹ்மூதா. வா போய் கொஞ்ச நேரம் விளையாடிப்போட்டு வருவம்” என்றாள் பரிதா உம்மாவுக்குக் கேட்கக் கூடியவாறு சற்று சப்தமிட்டு.

“இந்த சனியனுக்கு எவ்வளவு சொல்லியும் புரியுதில்லியே. எங்கேடி விளையாடப் போக அவளைக் கூப்பிடுறே? ஆம்பிளப்

புள்ளயளோடயா போய் விளையாடப் போறே.?’ சமையலறைக்குள்ளிருந்து நடந்து வந்துகொண்டிருந்த பல்கீஸ் கேட்டாள்.

“இல்லம்மா. பொம்புள புள்ளகள் விளையாட வருவாங்க. அவங்களோட சேர்ந்துதான்ஸ..”

“அவங்க ஒருத்தரும் வரமாட்டா. அவங்களுக்கெல்லாம் அவங்கவங்கட வீட்டுலே வேலை இருக்கும். நீ போக வாணா.”

“இல்லம்மா. நம்மிட ஊட்டுக்கு முன்னால உள்ள வளவுலே ரெண்டு மூணு புள்ளகள் நின்று விளையாடுவதை மதரசா முடிந்து வரக்குள்ள பார்த்தன்மா. அதான்ஸஸ;.”

“துப்புக்கெட்டதுகள்! அவள்கள்ட ஊட்டுல வேலைவெட்டி ஒன்டும் இல்லியாக்கும். மதரசாவுக்குப் போகாம அப்படி என்னதான் அவள்களுக்கு விளையாட்டு வேண்டிக் கிடக்கு!” பல்கீஸ் கொக்கரித்தாள்.

“கொஞ்ச நேரம் போய் விளையாடிட்டு வாரம்மா.” பரிதா கெஞ்சினாள்.

“அப்படிய்ன்னா ஒன்று செய். புள்ளய தூக்கிக்கொண்டு வாசல் கேட்டடியிலே போய் அவள்கள் விளையாடுவதை பார்த்துக் கொண்டு நின்றுபோட்டு வா. மஹ்மூதாவையும் விளையாடப் போக உடாத. சும்மா போய் நின்னுட்டு வாங்க”

மாலை நேரத் தொழுகைக்கான பாங்கொலி நெய்னாகுடியின் சகல பள்ளிவாசல்களிலிருந்தும் ஏக நேரத்தில் ஒலித்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குரலில்! ஒவ்வொரு இராகத்தில்! பக்கத்திலுள்ள பரமக்குடியிலிருந்து நாளாந்த கூலித் தொழிலுக்காக நெய்னாகுடிக்கு வந்தவர்கள் தத்தம் சைக்கிள்களில் ஒற்றையாகவோ ரெட்டையாகவோ திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். மெதுமெதுவாக இருள் போர்வையை போர்த்தத் தொடங்கியது.

“பரிதா. புள்ளயைப் பார்த்துக்க. நான் தொழுதுட்டு வாறன். அப்புறம் அவனை எனக்கிட்ட தந்துட்டு நீ டியூசனுக்கு ஓடு.” பல்கீஸ் கூறியவாறு வுழு செய்வதற்காக குளியலறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

தாய் தொழுகை முடிந்து வந்ததும் அவள் கூறியவாறே கையிலிருந்த குழந்தையைக் கொடுத்து விட்டு ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் பரிதாபமான பரீதா சில புத்தகங்களையும் பயிற்சிக் கொப்பிகளையும் பையொன்றில் போட்டு எடுத்தவாறு டியூசன் வகுப்பு நடாத்தும் மாஜிதா ஆசிரியையின் வீடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

டியூசன் முடிந்து வீட்டுக்கு அவள் வரும்போது எட்டைத் தாண்டியிருந்தது. ஏழு வயதுச் சிறுமியான அவள் பெரிதும் களைப்புற்றிருந்தாள். கால்களை நீட்டியவாறு எங்கேயாவது படுக்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. கண்கள் நிறைய தூக்கக் கலக்கம். உடம்பில் சோர்வு.

“வந்திட்டியாடி பரீதா?” சமையலறைக்குள் நின்ற உம்மா சப்தமிட்டாள்.

“ஓம்மா”

“வாப்பா கடையிலிருந்து வந்ததுக்கப்புறம்தான் எல்லாருமா சாப்டோணும். அது வரையிலே நீ குர்ஆனை எடுத்து வைச்சு ஓது. நல்ல சத்தமா ஓது. நானும் கேட்டுக்கிட்டிருக்கன்”

பரிதாவுக்கு எரிச்சல். உம்மாவின் சொல் மீறி பாயில் படுத்துவிட்டால் அடிப்பார் என்ற பயம். தாயின் பேச்சுக்கு மறு பேச்சு பேசாமல் உள்ளுக்குள் குமுறி வளர்க்கப்பட்டவள். எப்போதுமே சுயநலமாக சிந்திக்கும் தாய்! கால்களை இழுத்து நடந்து சென்று புனித குர்ஆனை எடுத்து வந்து மெதுவாக ஓதத் தொடங்;கினாள்.

