WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

 

     காசியின் கதைக்களம் 2

   தொடர்கதை -2   

விடியலில் மலரும் பூக்கள் 

பண்ணாகம் இணையப்பக்கத்தில் பதிவில் உள்ள

கதைப் பகுதிகள் 1,2,3,4,5,6,7,8,9

தொடரும்...

பண்ணாகம் கொம் வழங்கும்
பிரபல கதை ஆசிரியர் வண்ணத்துப்பூச்சி  காசி அவர்கள் எழுதிய
` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  ``கதை தொடராக பண்ணாகம் இணையத்தில் 1.5.2019 இருந்து வலம்வருகிறது. இக்கதையை எவ்வளவோ சிரமங்கள் மத்தியில் பிரசுரிக்க எழுத்தாளர் எழுதி வருகிறார்.  வாசித்த பின் இக்கதைபற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை இரண்டு வரியாவது எழுதுங்கள். இதன்மூலம் நீங்கள் தமிழ் எழுத்தாளரை மேலும் ஊக்கமளிக்கலாம். 
0049 17 62 38 26 260 என்ற இலக்க  வைபர் viber, வாற்ஸ்அப் whats App  மூலமும் தயவு செய்து எழுதுங்கள். அல்லது ekk.moorthy@gmx.de  என்ற Email மூலமும்அனுப்பலாம்.  உங்கள்கருத்துகள் இதில் பிரசுரிக்க ஏற்பாடு செய்ய இணைய நிர்வாகம் அனுமதித்துள்ளது. நன்றி
` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  `

பகுதி   .. 16
20.8.2019

கண்ணன் வேணி கருத்துமோதல்
பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
யசோ
கோகுலன்
ஜானகி  
கண்ணன்  
வேணி 
பரதன்


'இதென்ன சிலோனே... நினைச்சாப்போலை லீவு எடுக்க?' என்றான்.

'ஏன் நினைச்சாப்போலை எண்டுறியள்? வெடிங்குக்கு லீவு எடுக்கேக்கை அஞ்சாறு நாளைக் கூட எடுத்திருக்கலாம்தானே!'

'இப்ப பிஸியான நேரம் கண்டபடி லீவு எடுக்கேலாது.'

'ஆரோ சொன்னவையோ...?'

'ஆரும் சொல்லேல்லை. பாக்கத் தெரியும்தானே!'

'மரி பண்ணினது.. ஒரு கிழமை லீவு வேணும் எண்டு கேளுங்கோ!'

'கேக்கேலாது.'

'கேட்டுப் பாருங்கோ! கட்டாயம் வேணுமெண்டு கொஞ்சம் இறுக்கிக் கேளுங்கோ!'

கண்ணன் பதில் சொல்லவில்லை.

வேணியின் இடத்தில் யசோவை நினைத்தான்.

அவள் வந்து, அவன் வீட்டில் இருந்த மறுநாள் அவன் லீவு எடுக்க நினைத்தான்.
'ஒரு அவசரம் தேவை வரேக்கை லீவு எடுக்கலாம், நான் வந்திட்டன் எண்டு திடீரென்று நீங்கள் பக்றியிலை லீவு கேக்கிறது அவ்வளவு நல்லாயில்லை.... நான் சமாளிப்பன்.' என்று சொல்லி அவனை யசோ வேலைக்குப் போகவைத்தாள். அவள் வருத்தமாக
இருக்கும்போதுகூட அவனை அவள் வேலைக்குப் போகாமல்விடும் படி தடுக்கவில்லை.

நினைவைச் சுருக்கிக்கொண்டு வேலைக்குக் கிளம்பினான்.
'கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாதே?'

'விடியகாத்தாலை எழும்பி நிண்டுகொண்டு ஏனப்பா அறுக்கிறீர்? ஜேர்மனியிலை வேலை எவ்வளவு முக்கியமெண்டு உமக்குத் தெரியாது. பேசாமற் போய் சமையலறைக்கை இரும்!'

'ஏன் நான் சமையலறைக்கை போயிருக்கவேணும்? ஹோலுக்கை இருப்பன், பெட்றூமுக்கை படுப்பன், வெளியிலை நிப்பன்.' என்றாள்.

'சரியான வாய்காரியாக்கிடக்கு!' எரிச்சலுடன் வாய்க்குள் முணுமுணுத்தான்.

'கேக்கேல்லை. சொல்லுறதை வாயைத்திறந்து சொல்லுங்கோ! பல்லுக்கை வைச்சுக் கடிக்காதேங்கோ!'

'என்ரை அலுவலை எனக்குப் பாக்கத் தெரியும் உன்ரை அலுவலை நீ பாத்தாச் சரி!'

'அதுக்குள்ளை என்ரை உன்ரை எண்டு ஏன் பிரிக்கிறீங்கள்? நான் ஒண்டும் சும்மா வரேல்லை. சுளைசுளையாச் சீதனத்தை வாங்கிக் கொண்டு வந்தனான்.'

'இப்ப ஆர் இல்லையெண்டது? ஏன் இந்தத் தேவையில்லாத கதை எல்லாம்...?'

'எது தேவையில்லாத கதை.?'

'எல்லாந்தானப்பா!'

'கண்ணன்!  அப்பா எண்டெல்லாம் என்னைப் பாத்துச் சொல்லத்தேவையில்லை. அப்பா, அம்மா ஆசையோடை வைச்ச பெயர் இருக்கு வேணி எண்டு, அதைச் சொல்லுங்கோ! அதை உச்சரிக்க உங்களுக்குக் கஸ்டமெண்டால் பல்டொக்டரிட்டைப் போய்ச் சரிப்பண்ணிக் கொண்டு வாங்கோ!'

'என்னடி கதைக்கிறாய்... ஆரிட்டை எங்கை நிண்டு பேசிறாய் எண்டு தெரிஞ்சுகொண்டுதான் பேசிறியோ...?'

'ஓ! தெரிஞ்சுகொண்டுதான் கதைக்கிறன்.!'
'என்னடி தெரிஞ்சு கொண்டு கதைக்கிறாய்...?'      
'உந்த டீ... மட்டும் வேண்டாம். பிறகு நான் டா.... போட வேண்டி வரும்.'
'சரியான வாய்க்கொழுப்பு...!'

'ஏன் இருக்கக்கூடாதா?'

'இருக்கலாம் இருக்கலாம்... ஆனால் அதைப் புருசனிட்டைக் காட்டக்கூடாது. தெரிஞ்சுகொள்!'

'எந்தப் புருசனிட்டைக் காட்டக்கூடாது?'

'அப்ப...!'

'அப்பவுமில்லை இப்பவுமில்லை! எப்பவும் நான் நினைச்சது படிச்ச ஒருத்தன்தான் எனக்குப் புருசனாக வருவானெண்டு... அண்ணை ஏமாத்திப்போட்டான்.!'

'நான் படிக்கேல்லையெண்டு ஆர் சொன்னது...?'

'பாக்கத் தெரியுதே..'

'என்ன தெரியுது?'

'எல்லாந்தான். செய்யிற வேலையிலிருந்து இருக்கிற வீடு வரைக்கும் நீங்கள் எப்பிடி எண்டதைச் சொல்லுது.'

'வேணி! எனக்கும் கதைக்கத் தெரியும். நான் உன்னைக்  கலியாணம் செய்தது எனக்கு ஒரு மனிசி வேணுமெண்டொழிய ஒரு மாப்பிள்ளை வேணுமெண்டில்லை.'

'எனக்கும் கதைக்கத் தெரியும்.'

'என்ன திருப்பித் திருப்பிக் கதைச்சுக் கொண்டிருக்கிறாய்? கலியாணம் கட்டி இரண்டாம் கிழமை இப்பிடி மனிசிக்காரி புரிசனோடை கட்சிகட்டிக்கொண்டு நிக்கிறது ஜேர்மனியிலை என்ரை வீட்டிலையாத்தான் இருக்கும்.'

'ஏன் நீங்கள் எல்லா வீட்டிலையும் போய்ப் பாத்துக்கொண்டே வந்தனீங்கள்?'

'கடிநாயை வீட்டுக்கை வைச்சிருக்கலாம் இப்பிடி ஒரு குரைக்கிற நாயை வீட்டுக்கை வைச்சிருந்தா வீடு அதிர்ந்தே வெடிச்சுப்போம்!'
'என்னைப் பார்த்து நாய் எண்டு சொல்லுறியோ.? உன்னைப் பார்த்து நான் குரங்கெண்டால் எப்பிடி?'

'நான் உன்னை நாய் எண்டு சொல்லேல்லை. நான்தான் நாய். ஏன் தெரியுமே...? பைத்தியம் ஒண்டைப் பெண்சாதி எண்டு கட்டிக்  கொண்டு வந்திருக்கிறேனே! என்னை நாய் எண்டும் சொல்லலாம் குரங்கெண்டும் சொல்லலாம்.'

'நான் பைத்தியமோ...? அண்ணை அறிஞ்சா உன்னை அடிச்சே கொண்டிடுவான்.'

'ஐயோ! எந்தச் சனியனிலை முழிச்சனானோ தெரியேல்லை.'

'என்னிலை முழிச்சனி, அப்ப நான் சனியனோ...?'

'ஈஸ்வரா...ஈஸ்வரா.... ஒண்டும் வேண்டாம்' என்று நேரத்தைப்  பார்த்துவிட்டு வேலைக்குப் போட்ட ஜக்கற்றைக் கழற்றிப் போட்டு, 'நான் என்ன செய்யிறது?' என்று கேட்டான்.

'என்னண்டாலும் செய்யுங்கோவன்! எனக்கென்ன?' என்றாள்.

'லீவு எடுக்கச் சொன்னீரப்பா!'

'அப்பா எண்டு சொல்லவேண்டாம். எனக்குப் பிடிக்காது.'

'சரி சொல்லேல்லை. ஒரு கிழமை லீவு எடுக்கிறன்.. என்ன?'

'நீங்கள் லீவு எடுத்தாலென்ன? வேலைக்குப் போனாலென்ன? உங்களோடை கத்தித் தொண்டை வறண்டு போச்சு. ரீ போட்டாத் தான் சரி வேணுமெண்டா நீங்களும் குடிச்சிட்டுப்போங்கோ! ஒரு அறிவு கெட்ட சனமாக் கிடக்கு. படிப்பறிவில்லாத தாய், தகப்பனுக்குப் பிறந்ததுகள் இப்பிடித்தானே இருக்கும். கலியாணம் செய்தால் வந்து போன சனங்கள் வீட்டை போய்வரவேணும்  நாலு பேர் வந்து போக வீட்டை வசதியா வைச்சிருக்க வேணும். இதெல்லாம் நான் சொல்லித்தெரிய வேணும்... பத்து வருசம் யூரோப்பிலை எண்டு பட்டை குத்திக்கொண்டு திரியினமேயொழிய, புத்தியெண்டது மண்டைக்கை ஒரு மண்ணளவுகூட இல்லை.'

'சரி, தேத்தண்ணியைப் போடு! குடிச்சிட்டுப் போய் லீவு எழுதியிட்டு வாறன. போக வேண்டிய இடத்துக்குப் போவம்!' என்றான்.

'விளங்கினால் சரி!' என்று வேணி சமையலறைக்குச்  சென்றாள்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாதவனாய் தலையைப் பொத்திக் கொண்டு ஹோலுக்குள் அங்குமிங்கும் நடந்தான் கண்ணன்.


பரதன் கோகுலனின் நண்பன். ஜானகி வீட்டுக்குகு கோகுலனுடன் வருவான். கைவேலைகள் செய்யும் ஆற்றல் கொண்டவன். ஜானகி வீட்டில் வெப்பமூட்டி, தண்ணீர்க்குழாய், மின்னிணைப்பு போன்றவற்றில் ஏற்படும் சிறிய திருத்தவேலைகளைச் செய்வான். அண்மையில் சற்றலைற் கோப்பை பூட்டி, தமிழ் றேடியோ கேட்பதற்கும் ஆவன செய்திருந்தான்.

சில மாதங்களாக அவன் தானாக ஜானகிவீட்டுக்கு வருவதை நிறுத்திக்கொண்டான்.
வா! என்று அழைத்தால்  வருவான்.
வேணியின் திருமணம் சம்பந்தப்பட்ட வேலைகளில் கோகுலனுக்குப் பெரிதும் உதவியாக இருந்தவன்.

அன்று ஒருநாள் தன் மனதில் அரும்பிய எண்ணத்தைக் கோகுலனுக்குத் தெரிவித்தான்.

'அக்காவோடை நேரை கதையுங்கோ!' என்று கோகுலன்  சொன்னான்.

'வேண்டாம்! எதுக்கும் சில வழிமுறையள்  இருக்கு! அக்காவோடை நீ கதை! அவ சம்மதிச்சால்  பிறகு நேரை கதைக்கலாம்;' என்று பரதன் தெரிவித்ததையடுத்து ஜானகிக்கு அவன் சொன்னதைப்  பக்குவமாக கோகுலன் எடுத்துக் கூறினான்.

'இப்படியான எண்ணத்தில் யாரும் என்ரை வீட்டுக்கை வரக்கூடாது' என்று அடித்துச் சொன்னாள் ஜானகி.

'நல்ல மனிசன். ஒருவிதத்தில்  பாவம்!'

'நான் யாரையும் எடைபோட்டுப் பார்க்கவோ இரக்கப்பட்டுத் தூக்கக்கூடிய நிலையிலோ இல்லை.'

'கோவிக்காதையக்கா! நீ சந்தோசமாயிருந்தால்   நானும் சந்தோசப்  படுவன். அப்பா, அம்மாவும் உன்னை நினைச்சு எவ்வளவு கவலைப்படுகிறார்கள்... கொஞ்சம் யோசிச்சுப்பார்!'

'என்னை உனக்கு நல்லாத்தெரியும். தெரிஞ்சுகொண்டும் கேக்கிறியே கோகுலன். நான் நிம்மதியா இருக்கிறன். இதுக்கு மேலை நான் ஒண்டையும் எதிர்பாக்கேல்லை.'

'அப்பிடிச் சொல்லாதை அக்கா! வெளிநாட்டிலை எவ்வளவு பேர் எப்பிடியெல்லாம்  வாழுறாங்கள்! உனக்கு இப்பிடியொரு சந்தர்ப்பம் கடவுளின் அருள் என்றுகூடச் சொல்லலாம்.'

'கடவுளை இழுக்காதை! கடவுளுக்கு நாங்கள் சந்தோசமா இருந்தது பிடிக்கேல்லைத்தானே! வேண்டாம். என்னைக் கவலைப் படுத்தாதே!'

'பிள்ளையளின்ரை எதிர்காலத்தையாவது யோசியன். உனக்காக வேண்டாம் அதுகளுக்கு ஒரு துணையெல்லோ!'

'அவங்களுக்கு இருக்கிற துணையள் போதும்! ஆரோ ஒருத்தனைப் பார்த்து அப்பா! எண்டு அவங்கள் கூப்பிட வேண்டாம். என்னாலை தாங்கிக்கொள்ள முடியாது.'

'விளங்குது அக்கா! உன்னுடைய நிலை எனக்கு நல்லா விளங்குது!
அத்தான்ரை இடத்தைக் கடவுளாலை கூட நிரப்ப முடியாது. ஆனால் பரதன்.... அவரும் பாவம். மனிசிக்காரி விட்டிட்டுப் போன பிறகும் இவ்வளவுகாலமும் தனியாத்தானே இருக்கிறார். நல்ல பிறன்ஸாக இருக்கலாம் இல்லையோ...?'

'நல்ல பிறன்ஸாக இருக்கலாம். நான் இல்லையெண்டு சொல்லேல்லையே!'

'அக்கா! விளங்காமல் கதைக்காதை!'

'என்ன விளங்காமல் கதைக்கிறன்! எனக்கு இன்னொரு கலியாணம், இன்னொரு வாழ்க்கை வேண்டாம்.'

'தடி முறிக்கிறமாதிரி பதில் சொல்லாதேங்கோ! ஒரு முடிவிலை இன்னொரு ஆரம்பம்.... இது இயற்கையின் விதி.'

