WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

Story

- கதைக் கதம்பம் 2017 
பண்ணாகம்இணையத்தில்
71 பிரபல உலகளாவிய தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் இன்றிலிருந்து  ஒவ்வொரு வாரமும்-
-------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------

மீட்சிபெறாத அடிமைகள்

-ஜுனைதா ஷெரீப்-


பாயொன்றில் படுத்திருந்த பல்கீஸ் சரேலெனக் கண் விழித்தாள். தூரத்தேயுள்ள பள்ளிவாசலொன்றில் அதிகாலைத் தொழுகைக்காக ஒலித்த பாங்கொலியின் கடைசிப் பகுதிகள் மெலிதாகத் தேய்ந்துகொண்டிருந்தன. அவளுடைய கண்கள் வலித்தன, பாரமாக இருந்தன. விலகிக் கிடந்த மேற்சீலையை கையில் பற்றி நெஞ்சகத்தை மறைத்தாள். குலைந்து கலைந்து கிடந்த முடிக்கற்றைகளை விரல்களால் கோதிவிட்டாள். உதடுகளின் வெளியே வழிந்திருந்த காய்ந்த உமிழ்நீரை விரலொன்றால் நீவிவிட்டாள். திரும்பி பக்கத்தில் மல்லாந்து படுத்திருந்த அவளது கணவன் காசீமைப் பார்த்தாள். அப்பட்டமாகக் கிடந்த அவனது நெஞ்சாங்கூடு உயர்வதும் பணிவதுமாக ஆழ்ந்த நித்திரையில் நீளநீளமான மூச்சுக்களை ஊதிக்கொண்டிருந்தான். நித்திரைக்குப் போவதற்கு முன்னால் ஆறிய அவனது மனப்பசி காரணமாகவோ என்னவோ ஆழ்ந்த துயில் அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது.

‘இந்தாளுக்கு வேற வேலையே இல்ல. நாளாந்தம் நாளாந்தம் அந்தச் சனியனைத்தான் கேட்டுக்கிட்டிருக்கான். அதனால நான் பகல் முழுதும் படுற வேதனை இந்தாளுக்கு என்ன தெரியும்?’ மனதுக்குள் புருசனைக் கரித்துக்கொட்டியவாறே அவள் எழ முயன்ற வேளையில் அதுவரை அவளது அணைப்பில் படுத்திருந்த ஒன்றரை வயதேயான பாலகன் சடுதியாகக் கண் விழித்து கால் கைகளை நீட்டி முடக்கி பெருங்குரலில் அழத்தொடங்கினான்.

‘சரிதான். இவனும் முழிச்சிட்டான். இப்ப நான் முழுகணும். சுபஹ_ தொழணும். காலத்தாலேயே தொல்லை தொடங்கிட்டு’ நினைத்தவாறு சற்று தள்ளி கிழிந்த பாயொன்றில் சுருண்டவாறு படுத்திருந்த அவளது மகள் பரீதாவை சப்தமிட்டு எழுப்பினாள்.

“டியேய் பரிதா! எழும்புடி! எழும்புடி கெதியா!” தொடர்ச்சியாக சப்தமிட்டு அழுதுகொண்டிருந்த குழந்தையை கைகளில் காவியவாறு மெதுமெதுவாக பிட்டத்தால் அரைத்தவாறு நகர்ந்து சென்று பரீதாவின் உடலைப் பற்றி உலுக்கினாள்.

பரிதா விழிகளை திறந்தும் திறக்காததுமாக “என்னகா உம்மா. படுக்க உடமாட்டியா?” அரைகுறையாகக் கேட்டாள்.

பரிதாவுக்கு சமீபத்தில்தான் ஏழு வயது தொடங்கியிருந்தது. வீட்டுக்கு சமீபமாகவுள்ள ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் தரத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு நான்கு வயதாகும்போதே தாய்க்குக் கிடைத்த இரண்டாவது மகள் மஹ்மூதாவை வளர்க்கும் பொறுப்பு இவளின் தலை மீதுதான் சுமத்தப்பட்டது. இப்போது மூன்றாவதாக இன்னுமொரு ஆண் குழந்தை.

“அப்புறமா படுக்கலாம். எழும்பு கெதியா. இவனுக்கு பாலைக் கொடுத்துத் தாறன். வச்சுக்க. நான் நாலு வாளித் தண்ணிய உடம்பில ஊத்தி குளிச்pட்டு அப்படியே தொழுதிட்டும் வந்துடறேன். நீயும் நேரத்தோட மதரசாவுக்குப் போகணும்.” பல்கீஸ் கூறியவாறு போர்த்தியிருந்த மார்புச் சீலையை நீக்கி குழந்தைக்குப் பாலூட்டத் தொடங்கினாள்.

“கொஞ்ச நேரமாவது நிம்மதியா படுக்க உடமாட்டியே. நீ வருசத்துக்கு ஒன்றா பெத்துக்கொண்டிரு. நான் வளர்க்கேன்.” முணுமுணுத்தவாறு எழுந்திருந்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? பொம்பிளப் புள்ளகள் நேரத்தோடு எழும்பிப் பழகணுன்டி. போயி முகத்தைக் கழுவிகிட்டு டக்குணு வா”

பல்கீஸ் கைக்குழந்தையை மூத்த மகளிடம் கொடுத்துவி;ட்டு பெயருக்கு குளியலறையாகவும் மலசலகூடமாகவும் அமைந்திருந்த உள் வெளிப் பூச்சுக்களைக் கொண்டிராத அறையொன்றை நோக்கிச் சென்றாள்.

நெய்னாகுடியில் முன்னரெல்லாம் மலசல கூடங்கள் வசிக்கும் வீட்டுக்கு வெளியே வேறாக அமைந்திருந்ததுடன், குளியல் என்னவோ நான்கு புறமும் சுற்றிவர வேலிகளைக் கொண்ட கிணற்றடியில்தான் இடம் பெற்றது. இப்போதெல்லாம் மாடிவீடுகள் பரவலாக தோன்றத் தொடங்கிய பின்னர், தென்றலும் வாடையும் தத்தமது இறகுகளால் வெற்று மேனிகளைத் தடவ அகன்ற வாளிகளால் கிணற்றில் குளிர் நீர் மொண்டு தலையில், உடலில் ஊற்றுவதனால் கிடைக்கும் இன்பமெல்லாவற்றையும் தொலைத்து அவன் பார்த்து விடுவானோ இவன் பார்த்துவிடுவானோவென்ற அச்சத்தால் குளியலறைகள்தாம்.

பரீதா கைக்குழந்தையைத் தூக்கிவாறு சமையற்கட்டினுள் போடப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலை நோக்கி நடந்தாள். போகும் வழியில் சற்றுத் தள்ளிப் படுத்திருந்த மஹ்மூதாவின் முழங்கால்களுக்கு மேல் கலைந்து கிடந்த பாவாடையை சரிப்படுத்தி கால்கள் மறைய போட்டு விட்டாள்.

‘பாவம்! இவளாவது அயர்ந்து படுக்கட்டும்! நித்திரையில் காணும் இன்பத்தை இவளாவது அனுபவிக்கட்டும். நான்தான் மூணு வயசிலேருந்து நாலு மணிக்கும் அஞ்சு மணிக்குமாக எழும்பி எனது இன்பங்களைத் தொலைத்துவிட்டு நிப்பது போதும். இவளாவது நல்லா படுக்கட்டும்’ பரிதா மனதினுள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

ஆடிக்கொண்டிருந்த ஊஞ்சலின் கிரிச் ஒலியுடன் குளியலறையினுள் அவளது தாயின் முணுமுணுப்பும் குழாயிலிருந்து நீர் கொட்டும் சப்தமும் தொடராகக் கேட்டன. ஊஞ்சல் கயிறுகளில் முதுகைச் சாய்த்தவாறு இன்னும் சரிவரக் கலையாத தூக்கக் கண்களுடன் கைக்குழந்தையை மடியில் கிடத்தியவாறு ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

பல்கீஸ் தொழுது முடித்து தொழுத முசல்லாவை மடித்து வைத்துவிட்டு சமையலறைக்கு வந்தாள்.

“பரிதா. புள்ளய என்கிட்டே தந்துட்டு பாத்றூமுக்க போய் ஒன்டுக்கு ரெண்டுக்கு போறதென்டா போயிட்டு கெதியா வா. ஆறு மணியாகப் போகுது. மதரசாவுக்குப் போகணும். கெதியா எடு” மகளை நோக்கி கட்டளைகளை வீசினாள்.