சமையலறைக்குள் நின்று தாய் எட்டிப் பார்த்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? எங்கேடி தலையிலே முக்காடு? தலையை மூடிக்கொண்டு சத்தமிட்டு ஓதுடி” என்றாள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

அதிகாலையில் கண்விழித்தல். தாயின் கைக்குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், வளர்த்தல், குர்ஆன் மதரசா, பாடசாலை, வீட்டுவேலை என பரிதாவின் பொழுதுகள் கழிந்துகொண்டிருந்தன.

“ஏம்மா. எல்லாருடைய வீட்டிலேயும் ரிவி இருக்கே. நாமும் ஒன்று வாங்குவோமா?” பத்தாவது வயதில் ஐந்தாம் ஆண்டில் படிக்கும் பரிதா ஒரு தடவை தாயிடம் கேட்டாள்.

“ஓ.ஓ. அந்த முசிபத்துதான் இஞ்ச இப்ப தேவைப்படுதாக்கும். அதுலே என்னத்தடி காட்டுறானுகள்? அன்டைக்கி என்ட தங்கச்சிட ஊட்ட போனப்போ நானும் அந்தச் சனியனைப் பார்த்தேன். அவக புதுசா ஒன்டு எடுத்திருக்காக. எல்லாமே பலாய்கள்றி. அரைகுறையா உடுத்துக்கிட்டு அதையும் இதையும் காட்டிக்கிட்டு ஹைவான்களா (மிருகங்களாக) வாராளுகள்றி. உன்னைப் போல பொண் புரசுகள் பார்க்கிறமாதிரியாகவாடி இருக்கு அது? அந்த பலாய் நம்முட ஊட்ட வாணாம் வாப்பா” சில வசனங்களிலேயே பரிதாவின் மனதில் துளிர்த்திருந்த ஆசையை தாய் அறுத்து விட்டாள்.

பரிதா இப்போது பெண்கள் கல்லூரியொன்றில் ஏழாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சை சித்தியடையவில்லை. அதற்காக பெற்றோரிடமிருந்து நிறையவே வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“ஏன்டி சனியன் பாஸ் பண்ணல்ல? எனக்குத் தெரிந்த எத்தனையோ புள்ளைகள் பாஸ் பண்ணியிருக்காங்க. நீ

மட்டும்தான்டி பாஸ்பண்ணாம உட்டிருக்கே. நாலு பேரு எனக்கிட்ட கேக்காங்கடி நீ பாஸ் பண்ணினயான்னு. நான் தலையை கவிழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்டி” என்றாள் பல்கீஸ் முகம் நிறைந்த கோபத்துடன்.

“அதுக்கு என்னை ஊட்ல படிக்க உட்டயா? புள்ளய வச்சுக்க புள்ளய வச்சுக்கன்னுஸ”

“என்னடி தொணதெணக்கிற? ஸ்கூல்ல படிச்சது காணாம டியூசனுக்கு வேற போனதவாடி நீ?”

பரிதாவுக்கு தனது மனதில் எழுவதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட வேண்டும் என்ற அவஸ்தை. கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவரும் ஓர் அடிமையாக அல்லது மனித மிருகமாகக் கருதி தாய் தன்னை வளர்த்து வருவதையும், தன் உணர்ச்சிகளுக்கும் ஆசாபாசங்களுக்கும் எப்போதுமே மதிப்புத் தராமல் விடுவதையும், தன்னைப் போன்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அல்லது அனுபவிக்க வேண்டிய மகிழ்ச்சிகளில் துளியைத் தானும் அனுபவிக்க விடாமல் தடைகளை ஏற்படுத்துவதையும், தனக்குள் தங்கி அல்லது மறைந்திருக்கும் திறமைகளை வெளிப்படுத்த ஏதுக்களை ஏற்படுத்தித் தராததையும்ஸஸ. வெடிக்கலாமாவென நினைத்து, அப்போதும் தன்னை அடக்கிக்கொண்டாள்.

இப்படித்தான் இன்னுமொரு நாள். அவளது ஒன்று விட்ட மாமாவொருவன் வீட்டுக்கு வந்தான். தாயுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது பையினுள் அதுவரை உறங்கிய கைபேசி சரேலெனத் துடித்து அழுதது. அவன் அதைக் காதில் வைத்துப் பேசினான்

“என்ன விலை மாமா இது?” பரீதா கேட்டாள்.