'ஓ! இல்லையெண்டு நான் சொல்லேல்லை. அவர் இருக்கும் போது நான் ஒண்டுக்கும் யோசிக்காமல் இருந்தன். எஞ்சினிலை கொழுவின பெட்டிபோல வாழ்க்கைப் பாதையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். பொறுப்பெல்லாம் அவர் தலையிலை. நல்லா சிந்தித்தார். திட்டமிட்டு நடந்தார். நல்ல வாழ்க்கை தந்தார். மரணம் இப்பிடி இடையில் வருமெண்டு ஆர் நினைச்சது? ஆனாலும் பார்! தனக்கு ஏதும் நடந்தாலும் நானோ பிள்ளையளோ தெருவுக்கு வந்திடக்கூடாது... இன்னொருத்தரிட்டைப் போய்க் கையேந்தக்கூடாது எண்டு மனிசன் எல்லா ஒழுங்கும் செய்திருக்கிறார்! அவரின்ரை பொறுப்பு இப்ப என்ரை தலையிலை. எண்டாலும் அதைக் கொண்டு நடத்த எனக்கு மனிசன் வழிகாட்டிப் போட்டுத்தான் போயிருக்கிறார்.'

'சரி! சரி! இனி ஏன் அழுகிறாய்...? அழாதை! கண்ணைத் துடைச்சுப்போட்டு சமைக்கிற அலுவலைப் பார்! பெடியள் வரப்போறாங்கள்!' என்று அவளைச் சமாதானம் செய்தான் கோகுலன்.

இதன்பின் அவசியம் ஏற்படும்போது மட்டும்தான் ஜானகி வீட்டுக்குப் பரதன் வருவது வழக்கம்.


யசோ தன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
'வா யசோ! கூப்பிட்டா நான் வந்திருப்பன்தானே! கவனம்...' என்று ஜானகி அன்போடு உபசரிக்க, கோகுலனும் அவள் சுகத்தை ஆதரவு தழுவக் கேட்டான்.

'இப்ப எப்பிடியிருக்கு?'

'பறவாயில்லை. முந்தினதைவிட எவ்வளவோ சுகம். இவ்வளவு கெதியா எழும்பி நடப்பன் எண்டு நான் நினைக்கேல்லை.'

'கடவுள் செயல். நீங்கள் கும்பிட்ட நாராயணன் திருவருள்தான் எல்லாம்.'

'இனி என்னை முதலாளி வேலைக்கு வரவேண்டாமெண்டு சொல்லுறவரோ தெரியாது.'

'ஏன்? அவருக்கு உம்மிலை நல்ல விருப்பம்தானே. அடிக்கடி விசாரிப்பார். 'யசோ!' என்று நல்ல வடிவா இழுத்துச் சொல்லுவார்.'

அப்போ ஜானகி யசோவைப் பார்த்து,
'வருத்தம் மாற நீர் ஏதாவது படியுமன். றெஸ்றோறன்ற்வேலை உமக்குக் கஸ்டமெல்லே! எழும்பி இருக்கமாட்டாமல் இருக்கிறீர். இப்ப ஏன் வேலைக்கதை? சுகம் வரட்டும். பிறகு பாப்பம்.'

யசோ ஹோலுக்குள் புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போ தொலைபேசி அடித்தது. எடுத்து,

'ஹலோ! யசோ கதைக்கிறன்!' எண்டவள்,

'அண்ணை! சுகமாக இருக்கிறன்.... மருந்துகள் எடுக்கிறன்... இரண்டு நாளைக்கொருக்கா வரச்சொல்லி டொக்டரிடம் போனனான். இப்ப ஒரு கிழமைக்கொருக்கா செக் பண்ண வரச் சொல்லியிருக்கினம்.'

'உன்னைத் தனிய விட்டிட்டு வந்தது எவ்வளவு பேய்த்தனம் எண்டு இஞ்சை அண்ணியும் சரியாக் கவலைப்படுகிறா. இரவிலை நித்திரை கொள்ளாமல் உன்னைப்பற்றித்தான் கதைச்சுக்கொண்டிருப்பம். ஒரே யோசினையாக் கிடக்கு!'

'நான் நல்ல சுகமா இருக்கிறன். நீங்கள் ஒண்டுக்கும் யோசிக்கவேண்டாம். இஞ்சை ஜானகியக்கா கோகுலன் எல்லாரும் என்னை நல்லாப் பாக்கினம். அவைக்குத்தான் என்ன கைமாறு செய்யப்போறனோ தெரியாது.'

'அந்தப் போக்கிலியை நம்பி உன்னை அவனிட்டை ஒப்படைச்சது என்ரை மடைத்தனம். நல்லபிள்ளை மாதிரி இருந்தான்.... இப்பிடிச் செய்ய என்னெண்டு மனம் வந்தது?'

'அண்ணை! சும்மா ஏன் நீங்கள் உங்கை இருந்து கொண்டு கவலைப்படுகிறியள்? எனக்கு ஒரு குறையுமில்லை. கண்ணன் கலியாணம் செய்து தன்ரை பாதையிலை போட்டார். அவரின்ரை கதை இனிமேல் எங்களுக்கு வேண்டாமண்ணை!'

'உவங்களையெல்லாம் கடவுள் சும்மா விடமாட்டார்... என்று தன் மனக்கவலைகளைக் கொட்டினான் அண்ணன் வரதராசன்.

'வேறை என்ன அண்ணை? நான் ஏதாவது அவசரம் எண்டா எடுப்பன்தானே! அண்ணி, பிள்ளையளைக் கேட்டதாச் சொல்லுங்கோ!' என்றுவிட்டு ரெலிபோனை வைத்தாள் யசோ.

அப்போ ஜானகி வெளியேயிருந்து வீட்டுக்கு வந்தாள்.

'அண்ணை எடுத்தவர். என்னை நினைச்சு அண்ணியும் அவரும் நல்லாக் கவலைப்படுகினம்.'

'தூர இருக்கேக்கை வருத்தம் துன்பம் எண்டு நினைக்கப் பெரிசாக் கவலைப்படத்தான் தோன்றும். நேருக்கு நேரை பார்க்கக் கதைக்கக் கவலை கொஞ்சம் குறையிறது வழக்கம்தானே! என்ன செய்யிறது...?'

'நீங்களும் கோகுலனும் பக்கத்திலை இருந்து பார்க்கிற தாலை எனக்கு ஒரு குறையுமில்லையெண்டு சொன்னனான். அது அவருக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதல்.'

'எல்லாருக்கும் எங்களைப்பற்றி பெரிசா புழுகி விடுவாய். மனிசர் எண்டா ஒருத்தருக்கொருத்தர் உதவி செய்யிறது தானே!' என்று சமையலறைக்குட் போனவள் அங்கே சமைத்து வைத்திருப்பதைக் கண்டு, கோபமாக வெளியே வந்து,

'யசோ! என்ன செய்திருக்கிறீர்.. சொன்னா கேக்கமாட்டீர்... டொக்டர் கொஞ்சநாளைக்கு ஒரு வேலையும் செய்ய வேண்டா மெண்டு எச்சரிச்செல்லே விட்டவர். நீர் சோறு கறியெல்லாம் சமைச்சு இவ்வளவு வேலையும் பாத்திருக்கிறீர்!'

'அக்கா! என்னாலை ஏலக்கூடியதைத்தான் செய்தனான். சும்மா வீட்டுக்கை இருக்கச் சினமாக்கிடக்கு!'

'றேடியோ கிடக்கு ரிவி இருக்கு.... எவ்வளவு புத்தகங்கள் இருக்கு... பொழுதா போகாது? வரட்டும் கோகுலன். அவன் சொன்னாத்தான் உமக்கு ஏறும்!'

'அக்கா பிளீஸ்! அவரிட்டைச் சொல்லிப் போடாதேங்கோ! என்ரை அக்காவெல்லே.... மெதுவா மெதுவா ஏதோ செய்தனான். எனக்கு ஒரு கஸ்டமுமில்லை. றைஸ்குக்கருக்கை சோறைப் போட்டிட்டு, இரண்டு கறி சமைச்சிருக்கிறன். இதென்ன ஊரே...? விறகு தேடி, அடுப்பு மூட்டி, வாளி எடுத்துத் தண்ணி அள்ளிச் சிரமப்பட...?

'நீ கதைப்பாய்... என்ரை யசோவெல்லே... கொஞ்ச நாளைக்குக் கவனமாக இரடி! எவ்வளவு பெரிய ஒப்பரேசன். சாகக் கிடந்து தப்பி எழும்பிருக்கிறாய்.'

'நான் என்ன குழந்தைப்பிள்ளையே? என்னாலை முடிஞ்ச தைத்தானே செய்யிறன். அதோடை டொக்டர் உடம்புக்கு அசைவு வேணும்... லேசான வேலைகள், எக்ஸ்சசைஸ் எல்லாம் செய்யவேணும் எண்டுதானே சொல்லியிருக்கிறார். அக்கா கோகுலனுக்குச் சொல்லிப் போடாதேங்கோ! அவர் கத்துவார் பிளீஸ்'

'சரி! நான் சொல்லேல்லை எங்கை இவங்கள்...?'

'சாப்பிட்டு வெளியிலை விளையாடப்போட்டாங்கள்!'

'பள்ளிக்கூட வீட்டுவேலையெல்லாம்  செய்யேல்லையோ...?'

'செய்திட்டுத்தான் போனவை!' என்றாள் யசோ.


` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  `

பகுதி   .. 15
14.8.2019

விசா கிடைத்துவிட்டது





பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 

யசோ
கோகுலன்
ஜானகி  
கண்ணன்  
வேணி (கோகுலனின் தங்கை)


றெஸ்ரோறன்ரில் வெங்காயம், தக்காளி, சலாற் என்பன வெட்டுவதும் சமையலுக்கு வேண்டிய ஒழுங்குகள் செய்வதும் அவளது வேலை.

யசோவுக்கு நேரம் போவதே தெரியாமலிருக்கும். மூளையைப் போட்டு உடைக்காமல் கவலைகளை ஒரு ஓரத்தில் ஒதுக்கிவிட்டு, உலகத்தைப் பார்க்க ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

யசோ வேலையால் வீட்டுக்கு வந்து சமையலில் ஈடுபட்டிருக்க வீட்டுமணியொலித்தது.

தபாற்காரர்.

பெரிய எம்பலப்பில் பாஸ்போர்ட். இந்தியா எம்பசியிலிருந்து வந்திருந்தது. கையொப்பமிட்டு வாங்கிக் கொண்டாள்.
விசா அடிக்கப்பட்டிருந்தது.
சில நாட்கள் இந்த நினைப்பே அவளுக்கில்லை. இப்ப என்ன செய்யிறது...?

பாஸ்போர்ட் வந்த விடயத்தை யாருக்கும் சொல்லாமல் இருப்பது என்று தீர்மானித்தாள்.

மாதவனிடம் வட்டிக்குக் கடன் வாங்கி, வங்கியிலும் எடுத்து வேணியின் சீதனத்தைக் கொடுத்தான் கோகுலன்.

கல்யாணத்தேதி வைத்தாகிவிட்டது. பிள்ளையார் கோவிலில் கல்யாணம். சாப்பாடு, எல்லா ஒழுங்குகளும்  நடந்தன.

நகை, உடுப்பு வாங்குவது, பலகாரங்கள் செய்வது என்று ஒரே வேலையும் ஓட்டமுமாய் காரியங்கள் நடந்தன.

அந்த நெருக்கடியிலும்  கோகுலன்  யசோவிடம், 'ஏன் இன்னும் பாஸ்போர்ட் வரவில்லை...?' என்று கேட்டான்.

'நாளெடுக்கும்தானே... இப்ப என்ன அவசரம்?' என்று மறைக்க முயன்றாள் அவள்.

'ஒருக்கா எம்பஸிக்கு எடுத்துக் கேட்டிட்டு, நேரை போவம்!' என்றான் கோகுலன்.

'வேண்டாம்! வேண்டாம்! இரண்டு நாள் பாத்திட்டு எடுப்பம்.' என்று தடுத்தாள் யசோ.

கோகுலன் கேட்கவில்லை. தொலைபேசியை எடுத்து நம்பர்களை அழுத்தினான்.

யசோ விரைந்து வந்து தடுத்தவாறே,
'பாஸ்போர்ட் வந்திட்டுது' என்றாள்.

'வந்திட்டுதோ...! எங்கை?'

'வந்திட்டுது. அதை ஏன் இப்ப? நாளைக்குக் கலியாணவீடு முடியட்டும்.' என்றாள்.

'நான் என்ரை கண்ணாலை பாத்தால்தான் நம்புவன். பாஸ்போர்ட்டைக் காட்டும்.' என்றான்.

'நீங்கள் பிடிச்சா உடும்புப்பிடி!' என்றவள், எழுந்து சென்று பாஸ்போர்ட்டை எடுத்து வந்தாள்.

வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு,
'வந்து எத்தினை நாளாகுது? உடனை சொல்லியிருக்கலாமெல்லே!'
என்று கேட்டான்.

'கலியாணம் நடக்கட்டும். அதுக்குப் பிறகு சொல்லலாமெண்டு இருந்தன்.'

'கலியாணம் நடக்கும்தானே! முதலிலை உம்முடைய வருத்தத்தை மாற்ற யோசிக்கவேணும்!'

'கோகுலன்! குழந்தை மாதிரி கதைக்காதேங்கோ!'

'என்ன குழந்தை மாதிரி...!'

'இந்தியா போறதெண்டா விளையாட்டே..? நீங்கள் படும் கஸ்டம் எனக்குத் தெரியும். பிளீஸ் வேண்டாம்!'

'ஒரு கஸ்டமுமில்லை. நீர் நாளைக்கு இந்தியாவுக்குப் போறீர்! ஆயித்தப்படுத்தும்!' என்று கோகுலன் உறுதியாகக் கூறிவிட்டு அவசரமாக வெளியேறினான்.

'நான் போகேல்லை... கோகுலன்! இஞ்சை நில்லுங்கோ....! சொல்லுறதைக் கேளுங்கோ!' என்று யசோ எவ்வளவோ தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை. சோபாவில் உட்கார்ந்து பிரடி சார்வுப்  பகுதியில் பொறுக்க அண்ணார்ந்து பார்த்தபடி, கையையும் கட்டிக் கொண்டு யோசனையுடன் இருந்தாள் யசோ.

ஐானகி குளித்துவிட்டு, தலையிலே துவாய் முறுக்கியபடி கிடக்க, புதுமலர் போல வந்தாள்.
அவளைக் கண்டு, தலையை நிமிர்த்தி உட்கார்ந்தபடி,
'கோகுலன் எனக்கு ரிக்கற் எடுக்கப் போகிறார்!' என்றாள்.

'பாஸ்போர்ட்..!' என்று ஆச்சரியம் முகத்தில் விரியக் கேட்டாள் ஐானகி.

'பாஸ்போர்ட் விசா அடிச்சு வந்திட்டுது. நான் சொல்லேல்லை. இப்ப எம்பஸிக்கு ரெலிபோன் எடுக்கப்போறன் எண்டு சொன்னார். அதுதான் பாஸ்போர்ட் வந்திட்டுது எண்டு சொன்னனான். அதைப் பாத்திட்டு நாளைக்கு நீர் இந்தியாவுக்குப் போறீர் எண்டு, நான் மறிக்க மறிக்கக் கேளாத மாதிரிப் போட்டார்.

'நீர் என்ன யசோ.... குழந்தை மாதிரி? எப்ப விசா வரும் எண்டு நாங்கள் பாத்துக்கொண்டிருக்கிறம்... வந்த விசாவைச் சொல்லாமல் என்ன நீர்....?'

'நீங்கள் கோகுலனைவிட மோசமாக் கிடக்கு! நாளைக்கு உங்கடை தங்கச்சிக்குக் கலியாணம். நிலைமை தெரியாமல் கதைக்கிறீங்கள்!'

'கலியாணத்துக்கும் இதுக்கும் என்ன...? முதலிலை நீ குணமாக வேணும். இந்தியா போறதெண்டுதானே பிளான் போட்டிருந்தது.'

'அதுக்குக் காசெல்லே வேணும்!'

'காசில்லாமலே கோகுலன் ரிக்கற் எடுக்கப் போறான்?'

'கலியாணவீட்டுக்குச் செலவழிக்க வேண்டிய காசு கையில் வைச்சிருக்கிறார். அதை எனக்குத் தந்திட்டு பிறகு தங்கச்சியாருக்கு என்ன சொல்லப்போறார்?'

'அதை நான் பாத்துக்கொள்ளுறன். நீ இந்தியாவுக்குப் போய் வருத்தத்தை மாத்திக்கொண்டு வா!'

'அக்கா! நான் சொல்லுறதைக் கேளுங்கோ!'

'நீ ஒண்டும் சொல்ல வேண்டாம். ஒரு மனதோடை போய் நோயைக் குணப்படுத்திக்கொண்டு வா!'
கோகுலன் திரும்பி வந்தான்.