கேட்டியால் அடிபட்ட மாட்டைப் போல பரிதா வேகவேகமாக செயற்படத் தொடங்கினாள். அசமந்தமாகச் தொழிற்பட்டால் உம்மாவின் ஏச்சுப் பேச்சுக்கு ஆளாக வேண்டி வரும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

பரிதா குளியலறையில் நிற்கும் போது தாயின் குரல் கேட்டது. “பரிதா. உன்ட வேலைகளை கெதியா முடிச்சுட்டு வந்து அடுப்பில தேத்தண்ணியை போடு. நான் இவனை நித்திரையாக்கி வளத்திட்டு வாறன். நீ தேத்தண்ணியை ஊத்தாத. நான் வந்து ஊத்துறன். நீ சீனியை கூடப் போட்டுடுவாய்.”

பரிதாவுக்கு உம்மா கூறியது எல்லாமே அத்துபடி. தினம் தினம் அந்த வீட்டில் நடப்பவைதான் இந்தக் காட்சிகள்.

அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கே தொடங்கப்படும் மதரசாவுக்குப் போவதற்காக வெள்ளைச் சீருடை அணிந்து, தலை மூடி கையில் புனித குர்ஆனுடன் பரிதா வீட்டிலிருந்தும் நீங்கினாள்.

மத்ரசா முடிந்து அவள் வீட்டுக்கு வரும்போது காலை ஏழு மணியை சற்று தாண்டியிருந்தது. சீருடை அணிந்த சில சிறுமிகள் பாரிய புத்தகப் பைகளுடன் பாடசாலைகளுக்குச் செல்வதை வீடு நோக்கி வரும்போதே பார்த்திருந்தாள்.

“என்னடி ஆமையாட்டம் ஊர்ந்து வர்றே? ஸ்கூலுக்குப் போறல்லியா? குளிச்சிக்கின்டு நின்றா நேரம் போயிடும். கெதியா புறப்படு” பரிதா வீட்டுக்கு வந்ததும் வராததுமாக உம்மா வள்த்தாள்.

குளியலறையில் பல் தேய்;த்து, முகம் கழுவி, பாடசாலை சீருடை அணிந்து நேரசூசியைப் பார்த்து புத்தகங்களை பையினுள் திணித்து, தாயார் கொடுத்த கோதுமை ரொட்டியை இரண்டு கடிகள் கடித்துஸஸ

“கெதியா தின்னுடி. பெல் அடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி போகல்லைன்னா ஸ்கூலால திரத்தி விட்டுடுவானுகள். கெதியா எடு” தாய் மீண்டும் வள்த்தாள்.

பரிதா பாடசாலையை நோக்கி வேகவேகமாக நடந்தாள். அவளைப் போன்றே அதிகாலை மதரசாவுக்குச் சென்று திரும்பிய சிறுமிகள் பலர் ஓட்டமும் நடையுமாக முதுகில் சுமந்த புத்தகப் பைகளுடன் வந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

வகுப்பில் பாடங்கள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. இருந்தாற்போலிருந்து பரீதாவுக்கு வயிற்றினுள் எதுவோ அசைவது போல, உருட்டுவது போல, அதை வெளியேற்ற வேண்டிய தேவை உள்ளது போலஸஸ ஓர் உணர்வு.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு கண் விழித்தாலும் இது நேரம் வரை அவள் வினாடியும் ஓய்வு இல்லாமல் இயங்கியதால் காலைக் கடனை முடிக்காததை இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கிஸஸ அதனால் துடித்தாள். காற்றை வெளியாக்கினால் துர்நாற்றம் வகுப்பறையைத் தூக்கலாம் என்ற பயம் அவளுக்கு. இது அவளுடைய இன்றைய ஒரு நாள் மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல. இவளுக்கும் இவளைப் போன்ற ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாதவர்களுக்கும் நாளாந்தம் ஏற்படும் பிரச்சினை.

வகுப்பை நடாத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியையிடம் ஒரு விரலை உயர்த்திக் காட்டி விட்டு வகுப்பறைக்கு வெளியே வந்து அதுவரை வயிற்றினுள் திரண்டிருந்த காற்றை வெளியேற்றினாள். மூக்கை இரு விரல்களால் பொத்திப் பிடித்தாள்.

வகுப்பில் தொடர்ச்சியாக கற்பித்ததைக் கிரகிப்பதற்கு அடிக்கடி வயிற்றில் திரண்ட காற்று முட்டுக்கட்டையிட்டது.

பாடசாலை முடிந்து வீடு வந்ததும் அவசரவசரமாக சீருடைகளைக் களைந்து கயிற்றுக் கொடியில் வீசிவிட்டு சட்டையொன்றை அணிந்தவாறு கழிவறையை நோக்கி விரைந்தாள். குளியலறைக்குள் குளி;த்தாள்.

“பானைக்குள்ள சோறு இருக்கு. எடுத்து வைச்சித் தின்னு. தின்னுட்டு புள்ளையை வைச்சுக்க. மூணு மணிக்கெல்லாம் மதரசாவுக்குப் போகணும்.” தாய் கூறியவாறே ஹாலினுள் சுவர் ஓரமாகக் கிடந்த சாய்வு நாற்காலியொன்றில் பெருத்த உடம்பைக் கிடத்தினாள்.

சுவர் கடிகாரம் மூன்று தரம் அடித்து ஓய்ந்தது.

“என்னடி பரிதா குத்துக் கல்லாட்டம் சும்மா இருக்கிற? புள்ளயத் தந்துட்டு தங்கச்சியையும் கூட்டிக்கிட்டு மதரசாவுக்கு போகப் புறப்படு” தாய் தூக்கக் கண்களைத் திறக்காமலேயே கட்டளையிட்டாள்.

பரிதா தாயின் கட்டளைக்கேற்ப செயற்பட்டுஸஸ மதரசாவிலிருந்து வீட்டுக்கு வரும்போது ஐந்துக்கும் மேலாகி விட்டது.

நெய்னாகுடி பிரதான வீதியில் சிறிய தர சில்லறைக் கடையொன்றுக்குச் சொந்தக்காரரான அவளுடைய தகப்பன் பிற்பகலில் குட்டித் தூக்கமொன்றைப் போட்டுவிட்டு அப்போதுதான் கடையை நோக்கி சைக்கிளில் செல்வதைக் கண்டாள். பாதையில் அங்கும் இங்குமாக சில சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

வீட்டுக்கு வந்து அன்றையப் பொழுதில் மூன்றாவதாக சீருடைகளைக் களைந்து விட்டு கவுணுக்கு மாறினாள். தாய் பாயொன்றில் கைக்குழந்தையை அணைத்தவாறு படுத்துக்

கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை ஏனோ தெரியாது அசைந்து விழிகளைப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் மூடிக்கொண்டது.

“மஹ்மூதா. உம்மா நல்ல நித்திரை. வா. அவ எழும்புறதுக்கு முன்னாலே கொஞ்ச நேரத்துக்காவது; புள்ளகளோட சேர்ந்து விளையாடிட்டு வருவம். வா கெதியா” என்றாள் தங்கையைப் பார்த்து.

சகோதரிகள் இருவரும் வீட்டை விட்டும் வெளியாகப் போகும் சமயம் பார்த்து கைக்குழந்தை அரண்டு அலற, சரேலெனக் கண் விழித்த தாய் “எங்கேடி போகப் போறீங்க?” என்றாள்.

“கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு வரலாமென்று ராத்தாதான் கூப்பிட்ட” மஹ்மூதா போட்டுக்கொடுத்தாள்.

“க்கும். விளையாடி என்னத்தடி காணப் போறீங்க? மஹ்மூதா, நீ புள்ளயை வைச்சிக்க. பரீதா நீ போய் அடுப்பிலே தேத்தண்ணியைப் போடு. வாப்பா தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போனாரோ என்னவோ. எங்கேடி அவரு?” கேட்டாள்.

“நான் வரக்குள்ள அவரு சைக்கிள்ள கடைக்குப் போறதைக் கண்டன்”

“:போயிட்டாரா? நான் கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்துட்டன். என்ன கோபத்திலே போறாரோ தெரியா. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் நிண்டு பிடிக்க வேண்டியிருக்கு. நீ போயி தேத்தண்ணியைப் போடு”

தேநீர் குடித்து முடிந்ததும் “மஹ்மூதா. வா போய் கொஞ்ச நேரம் விளையாடிப்போட்டு வருவம்” என்றாள் பரிதா உம்மாவுக்குக் கேட்கக் கூடியவாறு சற்று சப்தமிட்டு.

“இந்த சனியனுக்கு எவ்வளவு சொல்லியும் புரியுதில்லியே. எங்கேடி விளையாடப் போக அவளைக் கூப்பிடுறே? ஆம்பிளப்

புள்ளயளோடயா போய் விளையாடப் போறே.?’ சமையலறைக்குள்ளிருந்து நடந்து வந்துகொண்டிருந்த பல்கீஸ் கேட்டாள்.

“இல்லம்மா. பொம்புள புள்ளகள் விளையாட வருவாங்க. அவங்களோட சேர்ந்துதான்ஸ..”

“அவங்க ஒருத்தரும் வரமாட்டா. அவங்களுக்கெல்லாம் அவங்கவங்கட வீட்டுலே வேலை இருக்கும். நீ போக வாணா.”