“ஏன் கேக்கே? உனக்கும் வாங்கிப் பாவிக்க விருப்பமோ? உலகத்திலே நடக்கிற பலாய் எல்லாம் இப்போ இதனாலதான்

நடக்குதாம்” என்றாள் மாமாவுக்குப் பதிலாக ஊஞ்சலிலிருந்தவாறு பல்கீஸ்.

“இது ஐயாயிரம்தான். ஆனா பல விலைகளிலேயும் விக்குது. நீ உன்;ட வாப்பாகிட்டச் சொல்லி ஒன்றை வாங்கேன்”

“அதான் உம்மாவே சொல்லிட்டாங்களே. எல்லா பலாயும் இதனாலதான் நடக்குதாம்னு. இதுக்குப் பிறகு வாப்பா வாங்கித் தரப் போறாரா என்ன?” கூறியவாறு பரிதா பெருமூச்;சொன்றை வீசினாள்

நாட்டில் இடம்பெற்ற இனப் பிரச்சினை காரணமாக நானா திசைகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை நடாத்திக்கொண்டிருந்த நெய்னாகுடிவாசிகள் தொடர்ந்தும் அப்பகுதிகளில் வர்த்தகம் செய்ய முடியாமல் தமது சொந்தக் கிராமத்துக்கே வந்து பிரதான வீதியிலும் அதனை அண்டியதான குறுக்கு வீதிகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை அமைத்துக்கொண்டனர். பரீதாவின் தகப்பனைப் போன்ற சிறிய வியாபாரிகளின் விற்பனைகள் கணிசமாகக் குறைந்து கொண்டு போனதுடன் சிலர் கடைகளையும் மூடினர். அவர்களில் ஒருவனாக பரிதாவின் தகப்பனும் கடையை இழுத்து மூடிவிட்டு பெரியதொரு சில்லறைக் கடையில் விற்பனையாளனாக ஆனான்.

பரிதா எட்டாம் ஆண்டில் படிக்கும்போதே ஆளாகிவிட்டாள்.

“இனி நீ படிச்சது போதும். வீட்ட இருந்து வீட்டு வேலைகளை நல்லா பழகு” என்றாள் பல்கீஸ்.

பரிதாவுக்கு தாய் இப்படிக் கூறியது பிடிக்கவேயில்லை. தான் தொடர்ந்து படித்து ஆசிரியையாக ஆகவேண்டுமென்பது அவளது சிறு வயதிலிந்து மனதில் உருவாக்கி வந்ததோர் ஆசை. அவளது உம்மாவின் கட்டுப்பெட்டித் தனத்திலிருந்தும், சகிக்கமுடியாத சிறுபிள்ளைத் தனமான சிந்தனைகளிலிருந்;தும் விடுபடுவதென்பது அவளைப் பொறுத்தவரை முயற்கொம்பு. மழைக்குத்தானும் பாடசாலை தாழ்வாரங்களி;ல் கூட

ஒதுங்காதவள் பல்கீஸ். தொடர்ந்து படிப்பதற்காக பாடசாலைக்குப் போய்த்தான் தீருவேன் என அவள் அடம்பிடித்தால் மகளின் உடலில் சூட்டுக்கோலால் தீட்டுவதற்கும் தயங்காதவள்.

தாயின் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசாமல் பரீதா மௌனியானாள். பல்கீஸ் மீண்டும் கர்ப்பினியானதால் வீட்டு வேலைகள் அனைத்துமே பரீதாவின் தலைமீது சுமத்தப்பட்டன.

காலம் ஓடியது. பரிதா உயர்ந்து அகன்று முகத்தால் விரிந்து கனியப்போகும் கொவ்வைப் பழமாக காட்சியளிக்கும் காலத்தில்தான் அவளது தகப்பன் தாயிடம் கூறியவைகளை அவளுக்கு ஒட்டுக் கேட்க முடிந்தது.

“அவன் நல்லதொரு பொடியன். வயது முப்பந்தைந்துதானாம். அவன்ட பொஞ்சாதி மௌத்தாப்போனதாலே புள்ளைகள் ரெண்டையும் வளர்க்கத்தான் ரெண்டாம் தாரமா ஒரு பொண் தேடுறாங்களாம். அதான் நம்ம பரிதாவைக் கேட்டனுப்பி இருக்காக. இதைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கே?” தகப்பன் தாயிடம் கேட்டான்.

“நாம இருக்கிற நிலையிலே எப்படீங்க ஒரு நல்ல இடம் பார்க்கிற? இவளுக்குப் பின்னால இன்னும் நாலு பொம்புள புள்ளைகள் வளர்ந்துகிட்டு இருக்கு. கல்யாணம் முடிக்காத ஆளைத்தான் பார்க்கணுமென்றா குமரை வைச்சுக்கொண்டு இருக்கவேண்டியதுதான். கடைசியிலே குமரு முத்தி குரங்கான கதைதான்.”