'ரிக்கற் விசாரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறன். நாளைக்கிடையில் தெரியும். இல்லாட்டி எயர்போர்ட்டிலை போய்ப் பாக்கிறது?' என்றான்.
'சூட்கேஸை றெடி பண்ணிவை!' என்றாள் ஐானகி.

கல்யாணமும் அறுவைச் சிகிட்சையும்


வேணியைக் கூட்டிக்கொண்டு கண்ணன் வந்தான்.

'கலியாணவீடு எண்ட அமளியே இல்லை!' என்றாள் வேணி.

'அமளிதுமளியிலை ஒண்டுமில்லை. ஆகவேண்டியது சரியா நடந்;தா சரிதானே!' என்றான் கோகுலன்.

'வீடியோவுக்குச் சொன்னனீங்களே!'

'ஓ! அதெல்லாம் எப்பவோ சொல்லிப்போட்டன். கொஞ்சம் முந்தியாவும் ஆளைச் சந்திச்சனான். எல்லாம் ஓ.கே.'

'ஹோல்லை செய்திருந்தா நல்லாயிருந்திருக்கும்.'

'அது என்ரை பிழையில்லை. அத்தானிட்டை அதைக் கேள்!'

'என்ன?' என்று வேணியைப் பார்த்துக் கேட்டான் கண்ணன்.

'ஹோல்லை செய்ய விட்டிருக்கலாம்தானே! ஏன் மாட்டன் எண்டனீங்கள்?'

'கோயில் எண்டால் நல்லதுதானே!' என்றான் கண்ணன் சுருக்கமாக.

'ஹோல் எடுத்து எல்லாருக்கும் சொல்லி வடிவாச் செய்திருக்கலாம். வாழ்க்கையிலே ஒரேயொருக்கா வாறதைச் சிறப்பாச் செய்யலாம்தானே!'

'பிள்ளையின்ரை முதல் பேத்டேயை நீ நினைக்கிறமாதிரி ஹோல்   எடுத்து வடிவாச் செய்யன். விடிஞ்சாக் கலியாணம்... அப்பிடிச் செய்திருக்கலாம் இப்பிடிச் செய்திருக்கலாம் எண்டு மனசைக் குழப்பாமல் சந்தோசமா இரு!' என்றாள் ஜானகி.

'எட்டு மணிக்கு வீடியோ எடுக்க வரச்சொல்லியிருக்கு! உங்கடை வீட்டைதான் முதல் வருவினம். குளிக்க வாக்கிறதை எடுத்திட்டு, பிறகு இஞ்சை வருவினம்.' என்றான் கோகுலன்.

'அங்கை வீடியோ எடுக்க வேணுமே...?' என்று மனமில்லாமல்  கேட்டான் கண்ணன்.

'எடுக்கத்தானே வேணும்' என்றாள் வேணி.

'நாங்கள் குளிக்கவாக்க வருவம்... அப்ப எடுக்கிறது பிரச்சனையில்லை.' என்றான் கோகுலன்.

அப்ப கோகுலனின் நண்பர்கள் வந்தார்கள்.
அவர்களுக்கு ஜானகி தேநீர் தயார்படுத்தினாள். யசோ அரை குறையிலிருந்த சமையல்வேலைகளைக் கவனித்தாள்.

ஏற்கனவே வாங்கி வைத்திருந்த வெற்றிக்கொடி, பலூன்போன்ற அலங்காரப்பொருட்களைக் காட்டி, சோடிப்பதுபற்றி நண்பர்களுடன் ஆலோசித்தான் கோகுலன்.

ஆணியடித்தல், நூல்கட்டல், வெற்றிக்கொடிகட்டல், பலூன்ஊதுதல் என்று இளைஞர்கள் தங்களுக்குள்  பகிடிகள், கிண்டல்களுடன் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர்.

சில தெரிந்தவர்கள், திருமணத்துக்கு வேண்டிய உதவி ஒத்தாசை செய்யவும், பம்பலுக்கு புதினமறிய என்று சிலரும் வந்திருந்தார்கள்.

எல்லாருக்கும் எதாவது சாப்பாடு செய்யவேண்டும்;; என்று பெண்கள் சமையல் அலுவல்களில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

கண்ணனும் வேறுசிலரும் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சிறுவர்களுக்கு ஒரேகொண்டாட்டம்  ஓடியாடி விளையாடிக்கொண்டும் அடிபட்டு அழுதுகொண்டும்; இருந்தார்கள்.

நேரமாக, வந்தவர்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்ப, கண்ணனும் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு, விடிய எழும்பவேணும் என்பதால் வீட்டுக்குச் சென்றான்.

யசோ படுக்கும்போது மூன்று மணியாகிவிட்டது. திருமண அழைப்பிதழ் ஒன்று அவள் கண்களில்பட, கண்ணன், யசோ என்று சேர இருந்தது... காலத்தால் யசோ தள்ளப்பட்டு, வேணி வந்து அமரப்போகிறாள் என்று மனம் நினைக்க, மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தாள். சிறிது நேரம் போல இருந்தது. 
.
ஐானகி அவசரமாக யசோவை எழுப்பினாள்.

'ஹொஸ்பிற்றல்லை இருந்து ரெலிபோன்!'  யசோ போர்வையைச் சட்டென்று தள்ளிக்கொண்டு, ஹோலிலிருந்த ரெலிபோனையடைந்து கதைத்தாள்.

ஐானகியும் யசோவின் பக்கத்தில் நின்று,  'ஹொஸ்பிற்றல்லை இருந்து இந்த நேரத்திலை வந்த ரெலிபோன் என்னவாக இருக்கும்'  என்ற திகிலுடன் உரையாடலை உற்றுக் கேட்டாள்.

யசோவுக்குப் பொருந்தக்கூடிய சிறுநீரகம் ஒன்று கிடைத்திருப்பதாயும் உடனே அவளைக் ஹொஸ்பிற்றலுக்கு வரும்படி  அவசர அழைப்பு வந்தது.

விடயத்தை ஐானகி நித்திரையாயிருந்த கோகுலனை எழுப்பிச் சொன்னாள்.

ஆழ்ந்த நித்திரையிலிருந்து எழுந்தபோதும்,  அடிமனம்வரை மகிழ்ச்சி ஊட்டும் செய்தி என்பதால் சோம்பல் பறந்துபோக, எழுந்து நேரத்தையும் பார்த்துவிட்டு,
'எங்கை யசோ? மினக்கெடாமல் வெளிக்கிடும்...' என்று அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போகத் தானும் தயாரானான்.

யசோ வைத்தியசாலைக்குப் போகவும் அங்கே எல்லாம் தயார் நிலையில் இருந்தன.

வைத்தியர் சில சோதனைகளை மேற்கொண்டபின், திருப்தியுடன் துணைடாக்டர்களைப் பார்த்துப் பேசிவிட்டு, வெற்றியளிக்கும் என்று யசோவைத் தடவி, அவளுக்கும் உற்சாகம் கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல, தாதிமார் அவளைக் கட்டிலில் படுக்க வைத்து, தள்ளிக் கொண்டு யசோவுக்கு என ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு சென்றனர்.

மேலும் பல்வேறு சோதனைகள் செய்யவேண்டி இருந்தன. அவற்றின் பின் ஒப்பிரேசனுக்கு   நேரம் குறிப்படப்பட்டிருந்தது.  

அவளுக்குக் கை கொடுத்து, 'நாராயணன் பக்கத்தில் இருப்பார்.. தைரியமாக இரும். நான் பின்னேரம் வாறன்!' என்றான் கோகுலன்.

'எனக்கு எல்லாம் சுகம் வரும், நீங்கள் தங்கச்சியின்ரை கல்யாணத்தை முழுமனதாக நிறைவேற்றி வையுங்கோ! என்னை வந்து நாளைக்குப் பாக்கலாம்.' என்றாள் யசோ.

'ஓ.கே... ஓ.கே... அதெல்லாம் நான் பாப்பன். இப்ப சாமியைக் கும்பிடும், நானும் என்னால் இயன்றமட்டும் ராமனை மன்றாடுவேன். யசோ! ''ராமஐயம் வெல்லும்!' என்று கூறி,  வாசல்வரை வந்து விடை கொடுத்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பினான் கோகுலன்.

கல்யாணம் கோவிலில் சிறப்பாக நடந்தேறியது. படங்கள், பலகாரங்கள், வீடியோப்படப்பிடிப்பு எல்லாம் வழக்கம்போலக் களை கட்டியிருந்தன.

மணவறையில் மணமக்கள் மகிழ்வுடன் உட்கார்ந்திருக்க, குருக்கள்  முறைப்படி மந்திரங்களை உச்சரித்து ஊர்க்கல்யாணம்போலப் பொலிவுடன் நடத்தி வைத்தார்.

'யசோ ஹொஸ்பிற்றலுக்காம்' என்ற செய்தி கண்ணனின் காதுக்கும் எட்டியது.

மாப்பிள்ளையாக புதுமணமகளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தபோதும், அந்தச்செய்தி அவன் நெஞ்சில் யசோவின் நினைவுகளை  அவிழ்த்துவிட்டது.

அவள் கலியாணவீட்டுக்கு வரக்கூடாது என்று அவன் நினைத்தான்.
அவள் வருவாள். அவள் வர மறுத்தாலும் ஜானகியும் கோகுலனும் அவளை விடப்போவதில்லை. கூட்டி வருவார்கள்.

அவள் வந்தால் தெரிந்தவர்கள் விசாரிக்க, கலியாணவீட்டில் குழப்பம் பிறந்தால்... அவன் மனம் சஞ்சலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இப்போ அவள் வரமாட்டாள். ஆனால் அவன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒரு வேதனை.

வேண்டாதவளென்று தள்ளியாச்சு, ஆனால் ஒன்றாயிருந்த சில நாட்கள் அவன் நெஞ்சில் பதித்த சில சுவடுகள் லேசாக அரிப்பது போல ஒரு உணர்வு.

சூத்தையென்று தான் தூக்கியெறிந்த விதை ஒன்று ஈரம்பட்டுத் தளிர் விடுவதைக் கண்டவன்  போல 'நல்லாயிருக்கவேணும்' என்று அவன் மனம் வேண்டியது.

யாரோ ஒருத்தி அவள்.

'இல்லை. சிலநாட்கள் மனைவியாக இருந்தவள்.
பலருக்குத் தெரியாது.
சிலருக்குத் தெரியும்.
தெரிந்தவர்கள் பலருக்கு இன்று அவனுக்குக் கல்யாணம் என்று தெரியாது.

தெரிந்த சிலரும் எமக்கேன் வம்பை என்று வாயை மூடிக்கொண்டு இருந்துவிட்டார்கள்.

அவள் நல்லவள்.
குணத்தில் குறைபிடிக்கமுடியாது.
ஆனால் வருத்தக்காரி.

'என் இலட்சியத்துக்கு அவளால் துணை நிற்க முடியாது. என்  இடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் இதைத்தான் செய்திருப்பார்கள். கோகுலன் என் இடத்தில் இருந்திருந்தால்.... தமக்கையின் பிள்ளை களைப் பார்க்க வந்திருந்த அந்தப் பழக்கத்துக்காக இவ்வளவு உதவிகளையும் செய்கிறவன். மனைவியாக வரப்போகிறவளாக இருந்திருந்தால்.... தன்னைப் போலத் தள்ளிவிட்டிருப்பானா?' என்று நினைக்கவே அவன்  நெஞ்சு மறுத்துவிட்டது.

கோகுலனின் மனசு தனக்கில்லை என்பதை அவன் ஏற்றுக் கொண்டான். ஐானகிகூட எவ்வளவு அன்பை யசோ மீது வைத்திருக்கிறாள். ஏனென்று அவனுக்கு விளங்கவில்லை.

வேணிமீது கூட ஐானகி இவ்வளவு அன்பு வைத்திருப்பாள் என்று சொல்லமுடியாது.

ஐயா மணியைக் கிலுக்கி மந்திரங்களைக்கூற, அவன் மனம் மீண்டும் மணவறைக்கு வந்தது.

மேளவாத்தியம் (வானொலியில்) மிக உரமாக ஒலித்தது.
தாலியை வேணியின் கழுத்தில் கட்டினான்.
கமராக்கள் மின்னல் போல ஒளியை எழுப்பி போட்டோக்களைப் பிறப்பித்தன.
வீடியோப்படமும் மிக மும்மரமாகப் பிடிக்கப்பட்டது.

'சிரிச்சுக்கொண்டு நில்லுங்கோ!' என்று வேணி பலமுறைகள் கண்ணனுக்குச் சொல்லிவிட்டாள்.

அவனும் பல தடவைகள் சிரித்துப் பார்த்துவிட்டான். அது நிற்கவில்லை.

கல்யாண ஆரவாரங்கள் எல்லாம் ஒரு கிழமைக்குள் அடங்கி ஓய்ந்துவிட்டன.

கண்ணனுக்கு லீவு போதுமானது இருந்தும் கல்யாணம் முடிந்து இரண்டாவது வாரமே வேலைக்குக் கிளம்பினான்.

'கனிமூன்;...... அது இதெண்டு ஜாலியா ஊர் உலாத்தப் போட்டு வாறதை விட்டிட்டு. வேலைக்குப் போகப்போறன் எண்டுறாய். கிடக்கற லீவை இப்ப எடுக்காமல் என்னடாப்பா நீ...? முதலாளிக்கு உழைக்கிறவனாக் கிடக்கு!' என்று நண்பர்கள் கிண்டலடித்ததை மனதில் வைத்திருந்த வேணி, அவன் வேலைக்கப் புறப்படும்போது,
'லீவு எடுங்கோவன்!' என்றாள்.

` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  `

பகுதி   .. 14
5.8.2019

ஆசையும் அறியாமையும்







பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 

யசோ
கோகுலன்
ஜானகி  
கண்ணன்  
வேணி (கோகுலனின் தங்கை)
மாதவன் (வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவர்)



யசோ கண்கலங்கி நின்றாள்.
'இராப்பகலா உழைச்சகாசு..... இப்பிடி அநியாயமாப்போச்சு.' என்றாள்.

'நீ கவலைப்படாதை! அவனாலை இதைமாதிரி எவளவோ சம்பாதிக்க முடியும்... அவனைக் கவலைப்படாமல் பாக்கவேணும். இல்லாட்டி குடிக்கத் தொடங்கிவிடுவான்.' என்ற ஐானகி தொலைபேசி எடுக்கப் போக யசோ தடுத்தாள்.

'வேண்டாம்! நான் கொஞ்சம் முந்தியாத்தான் கதைச்சனான். பஞ்சி யாக்கிடக்காம் கொஞ்சநேரம் படுத்திட்டுப் பிறகு வாறன் எண்டு சொன்னவர்.' என்றாள்.

'நீ வந்த பிறகு அவன் குடிப்பது குறைவு.'

'நல்லபிள்ளை!' என்றாள் யசோ.

'நான் குளிச்சிட்டு வாறன்' என்று ஐானகி உடுப்புக்களை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறையை நோக்கி நடந்தாள்.

இரவு
கோகுலன் வந்திருந்தான்.
நீண்டநேரம் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
பத்துமணியாகியும் வேணியும் கண்ணனும் வீடு திரும்பவில்லை.  பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு கோகுலன் கண்ணன் வீட்டுக்கு ரெலிபோன் எடுத்தான்.
'சமைக்கிறம் வாங்கோ!' என்றான் கோகுலன்.

'நாங்கள் இங்கை சமைச்சிட்டம்.' என்றாள் வேணி.
'சாப்பிட்டு வாங்கோ!' என்றான் கோகுலன்.

'நாளைக்கு வாறம்!' என்றாள் வேணி.

தொலைபேசியைக் கையால் பொத்தியவாறு ஐானகியைப் பார்த்து,
'அங்கை படுக்கப்போயினமாம்... நாளைக்கு வருகினமாம்!' என்று சொன்னான் கோகுலன்.

'அக்கா ஏசுறா! சமைச்சுச் சாப்பிட்டு நில்! நான் வாறன் கூப்பிட!' என்றான் கோகுலன்.

'நான் உங்கை வந்து என்ன செய்ய...?'

'சரி!' என்று கோபத்துடன் றிசீவரை வைத்தான் அவன்.

யசோ அமைதியாக இருந்தாள்.

ஐானகி எரிந்து விழுந்தாள்.

'கலியாணம் கட்டமுந்தி கதைக்கவிட்டதே பிழை இங்கை வந்து என்ன செய்யிறது எண்டு திருப்பிக் கேக்கிறா அவ நாச்சியார் ஊர் சிரிக்கப்போகுது.'