“இல்லம்மா. நம்மிட ஊட்டுக்கு முன்னால உள்ள வளவுலே ரெண்டு மூணு புள்ளகள் நின்று விளையாடுவதை மதரசா முடிந்து வரக்குள்ள பார்த்தன்மா. அதான்ஸஸ;.”

“துப்புக்கெட்டதுகள்! அவள்கள்ட ஊட்டுல வேலைவெட்டி ஒன்டும் இல்லியாக்கும். மதரசாவுக்குப் போகாம அப்படி என்னதான் அவள்களுக்கு விளையாட்டு வேண்டிக் கிடக்கு!” பல்கீஸ் கொக்கரித்தாள்.

“கொஞ்ச நேரம் போய் விளையாடிட்டு வாரம்மா.” பரிதா கெஞ்சினாள்.

“அப்படிய்ன்னா ஒன்று செய். புள்ளய தூக்கிக்கொண்டு வாசல் கேட்டடியிலே போய் அவள்கள் விளையாடுவதை பார்த்துக் கொண்டு நின்றுபோட்டு வா. மஹ்மூதாவையும் விளையாடப் போக உடாத. சும்மா போய் நின்னுட்டு வாங்க”

மாலை நேரத் தொழுகைக்கான பாங்கொலி நெய்னாகுடியின் சகல பள்ளிவாசல்களிலிருந்தும் ஏக நேரத்தில் ஒலித்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குரலில்! ஒவ்வொரு இராகத்தில்! பக்கத்திலுள்ள பரமக்குடியிலிருந்து நாளாந்த கூலித் தொழிலுக்காக நெய்னாகுடிக்கு வந்தவர்கள் தத்தம் சைக்கிள்களில் ஒற்றையாகவோ ரெட்டையாகவோ திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். மெதுமெதுவாக இருள் போர்வையை போர்த்தத் தொடங்கியது.

“பரிதா. புள்ளயைப் பார்த்துக்க. நான் தொழுதுட்டு வாறன். அப்புறம் அவனை எனக்கிட்ட தந்துட்டு நீ டியூசனுக்கு ஓடு.” பல்கீஸ் கூறியவாறு வுழு செய்வதற்காக குளியலறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

தாய் தொழுகை முடிந்து வந்ததும் அவள் கூறியவாறே கையிலிருந்த குழந்தையைக் கொடுத்து விட்டு ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் பரிதாபமான பரீதா சில புத்தகங்களையும் பயிற்சிக் கொப்பிகளையும் பையொன்றில் போட்டு எடுத்தவாறு டியூசன் வகுப்பு நடாத்தும் மாஜிதா ஆசிரியையின் வீடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

டியூசன் முடிந்து வீட்டுக்கு அவள் வரும்போது எட்டைத் தாண்டியிருந்தது. ஏழு வயதுச் சிறுமியான அவள் பெரிதும் களைப்புற்றிருந்தாள். கால்களை நீட்டியவாறு எங்கேயாவது படுக்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. கண்கள் நிறைய தூக்கக் கலக்கம். உடம்பில் சோர்வு.

“வந்திட்டியாடி பரீதா?” சமையலறைக்குள் நின்ற உம்மா சப்தமிட்டாள்.

“ஓம்மா”

“வாப்பா கடையிலிருந்து வந்ததுக்கப்புறம்தான் எல்லாருமா சாப்டோணும். அது வரையிலே நீ குர்ஆனை எடுத்து வைச்சு ஓது. நல்ல சத்தமா ஓது. நானும் கேட்டுக்கிட்டிருக்கன்”

பரிதாவுக்கு எரிச்சல். உம்மாவின் சொல் மீறி பாயில் படுத்துவிட்டால் அடிப்பார் என்ற பயம். தாயின் பேச்சுக்கு மறு பேச்சு பேசாமல் உள்ளுக்குள் குமுறி வளர்க்கப்பட்டவள். எப்போதுமே சுயநலமாக சிந்திக்கும் தாய்! கால்களை இழுத்து நடந்து சென்று புனித குர்ஆனை எடுத்து வந்து மெதுவாக ஓதத் தொடங்;கினாள்.

சமையலறைக்குள் நின்று தாய் எட்டிப் பார்த்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? எங்கேடி தலையிலே முக்காடு? தலையை மூடிக்கொண்டு சத்தமிட்டு ஓதுடி” என்றாள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

அதிகாலையில் கண்விழித்தல். தாயின் கைக்குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், வளர்த்தல், குர்ஆன் மதரசா, பாடசாலை, வீட்டுவேலை என பரிதாவின் பொழுதுகள் கழிந்துகொண்டிருந்தன.

“ஏம்மா. எல்லாருடைய வீட்டிலேயும் ரிவி இருக்கே. நாமும் ஒன்று வாங்குவோமா?” பத்தாவது வயதில் ஐந்தாம் ஆண்டில் படிக்கும் பரிதா ஒரு தடவை தாயிடம் கேட்டாள்.

“ஓ.ஓ. அந்த முசிபத்துதான் இஞ்ச இப்ப தேவைப்படுதாக்கும். அதுலே என்னத்தடி காட்டுறானுகள்? அன்டைக்கி என்ட தங்கச்சிட ஊட்ட போனப்போ நானும் அந்தச் சனியனைப் பார்த்தேன். அவக புதுசா ஒன்டு எடுத்திருக்காக. எல்லாமே பலாய்கள்றி. அரைகுறையா உடுத்துக்கிட்டு அதையும் இதையும் காட்டிக்கிட்டு ஹைவான்களா (மிருகங்களாக) வாராளுகள்றி. உன்னைப் போல பொண் புரசுகள் பார்க்கிறமாதிரியாகவாடி இருக்கு அது? அந்த பலாய் நம்முட ஊட்ட வாணாம் வாப்பா” சில வசனங்களிலேயே பரிதாவின் மனதில் துளிர்த்திருந்த ஆசையை தாய் அறுத்து விட்டாள்.

பரிதா இப்போது பெண்கள் கல்லூரியொன்றில் ஏழாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சை சித்தியடையவில்லை. அதற்காக பெற்றோரிடமிருந்து நிறையவே வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“ஏன்டி சனியன் பாஸ் பண்ணல்ல? எனக்குத் தெரிந்த எத்தனையோ புள்ளைகள் பாஸ் பண்ணியிருக்காங்க. நீ

மட்டும்தான்டி பாஸ்பண்ணாம உட்டிருக்கே. நாலு பேரு எனக்கிட்ட கேக்காங்கடி நீ பாஸ் பண்ணினயான்னு. நான் தலையை கவிழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்டி” என்றாள் பல்கீஸ் முகம் நிறைந்த கோபத்துடன்.

“அதுக்கு என்னை ஊட்ல படிக்க உட்டயா? புள்ளய வச்சுக்க புள்ளய வச்சுக்கன்னுஸ”

“என்னடி தொணதெணக்கிற? ஸ்கூல்ல படிச்சது காணாம டியூசனுக்கு வேற போனதவாடி நீ?”

பரிதாவுக்கு தனது மனதில் எழுவதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட வேண்டும் என்ற அவஸ்தை. கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவரும் ஓர் அடிமையாக அல்லது மனித மிருகமாகக் கருதி தாய் தன்னை வளர்த்து வருவதையும், தன் உணர்ச்சிகளுக்கும் ஆசாபாசங்களுக்கும் எப்போதுமே மதிப்புத் தராமல் விடுவதையும், தன்னைப் போன்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அல்லது அனுபவிக்க வேண்டிய மகிழ்ச்சிகளில் துளியைத் தானும் அனுபவிக்க விடாமல் தடைகளை ஏற்படுத்துவதையும், தனக்குள் தங்கி அல்லது மறைந்திருக்கும் திறமைகளை வெளிப்படுத்த ஏதுக்களை ஏற்படுத்தித் தராததையும்ஸஸ. வெடிக்கலாமாவென நினைத்து, அப்போதும் தன்னை அடக்கிக்கொண்டாள்.

இப்படித்தான் இன்னுமொரு நாள். அவளது ஒன்று விட்ட மாமாவொருவன் வீட்டுக்கு வந்தான். தாயுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது பையினுள் அதுவரை உறங்கிய கைபேசி சரேலெனத் துடித்து அழுதது. அவன் அதைக் காதில் வைத்துப் பேசினான்

“என்ன விலை மாமா இது?” பரீதா கேட்டாள்.

“ஏன் கேக்கே? உனக்கும் வாங்கிப் பாவிக்க விருப்பமோ? உலகத்திலே நடக்கிற பலாய் எல்லாம் இப்போ இதனாலதான்

நடக்குதாம்” என்றாள் மாமாவுக்குப் பதிலாக ஊஞ்சலிலிருந்தவாறு பல்கீஸ்.