“அப்போ ஒத்துக்கலாம்னு சொல்றே?”

“வேற என்னங்க செய்றது? புதுசா ஊடு கட்டி புள்ளயை முடிச்சுக்கொடுக்கக்கூடிய நிலைமையிலேயா நாம இருக்கோம்?”

“அதான் இதுக்கு ஓம்படலாம்;னு நானும் நினைக்கேன். அவங்கட ஊடு பெரிய ஊடாம். அங்க கொண்டு போய் பரிதாவை வைச்சிக்கொள்ளுவாங்களாம்;”

“பொடியன் நல்லாவனான்னு ஒன்றுக்கு ரெண்டு தடவ நல்லா விசாரிச்சுக்கொள்ளுங்க.”

“எதுக்கும் பரிதாவிடமும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுடலாமா?”

“எதுக்குங்க கேக்கணும்? என்னைக் கேட்டா உங்களை எனக்கு முடிச்சுத்தந்தாங்க? நாம ரெண்டு

பேரும் இத்தனை பிள்ளைகளைப் பெத்து சந்தோசமா வாழல்லியா? அவளைக் கேட்டா ஒன்டு

வேணுமென்பா. அல்லது வாணாம்பா. வாணான்டா வேற மாப்பிள்ளை அவவா பார்க்கப் போறா?

அவவா வீடு கட்டப் போறா?. எல்லாம் நாமதான் செய்யணும். அதுக்கெல்லாம் கையிலே துட்டு

இருக்கணுமே. அவளைக் கேக்கத் தேவலை. முடிச்சுக் கொடுப்பம்”

இரண்டாம் தாரமாக ஒருவனுடன் வாழப் போவது பரிதாவுக்கு கொஞ்சமேனும் விருப்பமில்லை. தாயிடம்

அதைப் பத்திக் கதைப்பதற்கே அவளுக்குப் பயமாகவிருந்தது. தனிமையாக இருக்கும்போதெல்லாம்

இதுவரை முகம் பார்க்காத ஒருவனுடன் சேர்ந்து வாழுவதைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே

மூழ்கியிருந்தாள். நடக்;கப்போகும் திருமணம் அவளது தாயின் இரும்புப் பிடியிலிருந்து அவளுக்கு

ஒருவாறு விடுதலை பெற்றுத் தரவிருந்தாலும் தான் அந்த வீட்டை விட்டும்போனபின்னர் தனக்குப் பதிலாக

அடுத்ததாகவிருக்கும் மஹ்மூதா அகப்பட்டுக்கொள்வாளே என்ற ஆதங்கமும் அவளுக்கு இருந்தது.

பெரிதான ஆடம்பரமில்லாமல் பரிதாவின் திருமணம் இடம்பெற்று முடிந்தது. அவளின் கரம் பிடித்துக்

கொடுக்கப்பட்டவன் எதிர்பார்த்ததுக்கு முற்றிலும் மாறாக கனிவானவொருவனாக அவளுக்குத் தெரிந்தான்.

திருமணம் ஆன மூன்றாம் நாள் அவளது கணவனின் வீட்டுக்கு நிரந்தரமாக வாழுவதற்காக செல்வது

தொடர்பான நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருந்தன.

பரிதாவின் கையைப் பற்றி வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரை நோக்கி அவளது கணவன் அவளை

அழைத்துச் செல்லும்போதுஸ..

“பரிதா. இஞ்ச கொஞ்சம் வந்திட்டுப் போ” என்றாள் மகளைப் பார்த்து பல்கீஸ்.

“என்னம்மா?”

“எல்லாம் சரிதான். இப்போ நீ புருசன்ட ஊட்டுக்கு வாழப் போகப்போறே. அவருக்கு சின்னஞ்சிறுசுகளா

ரெண்டு புள்ளைகளும் இருக்காங்க. போற இடத்திலே நாலு பேரு முகம் கோணாம பார்த்து

நடந்துக்கணும். தெரியுமா?”

பரிதா தாயை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளுடைய பார்வை முழுதும் வெறுப்பு கரைபுரண்டது. தனக்கு

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் தனது மனதினுள் அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை உணர்ச்சிகளையும்

தாயின் முகத்தில் கொட்டிவிட்டுப் போகவேண்டுமென்ற ஆவல் குபுக்கென எழுந்தது.