'நான் போய்க் கூட்டிக்கொண்டு வாறன்!' என்று எழுந்தான் கோகுலன்.

'வேண்டாம்! பிறகு அந்தாள் என்ன நினைக்குமோ தெரியாது. எங்கடைபிள்ளையெல்லோ நினைக்கவேணும்.' என்று தடுத்தாள் ஐானகி.

யசோவுக்கு கண்ணன் வீட்டில் தங்கிய முதல்நாள் கண்முன்னே பளிச்சிட்டது. காதல் வார்த்ததைகளைக் கொட்டு கொட்டென்று கொட்டியதும் நடந்துகொண்ட விதமும்... சீ... மறந்துவிட்டான். ஆனால் யசோவால் அவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படி மறக்கமுடியும்?

தலையிடிக்குது.... என்று சாட்டுச் சொல்லிவிட்டு எழுந்து போக முயற்சித்தாள்.
'எனக்கும்தான்' என்றாள் ஐானகி.

'எனக்கு மண்டை வெடிச்சிடும் போலிருக்கு! இதுக்கு ஒரேயொரு மருந்து விஸ்கி...!' என்றவன், யசோவைப் பார்த்துவிட்டு, 'இல்லை' என்ற அர்த்தத்தில் தலையாட்டினான்.

மறுநாள் வேணி வீட்டுக்கு வந்தாள்.

'எங்கை அத்தான்...?' என்று கேட்டான் கோகுலன்.

'றேடியோ பூட்டுறதுக்கு ஏதோ வேண்டப்போறாராம்.'

'சற்றலைற் பூட்டவோ....?'

'ஏதோ சொன்னவர். எனக்கு விளங்கேல்லை. எல்லா வீட்டிலும் தமிழ்றேடியோ இருக்கு! நீங்கள் ஏன் வேண்டேல்லை எண்டு கேட்டன், உதெல்லாம் கேட்க எனக்கு நேரமில்லை. இப்ப உனக்கு வேணுமெண்டா பூட்டிவிடுறன் எண்டவர்.'

'நல்ல விசயம்தான். ஆனா நீ வந்ததும் வராததுமா ஏன் அத்தானிட்டை இதையெல்லாம் கேட்டனீ?'

'அத்தானிட்டைக் கேட்காமல் உன்னட்டைக் கேட்கட்டோ? நீ எனக்கு வாங்கித்தாறியோ...? நீ வேறை ஆருக்கேனெல்லோ வாங்கிக் குடுப்பாய்...!'

'என்ன பிரச்சனை?' என்று கேட்டுக்கொண்டு ஐானகி வந்தாள்.

'ஒண்டுமில்லை' என்றான் கோகுலன்.

'என்ன ஒண்டுமில்லை ஜேர்மனிக்கு வந்து ஒருமாதமாகுது. அண்ணையெண்டு இருக்கிறாய் என்ன வேண்டித் தந்தனீ....?'

'இல்லைஇ ஒண்டும் வேண்டித்தரேல்லை. உனக்கு ஏதும் வேணுமெண்டால் ஒரு துண்டிலை எழுதிவை! நான் நாளைக்கு வாங்கித்தாறன்!' என்றவன் விரைவாக வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான்.

யசோ எல்லாவற்றையும்   கேட்டபடி          சமையலறைக்குள்;
ஆகவேண்டியதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஐானகி வேணியைக் கோபத்துடன் முறைத்தபடி,
'அண்ணையெண்டு இருக்கிறாய். என்ன வேண்டித் தந்தனீ... எண்டு கேட்டமாதிரிக் கிடக்கு!' என்றாள்.

'ஓ! கேட்டனான். ஏதோ இரண்டு சட்டையளை வாங்கித் தந்திட்டு அவர் தன்ரைபாடு...'


'ஒண்டும் தெரியாதது போலைக் கதைக்காதை! நீ இண்டைக்கு ஜேர்மனிக்கு வந்ததே அவனாலைதான். கொழும்பிலை ஆறு மாதத்துக்கு மேலை நிண்டது ஆற்றை காசிலை? நீ உழைச்சதா.. இல்லாட்டி உங்கடை அப்பா உழைச்சதா...?'

'மற்றவங்கள் செய்யாததையே இவர் செய்து போட்டார்...? அக்கா தங்கைகளுக்கெண்டு எத்தினை இலட்சங்களை அள்ளி இறைக்கிறாங்கள்!'

'நீ வந்த ராசி உனக்கெண்டு கட்டின சீட்டும் குடுத்து வைச்ச காசும் அழிஞ்சுபோச்சு! தங்கச்சிக்கெண்டு சேர்த்து வைச்சிருந்தான். ஏமாந்து போனான். அவன் இருக்கிற வேதனை தெரியாமல் வாயிலை வந்தபடி கதைக்காதை!'

'சீதனம் தர மனமில்லாட்டி இல்லையெண்டு சொல்லுறது.'

'வேணி! என்ன கதைக்கிறாய்!'

'என்ன கதைக்கிறது..? வெறும் பொம்பிளையாத் தள்ளிவிட நினைக்கிறீங்கள்... அத்தான் தங்கமான மனிசன். கட்டின சீலையோடை போனாலும் ஏற்கக்கூடிய ஆள்.' என்று கண்கலங்கி அழுதாள் வேணி.
'அழு! நல்லா அழு! உதுக்கு நாங்கள் ஒண்டும் செய்ய முடியாது.'

'உங்களுக்கென்ன வசதியா இருந்துகொண்டு சொல்லுறீங்கள். சொல்லுங்கோ! நான் அவர் வீட்டை போறன்...
வரேல்லை போகேல்லையெண்டு மட்டும் ரெலிபோன் எடுத்து வைச்சு இரைய வேண்டாம். பேசின சீதனத்தைத் தர றெடி எண்டால் ரெலிபோன் அடியுங்கோ! வாறன்.' என்றுவிட்டு வேணி வெளியே கிளம்பி விட்டாள்.

தேநீரோடு உள்ளே வந்த யசோ,
'நில்லுங்கோ! ரீ குடிச்சிட்டுப் போங்கோ!' என்று அமைதியொழுகக் கேட்டாள்.

'இப்ப ரீ குடிக்கேல்லை எண்டதுதான் குறை!' என்று வாயைச் சுழித்துக்கொண்டு வெளியேறினாள் வேணி.
யசோவின் முகம் வாடிச் சுருங்கிவிட்டது.

'இவள் இப்பிடித்தான். ஒற்றைறோட்டு. வளர்ந்திட்டாள்... திருந்தி இருப்பாள்  எண்டு நினைச்சா முந்தினதைவிட மோசமாக் கிடக்கு!

'இவ்வளவு செய்யிறராரே அண்ணை எண்டு சந்தோசப்படுகிறதை விட்டிட்டு.... இதென்ன இப்பிடி...?' திகைப்புடன் சொன்ன யசோ,
'கோகுலன் பாவம். இப்ப கவலையோடை எங்கை போனார்? கன்டிக்கு ஒருக்கா எடுத்துப் பாருங்கோ அக்கா!' என்றாள்.

ஐானகி தொலைபேசியை எடுத்து கோகுலனின் கைத்தொலைபேசி நம்பர்களை அழுத்தினாள்.
'ஹலோ!' என்று குரல் கொடுத்தான் கோகுலன்.

'எங்கை நிக்கிறாய்?'

'சிவன் வீட்டிலை! என்னவாம் வேணி? நிண்டா ஊரைக் கூட்டிப் போடுவாள் போலக்கிடந்தது. அதுதான் வந்திட்டன்.'

'அவள் கொதிச்சடிச்சுக்கொண்டு போட்டாள். சீதனம் றெடியெண்டா மட்டும் ரெலிபோன் எடுக்கட்டாம்.'

'றெடி இல்லாட்டி என்ன செய்யட்டாம்?'

'தன்னைத் தேட வேண்டாமெண்டு சொல்லாமற் சொல்லியிருக் கிறாள். வேறை என்னத்தை நான் சொல்ல...!'

'வந்து இரண்டு, மூண்டு நாள் நல்லாயிருந்தாள். என்ன சனியன் பிடிச்சமாதிரி.. எப்ப பாத்தாலும் மூஞ்சையை நீட்டியபடி நிக்கிறாள். நான் என்ன செய்யிறது...?'

'வந்தண்டே கலியாணம். புதுவீடு, சீதனம்... எல்லாம் கிடைக்கும் எண்டு கனவு கண்டுகொண்டு வந்திருக்கிறாள் போலைக் கிடக்கு!'

'சரி! கிடக்கட்டும். பசிக்குது... என்ன கிடக்கு?'

'இங்கை சமைச்சபடி கிடக்கு வா! யசோவும் இன்னும் சாப்பிடேல்லை.' என்றாள்.

'வாறன். சாப்பிட்டிட்டு மாதவனிட்டைப் போய் காசு வேண்ட வேணும்.'

'என்ன காசு...?'

'வாறன். வந்து சொல்லுறன்.' தொலைபேசித்தொடர்பு துண்டிக்கப் பட்டது.

இரவு பிள்ளைகள் சாப்பிட்டுப் படுக்கப் போய் விட்டார்கள். கோகுலன் அப்பதான் வீட்டுக்கு வந்தான். அவன் மாதவனிடம் காசு வாங்கப் போனதால் நேரமாகிவிட்டது.

'எங்கை போனனி....? எவ்வளவு நேரமெண்டு பாத்துக் கொண்டிருக்கிறது?'

'மாதவனுக்குப் பிறகு நேரமில்லை எண்டதாலை உடனை வரச் சொன்னார். அதுதான் உங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லிப்போட்டு போகலாமெண்டால் ரெலிபோன் ஒரே என்கேச்.'

'என்கேச்...! சீ... நாங்கள் ஒருத்தரோடும் கதைக்கேல்லை!' என்றாள் யசோ.

'அப்ப வடிவா வைக்கேல்லையாக்கும்!'

ஐானகி எழுந்து போய் தொலைபேசியைப் பார்த்தாள். சற்று அரங்கியிருந்தது. சரியாக வைத்துவிட்டு, 'வடிவா வைபடேல்லை' என்றவள், 'வாங்கோ சாப்பிடுவோம்!' என்று சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

அவள் பின்னே யசோவும் கோகுலனும் சென்றனர்.
சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது கண்ணனும் வேணியும் வந்தனர்.

எதிர்பார்க்கவில்லை.
'வாங்கோ!' என்று ஐானகி வரவேற்றாள்.

யசோ சாப்பிட்ட கோப்பையை வைத்துவிட்டு,
'வாங்கோ சாப்பாடு போடுறன்!' என்று எழுந்தாள்.

'வேண்டாம். நீங்கள் சாப்பிடுங்கோ!' என்று வேணி மறுத்தாள்.

'ஏன் சாப்பிடுமன்....!' என்ற கண்ணன், 'பசிக்குது எண்டு சொல்லிக் கொண்டு வந்தவ, நீங்கள் சாப்பாட்டைப் போடுங்கோ!' என்றான்.

யசோ சாப்பாடு போட, ஐானகியும் எழுந்து உதவி செய்தாள்.

எல்லோரும் சாப்பிட்டனர்.

'சற்றலைற் வாங்கிப் போட்டீங்களோ...?' கண்ணனைப் பார்த்துக் கேட்டான் கோகுலன்.

'வாங்கியாச்சு. செற் பண்ணுப்படாதாம்.'

'என்ரை பிறன்ட் ஒருவன் செய்வான். நாளைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு வாறன்!'

'வயர் ஏதோ மாறிக் குடுத்திட்டடன் போலக் கிடக்கு...'

சாப்பிட்டபடியே, கைத்தொலைபேசியை எடுத்து, நண்பனின் தொலைபேசி எண்களை அழுத்திவிட்டு,
'டேய்! என்ன செய்யிறாய்? றேடியோ ஒண்டு பூட்டமுடியாமல் நிக்கிறம் வாறியே? இப்ப அக்கா வீட்டிலை நிக்கிறன். ஓ...வா! சேர்ந்து போவம்!' என்றவன், உரையாடலை முடித்துக்கொண்டு சாப்பாட்டைத் தொடர்ந்தான்.

'நாளைக்கு வேலைக்கு வரப்போறீரே?' யசோவைக் கேட்டான் கோகுலன்.

'ஓ!' என்றாள். என்னவேலை என்று கூடக் கேட்கவில்லை. வேலை என்றதும் பதில் பட்டென்று வந்துவிட்டது.

'முதலாளியிட்டை அண்டைக்குச் சொல்லி வைத்தனான். நாளைக்கு வரச் சொல்லிச் சொன்னவர். நாலு மணித்தியாலம்... சிலவேளை இரண்டு மணித்தியாலம்... வேலையைப் பொறுத்தது.

யசோ சம்மதித்தாள். சந்தோசம் கண்களில் பூக்க, கோகுலனுக்கு  இதயத்தால் நன்றி சொன்னாள்.

` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  `

பகுதி   .. 13
2.8.2019


சீட்டும் ஏமாற்றமும்






பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 

யசோ
கோகுலன்
ஜானகி
லவன்  
கண்ணன்  
வேணி (கோகுலனின் தங்கை)
மாதவன் அண்ணை (வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவர்)
தாமோதரம் அண்ணை
நீலா


ஜரனகி வேலைக்குப் போகும்போது யசோவிடம்,
'இண்டைக்கு அவுஸ்லன்டஅம்ருக்குப் (வெளிநாட்டு அலுவலகம்) போகவேணும், கோகுலன் வருவான். பெஸ்ற் ஒப் லக்' என்று வாழ்த்திவிட்டுப் போனாள்.

கோகுலனும் சொன்ன நேரத்துக்கு வந்து நின்றான்.
யசோ வெளிக்கிடாமல், தலைகூடச் சரிப்படுத்தாமல் காப்பெற்றுக்கு கூவர் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள்.

கோகுலன் வந்ததைக் கண்டதும் கூவர் பிடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

'அவுஸ்லன்டஅம்ருக்கெல்லே போக வேணும்...! மறந்திட்டீரே..?
கெதியா வெளிக்கிடும்....!' என்றான்.

'வேண்டாம்!' என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

'யசோ என்ன சொல்லுறீர்...? பாஸ்போர்ட் எல்லே எடுக்க வேணும், சாட்டுச் சொல்லாமல் டக்கெண்டு வாரும்.'

'கோகுலன் பிளீஸ்! சொல்லுறதைக் கேளுங்கோ! நான் இந்தியா வுக்குப்; போகேல்லை.'

'உமக்கென்ன விசரே....?'

'விசர்தான்... கடவுளால் முடிந்தால் இங்கை வைச்சே என்னைக் காப்பாற்றலாம் தானே.... வேண்டாம் என்னாலை முடியாது. உங்களைக் கஸ்டப்படுத்தி நான் குணமாக வேண்டுமெண்டில்லை.'

'நீர் ஆரையும் கஸ்டப்படுத்தேல்லை! இப்ப வாரும்!'

'கோகுலன், என்னை வற்புறுத்தாதேங்கோ!'

'ஏன் யசோ...? எல்லாம் றெடி பண்ணியாச்சு. பாஸ்போர்ட் எடுத்தக் கொண்டு, நாளைக்கு எம்பஸிக்குப் போய் விசா எடுத்துதும் ரிக்கற் எடுக்கிறதுதானே. வாங்கோ! நல்ல விசயம் மாட்டனெண்டு சொல்லாதேங்கோ!'

'விளையாட்டுபிள்ளை மாதிரி நிக்கிறீங்கள்...! உங்கடை தங்கச்சி நாளைக்கோ நாளையிண்டைக்கோ வந்து இறங்கப்போகிறா. சீதனக்காசை இப்ப வை! எண்டால் என்ன செய்வீங்கள்....?'

'அதுக்கோ யோசிக்கிறீர்...? சீட்டுக்கிடக்கு. சேவிங்கிலையும் கிடக்கு. பத்தாட்டி ஒரு ரெலிபோனிலை எடுப்பன். அதைவிட்டிட்டு வாரும் போவம் நேரமாகுது!'

யசோ மறுப்புடன் தலையாட்டினாள்.

'தயவு செய்து கோகுலன் என்னை வற்புறுத்தாதேங்கோ. எனக்கு விருப்பமில்லை. உங்களுக்கு எவ்வளவோ கடமைகள்..... அதுக்குள்ளை சொந்தச்சகோதரத்தைவிட அன்பு காட்டி, இவ்வளவு உதவிகள் செய்ததே காணும்.!'