“இது ஐயாயிரம்தான். ஆனா பல விலைகளிலேயும் விக்குது. நீ உன்;ட வாப்பாகிட்டச் சொல்லி ஒன்றை வாங்கேன்”

“அதான் உம்மாவே சொல்லிட்டாங்களே. எல்லா பலாயும் இதனாலதான் நடக்குதாம்னு. இதுக்குப் பிறகு வாப்பா வாங்கித் தரப் போறாரா என்ன?” கூறியவாறு பரிதா பெருமூச்;சொன்றை வீசினாள்

நாட்டில் இடம்பெற்ற இனப் பிரச்சினை காரணமாக நானா திசைகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை நடாத்திக்கொண்டிருந்த நெய்னாகுடிவாசிகள் தொடர்ந்தும் அப்பகுதிகளில் வர்த்தகம் செய்ய முடியாமல் தமது சொந்தக் கிராமத்துக்கே வந்து பிரதான வீதியிலும் அதனை அண்டியதான குறுக்கு வீதிகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை அமைத்துக்கொண்டனர். பரீதாவின் தகப்பனைப் போன்ற சிறிய வியாபாரிகளின் விற்பனைகள் கணிசமாகக் குறைந்து கொண்டு போனதுடன் சிலர் கடைகளையும் மூடினர். அவர்களில் ஒருவனாக பரிதாவின் தகப்பனும் கடையை இழுத்து மூடிவிட்டு பெரியதொரு சில்லறைக் கடையில் விற்பனையாளனாக ஆனான்.

பரிதா எட்டாம் ஆண்டில் படிக்கும்போதே ஆளாகிவிட்டாள்.

“இனி நீ படிச்சது போதும். வீட்ட இருந்து வீட்டு வேலைகளை நல்லா பழகு” என்றாள் பல்கீஸ்.

பரிதாவுக்கு தாய் இப்படிக் கூறியது பிடிக்கவேயில்லை. தான் தொடர்ந்து படித்து ஆசிரியையாக ஆகவேண்டுமென்பது அவளது சிறு வயதிலிந்து மனதில் உருவாக்கி வந்ததோர் ஆசை. அவளது உம்மாவின் கட்டுப்பெட்டித் தனத்திலிருந்தும், சகிக்கமுடியாத சிறுபிள்ளைத் தனமான சிந்தனைகளிலிருந்;தும் விடுபடுவதென்பது அவளைப் பொறுத்தவரை முயற்கொம்பு. மழைக்குத்தானும் பாடசாலை தாழ்வாரங்களி;ல் கூட

ஒதுங்காதவள் பல்கீஸ். தொடர்ந்து படிப்பதற்காக பாடசாலைக்குப் போய்த்தான் தீருவேன் என அவள் அடம்பிடித்தால் மகளின் உடலில் சூட்டுக்கோலால் தீட்டுவதற்கும் தயங்காதவள்.

தாயின் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசாமல் பரீதா மௌனியானாள். பல்கீஸ் மீண்டும் கர்ப்பினியானதால் வீட்டு வேலைகள் அனைத்துமே பரீதாவின் தலைமீது சுமத்தப்பட்டன.

காலம் ஓடியது. பரிதா உயர்ந்து அகன்று முகத்தால் விரிந்து கனியப்போகும் கொவ்வைப் பழமாக காட்சியளிக்கும் காலத்தில்தான் அவளது தகப்பன் தாயிடம் கூறியவைகளை அவளுக்கு ஒட்டுக் கேட்க முடிந்தது.

“அவன் நல்லதொரு பொடியன். வயது முப்பந்தைந்துதானாம். அவன்ட பொஞ்சாதி மௌத்தாப்போனதாலே புள்ளைகள் ரெண்டையும் வளர்க்கத்தான் ரெண்டாம் தாரமா ஒரு பொண் தேடுறாங்களாம். அதான் நம்ம பரிதாவைக் கேட்டனுப்பி இருக்காக. இதைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கே?” தகப்பன் தாயிடம் கேட்டான்.

“நாம இருக்கிற நிலையிலே எப்படீங்க ஒரு நல்ல இடம் பார்க்கிற? இவளுக்குப் பின்னால இன்னும் நாலு பொம்புள புள்ளைகள் வளர்ந்துகிட்டு இருக்கு. கல்யாணம் முடிக்காத ஆளைத்தான் பார்க்கணுமென்றா குமரை வைச்சுக்கொண்டு இருக்கவேண்டியதுதான். கடைசியிலே குமரு முத்தி குரங்கான கதைதான்.”

“அப்போ ஒத்துக்கலாம்னு சொல்றே?”

“வேற என்னங்க செய்றது? புதுசா ஊடு கட்டி புள்ளயை முடிச்சுக்கொடுக்கக்கூடிய நிலைமையிலேயா நாம இருக்கோம்?”

“அதான் இதுக்கு ஓம்படலாம்;னு நானும் நினைக்கேன். அவங்கட ஊடு பெரிய ஊடாம். அங்க கொண்டு போய் பரிதாவை வைச்சிக்கொள்ளுவாங்களாம்;”

“பொடியன் நல்லாவனான்னு ஒன்றுக்கு ரெண்டு தடவ நல்லா விசாரிச்சுக்கொள்ளுங்க.”

“எதுக்கும் பரிதாவிடமும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுடலாமா?”

“எதுக்குங்க கேக்கணும்? என்னைக் கேட்டா உங்களை எனக்கு முடிச்சுத்தந்தாங்க? நாம ரெண்டு

பேரும் இத்தனை பிள்ளைகளைப் பெத்து சந்தோசமா வாழல்லியா? அவளைக் கேட்டா ஒன்டு

வேணுமென்பா. அல்லது வாணாம்பா. வாணான்டா வேற மாப்பிள்ளை அவவா பார்க்கப் போறா?

அவவா வீடு கட்டப் போறா?. எல்லாம் நாமதான் செய்யணும். அதுக்கெல்லாம் கையிலே துட்டு

இருக்கணுமே. அவளைக் கேக்கத் தேவலை. முடிச்சுக் கொடுப்பம்”

இரண்டாம் தாரமாக ஒருவனுடன் வாழப் போவது பரிதாவுக்கு கொஞ்சமேனும் விருப்பமில்லை. தாயிடம்

அதைப் பத்திக் கதைப்பதற்கே அவளுக்குப் பயமாகவிருந்தது. தனிமையாக இருக்கும்போதெல்லாம்

இதுவரை முகம் பார்க்காத ஒருவனுடன் சேர்ந்து வாழுவதைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே

மூழ்கியிருந்தாள். நடக்;கப்போகும் திருமணம் அவளது தாயின் இரும்புப் பிடியிலிருந்து அவளுக்கு

ஒருவாறு விடுதலை பெற்றுத் தரவிருந்தாலும் தான் அந்த வீட்டை விட்டும்போனபின்னர் தனக்குப் பதிலாக

அடுத்ததாகவிருக்கும் மஹ்மூதா அகப்பட்டுக்கொள்வாளே என்ற ஆதங்கமும் அவளுக்கு இருந்தது.

பெரிதான ஆடம்பரமில்லாமல் பரிதாவின் திருமணம் இடம்பெற்று முடிந்தது. அவளின் கரம் பிடித்துக்

கொடுக்கப்பட்டவன் எதிர்பார்த்ததுக்கு முற்றிலும் மாறாக கனிவானவொருவனாக அவளுக்குத் தெரிந்தான்.

திருமணம் ஆன மூன்றாம் நாள் அவளது கணவனின் வீட்டுக்கு நிரந்தரமாக வாழுவதற்காக செல்வது

தொடர்பான நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருந்தன.

பரிதாவின் கையைப் பற்றி வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரை நோக்கி அவளது கணவன் அவளை

அழைத்துச் செல்லும்போதுஸ..

“பரிதா. இஞ்ச கொஞ்சம் வந்திட்டுப் போ” என்றாள் மகளைப் பார்த்து பல்கீஸ்.

“என்னம்மா?”

“எல்லாம் சரிதான். இப்போ நீ புருசன்ட ஊட்டுக்கு வாழப் போகப்போறே. அவருக்கு சின்னஞ்சிறுசுகளா

ரெண்டு புள்ளைகளும் இருக்காங்க. போற இடத்திலே நாலு பேரு முகம் கோணாம பார்த்து

நடந்துக்கணும். தெரியுமா?”

பரிதா தாயை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளுடைய பார்வை முழுதும் வெறுப்பு கரைபுரண்டது. தனக்கு

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் தனது மனதினுள் அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை உணர்ச்சிகளையும்

தாயின் முகத்தில் கொட்டிவிட்டுப் போகவேண்டுமென்ற ஆவல் குபுக்கென எழுந்தது.