“என்ன சொன்னே? பார்த்து நடந்துக்கணுமா? அதைத்தானே இத்தனை வருசமா நீ எனக்குச் சொல்லித்

தந்திருக்கே? என்றாவது ஒரு நாள் உன்ட மகளும் ஒரு பெண். அவளுக்கும் ஆசா பாசங்களும்,

உணர்வுகளும் இருக்கு. அவளும் இந்த உலகத்திலே இருக்கிற இன்பங்களையும் சந்தோசங்களையும்

அனுபவிக்கவேண்டியவள் என்று நீ யோசிச்சிருப்பியா? எனக்கு இயற்கையாகவே எழுகிற

உணர்ச்சிகளையெல்லாம் பலத்காரமாக அடக்க வைச்சி என்னை ஒரு மரக்கட்டையாக வளர்த்து

வந்தவள்தவா நீ? நீ பெத்துப்பெத்து விட உன் பிள்ளைகளை இவ்வளவு காலமும் வளர்த்தது போக

இனிமேல் எனக்கு நீ முடிச்சித் தந்தவரது பிள்ளைகளை வளர்க்கவேண்டிய பொறுப்புக்கு என்னை

ஆளாக்கினவள்தவா நீ! என் போன்ற பெண்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய எந்த சுகத்தையோ

சுதந்திரத்தையோ எனக்குக் காட்டினியா? அப்படிப்பட்ட நீ நான் போற இடத்திலே பார்த்து

நடந்துக்கணும்னு எனக்கு புத்தி சொல்றே. இல்லியா? எனக்குச் செய்த இப்படியான கொடுமைகளை என்ட

தங்கச்சிமாருக்கு இனிமேல் செய்யாத. அவங்க படிச்சுக்கொண்டிருக்கிறாங்க. அவங்களை தொடர்ந்து

படிக்க வை. ஒன்டு மட்டும் கடைசியா சொல்லிட்டுப் போறன். அவருட ரெண்டு பிள்ளைகளையுமோ

அல்லது எனக்குப் பிறக்கப்போற பிள்ளைகளையுமோ எந்தக் காரணம் கொண்டும் அவங்கட

உணர்ச்சிகளை மழுங்கடித்து நான் வளர்க்கவே மாட்டேன். இது சத்தியம். நான் வாறன்” கூறியவாறே

அதுவரை தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கிக் கிடந்த சளி உருண்டையை காரி ‘தூ..’ என

உரத்துத் துப்பிவிட்டு பரிதா கணவனை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

-------------------------------------


ஒரு இனவெறிச் சர்வாதிகாரி

ஏலையா க.முருகதாசன்

மக்கள் தலைவனாக போற்றப்பட்ட அமெரிக்காவின் முன்னாள் ஜனாதிபதிக்குப் பின்  சர்வாதிகார மன்னன் என வர்ணிக்கப்படும் டொனால்ட் ரம்ப் பொறுப்பேற்றுள்ளார். மிகப்பெரிய கோடீஸ்வரரான இவர் அடுத்து தனது பெயரை அமெரிக்க வரலாற்றில் தன்னை மன்னாதி மன்னனாக நிலைநாட்டுவதில் கவனம் செலுத்தி வருவதுடன் பயங்கரவாதிகளுக்கு தான் அபாயச் சின்னம் என்பதை 7 இஸ்லாமிய நாடுகளின் அஇகதிகள் அமெரிக்னகாவிற்குள் நுழைவதற்கு தடைவிதித்துள்ளார்.இது ஜனநாயகவாதிகள் மத்தியில் பெரும் ஆத்திரத்தையும் கவலையையும் கிளப்பியுள்ளது.அதே வேளை இஸ்லாமிüய பயங்கரவாதம் பற்றி அச்சமும் முகம்சுழிப்பும் உலகமக்கள் மத்தியில் நிலை கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது.

30 நாட்களுக்குள் உலகை அச்சுறுத்தும் பயங்கரவாதிகளை அழிக்க வேண்டும் என்ற திட்டத்தை அமெரிக்க அதிபர் கொண்டிருப்பதாக இணையத்தளங்களின் செய்திகளிலிருந்து காண முடிகின்றது.

இவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மன்னர்களின் வாழ்க்கையைப் போன்றது. கிளாரி கிளின்டனே வெற்றியடைவார் என இறுதி வரை எதிர்பார்ந்திருந்த வேளை ரம்ப் வெற்றியடைந்தத அவதானிகளுக்கு வியப்பைக் கொடுத்தாலும் இவரையே  அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக தேர்வு செய்வதற்கான ஒழுங்குகளை அமெரிக்க ஒழுங்கமைப்பாளர்கள் செய்து முடித்துவிட்டார்கள்.

எச்சூழ்நிலையிலும் அமெரிக்கா தான்தான் உலக நாடுகளின தலைவன் என்ற தகுதியை இழக்கத் தயாரகவே இல்லை.

நட்புறவு புரிந்துணர்வு என்று சொல்லிக் கொண்டு அமெரிக்கா ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் கைகுலுக்குவதும் செங்கம்பள வரவேற்பைச் செய்து கொண்டாலும் இவர்களுக்கிடையில்  பனிப்போர் நிகழவே செய்கின்றது.