கோகுலனுக்குச் சினம் வந்தது. கிட்ட வந்த அவள் கையைப் பிடித்தான்.
'இப்ப உமக்கு நான் தாலி கட்டியிட்டன் எண்டு வையும், என்ன செய்வீர்...? போடி! போய்க் குணப்படுத்திக்கொண்டு வாடி! என்று நான் அனுப்பினால் என்ன செய்வீர்...? மாட்டன் என்பீரா...?' கையை இறுகப் பிடித்த அவன் மூச்சு சூடாக அவள் முகத்தில் தொட்டது.

அப்போ லவன் ஓடி வந்தான்.
வந்தவன் அங்கு அவர்கள் நெருங்கி நின்ற நிலையையும் கண்டு கொண்டான்.
இதை இருவரும் எதிர்பார்க்கவுமில்லை.

'வாங்கோ போவம்!' என்று கோகுலன் மீண்டும் கேட்டான். 
யசோ மறுக்கவில்லை.
உடைமாற்றி, தேவையான பத்திரங்களுடன் அவன் பின்னால் நடந்தாள்.

காரில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது யசோ மௌனத்தைக் கலைத்தாள்.

'லவன் இக்கணம் ஐானகியக்காவுக்கு ஏதாவது உளறிவிடப் போறான்.' என்றாள்.

'ம்...ம்... அவன் சொல்லமாட்டான்.' என்ற கோகுலன்.
'இப்ப ஓம் எண்டு வந்தனீர் முதலே வந்திருக்கலாம்தானே!' என்று கேட்டான்.

'நான் உயிரோடை இருக்கவேணுமெண்டு நீங்கள் உரிமையோடை கேட்டீங்கள்... வேறை வார்த்தைகள் உங்களுக்கும் அந்த நேரத்திலை வாயிலை வரேல்லை.... தாலி கட்டியிட்டன் எண்டு  வையும் என்று சொன்னீங்கள், அந்தச்சொல்லுக்கு மதிப்புக் கொடுக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை.' என்றாள்.
'நான் அப்பிடிக் கேட்டது கோவமா...?'

தலையசைத்து மறுத்த யசோ,
'நீங்கள் நல்லாயிருப்பீங்கள்!' என்று  கலங்கிய அவள்
'எதுக்கு இவ்வளவு அன்பு காட்டுறீங்கள்.... என்னாலை தாங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை.' என்று அழுதாள்.

'சீ...!' வலதுகையால் அவள் கரத்தைப்பற்றி,
'உமக்கு வருத்தம் குணமாகவேணும். உம்மை ஏமாத்தியவனின் கண்முன்னால் நீர் வாழ்ந்து காட்டவேணும். அதோடை....'

வெளிநாட்டலுவலகத்துக்கு வந்துவிட்டதால், சொல்லவந்ததைப் பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு, காரைத் தரிப்பிடத்தில் நிறுத்துவதில் கவனத்தைச் செலுத்தினான்.

இருவரும் இறங்கி அலுவலகத்தைநோக்கி நடந்தனர்.

'அதோடை எண்டு ஏதோ சொல்ல வந்திட்டு விட்டிட்டீங்கள்!

'ம்... ஒண்டுமில்லை....' என்று சொல்ல வந்ததைத் தொண்டைக் குள்ளே விழுங்கிக் கொண்டான் கோகுலன்.

யசோவும் வற்புறுத்தவில்லை. அலுவலகத்தில் என்ன கதைக்க வேணுமென்று தயார் பண்ணுவதில் அவள் மனம் இறங்கியது.

தயாராக இருந்த பாஸ்போர்ட்டில் படத்தையொட்டி, எழுதவேண்டிய குறிப்புக்களையும் கையொப்பமும் இட்ட பின், பாஸ்போர்ட்டைக் கொடுத்து, யசோ விரைவில் குணமாகித் திரும்பவும் ஜேர்மனிக்கு வர வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்தார் அந்த அதிகாரி.

மறுநாள்.
இந்தியா எம்பஸியில் விசா எடுக்கப்போக, அங்கே பாஸ்போர்ட்டை வாங்கிவைத்துவிட்டு, விரைவில் அனுப்புவதாகக் கூறிவிட்டார்கள்.
உடனே தராதது சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது. சரி மற்ற ஆயித்தங்களைச் செய்வோமென்று, யசோவின் பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன.

அதற்குள் கோகுலனின் தங்கை வந்து இறங்கிவிட்டாள். கோகுலனின் முகச்சாயல் அவளிடமும் இருந்தது. சுமாரான வடிவு... அமோகமான அலங்காரம்.. நாகரிகமோகம் அவளிடம் தெரிந்தது.

திருமணமாகுமட்டும் ஜானகி வீட்டில்  வேணி தங்குவது என்பது ஐானகியினதும் கோகுலனதும் முடிவு. கண்ணனுக்கும் இதில் சம்மதம்.
வந்து சில நாட்கள்வரை இந்த முடிவுக்கு வேணி பணிந்திருந்தாள்.

பதிவுத்திருமணத்துக்குரிய படிவங்களைச் சேகரித்து, அதற்கான அலுவலகத்தில் விண்ணப்பித்தாகிவிட்டது. சில நாட்களில் அங்கிருந்து அனுமதி கிடைத்ததும் பதிவுத்திருமணத்துக்கான நாள் குறிக்க வேண்டும்.

சமயசடங்குகளுடன் கூடிய திருமணத்தை.... தெரிந்தவர்களுக்குச் சொல்லி, அடுத்த சிலமாதங்களுக்குள் நல்ல முகூர்த்தம் பார்த்து செய்வதாகத் தீர்மானித்திருந்தார்கள்.

கண்ணன் தினமும் வந்து போனான். அவனுடன் வேணி வெளியே போவதும் அவன் வீட்டுக்குப்போய்த்  தங்கி இரவு வருவதும், நாளாக சில இரவுகள் அவன் வீட்டில் தங்குவதும் என்று தொடர்ந்தது.

திருமணத்தை விரைவாக நடத்துவதே புத்தியென்று ஐானகி கோகுலனை எச்சரித்தாள்.

இந்தியா விசா கிடைத்ததும் யசோவின் பயணத்துக்காகப் பணம் விசாரித்து வைத்திருந்தான் கோகுலன்.

வேணியின் கல்யாணத்துக்கு சீட்டுக் கட்டிக்கொண்டு வந்தான்.

ஒருநாள்....
வைத்தியசாலைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போகவாறன் என்றுவிட்டுப் போன கோகுலன் இன்னும் வரவில்லையே என்று அவனுக்குத்  தொலைபேசி எடுத்தாள் யசோ.
முதல்தடவை தொலைபேசிமணியடித்து ஓய்ந்தது.
கோகுலன் வெளிக்கிட்டிருக்கிறார்போலும் என்ற நினைப்புடன் தான் தயாரானாள்.

நேரம் போனது. `என்ன இவ்வளவு நேரம்.....?` நெஞ்சு கடகடத்தது. மீண்டும் தொலைபேசிஎண்களை அழுத்தினாள். நீண்டநேரம் ஒலித்த பின் தொலைபேசியை எடுத்தான் கோகுலன். அவன் குரல் அடைத்திருந்தது.

'வரேல்லையா...? நான் ஹொஸ்பிற்றலுக்குப் போகவேணும். பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறன்.

சில வினாடிகள் மௌனத்தின்பின்,
'சொறி! எனக்குச் சுகமில்லை, எழும்ப முடியேல்லை. இண்டைக்கு மட்டும் ரைக்ஸியிலை போம்!' என்று போனை வைத்தான்.

யசோவுக்குச் சுரீர் என்றது.

அவசரமாக வீட்டைவிட்டு இறங்கி, அகப்பட்ட பஸ்ஸில் ஏறி ஆஸ்பத்திரிக்குப்போய் சிகிட்சையை முடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்ப முனைந்தவளுக்கு கோகுலனின் எண்ணம் வந்தது.

பஸ் ஏறி அவனுடைய வீட்டுக்குப் போனாள். வீட்டுமணியை அழுத்தி, நீண்டநேரத்தின்பின் கதவு திறந்தது. அங்கே ஒரே சிகரெட்புகை. விஸ்கிப்போத்தல் காலியாகத் தரையில் வீழ்ந்து கிடந்தது.

'நீர் ஏன் இங்கை வந்தனீர்...?' என்ற கோகுலனின் குரலில் விருப்பமின்மை தெரிந்தது.

'என்ன இது....! ஏன் இப்பிடி...?' எரிந்தாள் யசோ.

'நாளைக்குப் பேசலாம். நீர் வீட்டை போம்!'
யசோ அங்கிருந்த சோபா ஒன்றில் முள்மீது இருப்பதுபோல உட்கார்ந்தாள்.

'இண்டைக்கு என்னாலை உமக்குப் பதில் சொல்ல முடியாது. பிளீஸ் போயிடும்!'

யசோ எழுந்து அவன் அண்மையில் சென்று அவன் கைகளைப் பற்றி.... நீர் அண்டைக்குச் சொன்னது மாதிரி நீங்கள் என் கழுத்திலை தாலிகட்டியிருந்தால், எனக்கு நீங்கள் பதில்  சொல்லித்தான் ஆகவேணும்!'

'இப்ப சொல்லுங்கோ! என்ன பிரச்சனை...?'

'ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை... மனசு சரியில்லை.'

'ஏன்! தங்கச்சி ஏதாவது சொன்னவவா...? இல்லாட்டி கண்ணன் ஏதாவது சொன்னவரா...?'

'இல்லை...'

'அப்ப என்ன...? சொல்லுங்கோவன்!'

'என்னத்தைச் சொல்ல...?'

'ஏன் குடிக்கிறீங்கள்....?'

'நான் குடிக்கேல்லை... சரியா.!'

'ஏன் குடிச்சீங்கள் எண்டு கேக்கிறன்...!'

'நான் குடிக்கக்கூடாதா? எனக்கு அந்தச் சுதந்திரம் கிடையாதா?'

'குடிக்கலாம். சுதந்திரமாக் குடிக்கலாம். அது மாதிரித்தான் மற்றவைக்கும் சுதந்திரம் இருக்கு... வைத்தியம் செய்வம் செய்யாமலும் விடுவம்.' என்றவள் வந்த வழியே திரும்ப நடந்தாள்.

கதவைத்திறந்து வெளியே போக முனைந்தவளைக் கைப்பற்றி, மீண்டும் உள்ளே இழுத்துக் கதவைச் சாத்தினான்.

'சீட்டு முறிஞ்சுபோச்சு!'

'என்ன...!' என்று மின்னல் தலையில் இறங்கியதுபோல் அதிர்ச்சி உடம்பில் பாயக் கேட்டாள் யசோ.

'அம்பதாயிரம்;...! சீட்டுப் பிடிச்சவன் ஓடிட்டான்.'

'ஓடியிட்டானெண்டு சாதாரணமாச் சொல்லுறீங்கள்...!'

'வேறை எப்பிடிச் சொல்லுறது?'

யசோ பதில் சொல்லவில்லை. தலையைத் தொங்கவிட்டபடி, அவனருகே சோபாவில் உட்கார்ந்தாள்.

சில நிமிட மௌனத்தின் பின்,
தொலைபேசியை எடுத்து ஏதோ நம்பர்களை அழுத்தினான் கோகுலன்.
'மாதவன்அண்ணை! கொஞ்சக்காசு வேணும்!'



'எவ்வளவு?' என்று கேட்க, 'முப்பது' என்றான்.

'தாறன். அஞ்சுமணிக்குப் பிறகு வா!'

'அவசரம்... மறந்து போகாதேங்கோ!'

'ஓம்...ஓம்...!' தொலைபேசித்தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

'நீர் வீட்டைபோம்! நான் கொஞ்சம் படுத்திட்டுப் பின்னேரம் வாறன். அக்காவுக்கோ வேணிக்கோ சொல்லிப் போடாதையும்.

'என்னத்தை... சீட்டு முறிஞ்சதையோ?'

'சீ.... அது தெரியவரும்தானே! நான் குடிச்சதெண்டு சொல்லாதையும்.'

'நான் சொல்லேல்லை. இரவைக்குச் சமைக்கிறன். கட்டாயம் வாங்கோ!' என்று வலியுறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டாள் யசோ.

வீட்டுக்கு வந்து, சமையல் செய்துகொண்டிருக்க, தொலைபேசிமணி அலறியது. றிஸீவரை எடுத்து,
'ஹலோ!' என்றாள்.

'தாமோதரமண்ணை கதைக்கிறன் யசோ! எப்பிடிச் சுகமா இருக்கிறீரே...? நேற்றுத்தான் திரும்பி வந்தனாங்கள்.'

'நான் சுகமா இருக்கிறன். ஒரு விசயம்... கண்ணனுக்கு மனிசி வந்திட்டா. பொம்பிளை ஆர் தெரியுமே?'

'ஆர்...!' எடியே நீலா...!' என்று மனைவியை அழைத்து,
'கண்ணனுக்கு மனிசி வந்திட்டாவாம், யசோ சொல்லுறா...' என்று சொல்ல, தொலைபேசியைப் பறித்து அவர் மனைவி நீலா யசோ வுடன் கதைத்தாள்.

'என்னடி யசோ...! கண்ணனுக்கு மனிசி வந்திருக்கோ...?'

'ஓமக்கா! கோகுலன்ரை தங்கச்சி.... ஆள் வந்திட்டா. கலியாணத் துக்கு ஏற்பாடுகள் நடக்குது.'

'உனக்கும்  கண்ணனுக்கும் கலியாணம் நிச்சயித்திருந்தது தெரியுமே....?'

'இல்லை'

'நீ சொல்லாதையன்.'

மனைவியிடம் தொலைபேசியை வாங்கி தாமோதரம் கதைத்தார்.

'யசோ! ஐானகிக்கு விசயத்தைச் சொல்லு! உடனை கலியாணம் நிக்கும். அவருக்கு ஒரு கல்யாணம் தேவைதான். நீ சொல்லுறியோ இல்லாட்டி நான் சொல்லட்டோ...?'

'வேண்டாம். எங்கையெண்டாலும் நல்லாயிருக்கட்டும்.'

'என்ன யசோ நீர் பேய்க்கதை கதைக்கிறீர்? பட்டப்பகல் கொள்ளை அடிச்சது மாதிரி அவன் உம்மை ஏமாத்தியிருக்கிறான். அவனைப் போய் நல்லாயிருக்கட்டும் என்கிறீர்!'

'எனக்கு வருத்தமெண்டு தெரிஞ்சபிறகுதானே அவர் மாட்டன் எண்டவர்... வருத்தக்காரியோடை சந்தோசமா இருக்கேலாது என்று நினைச்சு வேறை கலியாணம் செய்யிறார்.. செய்யட்டன்.'

'இப்பிடி ஏன் விட்டுக்குடுக்கிறீர்? கலியாணத்ததைக் குழப்பினால் தான் அவனுக்கு அறிவு வரும.'

'அப்பிடி ஒரு அவசியம் எனக்கில்லை. நீங்களும் சொல்லாதேங்கோ! எனக்காக என்ன....' என்று தாமோதரத்தின் வாயைப் பூட்டினாள் யசோ.

'நாங்கள் சொல்லாட்டிப்போலை இது தெரியாமலே விடப்போகுது? ஊர்வாயை மூடமுடியுமே...?'

'அதுக்கு நாங்கள் ஒண்டும் செய்யமுடியாது. அப்பிடித் தெரிய வந்தால் அதை அவை சந்திக்கட்டும்.' என்ற யசோ தான் இந்தியா போக இருக்கிற விடயத்தையும் கூறி, ஒரு நாளைக்கு வீட்டுக்கு வருவதாகவும் சொல்லி தொலைபேசி உரையாடலை முடித்தாள்.

லவன், குசன் இருவருக்கும் சாப்பாட்டைக் கொடுத்துவிட்டு தானும் சாப்பிட்டாள் யசோ.

ஐானகி வேலையால் வீட்டுக்கு வந்தாள்.

ராசனைக் காணேல்லையாம். சனமெல்லாம் குத்தி முறியுதுகள். ஊரெல்லாம் கடன். சீட்டுக்காசுகளையும் எடுத்துக்கொண்டு ஆள் குடும்பத்தோடை மாறியிட்டுது.' என்று சொன்னாள் ஐானகி.

'பாவம் கோகுலன். இந்தமாதம் சீட்டு எடுக்கவெண்டு இருந்தவர்' என்று இரக்கப்பட்டாள் யசோ.