“என்ன சொன்னே? பார்த்து நடந்துக்கணுமா? அதைத்தானே இத்தனை வருசமா நீ எனக்குச் சொல்லித்

தந்திருக்கே? என்றாவது ஒரு நாள் உன்ட மகளும் ஒரு பெண். அவளுக்கும் ஆசா பாசங்களும்,

உணர்வுகளும் இருக்கு. அவளும் இந்த உலகத்திலே இருக்கிற இன்பங்களையும் சந்தோசங்களையும்

அனுபவிக்கவேண்டியவள் என்று நீ யோசிச்சிருப்பியா? எனக்கு இயற்கையாகவே எழுகிற

உணர்ச்சிகளையெல்லாம் பலத்காரமாக அடக்க வைச்சி என்னை ஒரு மரக்கட்டையாக வளர்த்து

வந்தவள்தவா நீ? நீ பெத்துப்பெத்து விட உன் பிள்ளைகளை இவ்வளவு காலமும் வளர்த்தது போக

இனிமேல் எனக்கு நீ முடிச்சித் தந்தவரது பிள்ளைகளை வளர்க்கவேண்டிய பொறுப்புக்கு என்னை

ஆளாக்கினவள்தவா நீ! என் போன்ற பெண்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய எந்த சுகத்தையோ

சுதந்திரத்தையோ எனக்குக் காட்டினியா? அப்படிப்பட்ட நீ நான் போற இடத்திலே பார்த்து

நடந்துக்கணும்னு எனக்கு புத்தி சொல்றே. இல்லியா? எனக்குச் செய்த இப்படியான கொடுமைகளை என்ட

தங்கச்சிமாருக்கு இனிமேல் செய்யாத. அவங்க படிச்சுக்கொண்டிருக்கிறாங்க. அவங்களை தொடர்ந்து

படிக்க வை. ஒன்டு மட்டும் கடைசியா சொல்லிட்டுப் போறன். அவருட ரெண்டு பிள்ளைகளையுமோ

அல்லது எனக்குப் பிறக்கப்போற பிள்ளைகளையுமோ எந்தக் காரணம் கொண்டும் அவங்கட

உணர்ச்சிகளை மழுங்கடித்து நான் வளர்க்கவே மாட்டேன். இது சத்தியம். நான் வாறன்” கூறியவாறே

அதுவரை தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கிக் கிடந்த சளி உருண்டையை காரி ‘தூ..’ என

உரத்துத் துப்பிவிட்டு பரிதா கணவனை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

-------------------------------------


ஒரு இனவெறிச் சர்வாதிகாரி

ஏலையா க.முருகதாசன்

மக்கள் தலைவனாக போற்றப்பட்ட அமெரிக்காவின் முன்னாள் ஜனாதிபதிக்குப் பின்  சர்வாதிகார மன்னன் என வர்ணிக்கப்படும் டொனால்ட் ரம்ப் பொறுப்பேற்றுள்ளார். மிகப்பெரிய கோடீஸ்வரரான இவர் அடுத்து தனது பெயரை அமெரிக்க வரலாற்றில் தன்னை மன்னாதி மன்னனாக நிலைநாட்டுவதில் கவனம் செலுத்தி வருவதுடன் பயங்கரவாதிகளுக்கு தான் அபாயச் சின்னம் என்பதை 7 இஸ்லாமிய நாடுகளின் அஇகதிகள் அமெரிக்னகாவிற்குள் நுழைவதற்கு தடைவிதித்துள்ளார்.இது ஜனநாயகவாதிகள் மத்தியில் பெரும் ஆத்திரத்தையும் கவலையையும் கிளப்பியுள்ளது.அதே வேளை இஸ்லாமிüய பயங்கரவாதம் பற்றி அச்சமும் முகம்சுழிப்பும் உலகமக்கள் மத்தியில் நிலை கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது.

30 நாட்களுக்குள் உலகை அச்சுறுத்தும் பயங்கரவாதிகளை அழிக்க வேண்டும் என்ற திட்டத்தை அமெரிக்க அதிபர் கொண்டிருப்பதாக இணையத்தளங்களின் செய்திகளிலிருந்து காண முடிகின்றது.

இவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மன்னர்களின் வாழ்க்கையைப் போன்றது. கிளாரி கிளின்டனே வெற்றியடைவார் என இறுதி வரை எதிர்பார்ந்திருந்த வேளை ரம்ப் வெற்றியடைந்தத அவதானிகளுக்கு வியப்பைக் கொடுத்தாலும் இவரையே  அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக தேர்வு செய்வதற்கான ஒழுங்குகளை அமெரிக்க ஒழுங்கமைப்பாளர்கள் செய்து முடித்துவிட்டார்கள்.

எச்சூழ்நிலையிலும் அமெரிக்கா தான்தான் உலக நாடுகளின தலைவன் என்ற தகுதியை இழக்கத் தயாரகவே இல்லை.

நட்புறவு புரிந்துணர்வு என்று சொல்லிக் கொண்டு அமெரிக்கா ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் கைகுலுக்குவதும் செங்கம்பள வரவேற்பைச் செய்து கொண்டாலும் இவர்களுக்கிடையில்  பனிப்போர் நிகழவே செய்கின்றது.

உலக அரசியலில் நீயா நானா என்ற தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வரும் நாடுகளாக ஐரோப்பிய பேரரசை தலைமை தாங்கி நிற்கும் ஜேர்மனி, அமெரிக்கா,ரஷ்யா, சீனா, இந்தியா ஆகிய இந்நாடுகள்  உலகப் பொருளாதாரத்தை  தீர்மானிக்கும் நாடுகளாக வலுப்பெற்றுவிட்டன.

அமெரிக்காவிற்கும் சீனாவுக்கும் இடையில் ஏற்படப் போகும் இழுபறி எங்கு போய் முடியுமென்பது தெரியவில்லை.

மற்றைய நாடுகளை விட அமெரிக்காவில் இருக்கும் தேர்தல் முறையானது, இதுவரை அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற தேர்தல்களோடு ஒப்பிடுகையில் இரண்டுவிதமான சமாந்தரப் பாதையில் பாதையில் செல்கின்ற அணுகுமுறையை கையாண்டு வருவதாக தெளிவாகவே தெரிகின்றது.

மக்களின் ஏகோபித்த விருப்பத்துடனும் மாநிலங்களின் விருப்பத்துடனும் அதிபரை தெரிவு செய்தல்.இரண்டாவது மக்களின் ஏகோபித்த வெருப்பம் ஒன்றாக இருக்கும் போது மாநிலங்களின் விருப்பத்திற்கு ஒத்துப் போவது.

உலக பயங்கரவாதிகளை அழிப்பதற்கான உரிமையை அமெரிக்காவிடம் உலக நாடுகள் கொடுத்துவிட்டவிட்டதான நிலை தோன்றியுள்ளது.ரம்பின் வருகை உலகப் போரை ஆரம்பித்து வைக்காவிடிலம் போரென்று சொல்ல முடியாத தொடர்நிலையற்ற போர் உருவாகம் சூழ்:நிலை காணப்படவே செய்கின்றது.

ரம்ப் அடக்கி வாசிக்கப் போகிறாரா அவேசப்படப் போகிறாரா என்பதை உலக நாடுகளே தீர்மானிக்கும்

ஒரு திருடனும் அவனின் காதலியும்
 (ஏலையா க.முருகதாசன்)