உலக அரசியலில் நீயா நானா என்ற தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வரும் நாடுகளாக ஐரோப்பிய பேரரசை தலைமை தாங்கி நிற்கும் ஜேர்மனி, அமெரிக்கா,ரஷ்யா, சீனா, இந்தியா ஆகிய இந்நாடுகள்  உலகப் பொருளாதாரத்தை  தீர்மானிக்கும் நாடுகளாக வலுப்பெற்றுவிட்டன.

அமெரிக்காவிற்கும் சீனாவுக்கும் இடையில் ஏற்படப் போகும் இழுபறி எங்கு போய் முடியுமென்பது தெரியவில்லை.

மற்றைய நாடுகளை விட அமெரிக்காவில் இருக்கும் தேர்தல் முறையானது, இதுவரை அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற தேர்தல்களோடு ஒப்பிடுகையில் இரண்டுவிதமான சமாந்தரப் பாதையில் பாதையில் செல்கின்ற அணுகுமுறையை கையாண்டு வருவதாக தெளிவாகவே தெரிகின்றது.

மக்களின் ஏகோபித்த விருப்பத்துடனும் மாநிலங்களின் விருப்பத்துடனும் அதிபரை தெரிவு செய்தல்.இரண்டாவது மக்களின் ஏகோபித்த வெருப்பம் ஒன்றாக இருக்கும் போது மாநிலங்களின் விருப்பத்திற்கு ஒத்துப் போவது.

உலக பயங்கரவாதிகளை அழிப்பதற்கான உரிமையை அமெரிக்காவிடம் உலக நாடுகள் கொடுத்துவிட்டவிட்டதான நிலை தோன்றியுள்ளது.ரம்பின் வருகை உலகப் போரை ஆரம்பித்து வைக்காவிடிலம் போரென்று சொல்ல முடியாத தொடர்நிலையற்ற போர் உருவாகம் சூழ்:நிலை காணப்படவே செய்கின்றது.

ரம்ப் அடக்கி வாசிக்கப் போகிறாரா அவேசப்படப் போகிறாரா என்பதை உலக நாடுகளே தீர்மானிக்கும்

ஒரு திருடனும் அவனின் காதலியும்
 (ஏலையா க.முருகதாசன்)