'நான் சொன்னனான். கேக்கேல்லை. இனி என்ன செய்யிறது? சீட்டுக்காசைவிட இருபதினாயிரத்துக்கு மேலை வட்டிக்குக் குடுத்து வைச்சிருந்தவன். இப்ப வட்டியுமில்லை, முதலுமில்லை. என்ன செய்யிறதோ தெரியாது.' என்ற ஐானகியின் குரலில் துக்கம் சொட்டியது.
` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  `

தொடர் 12  ,
 23.7.2019



யசோவின் தயக்கம்


பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
யசோ
கோகுலன்
ஜானகி
கண்ணன்  
வேணி (கோகுலனின் தங்கை)



வெளிநாட்டலுவலகத்திலை போய் டொக்டரின் துண்டைக் குடுத்து, விசயத்தை விளக்கமாச் சொன்னால் ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சாலும் கிடைக்கலாம்.' என்றாள் ஜானகி.

'விசா பிரச்சனை இல்லையெண்டா காசுக்கு நான் கரன்ரி!' என்றான் கோகுலன்.

'காசைப்பற்றி யோசிக்காதை! நாங்கள் இருக்கிறம். பாங்க் இருக்கு. எத்தினை ஆயிரமும் கடன் எடுக்க முடியும். முதல்லை உன் வருத்தம் மாற வேணும்.' என்றாள் ஐானகி.

யசோவின் உடல் புல்லரித்தது.

'தங்கச்சியின் கலியாணத்துக்கெண்டு சீட்டுக் கட்டிக்கொண்டு வாறன்... அவசரத்துக்கு அதையும் எடுக்கலாம். காசுப்பிரச்சனை இல்லை.' என்று மேலும் உறுதிப்படுத்தினான் கோகுலன்.

யசோவுக்குப் பேச்சு வரவில்லை. யாரோ இருவர்...... பழகி இரு மாதங்கள் தானிருக்கும். இப்படித் தன்னில் அன்பும் அக்கறையும் வைத்திருப்பதைக் கண்டு வாயடைத்துப்போய் நின்றாள்.

மறுநாள்
'வெளிநாட்டலுவலகத்துக்குப் போனீங்களா...?' கேட்டாள் ஐானகி.

கோகுலனும் யசோவும் வெளிநாட்டலுவலகத்துக்குப் போய் வந்திருந்தார்கள்.

'முதல் எடுத்த உடனே முடியாது என்று விட்டார்கள். பிறகு யசோவைப் பார்த்து,
'எவ்வளவு காலம் இங்கை இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டார்கள். யசோ பட்டென்று டொச்சிலை பதில் சொல்ல, இலங்கையில் என்ன செய்தாய்...? ஜேர்மன்மொழி படிக்கிறாயா..? எவ்வளவு காலமாக கிட்னி வருத்தம்...? என்றெல்லாம் கேட்க, யசோ பதில் சொல்ல, பாஸ்போர்ட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு போட்டு, கொஞ்சநேரத்தாலை வந்து, தற்காலிகமா ஒரு பாஸ்போர்ட் தரலாமாம். போம் நிரப்பிக் கையெழுத்தும் வைச்சாச்சு, வாறகிழமை படத்தைக் கொண்டு வரட்டாம்.' என்றான் கோகுலன்.

'பிறகென்ன யசோ! கடவுள் ஒரு வழியை மூடிவிட்டிருந்தாலும் இன்னொருவழியைத் திறந்து விட்டிருக்கிறார்.' என்றாள் ஐானகி.

'நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரியில்லை அக்கா! பாஸ்போர்ட் வந்தாப் போலை முடிஞ்சிடுமே...? இந்தியாவுக்குப் போய்த் தங்குவது... வைத்தியசாலைச்செலவு... என்னிடம் ஒருசதமும் இல்லாத நிலையில் அக்கா பிளீஸ்! வேண்டாம்... நடக்க வேண்டிய தங்கச்சியின் கலியாணத்தையும் என்னாலை பிற்போட நினைக்காதேங்கோ! என்றாள்.

கோகுலன் குறுக்கிட்டான்.

'கல்யாணத்தைப் பிற்போடுறதெண்டு நாங்கள் சொல்லேல்லை. சீதனக்காசைப் பிறகு குடுக்கலாம். அத்தானுக்கு விசயத்தைச் சொன்னா அவர் கேட்பர். இல்லாட்டிலும் பறவாயில்லை. என்னட்டை வேறை காசு கிடக்கு!

ஐானகி சொன்னாள்.

'முதலிலை உன்ரை வருத்தம் மாறவேணும்... அதுக்குப் பிறகு நீ உழைச்சு முடிந்தால் திருப்பித்தா!  இதுக்குப் போய் பெரிசா யோசிக்காதை!'

யசோவின் கண்கள் கலங்கி கண்ணீர் துளித்தது.

'ஏன் அழுகிறீங்கள் யசோ?' என்றான் கோகுலன்.

'சீ! என்ன குழந்தைப்பிள்ளை மாதிரி அழுகிறாய்..? நாங்கள் எல்லாம் இருக்கிறம்... கடவுள் இருக்கிறார்... பிறகென்ன..?' என்று ஐானகி அவள் அழுகையைத் துடைத்தாள்.

'எனக்கேன் இந்தச் சோதனை...? ஊரிலை இருந்திருந்தால் இப்பிடி வருத்தம் எனக்கேன் வருகுது...?' என்றாள்.

'பைத்தியம் மாதிரிக் கதைக்கிறீர்... ஊரிலை இருக்கிற சனங்களுக்கு வருத்தம் வாறேல்லையா?'

'இப்பிடி வைத்தியவசதிகள் அங்கையில்லை. கெதியிலை கண்டு பிடிப்பதும் கடினம்.... இங்கை ஆரம்பத்திலையே கண்டுபிடிக்கக் கூடிய வைத்தியமுறைகள் இருப்பதாலை குணப்படுத்திவிடுவினம்.'

'வருத்தம், துன்பம் எங்கையிருந்தாலும் வரும். இதுக்கு நாட்டையோ கடவுளையோ நொந்து பிரியோசனமில்லை. இருக்கிற சான்ஸைப் பயன்படுத்தி நல்லது நடக்கிறதுக்கு முயற்சி எடுக்கிறதை விட்டிட்டு அழுகிறீர்...?'

'சோசல் காம்பிலையிருந்து கூட்டிக்கொண்டு வந்து, உங்கடை வீட்டிலை பதிஞ்சு, இப்பிடி வசதியா இருக்க விட்டதே நீங்கள் செய்த பெரிய உதவி. இனியும் உங்களை நான் கஸ்டப்படுத்துவது எப்பிடி... ? வேண்டாம் பிளீஸ்! இந்த முயற்சி வேண்டாம்!'

ஐானகி சற்றுக் கோபம் வார்த்தைகளில் தெறிக்கச் சொன்னாள்.

'அப்ப உனக்கு வாழ விருப்பமேயில்லையா...? உன்ரை தங்கச்சி தம்பிக்கு உதவி செய்யிற எண்ணம் ஒண்டுமில்லையா..? உனக்கு ஒண்டெண்டா உன் அம்மா, அப்பா தாங்கிக் கொள்வார்களா..?'

'சாகிறது எல்லோரும்தானே! ஆனால் சாகும்வரை வாழ்வுக்காகப் போராடவேண்டும்... போராடித்தானாக வேண்டும். சோர்ந்து போனால் பிறப்புக்கே அர்த்தம் காணமுடியாது.'

'எங்கடை உதவியாலை உன் வருத்தம் குணமாகுமாக இருந்தால் எங்கள் வாழ்வுக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். அதுமாதிரி நீ குணமாகி உன் வீட்டுக்காரருக்கோ வேறு யாருக்குமோ உதவி செய்தால் உன் வாழ்வுக்கும் ஒரு அர்த்தமிருக்குமல்லவா!'

யசோ யோசித்தாள். ஐானகியினதும் கோகுலனதும் அடுத்தடுத்த அழுத்தங்கள்  அவளை இந்தியா செல்ல இசைய வைத்தது.

பாஸ்போர்ட் வந்ததும் இந்தியா சென்று சிகிட்சை பெற அவள் தயாரானாள்.

தொலைபேசி மணியடித்தது. கோகுலனின் தங்கை வேணி கொழும்பிலிருந்து கதைத்தாள். 'விசா கிடைத்துவிட்டது. ரிக்கற் ஓ.கே பண்ணப் போகிறோம்.' என்றாள்.

'எம்பஸி இவ்வளவு கெதியா விசாக் கொடுத்துவிட்டது' ஆச்சரியமும் அதேநேரம் தங்கச்சி வரப்போகிறாளென்ற ஆனந்தமும் கோகுலனது நெஞ்சில் ஆரவாரித்தன.

ஐனகியும் யசோவும் அவன் சந்தோசத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டனர்.

அப்போ வீட்டுமணி ஒலித்தது. கோகுலன் கதவைத் திறந்தான். அங்கே கண்ணன் நின்றான்.

'வாங்கோ!' என்று வாய் நிறைய அழைத்து வரவேற்றான்.

வேணி தனக்கு விசாக் கிடைத்திருக்கிற விடயத்தை கண்ணனுக்கும் தொலைபேசியில் சொல்லியிருந்தாள்.

யசோ தேநீர் போட எழுந்து சென்றாள்.

கண்ணனின் முகத்தில் களையிருக்கவில்லை.

'என்னத்தான் யோசிக்கிறீங்கள்...?' கேட்டான் கோகுலன்;.

'ஒண்டுமில்லை!' என்று சமாளித்துவிட்டு அமைதியாக இருந்தான் கண்ணன்.

'ஏதாவது பிரச்சனையா...?' என்று கேட்டு அவன் மௌனத்தைக் கலைக்க முயன்றான் கோகுலன்.

'வேணி ரெலிபோனில் வேறை ஒண்டும் சொல்லேல்லையோ...?'

'இல்லை' என்றாள் ஐானகி.

'விசா கிடைத்துவிட்டது. ரிக்கற் ஓ.கே பண்ண இருப்பதாகச் சொன்னாள்.' என்றான் கோகுலன்.

யசோ தேநீரோடு வந்தவள் எல்லோருக்கும் கொடுத்துவிட்டு,
'நீங்கள் கதைச்சுக்கொண்டு இருங்கோ! நான் லவனையும் குசனையும் அவை விளையாடப் போன இடத்துக்குப் போய்ப் பார்த்திட்டு வாறன்.' என்று புறப்பட்டாள்.

'அவங்கள் நின்று விளையாடட்டும் நீர் இங்கை இரும்.' என்று தடுத்துவிட்டாள் ஐனகி.
யசோவுக்கு அங்கே இருப்பது நாகரிகமில்லை என்றுபட்டது. அவர்கள் குடும்பவிடயம் கதைக்கும்போது அதைக் கேட்பதில் ஆர்வமிருக்கவில்லை. போதாதற்கு எதிரே மாப்பிள்ளையாக... அந்த வீட்டுக்கு வர இருப்பவன் ஏற்கனவே அவள் மாப்பிள்ளையெண்டு அவளுக்கு அறிமுகமானவன்.

அவள் மனதுக்குள் அவன் இல்லை. ஆயினும் அவனுக்கு முன் அநாவசியமாக நிற்பது அவளுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

'நீங்கள் கதையுங்கோ! நான் டக் என்று திரும்பிவாறன்.' என்று எழ முயன்றாள்.

'நல்ல விசயம் ஒன்று கதைக்கக் கூடியிருக்கிறம் அதைத் தெரிஞ்சு கொண்டும் பங்கெடுக்காமல் போக நினைப்பது உங்களுக்கு இதிலை இன்றஸ்ற் இல்லையெண்டதுதானே!' என்று கோகுலன் ஒரு போடு போட்டான். யசோ அதை மீறி அப்பால் போகமாட்டாள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

ஐானகிக்குப் பக்கத்தில் வேறுவழியின்றி உட்கார்ந்தாள் யசோ.

'தங்கச்சி உங்களுக்கு ஏதாவது சொன்னவளா...?'

'ம்!' என்றான் கண்ணன்.

'என்ன சொன்னவள்...?'

'சீதனக்காசு தந்திட்டினமா என்று கேட்டவ...!'

'ஆர் வேணியோ...?' ஐானகி குறுக்கிட்டாள்.

யசோவுக்குத் திக்கென்றது. யார் யாரிடம் சீதனம் கேட்பது...? வெட்கமில்லாமல் அண்ணனிட்டை தங்கச்சி 'சீதனம் வாங்குங்கோ!' என்று மாப்பிள்ளையா வரப் போகிறவரை அனுப்பியிருக்கிறாளே..! இல்லாட்டி இது கண்ணனின் சுத்துமாத்தாயும் இருக்கலாம்.

கண்ணன் மேலும் சொன்னான்.

'ஐானகியக்கா மாதிரி வீடு ஒன்றை வாங்க ஒழுங்கு செய்யட்டாம். வாடகை வீட்டிலிருந்து தனக்குப் பழக்கமில்லையாம்!'

அவன் சொன்னவை மற்றவர்களுக்குக் குண்டு வெடித்துபோல இருந்தது. ஐானகி சமாளித்துக்கொண்டு,

'அவள் இப்பிடித்தான். அவசரக்குடுக்கை... இஞ்சத்தை நிலைமை தெரியாமல் ஏதோ உளறியிருக்கிறாள். நீங்கள் ஒண்டும் பெரிசா யோசிக்காதேங்கோ! என்றாள்.

'நான் சொன்னபடி சீதனம் கல்யாணத்துக்கு முதல் உங்கடை கையிலை தருவன். கலியாணச்செலவு என்னுடையதெண்டு சொன்னனான். அதைச் செய்வன். வீடு வாங்குவது.... கலியாணம் முடிஞ்சபிறகு நீங்கள் இரண்டுபேரும் சேர்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டியது.' என்றான் கோகுலன்.

'என்ன நினைக்கிறீங்களோ தெரியாது...! உங்கடை தங்கச்சி சொன்னதைத் தான் நான் உங்களிட்டைச் சொன்னனான். என்னை நீங்கள் தவறாக நினைக்கக்கூடாது.' என்று கண்ணன் சொல்ல,

'சீ...சீ... அதொன்றுமில்லை! நான் நாளைக்கு அவளோடை கதைக்கிறன்.' என்றான் கோகுலன்.

தேநீர் குடித்தபின் வீட்டுக்குச் செல்ல எழுந்த கண்ணனை,
'சாப்பிட்டுப் போகலாம்!' என்று ஐானகியும் கோகுலனும் மறிக்க, அவனும் இசைந்தான்.

ஐானகியும் யசோவும் சமையலறைக்குச் செல்ல, கோகுலன் தொலைக்காட்சியை இயக்கிவிட்டு,
'றேடியோ கேக்கப்போறீங்களா...?' என்று கேட்க,
'போடுங்கோ!' என்று கண்ணன் சொல்ல, தொலைக்காட்சியை நிற்பாட்டி, வானொலியின் பொத்தான்களை முறுக்கிவிட்டான் கோகுலன்.

யசோ, வெளிநாட்டலுவலகம் போய் படம் கொடுத்து, பாஸ்போர்ட் எடுக்க வேண்டும்... போகத்தான் வேண்டுமா என்று தயங்கினாள். இந்தியா போவது... வைத்தியம் செய்வது நடக்கக்கூடியதொன்றா..?

கோகுலனும் ஐானகியும் அளவுக்கு மீறிய அன்பால் இவ்வளவு பெரிய உதவியைச் செய்ய முன்வந்தாலும் அதை ஏற்றுக் கொள்வது சரியெனப்படவில்லை.

'ஐானகியோ கணவனை இழந்தவள்... காசு அவளிடமிருந்தாலும் அதைப் பயன்படுத்துவது நொண்டிக் குதிரையிலே சவாரி விடுவது போலாகும்.

கோகுலனுக்கோ தங்கை வந்து கொண்டிருக்கிறாள். யானை வர முன்னே மணியோசை ரெலிபோனில் அதிர்ந்துவிட்டது. சீதனப் பழுவும் கலியாணச்செலவும் அவன் தலையில்....' என்று மனதுக்குள் குழம்பிய யசோ, ஒரே பிடிவாதமாக மறுப்பது என்று முடிவெடுத்திருந்தாள். அதையும் மிஞ்சினால் திரும்பவும் சோசல் வீட்டுக்குப் போய்விடுவது என்ற தீர்மானத்துடன் இருந்தாள்.

விடியலில் மலரும் பூக்கள் 


பகுதி - 11  ..   15.7.2019


மனதுதான் வாழ்க்கையை வழிப்படுத்துகிறது.




பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 

யசோ
கோகுலன்
ஜானகி
பரதன்
கமலம், வனஜா, சேகர்  - நண்பர்கள்

லவனின் பிறந்தநாள். ஜானகியுடன் பழகுபவர்கள் சிலர் குடும்பமாக வந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தேனீர், பலகாரம் கொடுத்து உபசரித்து, இரவுச்சாப்பாட்டுக்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்தாள் ஜானகி. அவளுக்கு யசோ பெரிதும் உதவியாக இருந்தாள்.

ஹோலுக்குள் விருந்தினர்கள் பலதரப்பட்ட கதையும், பகிடியுமாக இருந்தார்கள்.

'தாமோதரத்தாற்றை மகள் பரதநாட்டியம்  பழகிறாவோ?' என்று புதினம் அறியும் ஆவலுடன் கமலம் வனஜாவைக் கேட்டாள்.

'ஓ! உங்கை எல்லாரும்தானே பழகுகினம். சனத்தக்கு வேறை வேலையில்லை.'

அதைக் கேட்டுக்கொண்டு வந்த பரதன்,
'நீங்கள்  பரதநாட்டியம் பழகியிருக்கிறீங்களோ...!' என்று கேட்டான்.

'இல்லை... ஏன்?' கேட்டாள் வனஜா.

'கற்றது கையளவு, கல்லாதது உலகளவு! உங்களுக்குத் தெரியாத ஒண்டைப் பற்றி ஏன் தேவையில்லாமல் குறை சொல்லுறீங்கள்?'

'இல்லை பரதன்.....!' என்று குறுக்கிட்டான் சேகர்.

'ஊரிலை ஆர் இப்பிடிப் பரதநாட்டியம் பழகிக்கொண்டிருக்கினம்...? பத்துப்பன்னிரெண்டு வயதிலை எங்கை அரங்கேற்றம் நடந்தது...?'

'ஊரிலை பலருக்கும் இந்த வசதி ஏற்படேல்லை... இங்கை அந்த வசதி கிடைச்சிருக்கு... அதோடை இந்தப் பரதக்கலையை நாங்கள் எங்களுக்காகப்  பயன்படுத்த முடியிறது.

வெளிநாட்டுக்கு வந்த ஆரம்பகாலத்திலை இப்பிடிச் சூழ்நிலையள் இல்லை. தமிழைப் படிக்கவோ தமிழ்க்கலாச்சாரங்களைத் தெரிந்து கொள்ளவோ பிள்ளையளுக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கேல்லை. அப்பிடியே போயிருந்தா எங்கடை வருங்காலச்சந்ததி தமிழ்மொழி தெரியாத, தமிழரின் தொன்மை அறியாத சந்ததியாகத் தான் இருந்திருக்கும். 
இப்ப பாருங்கோ.... எங்கடை பிள்ளையள் போட்டி போட்டுக்- கொண்டு தமிழ் படிக்கினம். பேச்சு, கவிதை எண்டெல்லாம் போட்டிகளில் பங்கெடுக்கினம். இதுக்கெல்லாம் காரணம் பரதநாட்டியம் போன்ற கலைக்கூடங்கள் வெளிநாட்டில் வளர்ந்தமையும் தான். 
அதோடை இன்றைய காலத் தேவைகளை நினைச்சு, மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏறபடுத்தலாம். 
புதியபல திருப்பங்களோடை எழுச்சியூட்டும்  நடனங்கள், நாட்டியநாடகங்கள் என்பவை முலம் தமிழ்மக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளை விளங்க ப்படுத்தலாம்.  
இது விளங்காமல் கதைச்சுக்கொண்டு இருக்கிறீங்கள்.....!' என்று பரதன் விளக்கமாகக் கூறினான்.

பரதனின் பதில் வெட்டிப்பேச்சுப் பேசும் இவர்களுக்கு ஒரு நல்ல அடி என்று திருப்திப்பட்டாள் யசோ.

மேலும் பரதன் சொன்னான்.

'பிள்ளையளுக்கு இப்ப நல்ல பெயர்களை வைக்கினம்! ஸ்ரயிலுக்குப் பெயர் வைச்சவை வெட்கித் தலைகுனியினம்! ஏன்...? தமிழன் விழித்துக்கொண்டான். இனியும் அகதியாகப் போய்விடக் கூடாதெண்டு பெரும்பாடுபடுகிறான்.' என்று உறைக்கும்படி கூறினான் பரதன்.

லவன், குசன் இருவரும் பள்ளிக்கூடம்.... ரியூசன்.... விளையாட்டு என்று போய்விடுவார்கள்.

யசோ ஜேர்மன்மொழி பயின்று சான்றிதழ்களும் பெற்றிருந்தாள்.

'வேலை ஒன்றுக்குப் போகப் போறீங்களா...?' தமாஸாகக் கேட்டுக் கொண்டு கோகுலன் வந்தான்.

'நாலைந்து மணித்தியாலங்கள் செய்யக்கூடிய வேலை ஏதாவது இருந்தால் சொல்லுங்கோ...!' என்றாள் யசோ.

'இது ஆபீஸ் வேலை உங்களாலை செய்ய முடியாது.'

'என்னட்டை சோட்கான்ட் ரைப்பிங் படிச்சபிள்ளையள் நல்ல வேலைகள் செய்துகொண்டிருக்கினம்.. தெரியாதா?'

'தெரியாதே...' தினசரிப்பத்திரிகையில் இருந்ததா...?'

'உங்களுக்குப் பகிடி...! உண்மையாத்தான் சொல்லுறன்... வீட்டிலை இருந்து கடிதம் வந்தது... காசுக்கஸ்டம்...'

'என்னட்டைக் கேட்டிருக்கலாம்தானே! எவ்வளவு வேணும்...?'

'எவ்வளவு கேட்டாலும் நீங்கள் தருவீங்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.'

'அப்ப கேட்கிறதைவிட்டு, கஸ்டம் வேலைக்குப் போகவேணும் என்கிறீங்கள்.'

'நானும் என்ரை சொந்தக்காலிலை நிற்க முயற்சிக்கக்கூடாதா...? சோசலிலும், உங்கடை அக்கா தயவிலும் இருப்பது எனக்குச் சங்கடமாக இருக்கு.'

'உங்கடை வருத்தம் குணமடையட்டும், நான் உங்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை தேடித்தாறன். என்ரை செலவிலை தான் உங்கடை கல்யாணம், ஓ.கே.'

'றொக்கற் மாதிரிப் பறக்கிறீங்கள்.'

'நான் பறக்கேல்லை, நடக்கக்கூடியதொன்றைத்தான் சொன்னனான்.

'முதலில் நீங்களே சரியாக நடக்கத்தொடங்கவில்லை, பிறகு என்ரை வாழ்க்கை.... அதுவும், கடவுளே என்ன செய்வதென்று தெரியாமற் குழம்பிப்போய் இருப்பதை நீங்கள் சரிப்படுத்திவிடலாம் என்று நினைப்பது நடக்கக்கூடியதொன்றா...?'

'யசோ!' என்ற கோகுலனின் குரலில் சற்றுக்கடுமை கலந்திருந்தது.

'நான் சரியாக நடக்கவில்லை எண்டு யார் சொன்னது...?'

'கோவிக்காதேங்கோ, நீங்கள் என்னிலை எவ்வளவோ அக்கறை காட்டுறீங்கள். அதுதான் நீங்களும் நல்லாயிருக்கவேணுமென்று நான் நினைச்சேன்.'

'நான் நல்லாத்தான் இருக்கிறேன்.... பொறுப்போடு இருக்கிறேன், தங்கச்சி வரப்போகிறாள், கல்யாணம் எல்லாம் என் செலவுதான்.'

'பொறுப்பில்லாதவர் என்று சொன்னனானே...? சரியாக நடக்கத் தொடங்கவில்லை என்றுதான் சொன்னனான்.'

கோகுலன் பதில் சொல்லவில்லை. யசோ எதனை மனதில் வைத்துக்கொண்டு கதைக்கிறாள் என்பது விளங்கியது.

அற்ககோல், சிகரெட், காட்ஸ்அடி.... அக்கா ஜானகி,

'வேண்டாம் இந்தப்பழக்கம் மறந்திடடா தம்பி!' என்று சொல்லி நா அலுத்துக் கைவிட்ட அந்த விடயத்தை இவ ஆரம்பிக்கிறா என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டபோதும், அவள் வார்த்தைகளை இலகுவில் ஒதுக்கிவிட ஏனோ அவனால் முடியவில்லை. கதையை திசைதிருப்ப அவள் கேட்ட வேலை விடயத்துக்கு வந்தான்.

'உங்களுக்கு வேலை வேணும், எடுத்துத்தாறன்.'

'நான் சொன்னது தப்பென்றால் மன்னிச்சிடுங்கோ! நீங்கள் நல்லாயிருக்க வேணுமெண்ட எண்ணத்தில் என்னையும் அடக்க முடியாமல் சொல்லிப்போட்டன்.'

'தப்பெண்டு நான் சொல்லேல்லை, முயற்சி செய்யிறன்.' என்று சொன்னவன்,

'அவசரம் நீங்கள் வேலைக்குப் போய்த்தானாக வேணுமோ...? உங்கடை வருத்தம் மாற, படிக்கிற டொச் கோசையும் முடிச்சுக் கொண்டு நல்ல வேலையாப் பாக்கலாம்.'

'இரண்டு மணித்தியாலங்கள் …………… இல்லாட்டி கிழமையிலை இரண்டு நாளைக்காவது ……………. ஏதாவது வேலைக்குப் போகவேணும் போலக் கிடக்கு.... வேலைக்குப் போறது எனக்குக் கஸ்டமெண்டு நீங்கள் நினைக்கிறீங்கள், ஆனால் நான் அதுக்கு எதிர்மாறா நினைக்கிறன். வேலையிலை நாலு பேரைச் சந்திக்கும்போது மனதிலை உற்சாகம் பிறக்குமெல்லே...!'

'இருக்கிற உற்சாகம் பத்தாதென்று இன்னும் புதிசா உற்சாகம் பிறக்கவேணுமெண்டு நீங்கள் ஆசைப்படுகிறீங்களோ...?

இங்கை கனபேர் இருக்கிற உற்சாகத்தையும் சாகடிச்சுப்போட்டு, பாதிப்பொழுதை உறக்கத்துக்கும், மீதிப்பொழுதை சாப்பாடு, சினிமா... விடுப்புக்கதை என்று அள்ளிக் குடுத்திட்டு, ஊரிலை இருக்கிற அம்மாக்கு ஒரு கடிதம் எழுத நேரமில்லையெண்டு கௌரவமாகக் கதைச்சுக் கொண்டிருக்கினம்.... நானும்தான்.'

'கோகுலன்! மனிசனுக்கு உற்சாகம் மனசுக்குள் ஊற்றாகப் பொங்கிச் சொரிந்தால்தான் வாழ்க்கை வாழ்க்கையாக இருக்கும், இல்லாட்டி மரம் ஒன்று நடமாடுவது போலாகிவிடும்.'

'உங்களோடை கதைக்க முடியாது, எனக்குப் புரியாததையும், புரிய வைச்சு குழப்பிப் போடுவீங்கள். எங்கடை ரெஸ்ரோரன்றிலை வேலை கேட்டிட்டுச் சொல்லுறன். உங்களை மாதிரி ஒரு ஆள் அங்கை வந்து போனாலே வயலுக்குப் புதுவெள்ளம் வந்தது போலைச் செழிப்பா இருக்கும்.'

'இந்த நக்கல்தானே வேண்டாமெண்டுறது...'

'உண்மையைத்தான் சொல்லுறன்.'

'நீங்கள் பெரிய பகிடிக்காரன்!'

'சரியாக நடக்கத்தொடங்காத பகிடிக்காரன்... அப்பிடித்தானே!'

அப்போ ஜானகி வேலையால் வந்தாள்.

'யசோ வேலைக்குப் போகப்போறாவாம்.' என்று கோகுலன் ஐானகியைப் பார்த்தான்.

'ஏன் யசோ வேலைக்குப் போகக்கூடாதா...?' என்று பதிலைக் கேள்வியாகக் கேட்ட ஐானகி, வேலைக்குக் கொண்டு போன பாக்கை சமையலறையில் வைத்துவிட்டு வந்தாள்.

'றெஸ்றோறன்ற் வேலைக்கு...!' என்று கிண்டலாக யசோவைப் பார்த்தான் கோகுலன்.

'இரண்டு, மூண்டு மணித்தியாலங்கள் வேலைக்குப் போனால் நல்லதெண்டு சொன்னனான், அதைப்போய் பெரிசா அக்காவுக்குச் சொல்லுறீங்கள்.' என்று அவனை முறைத்தாள் யசோ.

'ஏன் யசோ...? டொச் படிச்சிட்டு, ஒரு வேலைகுறிச்சுப் படிச்சா நல்ல வேலை எடுக்கலாம்... அதுக்குள்ளை முதல் வருத்தம் மாறட்டும்..' என்றாள் ஐானகி தன் சொந்தத் தங்கை போன்ற உணர்வுடன்.

'வெளியிலை போனால் மனதுக்கு வித்தியாசமா இருக்குமாம், உற்சாகம் வரும் என்கிறா.'

'அது உண்மைதான்.... மனதுதான் வாழ்க்கையை வழிப்படுத்துகிறது... அது சுதந்திரமாக, மகிழ்ச்சியாக இருந்தால்தான் சிந்தனை உதிக்கும்... வாழவேண்டுமென்ற துடிப்பு, ஆர்வம் பிறக்கும்.. இல்லாட்டி செத்தமாடு நடப்பது போலத்தான் இருக்கும்.'

'அவ சொல்லுறா, மரம் ஒண்டு நடமாடுவது போல இருக்குமெண்டு, நீங்கள் சொல்லுறீங்கள் செத்தமாடு நடப்பது போல இருக்கும் எண்டு... ரெண்டுபேரும் ஒரு குட்டையில் ஊறிய மட்டையள் போலக் கிடக்கு.'

'இரண்டு பேரும் கடவுளாலை அதிகம் சோதிக்கப்பட்டவர்கள்.' என்றாள் ஐானகி.

'ஓ.கே, இண்டைக்கு முதலாளியிட்டைக் கேக்கிறன்.' என்று கோகுலன் பதில் சொன்னான்.

'டொக்டர் என்ன சொல்லுறார்;...?' என்று யசோவைப் பார்த்துக் கேட்டாள் ஐானகி.

'கிட்னி கிடைச்சால் உடனே ஒப்பிரேசன் செய்து பொருத்துவம் எண்டு பெரிய டொக்டர் சொல்லியிருக்கிறார்'

'இந்தியாவுக்குப் போய்ப் பார்த்தாலென்ன..? அங்கை போய் வேறை ஆக்களும் செய்திருக்கினம்!' என்றான் கோகுலன்.

'ம்...!' என்று நடக்க முடியாத ஒன்றை நிராகரிக்கும் பாணியில் தலையசைத்த யசோ,

'என்ரை விசாவுக்கு நான் எப்பிடி இந்தியா போறது...? கேஸ் இன்னும் அரைகுறையிலை கிடக்குது. அதோடை காசுக்கு எங்கை போறது...?' என்றாள்.

விடியலில் மலரும் பூக்கள் 


பகுதி - 10



யசோவின் கேள்வியும் கண்ணனின் மௌனமும்

பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் -
யசோ
கோகுலன்
கண்ணன்  

'அப்ப உண்மையைச் சொல்லி இந்தக் கல்யாணத்தை நிற்பாட்ட மாட்டியோ....?'

பிச்சைக்காரன் பிச்சை போடு! என்று கையேந்துவது போலிருந்தது அவன் செயல்.

தலையை அசைத்து மறுப்புத் தெரிவித்த யசோ,

'என் வாயால் ஒருநாளும் இவையளுக்கோ இல்லாட்டி உங்களுக்கு மனைவியாக வருகிறவுக்கோ நடந்ததைச் சொல்லமாட்டன். இன்னொருவரின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுத்து எனக்கோ என் பரம்பரைக்கோ பழக்கமில்லை. நீங்கள் சந்தோசமாக இருங்கோ!'

'அப்ப நீர்...?'

நான் சந்தோசமாக இருக்கிறன்.'

'இல்லை.... கலியாணம்?'

'தெரியாது...!'

'நீரும் ஒரு நல்ல மாப்பிளையாப் பார்த்துக் கலியாணம் செய்யும்!'

'அவசியம் ஏற்படேக்கை பாப்பம்!'