லண்டனில் உள்ள அந்த ஆஸ்பத்திரியில் தனக்குத் தெரிந்த பெண்ணொருவர் நோயுற்றிருப்பதாகவும் பார்க்கப் போகிறேன் வாங்களேன் ' என்றார் மைத்துனி;.இரண்டு பஸ் எடுத்து ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் மைத்துனியின் தோழி இருந்த அறையை நோக்கி போய்க் கொண்டிருந்த போது, பார்வையாளர் கதைப்பதற்க என்று இருந்த கூடத்தில் மைத்துனியின் தோழி இருப்பதை கண்டவுடன் மைத்துனியும் நானும் அங்கிருந்த கதிரைகளில் உட்:கார்ந்தோம்.அங்கிருந்து கோப்பி மிசினில் கோப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து தந்த மைத்துனி 'இவர் எனக்கு அத்தான் முறை என்ரை ஒன்றுவிட்ட அக்காவின் கணவன்,ஜேர்மனியிலை இருக்கினம்,கலியாண வீடொன்றக்கு வந்தவை,எங்கடை வீட்டிலைதான் நிற்கினம், அக்கா வீட்டிலைதான் நிற்கிறா,அத்தானுக்கு உலாத்துறது விருப்பம்.,நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு உங்களைப் பார்க்கப் போறன் வாறியளா எனக் கேட்டன் வந்துவிட்டார்' என்று என்னை அந்தப் பெண்ணுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள் மைத்துனி. நானும்' சொந்தக்காரர்களை, நண்பர்களைத்தான் பார்க்க வேண்டுமென்று இல்லை, யாரையும் பார்க்கலாம் எவருக்காகவும் அவர்கள் சுகம் பெற வேண்டும் என்று கடவுளைக் கும்பிடலாம்' என்று சொல்லியவாறே கோப்பியைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். மைத்துனியின் தோழி என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் பார்வை எற்கனவே அறிமுகமானவரைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. மைத்துனியிடம்'இவர் ராஜேஸ்வரன்தானே'எனக் கேட்க மைத்துனியும் 'ஓமோம் இவரைத் தெரியுமா' எனக் கேட்க, 'தெரியுமாவா....என்னோடு ஒரே வகுப்பில் படிச்சவர்' என்று சொல்லிக் கொண்டே எனக்கருகில் வந்து உட்கார்ந்து  என்ன ராஜேஸ் என்னைத் தெரியவில்லையா நான்தான் சந்திரகௌரி' என அறிமுகப்படுத்தினாள்.
சந்திரகௌரியை நான் லண்டனில் சந்திப்பேனென்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனக்கு திக்கென்றது. அவளோடு படித்த காலத்தில் அவளுக்கு நான் செய்த ஒரு தவறு அடிக்கடி என் மனதைக் குழப்பிக் கொண்டேயிருந்தது.இன்று அவளை நேரில் கண்டதம் நான் செய்த தவறை அவள்  அறிந்திருப்பாளோ மறந்திருப்பாளோ எனக் குழம்பத் தொடங்கினேன். அன்றைய அவளின் முகத்தை என்னருகில் இருக்கும் அவளின் முகத்தில் தேடத் தொடங்கினேன். ' அப்படி என்ன என்ரை முகத்திலை தேடுகிறாய் 'என்றவளிடம், 'ஒன்றுமில்லை ' என்று சொல்லியவாறு மீண்டும் மீண்டும் அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். உற்றுப் பார்த்த அவளின மூக்கிற்கும் இதழுக்கும் இடையில் தெரிந்தும் தெரியாதமாதிரி மீசை போன்ற பூனைமுடி இருந்தது. அவள் படித்த காலத்தில் அது கொஞ்சம் வெளிர்சாம்பல்  நிறத்தில் இருந்தது.அதுகூட அவளுக்கு அப்பொழுது அழகாகத்தான் இருந்தது. அவளுக்குத் தெரியாமல் சக தோழர்களிடம் அவளைக் கிண்டலடிக்க அதுவே என்னையும் அவளையும் சேர்த்து வைத்து கிசுகிசுவாக பாடசாலையில் பரவியது.
பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த எனக்கு' ராஜேஸ் எனக்கு அடுத்த சனிக்கிழமை பிறந்த நாள். வீட்டிலைதான் செய்கிறம்.நான் நாளைக்கு ஆஸ்பத்திரியை விட்டு வீட்டுக்குப் போய்விடுவன். கட்டாயம் வா' என்று சொல்லியவள் ' மைத்துனியின் பக்கம் திரும்பி ராஜேஸை மறக்காமல் கூட்டிக் கொண்டு வாருங்கள்' எனச் சொல்லுகிறாள். அதற்கு மைத்துனியும், 'அதுதான் உங்கடை முகத்தை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாரே,மனுசியோட வருவார்' கிண்டலடித்தார் மைத்துனி;.சில நிமிடங்கள் சந்திரகௌரியுடன் கதைத்துவிட்டுப் புறப்பட்டோம். அவளுக்குப் பிறந்த நாள் பரிசாக அதைத்தான் கொடுக்க வேண்டும். நான் செய்த தவறுக்குப் பிராயச்சித்தம் அதுதான் எனத் தீர்மானித்தேன்.அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பரிசுக்காக கடை கடையாக சளைக்காமல் ஏறி இறங்கினேன். இறுதியில் நான் தேடிய பொருள் கிடைத்தது. அதை அழகான பெட்டியில் வைத்து, வர்ணத்தாளில் சுற்றி  வைத்தேன்.
சந்திரகௌரியின் பிறந்த நாளுக்கான சனிக்கிழமையும் வந்தது.நான்,மனைவி மைத்துனி என மூவரும் சந்திரகௌரியின் வீட்டிலிருந்தோம். அந்த வீட்டின் கூடம் அழகாக அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கு பலர் இருந்தனர். அங்கு நின்ற நடுத்தரவயது ஆண்கள் ஒவ்வொருவரையும் என் கண்கள் நோட்டம் விட்டன' சந்திரகௌரியின் கணவன் இவராக இருக்குமோ, அவராக இருக்குமோ எனக் கண்கள் பதிந்து பதிந்து சென்றன.அங்கிருந்த ஒரு இளம்பெண் 'அன்ரி கேக் வெட்டலாம் வாருங்கோ' என்று சந்திரகௌரியை அழைக்க அவளும் மேசையில் வைக்கப்பட்ட கேக்கின் மேல் இருந்த மெழுகுவர்த்தியை கொழுத்தி பின் அதனை அணைத்து கேக்கை வெட்டினாள்.உறவினர்:கள் நண்பர்கள் அவருக்கு கேக்கை ஊட்ட'ராஜேஸ் எனக்கு கேக்கை ஊட்ட விருப்பமில்லையா' எனக் கேட்க நானும் மனைவியும் எழுந்து சென்று இருவரும் கேக்கை ஊட்டினோம், மைத்துனியும் எம்முடன் சேர்ந்து வந்து கேக்கை ஊட்டினாள்.;.எல்லாரும் பரிசளித்து முடிய நானும், தேடித் தேடி வாங்கிய அந்தப் பரிசைக் கொடுத்தேன். அவள் ஆவலுடன் பரிசைப் பிரித்துப் பார்த்தாள். வெளிப்பக்கம் மடிப்பு மடிப்பாக இருந்த அந்த மஞ்சல்நிற பென்சிலைக் கையில் எடுத்;து.' பென்சிலா' எனக் கேட்டு புருவத்தை உயர்த்தி சந்திரகௌரி என்னைளப் பார்த்தாள்
நான் எழுந்து அந்தப் பென்சிலுக்குப் பின்னால் உள்ள கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினேன்.'நானும் சந்திரகௌரியும் ஒரே பாடசாலையில் ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள். எட்டாம் வகுப்பில் படித்த போதுதான் நான் அந்த தவறைச் செய்தேன். அம்மா பென்சில் வாங்கித் தருவதும் தொலைப்பதுமாகவே நான் இருந்தேன். அன்றும் பென்சிலைத் தொலைத்துவிட்டேன். எழுதுவதற்கு பென்சில் இல்லை. இடைவேளை விட்டது. வழமையாக தண்ணீர் குடிப்பதற்குப்  பைப்படிக்குப் போகும் நான் அன்று போகாமல் முழிசியபடியே இருந்தேன். எல்லாரும் போய்விட்டார்கள். மெல்ல எழுந்து சந்திரகௌரி இருந்த மேசைக்கு மேல் வைத்திருந்த கொம்பாஸ் பெட்டியைத் திறந்த போது  அதற்குள் இது போன்ற மஞ்சள் பென்சில் இருந்தது.அது முழுப் பென்சில். அதை எடுத்துக் கொண்டு எனது இடத்திற்கு வந்த நான் அதன் கால்பகுதியை முறித்து முக்கால்பகுதிப் பென்சிலாக்கினேன். பிளேட்டால் சீவினேன். பல இடங்களில் பற்களால் கடித்து நசுக்கினேன்.இடைவேளை முடிந்து மீண்டும் வகுப்பு ஆரம்பமாகியது. தமிழ் புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு பந்தியை சுருக்கி எழுதச் சொன்னார தமிழ் அசிரியர்;.நான் சந்திகௌரியைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்தேன். கொம்பாஸ் பெட்டியைத் திறந்த அவள் பென்சிலைக் காணாது திகைத்தாள்.அவளின்: கண்கள் கலங்கத் தொடங்கியது.'சேர் பென்சிலைக் காணவில்லை சேர்...' என விம்மினாள்.இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்பது போல நான் தலையைக் குனிந்து கொண்டிருந்தேன். நான் பாடசாலையை விட்டுப் பல வருடங்களாகிவிட்டன. பாடசாலையை நினைக்கும் போதும் எட்டாம் வகுப்பை நினைக்கும் போதும் நான் செய்த திருட்டும் சந்திரகௌரியும் அடிக்கடி நினைவில் வரும். சந்திரகௌரியை நான் லண்டனில் சந்திப்பேன் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்று பிராயச்சித்தம் செய்துள்ளேன், கௌரி என்னை மன்னித்துவிடு' என்றேன்.
வேகமாக வந்த சந்திரகௌரி என்னை இறுக்கி அணைத்தாள். அவள் கண்கள் கலங்கியது. நானும் அழுதுவிட்டேன்.மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தேன். அவள் மெதுவாகச் சிரித்தபடி இருந்தாள். நனைந்த கைகளில் பொத்திப் பிடித்தபடி இருந்த கடதாசியை எனது சட்:டைப் பைக்குள் வைத்தவாறே 'வீட்டுக்குப் போய் எடுத்துப் பார்' என்று என் காதுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு கிசுகிசுத்தாள். வீட்டுக்கு வந்த நான் குளியலறையில் வைத்து அந்த கடதாசியை எடுத்து வாசித்தேன். கடதாசி கசங்கியிருந்தது  ,அதில்' ராஜேஸ் நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். பலமுறை கடிதங்கள் எழுதி பயத்தில் கிழத்தெறிந்திருக்கிறேன். ஆனால் இதை கிழித்தெறியமாட்டேன். உன்னை இனி எப்ப சந்திப்பேனோ தெரியாது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகாவது  எங்கேயாவது சந்தித்தால் இக்கடிதத்தை தருவேன்.சந்திரகௌரி எனக் கையெழுத்திட்டு 6.5.66 எனத் திகதியிட்டிருந்தாள். கடிதத்தை கிழித்து குப்பைக் கூடைக்குள் கவலையுடன் போட்டேன்.
கூடத்தில் இருந்த மைத்துனியிடம் கேட்டேன்' சந்திரகௌரி கல்யாணம் செய்யவில்லையா'என்று. இல்லை என்றாள் மைத்துனி