லண்டனில் உள்ள அந்த ஆஸ்பத்திரியில் தனக்குத் தெரிந்த பெண்ணொருவர் நோயுற்றிருப்பதாகவும் பார்க்கப் போகிறேன் வாங்களேன் ' என்றார் மைத்துனி;.இரண்டு பஸ் எடுத்து ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் மைத்துனியின் தோழி இருந்த அறையை நோக்கி போய்க் கொண்டிருந்த போது, பார்வையாளர் கதைப்பதற்க என்று இருந்த கூடத்தில் மைத்துனியின் தோழி இருப்பதை கண்டவுடன் மைத்துனியும் நானும் அங்கிருந்த கதிரைகளில் உட்:கார்ந்தோம்.அங்கிருந்து கோப்பி மிசினில் கோப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து தந்த மைத்துனி 'இவர் எனக்கு அத்தான் முறை என்ரை ஒன்றுவிட்ட அக்காவின் கணவன்,ஜேர்மனியிலை இருக்கினம்,கலியாண வீடொன்றக்கு வந்தவை,எங்கடை வீட்டிலைதான் நிற்கினம், அக்கா வீட்டிலைதான் நிற்கிறா,அத்தானுக்கு உலாத்துறது விருப்பம்.,நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு உங்களைப் பார்க்கப் போறன் வாறியளா எனக் கேட்டன் வந்துவிட்டார்' என்று என்னை அந்தப் பெண்ணுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள் மைத்துனி. நானும்' சொந்தக்காரர்களை, நண்பர்களைத்தான் பார்க்க வேண்டுமென்று இல்லை, யாரையும் பார்க்கலாம் எவருக்காகவும் அவர்கள் சுகம் பெற வேண்டும் என்று கடவுளைக் கும்பிடலாம்' என்று சொல்லியவாறே கோப்பியைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். மைத்துனியின் தோழி என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் பார்வை எற்கனவே அறிமுகமானவரைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. மைத்துனியிடம்'இவர் ராஜேஸ்வரன்தானே'எனக் கேட்க மைத்துனியும் 'ஓமோம் இவரைத் தெரியுமா' எனக் கேட்க, 'தெரியுமாவா....என்னோடு ஒரே வகுப்பில் படிச்சவர்' என்று சொல்லிக் கொண்டே எனக்கருகில் வந்து உட்கார்ந்து  என்ன ராஜேஸ் என்னைத் தெரியவில்லையா நான்தான் சந்திரகௌரி' என அறிமுகப்படுத்தினாள்.
சந்திரகௌரியை நான் லண்டனில் சந்திப்பேனென்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனக்கு திக்கென்றது. அவளோடு படித்த காலத்தில் அவளுக்கு நான் செய்த ஒரு தவறு அடிக்கடி என் மனதைக் குழப்பிக் கொண்டேயிருந்தது.இன்று அவளை நேரில் கண்டதம் நான் செய்த தவறை அவள்  அறிந்திருப்பாளோ மறந்திருப்பாளோ எனக் குழம்பத் தொடங்கினேன். அன்றைய அவளின் முகத்தை என்னருகில் இருக்கும் அவளின் முகத்தில் தேடத் தொடங்கினேன். ' அப்படி என்ன என்ரை முகத்திலை தேடுகிறாய் 'என்றவளிடம், 'ஒன்றுமில்லை ' என்று சொல்லியவாறு மீண்டும் மீண்டும் அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். உற்றுப் பார்த்த அவளின மூக்கிற்கும் இதழுக்கும் இடையில் தெரிந்தும் தெரியாதமாதிரி மீசை போன்ற பூனைமுடி இருந்தது. அவள் படித்த காலத்தில் அது கொஞ்சம் வெளிர்சாம்பல்  நிறத்தில் இருந்தது.அதுகூட அவளுக்கு அப்பொழுது அழகாகத்தான் இருந்தது. அவளுக்குத் தெரியாமல் சக தோழர்களிடம் அவளைக் கிண்டலடிக்க அதுவே என்னையும் அவளையும் சேர்த்து வைத்து கிசுகிசுவாக பாடசாலையில் பரவியது.
பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த எனக்கு' ராஜேஸ் எனக்கு அடுத்த சனிக்கிழமை பிறந்த நாள். வீட்டிலைதான் செய்கிறம்.நான் நாளைக்கு ஆஸ்பத்திரியை விட்டு வீட்டுக்குப் போய்விடுவன். கட்டாயம் வா' என்று சொல்லியவள் ' மைத்துனியின் பக்கம் திரும்பி ராஜேஸை மறக்காமல் கூட்டிக் கொண்டு வாருங்கள்' எனச் சொல்லுகிறாள். அதற்கு மைத்துனியும், 'அதுதான் உங்கடை முகத்தை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாரே,மனுசியோட வருவார்' கிண்டலடித்தார் மைத்துனி;.சில நிமிடங்கள் சந்திரகௌரியுடன் கதைத்துவிட்டுப் புறப்பட்டோம். அவளுக்குப் பிறந்த நாள் பரிசாக அதைத்தான் கொடுக்க வேண்டும். நான் செய்த தவறுக்குப் பிராயச்சித்தம் அதுதான் எனத் தீர்மானித்தேன்.அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பரிசுக்காக கடை கடையாக சளைக்காமல் ஏறி இறங்கினேன். இறுதியில் நான் தேடிய பொருள் கிடைத்தது. அதை அழகான பெட்டியில் வைத்து, வர்ணத்தாளில் சுற்றி  வைத்தேன்.