ஓடும் ரயிலில் ஒருவன்

ஏலையா க.முருகதாசன்

வீடு போய்ச் சேருவதற்கு இன்னும் மூன்று மணித்தியாலங்களாவது தேவைப்படும்.ரயிலை விட்டு இறங்கி பஸ் எடுத்து போயச் சேர வேண்டும். எப்படி இந்த மூன்று மணித்தியாலங்களும் போகப் போகுதே என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சக பயணிகளைப் பார்ப்பதும் கண்ணாடிக்கு வெளியே தெரியும் காட்சிகளைப் பார்ப்பதுமாக பொழுது கழிந்து கொண்டிருந்தது. போர் அடிக்கத் தொடங்கியது. அப்பொழுது மின்னலென ஒரு ஞாபகம் வந்தது. எனது நண்பன் பொழுது போவதற்கு வாசி என்று சொல்லி ஒரு புத்தகத்தைத் தந்தான். நண்பனின் மனைவி சுற்றித் தந்த சாண்ட்விச் வைத்த பைக்குள்ளேயே அந்தப் புத்தகத்தை வைத்திருந்ததால,; கையோடு வைத்திருந்த பையிலிருந்து அதை எடுத்தேன். நண்பன் தந்த போது புத்தகத்தின் பெயரைக் கவனிக்கவில்லை. வெளியே எடுத்து புத்தகத்தின் அட்டையைப் பார்த்தேன்' ஓடும் ரயிலில் ஒருவன்'என்றிருந்து.
எனது பிரயாணத்திற்கும் புத்தகத்தின் தலைப்புக்கும் பொருத்தமாகவே இருந்தது. ஓடும் ரயிலில்; சக பயணிகளுடன் நானும் ஒருவன் என்று  நினைத்து மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டே வாசிக்கத் தொடங்கினேன். அது ஒரு காதல் கதை போல் இருந்தது. முதல் வரியே, ' அவள் என்னெதிரில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் அவ்வளவு அழகாக இருந்தாள். நான,;  எனக்கு  எதிரே உள்ள அடுத்தடுத்த இருக்கைகளில் இருப்பவர்களைப் பார்ப்பது போல அவளையும் என் கண் பார்வைக்குள் அகப்படுத்தி அவளின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.அவள் கைத்தொலைபேசியை நோண்டிக் கொண்டிருந்தாள். எனது  பார்வையை அவள் சந்திக்கவில்லை....' தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
ரயில் ஒரு தரிப்பிடத்தில் நின்றது. சில விநாடிகளில் 'வணக்கம்' என்று சொல்லியவாறு ஒரு இளைஞன் எனக்கெதிரே இருந்த இருக்கையில் உட்கார்ந்தான்.வாசித்த பக்கத்தில் விரலை வைத்து புத்தகத்தை மடித்தவாறே புன்னகைத்து அவனுக்கு வணக்கம் சொன்னேன். 'உங்கள் வாசிப்பை நான் குழப்பிவிட்டேனே; போல, நீங்கள் வாசியுஙகள்; ' என்ற அவனுக்கு, இல்லை....இல்லை பரவாயில்லை என்றவாறு புத்தகத்தை மீண்டும் பைக்குள் வைத்தேன்.
சில விநாடிகள் இருவரும் மௌனமாவிருந்தோம். அவனே பேச்சைத் தொடக்கினான்' நீங்கள் எங்கை போறியள் என்றான்' கால்ஸ்றூக' என்று ஒற்றைச் சொல்லில் பதில் சொன்னேன்.அவன் எங்கே போகிறான் என்பதை நான் கேட்கவில்லை. அது எனக்குத் தேவையில்லாதது என பேசாதிருந்தேன். அவனே பேச்சைத் தொடர்ந்தான்' இப்ப வாசித்தீர்களே அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் என்னவென்றான் 'ஓடும் ரயிலில் ஒருவன் என்றேன்'. மீண்டும் மௌனம் நிலவியது .என்னையே உற்றுப் பார்த்தான். நெற்றியை சுருக்கி கைளால் நெற்றியைத் தேயத்தபடி உங்களை எனக்கத் தெரியுமென்று நினைக்கிறன்' என்றான்.'எப்படி ' என்று கேட்டதற்கு, நீங்கள்தானே சாகித்தியன். உங்களுக்கு பேஸ்புக் இருக்குத்தானே நீங்கள் கதை எழுதுகிறவர்தானே' என அவன் சொலல்' ம்...என்று அவன் அறிந்து கொண்டதை அங்கீகரித்தேன்.
அவன் முகத்தில் முன்பிருந்த உற்சாகம் இல்லை. முகம் கலவரமாகியிருந்தது. அவனிடத்தில் ஒரு தவிப்பு இருந்தது. என்னோடு எதைப்பற்றியோ பேச விரும்புகிறான் எனத் தெரிந்தது. 
'ஏன்  ஒரு மாதிரியாய் இருக்கிறியள்' என்றேன்
'ஒன்றுமில்லை' எனப் பதில் சொன்ன அவன், 'செவ்வாய்' என்ற பெயரில் நீங்கள் எழுதிய கதையை 'சங்கமம்'சஞ்சிகையில் வாசித்தேன் என்றவன,; தொடர்ந்தான், செவ்வாய் தோசம் என்பது இரத்தத்தின் வித்தியாசத்தைச் சொல்வது. எல்லாருக்கும் எல்லா இரத்தமும் பொருந்துவதில்லை. இரத்தப் பொருத்தம் ஆண் பெண் உடலுறவுக்கு முக்கியம் என அந்தக கதையில் வாசித்தேன். அது முக்கியமா' எனக் கேட்டான். 'நான் பலரிடம் விசாரித்தறிந்தலிருந்தும் மருத்துவ ரீதியாகவும் அது உண்மைதான்' என்றேன். அவன் முகம் இறுகத் தொடங்கியது. இருக்கையைவிட்டு எழுந்த அவன் தனக்குப் பின்னால் இருந்த இருக்கைகளையும் முன்னால் இருந்த இருக்கைகளையும் பார்த்துவிட்டு உட்கார்ந்தான.;
'எழும்பி என்ன பார்த்தனீங்கள்' என்று கேட்டேன்.
'ஒன்றுமில்லை.........' என்ற இழுத்தவன், 'தமிழர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா' என்று பார்த்தனான் என்றவன், 'உங்களோடு கதைக்க வேண்டும் இது இரகசியம் போன்றது, நீண்ட நாட்களாக குழப்பத்தில் இருக்கிறன். அதற்குக் காரணம் உங்களுடைய 'செவ்வாய்' என்ற கதைதான்.
நான் எழுதிய கதை அவனைக் குழப்பியதாகச் சொன்னதும் நான் அதிர்ந்துவிட்டேன்.'என்னுடைய கதை உங்களைக் குழப்பிவிட்டதா...எப்படி ..' என்று வியப்போடு கேட்டேன் தடுமாறிய குரலில், உங்களுடைய கதையில் செவ்வாய் தோசம் என்பது இரத்தத்தைச் சார்ந்தது. செவ்வாய் தோசம் உள்ளவர்களின் இரத்தம் செவ்வாய் தோசம் உள்ளவர்களின் இரத்தத்துடனேயே பொருந்தும் என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள், அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது' என்றவன் ........மௌனமானான் .
நான் அவனை கூர்ந்து பார்த்தேன். ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறான,; சொல்லக் கூச்சப்படுகிறான் என்பது அவனது பார்வையில் தெரிந்தது. எதுவாக இருந்தாலும் சொல்லுங்கள் என்றேன், சொல்லத் தொடங்கினான்.
  நான் இன்னும்   தொடர்பென்றால் உடலுறவுதானே' கேட்டேன்.
அவன் தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.அவனே தொடர்ந்தான் 'அவர்களின் இரத்தம் என்னுடம்புக்கு பொருந்தாத இரத்தமாகவிருந்தால் எனக்கு ஏதும் வருத்தம் வந்துடுமோ என்று பயப்படுகிறேன்' என்றான்.
'ச்சாச்சா அப்படி ஒன்றும் நடக்காது பயப்படாதையுங்கோ' எனத் தைரியம் கொடுத்தேன். தமது இரகசியங்களை மூடிமறைக்கும் மனிதர்களுக்குள் தனது இரகசியத்தை வெளிப்படையாகச் சொன்ன இளைஞனைப் வியப்புடன் பார்த்தேன். இரத்த வேறுபாட்டின் பிரச்சனைதான் அவன் தன் இரகசியத்தைச் சொல்ல வைத்தது என்றும் நினைத்துக் கொண்டேன். 
அவனின் பயத்தை வைத்து அது தொடர்பான எந்த வியாக்கியானத்தையும் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாகச் சொல்ல நான் விரும்பவில்லை.ஊர் விசயங்களை நோக்கி எங்கள் பேச்சு திரும்பியது.  மூன்றாவது தரிப்பிடத்தில் ரயில் நிற்க அவன் என்னிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றுவிட்டான். 
நான் இறங்க வேண்டிய தரிப்பிடம் வரையும் அவன் சொன்னதைப் பற்றியே யோசித்துக கொண்டிருந்தேன். புத்தகத்தை எடுத்தேன், பக்கங்களைப் புரட்டினேன். வாசிக்க முடியவில்லை. கையில் புத்தகத்தை வைத்தபடி யன்னலுக்கூடாக நிலைகுத்தி வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இவன் கல்யாணம் செய்யும் போது தனது மனைவிக்கு எனக்குச் சொல்வது போல சொல்வானா.....சொல்ல மாட்டானா' ;...எனக்குள் ஒரு போராட்டம்.
ரயில் கால்ஸ்றூக ரயில் நிலையம் வந்தடைந்தது. இறங்கி பஸ்ஸில் ஏறி வீடு போய்ச் சேர்ந்தேன். ஒரு அரை மணித்தியாலத்திற்குப் பிறகு ரயிலில் சந்தித்த இளைஞன் சொன்ன கதையை மனைவிக்குச் சொன்னேன். மனைவி அதிர்ந்து போய் ' அவன் கல்யாணம் செய்யப் போகிற பெண்ணுக்குத் துரோகம் செய்யப் போகிறானே 'என கொஞ்சம் கோபமாகச் சொன்னாள்.
'சரி அதையேன் நாங்கள் மனதில் போட்டு குழப்புவான்' எனச் சொல்லி அந்தப் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.
இரண்டு மதாங்கள் செல்ல ஒரு நாள்  மனைவி ' என்னோடு படித்த மகிழினியின் மகளுக்கு கல்யாணம் முடிந்துவிட்டதாம். எங்கடை சிற்றிக்கு யாரோ தெரிந்தவையை பார்க்க வாறாளாம், எங்கடை வீட்டுக்கும் புருசனோடு வருகிறாளாம்,; சாப்பாடு குடு;ப்பமா' என்றாள், ' ஓ...அதற்கென்ன குடுப்பம் எப்ப வருகினமாம் ' என்று நான கேட்க 'வாற சனிக்கிழமை' என்றாள் மனைவி.
சனிக்கிமையும் வந்தது,  விருந்து கொடுப்பதற்கு தடபுடலாகச் சமைத்து வைத்துவிட்டு, புதுத்தம்பதிகளின் வருகைக்காக காத்திருந்தோம்.
எமது வீட்டின் கட்டிட வெளிக்கதவு மணிச்சத்தம் கேட்டது. மகிழினியின் மகள்தான் கணவனுடன்  வருகிறாள் என எதிர்பார்ப்புடன், கதவு திறப்பதற்குரிய பட்டனை அமர்த்திவிட்டு வீட்டுக் கதவைத் திறந்தபடி காத்திருந்தோம். படியேறி வந்தவர்களில் முதலில் மகிழினியின் மகளின் முகமே தெரிந்தது. எனது மனைவியைக் கண்டதும் 'அன்ரி' என விரைந்து வந்து அணைத்தாள். அங்கிள் என என்னையும் விளித்து கைலாகு கொடுத்தாள். தொடர்ந்து அவள் பின்னால் வந்து எங்களிருவருக்கும் கைலாகு கொடுத்த இளைஞனைப் பார்த்தேன். ரயிலில் சந்தித்த அதே இளைஞன்தான் அவளுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தான்.
என்னைக் கண்டதும் அவன் முகத்திலிருந்த புன்சிரிப்பு மறைந்து முகம் இருண்டது. அவனை முன்பு சந்திக்காதது போல நான் உள்ளே வாருங்கள் என அழைத்து வந்து உட்காரச் செய்தோம். 
மனைவி சமையல் செய்தவற்றைக் கொண்டு வந்து மேசையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மகிழினியின் மகளிடம் பெயரைக் கெட்டேன். அவள் தன்னுடைய பெயர் ரஜிதா என்றும் புருசனின் பெயர் ஜனகன் என்றும் சொன்னாள். கணவனின் முகத்தைப் பார்த்த அவள் அவன் சோர்ந்திருப்பதைக் கண்டதும்'ஏன் முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கு, தலையிடிக்குதா' எனக் கேட்க' இல்லை ஒன்றுமில்லை' என்றவன் என்னை நேராகப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தான். அவன் தவிப்பை உணர்ந்த நான் இயல்பாகச் சிரித்து அப்பொழுதுதான் அவனைச் சந்திப்பது போல'ஜனகன் எலுமிச்சம் பழம் கரைத்துத் தரவா குடிச்சால் தலையிடி போய்விடும்' என்றேன். அவனோ வேண்டாம் என்ற சொல்லியும் வேகமாகப் போய் எலுமிச்சம் பழத்தைக் கரைத்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்தேன்.
இதற்கிடையில் மனைவி ' சரி சாப்பிட வாங்கோ' என மகிழினி 'என்ன அன்ரி வந்தவுடனே சாப்பிடவா, கொஞ்ச நேரம் கதைச்சிட்டுச் சாப்பிடுவோமே' என சாப்பிட்டுக் கொண்டே கதைக்கலாம்'  என்றாள் மனைவி.
நால்வரும் ஒன்றாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். மனைவி ரஜிதாவின் தாயுடன் ஒரே வகுப்பில் படித்த காலத்தை இரசித்து இரசித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்பது போல ஜனகன் குனிந்த தலை நிமிராமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். நானும் அன்றுதான் அவனைச் சந்திப்பது போல கல்லுளி மங்கனாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.
நான் கதை எழுதுபவன், கிண்டிக்கிளறிப் பூராயம் புடுங்குவது எனது வேலை. கிடைத்த இடைவெளியி;ல், இரண்டு பேருக்கும் பேசித்தான் கல்யாணம் நடந்ததோ எனக் கேட்க, ' இல்லை அங்கிள், விரும்பி பிளஸ் பேசி என்று உறசாகமாச் சொன்னாள் ரஜிதா.  ' எத்தனை வருசமாக ' என்ற முடிப்பதற்குள் '; மூன்ற வருசமாக விரும்பியிருந்தோம் இல்லையா' என மிகவும் இயல்பாகச் சொன்னாள் ரஜதா'
நான் கதைத்துக் கொண்டிருப்பதை இடைமறித்து மனைவி தனக்கும் தனது தோழிக்குமுள்ள சினேகிதத்தைப் பற்றியே ரஜிதாவுக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ஜனகனால் எங்கள் உரையாடலுடன் ஒட்டிக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒப்புக்குச் சிரித்தான். அதைக் கவனித்த ரஜதா, இவருக்கு என்ன நடந்தது வரும் போது சிரித்து சிரித்துப் பேசிக் கொண்டு வந்தாரே...அவள் முடிக்க முந்தி' இந்த வெய்யில் எல்லாரையும் குழப்பிவிடும், அவருக்கு ஒன்றுமில்லை என்று' அவன் நிலையை உணர்ந்து சொன்னேன். சாப்பிட்டு முடிந்ததும் கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம்.
எனது மனைவி சொன்ன' கல்யாணம் செய்யிறவளுக்கு துரோகம் செய்யப் போகிறானே' என்ற சொற்கள் திரும்பத் திரும்ப எனக்குள் மோதிக் கொண்டிருந்தன. என்னைச் சமாளிப்பதே எனக்குப் பிரச்சினையாகவிருந்தது. நடித்துக் கொண்டிருந்தேன். 
மாலைத் தேனீரையும் குடித்துவிட்டு விடைபெற்றக் கொண்டு அவர்கள் போய்விட்டார்கள். நான் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். 
அன்று ரயிலில் சந்தித்த இளைஞன் உனது தோழியின் மருமகன்தான் என எப்படிச் சொல்வேன்.ஆனால் ஒருநாள் சொல்லத்தான் வேண்டும்.