சந்திரகௌரியின் பிறந்த நாளுக்கான சனிக்கிழமையும் வந்தது.நான்,மனைவி மைத்துனி என மூவரும் சந்திரகௌரியின் வீட்டிலிருந்தோம். அந்த வீட்டின் கூடம் அழகாக அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கு பலர் இருந்தனர். அங்கு நின்ற நடுத்தரவயது ஆண்கள் ஒவ்வொருவரையும் என் கண்கள் நோட்டம் விட்டன' சந்திரகௌரியின் கணவன் இவராக இருக்குமோ, அவராக இருக்குமோ எனக் கண்கள் பதிந்து பதிந்து சென்றன.அங்கிருந்த ஒரு இளம்பெண் 'அன்ரி கேக் வெட்டலாம் வாருங்கோ' என்று சந்திரகௌரியை அழைக்க அவளும் மேசையில் வைக்கப்பட்ட கேக்கின் மேல் இருந்த மெழுகுவர்த்தியை கொழுத்தி பின் அதனை அணைத்து கேக்கை வெட்டினாள்.உறவினர்:கள் நண்பர்கள் அவருக்கு கேக்கை ஊட்ட'ராஜேஸ் எனக்கு கேக்கை ஊட்ட விருப்பமில்லையா' எனக் கேட்க நானும் மனைவியும் எழுந்து சென்று இருவரும் கேக்கை ஊட்டினோம், மைத்துனியும் எம்முடன் சேர்ந்து வந்து கேக்கை ஊட்டினாள்.;.எல்லாரும் பரிசளித்து முடிய நானும், தேடித் தேடி வாங்கிய அந்தப் பரிசைக் கொடுத்தேன். அவள் ஆவலுடன் பரிசைப் பிரித்துப் பார்த்தாள். வெளிப்பக்கம் மடிப்பு மடிப்பாக இருந்த அந்த மஞ்சல்நிற பென்சிலைக் கையில் எடுத்;து.' பென்சிலா' எனக் கேட்டு புருவத்தை உயர்த்தி சந்திரகௌரி என்னைளப் பார்த்தாள்
நான் எழுந்து அந்தப் பென்சிலுக்குப் பின்னால் உள்ள கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினேன்.'நானும் சந்திரகௌரியும் ஒரே பாடசாலையில் ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள். எட்டாம் வகுப்பில் படித்த போதுதான் நான் அந்த தவறைச் செய்தேன். அம்மா பென்சில் வாங்கித் தருவதும் தொலைப்பதுமாகவே நான் இருந்தேன். அன்றும் பென்சிலைத் தொலைத்துவிட்டேன். எழுதுவதற்கு பென்சில் இல்லை. இடைவேளை விட்டது. வழமையாக தண்ணீர் குடிப்பதற்குப்  பைப்படிக்குப் போகும் நான் அன்று போகாமல் முழிசியபடியே இருந்தேன். எல்லாரும் போய்விட்டார்கள். மெல்ல எழுந்து சந்திரகௌரி இருந்த மேசைக்கு மேல் வைத்திருந்த கொம்பாஸ் பெட்டியைத் திறந்த போது  அதற்குள் இது போன்ற மஞ்சள் பென்சில் இருந்தது.அது முழுப் பென்சில். அதை எடுத்துக் கொண்டு எனது இடத்திற்கு வந்த நான் அதன் கால்பகுதியை முறித்து முக்கால்பகுதிப் பென்சிலாக்கினேன். பிளேட்டால் சீவினேன். பல இடங்களில் பற்களால் கடித்து நசுக்கினேன்.இடைவேளை முடிந்து மீண்டும் வகுப்பு ஆரம்பமாகியது. தமிழ் புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு பந்தியை சுருக்கி எழுதச் சொன்னார தமிழ் அசிரியர்;.நான் சந்திகௌரியைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்தேன். கொம்பாஸ் பெட்டியைத் திறந்த அவள் பென்சிலைக் காணாது திகைத்தாள்.அவளின்: கண்கள் கலங்கத் தொடங்கியது.'சேர் பென்சிலைக் காணவில்லை சேர்...' என விம்மினாள்.இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்பது போல நான் தலையைக் குனிந்து கொண்டிருந்தேன். நான் பாடசாலையை விட்டுப் பல வருடங்களாகிவிட்டன. பாடசாலையை நினைக்கும் போதும் எட்டாம் வகுப்பை நினைக்கும் போதும் நான் செய்த திருட்டும் சந்திரகௌரியும் அடிக்கடி நினைவில் வரும். சந்திரகௌரியை நான் லண்டனில் சந்திப்பேன் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்று பிராயச்சித்தம் செய்துள்ளேன், கௌரி என்னை மன்னித்துவிடு' என்றேன்.
வேகமாக வந்த சந்திரகௌரி என்னை இறுக்கி அணைத்தாள். அவள் கண்கள் கலங்கியது. நானும் அழுதுவிட்டேன்.மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தேன். அவள் மெதுவாகச் சிரித்தபடி இருந்தாள். நனைந்த கைகளில் பொத்திப் பிடித்தபடி இருந்த கடதாசியை எனது சட்:டைப் பைக்குள் வைத்தவாறே 'வீட்டுக்குப் போய் எடுத்துப் பார்' என்று என் காதுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு கிசுகிசுத்தாள். வீட்டுக்கு வந்த நான் குளியலறையில் வைத்து அந்த கடதாசியை எடுத்து வாசித்தேன். கடதாசி கசங்கியிருந்தது  ,அதில்' ராஜேஸ் நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். பலமுறை கடிதங்கள் எழுதி பயத்தில் கிழத்தெறிந்திருக்கிறேன். ஆனால் இதை கிழித்தெறியமாட்டேன். உன்னை இனி எப்ப சந்திப்பேனோ தெரியாது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகாவது  எங்கேயாவது சந்தித்தால் இக்கடிதத்தை தருவேன்.சந்திரகௌரி எனக் கையெழுத்திட்டு 6.5.66 எனத் திகதியிட்டிருந்தாள். கடிதத்தை கிழித்து குப்பைக் கூடைக்குள் கவலையுடன் போட்டேன்.
கூடத்தில் இருந்த மைத்துனியிடம் கேட்டேன்' சந்திரகௌரி கல்யாணம் செய்யவில்லையா'என்று. இல்லை என்றாள் மைத்துனி