'நான் உம்மை ஏமாத்திப்போட்டன், இல்லையோ...?'

'இல்லை. நான்தான் ஏமாந்திட்டன்.'

'எனக்குக் கன இலட்சியங்கள்.'

'எனக்கும்தான!;'

'இல்லை. என் நண்பர்கள் நல்லாயிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கீடாக நானும் இருக்க வேணும்.'

'என்னைமாதிரி வருத்தக்கார மனிசியைக் கட்டிக்கொண்டு அவையோடை போட்டிபோட ஏலாது. அப்பிடித்தானே!'

'கோபிக்காதையும்!'

'நான் கோவிக்கேல்லை!'

'பொய் சொல்லுறீர்...! நான் செய்த வேலைக்கு கடவுள்கூடக் கோவிப்பார்.'

'அப்பிடியெண்டா ஏன் அப்பிடிச் செய்தனீங்கள்...?'

யசோவின் கேள்விக்குக் கண்ணனிடம் பதில் இல்லை.

'நானும் ஒரு மனிதஐன்மம் என்பதை நீங்கள் நினைக்கவில்லை. உங்களோடு வாழ வந்தவள் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லை. தொலைந்து போ! என்று தள்ளிவிட்டீங்கள். நான் தொலைந்து போயிருப்பேன். அந்தப் பொன்னாலையான் இல்லாட்டி...! நான் வணங்கிய தெய்வம் என்னைக் காப்பாற்றியது. கடவுளே...! நீ இல்லையா என்று கதறி நான் அழுதேன்.. கடவுள் தான் தாமோதரன்அங்கிள், ஐானகியக்கா போன்றவர்களைச் சந்திக்க வைத்தார். இண்டைக்குப் பறவாயில்லை, இருக்கிறன். ஆனால் நீங்கள் அண்டைக்குச் செய்தது பிழை.'

'நான் செய்தது பிழைதான்.... ஆனால் உம்மைக் கலியாணம் செய்து என்னால் சந்தோசமா இருக்க முடியாது.'

'நான் வருத்தக்காரி. ஓ.கே. கலியாணம் செய்ய மறுத்தீங்கள். ஆனால் நான் ஒரு வீடு ஏடுத்துப்போகும் வரை பொறுத்தி ருக்கலாமோ... இல்லையோ...? ஆராவது தெரிஞ்சவர்கள் வீட்டிலை யாவது என்னைக்கொண்டுபோய் விட்டிருக்கலாம்தானே! ஒண்டுமில்லாத சோசல்காம்பிலை கொண்டுபோய் விட்டீங்களே! அதுதான் எனக்குக் கோபம். இப்ப எல்லாம் ஓ.கே.'

தன்னையும் மீறி வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு,
'எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. நீங்கள் சந்தோசமாக இருங்கோ!' என்றாள் யசோ.
'நீரும் சந்தோசமாக இருக்கு வேணும்.'

'இருப்பன்!'
அப்போ கோகுலன் வரும் சத்தம் கேட்டது.
'தயவு செய்து இவைக்குச் சொல்லிப்போடாதையும்.'

'சொல்லமாட்டன். நீங்கள் பயப்பிட வேண்டாம். உங்கடை கலியாணத்தை இவர்களோடை நானும் நிண்டு நல்லபடியா நடத்தி வைப்பன்.'

அப்போ உள்ளே வந்த கோகுலன்,
'ஹொஸ்பிற்றலுக்கோ...!' எதிர்பாராதது போலக் கேட்டவன்,
'நீங்கள் நிப்பீங்களெண்டு அத்தானை வரச் சொல்லிப்போட்டன்.' என்றான்.
'ரீ போட்டுத் தந்திட்டுப்போறன்!'

'வேண்டாம்..!' என்ற அவன் கண்ணனைப் பார்த்து,
'உங்களுக்கு நேரமிருக்கோ...?' என்று கேட்டான்.

'பிரச்சனையில்லை. இண்டைக்கு நான் லீவிலைதான் நிக்கிறன்.' என்று பதில் சொன்னான் கண்ணன்.

'அப்போ வாங்கோ! ஹொஸ்பிற்றல்லை யசோவை விட்டிட்டு நாங்கள் கன்ரீனிலை போய் கோப்பி குடிச்சுக்கொண்டு கதைப்பம்.'
கோகுலனின் அழைப்பை மறுக்கமுடியாமல் கண்ணனும் அதற்கு இசைந்தான்.

பின் சீற்றில் இருக்கப்போன யசோவை,
'நீங்கள் முன்னுக்கு இருங்கோவன்...!' கேட்டான் கோகுலன்.

'பறவாயில்லை..' என்று நாகரிகமாக மறுத்தாள் யசோ.

'பின்னுக்கிருந்தால் உங்களுக்கு ஒத்து வராதெல்லே! வாங்கோ...! அத்தான் பின்னுக்கு இருப்பார்.' என்று கோகுலன் கட்டாயப்படுத்த, யசோ முன்னால் ஏறிக்கொண்டாள்.

வைத்தியசாலைக்கு அண்டியுள்ள கார்த்தரிப்பிடத்தில் காரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே சென்றார்கள்.

'நீங்கள் கன்ரீனிலை போய் இருங்கோ! நான் யசோவை மேலே கூட்டிக்கொண்டு போய் விட்டிட்டு வாறன்.' என்றான் கோகுலன்.

'நான் போவன், நீங்கள் அவரோடை போங்கோ!' என்று தடுக்க முயன்றாள் யசோ.

'முதல் உங்களுக்குச் சுகம் வரட்டும். அதுக்குப் பிறகு நீங்கள் சொல்லுறதைக் கேட்பம். இப்ப வாங்கோ!' என்று கையில் பிடித்துக் கூட்டிச் சென்றான் கோகுலன்.

கண்ணனுக்கு நெஞ்சிலே ஆணியடிப்பதுபோலக் குத்தியது.

நான் ஒரு அனாதையா! 
 
யசோவுக்கு வீட்டிலிருந்து கடிதம் வந்திருந்தது. அண்ணன் வரதராசன் மூலம் அவளது நிலமை பெற்றோருக்கும் தம்பி தங்கைகளுக்கும் தெரியவர, அவர்கள்  அழுகை வடியக் கடிதம் எழுதியிருந்தார்கள்.

நோய் சீக்கிரம் குணமாக வேண்டி விசேட பூiஐகள் செய்து திருநீற்;றுப் பிரசாதமும் கடிதத்தோடு வைத்திருந்தனர். அதைப் பக்தியோடு எடுத்து அவள் தன் உடமைகளுடன் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டாள்.

'நீங்கள் கண்கலங்குமளவுக்கு எனக்கு ஒன்றும் நடந்துவிடவில்லை. நான் நல்லாயிருக்கிறேன்... ஐானகியக்காவைச் சந்தித்தது கடவுளின் திருவருள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்... வருத்தத்துக்கு வைத்தியங்கள் செய்கிறார்கள். எல்லாம் சுகம் வரும். நான் ஜேர்மன்மொழி படிக்கிறன். நீங்கள் ஒன்றுக்கும் பயப்பட வேண்டாம்.

'நான் உங்கிருந்து பறக்கும்போது கணவனே எல்லாமென்று நினைத்தேன். உங்களைப்பிரிந்து செல்கிறேனென்ற கவலை இருந்தது. கணவன் என்ற புதிய உறவும் பலம்மிக்க பாசமும் என்னைச் சுற்றிப்படரப்போகிறது என்ற ஆவலில் உங்கள் பிரிவு எனக்குப் பெரிதாக அன்று  தெரியவில்லை. பொறுப்பில்லாத ஒருத்தியாக வந்தேன்.... பொறுப்புக்களைச் சுமக்க அண்ணன் இருக்கிறானென்ற துணிவு இருந்தது. இங்கு வந்த பிறகுதான் புரிந்தது.... எதுவும் குழம்பலாமென்று...........
                       
அண்ணை கனடாவுக்குப் போகவேண்டி வந்தது. கணவன் என்று நம்பி வந்தவன் என்னைக் கை உதறி விட்டான். ஆனால் கடவுள் கைவிடவில்லை. நான் சந்தோசமாக இருக்கிறேன். ஜேர்மனியில் எல்லா வசதிகளும் இருக்கின்றன. வாழ நினைத்தால் வாழலாம்... என்னைப்பற்றி நீங்கள் கலங்க வேண்டியதில்லை.

என்ன புதினம் தெரியுமா...? எனக்குக் கணவனாக வர இருந்தவருக்குக் கல்யாணமாம், பெண் யார் தெரியுமா? கோகுலனின் தங்கச்சி. அவருக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் நிச்சயமானதோ என்னைத்தான் கல்யாணம் செய்ய இருந்தார் என்பதோ ஜானகியக்கா, கோகுலனவைக்குத் தெரியாது. நல்லது நடக்கட்டும்.'

கடிதத்தை முடித்து உறைக்குள்ளிட்டு தன் பெற்றோரின்; முகவரியை எழுதித் தபாலிற் சேர்த்தாள்.

தனிமையில் இருக்கும் வேளைகளில் கவலைகள் நெஞ்சையிடிக்க 'அம்மா' என்று வாய்விட்டு அழைப்பாள் யசோ.
'எவ்வளவு ஆசைகள், கனவுகளுடன் என்னை வளர்த்திருப்பீங்கள்... எனக்கேன் இப்பிடியொரு நிலை...? நான் யாருக்குமே தீங்கு செய்ய வில்லை... கடவுள் என்னை நோயாளியாக்கிப் போட்டார்... கல்யாணமும் குழம்பிப்போச்சு....
உங்கிருந்தால் உங்கள் மடியில், உங்கள் கரங்களுக்குள் அடைக்கலம் தருவீங்கள். இங்கு  நான் ஒரு அனாதையாக நிற்கிறேன்;.'

கண்ணீர் வழிவதையும் தடுக்காமல் படித்த நாட்கள்... பழகிய நண்பர்கள்  எல்லாரையும் நினைத்தாள்.

விமானத்தில் அவளோடு கூட வந்த பெண், தனது திருமணத்துக்கு அனுப்பியிருந்த அழகிய வர்ண அழைப்பிதழ் அவள் கண்களில் குத்தியது.
'எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த ஏமாற்றம்...?'
'வாழ்க்கையென்றால் இவ்வளவு தானா...?'
'அதிர்ஸ்டமில்லாதவள் நான்!'

யோசனையில் ஜானகி தட்டுப்பட்டாள். அவளுக்கு வாழ்க்கையைக் கொடுத்து, விநோதங்களைக் காட்டி ஆசைகளை வளர்த்துவிட்டு விடுகதையாக்கி வேடிக்கை பார்க்கும் தெய்வத்தின்  விளையாட்டை எப்படிச் சொல்வது...?
அவளும் துரதிஸ்டசாலி...... பாவம்... என்று மனதுக்குள் அழுதாள். நாட்கள் நடந்தன.
விடியலில் மலரும் பூக்கள் 


பகுதி - 9
வாழ்க்கையும் போராட்டமும்





பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
யசோ
கோகுலன்
பரதன்  
பரதனுடன் கூட வந்தவர்
ஈஸ்வரி (பரதனின் மனைவி) 
லவன் 
குசன்
கண்ணன்  

ஒருநாள் ஜானகி வீட்டுக்கு பரதனும் அவன் நண்பனும் வந்தார்கள். அவர்களை ஹோலுக்கு அழைத்து வந்தாள் ஜானகி. அங்கே கோகுலன் ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருந்தான். யசோ லவனுக்கும்  குசனுக்கும் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

'வாங்கோ!' என்று கோகுலனும் யசோவும் அவர்களை வரவேற்றார்கள்.

யசோவுக்கு அவர்களை யார் என்று தெரியாது.

'என்ன பரதனண்ணை... கனகாலம் காணேல்லை.' என்று கோகுலன் கேட்க,

'இவரா பரதன்....?' என்று இதுவரை அறிமுகமாகாத பரதனை இன்று சந்திக்கிறோம் என்ற மகிழ்வு யசோவின் மனதுக்குள் நிறைந்தது.

அவன் எழுச்சிக் கவிதைகளை வானொலியில் அவள் அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறாள். வரிக்குவரி அழகும்  துடிப்பும் என்று உயிரோட்டமாக இருக்கும்.

பரதன் சற்று உயரமாய், கம்பீரமான தோற்றம் கொண்டவன். மெல்லிய மீசை... கண்களில் ஒரு வசீகரம்... வார்த்தைகளில் அழகு. இவை அவனுக்கேயுரியவை!

பரதனுடன் கூட வந்தவர்,  ஊரில் ஊனமுற்றோர் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பணம் சேகரிக்கும் உயர்ந்த பணியில் ஈடுபட்டிருப்பவர். அவருக்கு உதவியாக பரதனும் நேரம் கிடைக்கும் வேளையில் சேர்ந்து செல்வான்.

ஜானகி தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.

'தமிழ் படிக்கிறீங்களோ...?' பரதனின் நண்பன் லவனையும் குசனையும் பார்த்துக் கேட்டார்.

'ஓம்!' என்றார்கள் இருவரும்.

'பாட்டுப் படிப்பீங்களா...?' கேட்டான் பரதன்.

'ஓ! படிப்பம்;!'

'எங்கை ஒரு பாட்டுப் படியுங்கோ பாப்பம்!'

 மிக இனிமையாகப் பல பாடல்களை  இசைத்தார்கள். மயிர்க்கூச்செறிந்தது.

அவர்கள் பாடி முடித்து அப்பாற் செல்ல, பரதன் சொன்னான்,

'எல்லா வீட்டையும் போட்டு வாறம்!'

'எனக்கு உங்களைப் பாக்கச் சந்தோசமாக இருக்கு! இவ்வளவு நல்ல சேவையைச் செய்யிறீங்கள்... உங்கடை கஸ்டத்தையும் பாக்காமல் இப்பிடி வீடுவீடாய்ப்  போய் கஸ்டப்படுகிறீங்கள்....  இரண்டாயிரமும் பிறந்திட்டுது... என்றாள் யசோ.

'உங்களைப் பாக்க எங்களுக்கும் சந்தோசமா இருக்கு! உங்களை மாதிரி ஒவ்வொருத்தரும் எங்களோடை ஒத்துழைச்சு,  தேவையை விளங்கிக் கொண்டால் விடியலுக்கு வெகுதூரம் ஆகாது!' என்று பரதன் சொன்னான்.

ஜானகியும் கோகுலனும் யசோவும் தங்கள் பங்களிப்பை மனமுவந்து வழங்கினார்கள்.

பரதனும் நண்பனும் எழுந்து விடைபெற்றுச் செல்ல,

'மெல்லத் தமிழ் இனிக்கும' என்ற வரிகளை உச்சரித்தாள் யசோ.

அவர்கள் சென்றபின் பரதனைப் பற்றி விசாரித்தாள் யசோ. அப்போ ஜானகியும் கோகுலனும் சுருக்கமாக அவன் நிலைமையை எடுத்துக் கூறினர்;.


'ராமும் பரதனும் ஜேர்மனிக்கு வந்தகாலத்திலிருந்தே நண்பர்கள். 'ராம் ஜானகியைத் திருமணம் புரிந்த பின்பும் நீண்டகாலமா நெருங்கிப் பழகி வந்தார்கள். சில ஆண்டுகள் கழித்து, பரதன் ஈஸ்வரியை மணம் புரிந்தான். இதன்பின் ஈஸ்வரியின் போட்டி மனப்பான்மையின் குறுக்கீட்டால் குடும்பமாகப் பழக முடியாத நிலையேற்பட்டது.

ஒருநாள் வீட்டுக்கு வந்துபோய், நல்லவன் போல் நடித்த, சந்திரன் கூட ஈஸ்வரி ஓடிவிட்டாள்.

பிள்ளைகள் இருவர், அவர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு போனது மட்டுமன்றி வங்கிச் சேமிப்பில் இருந்த பணத்தையும் தான் எடுத்துக்கொண்டாள்.

இதனால் பரதன் ஒன்றுமில்லாமல் வெறுவிலியாக நின்றான். அப்போ 'ராமும் ஜானகியும் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி உதவி புரிந்திருந்தார்கள்.

தங்கள் வீட்டில் வந்து இருக்கும்படி அவனைக் கேட்டபோது,

'அன்புக்கும்  ஒரு எல்லை இருக்கு! என்னைக் கட்டாயப்படுத்தா தேங்கோ!' என்று, சிறியவீடு ஒன்று எடுத்து, அதில்  தனிச்சீவியம் நடத்தி வந்தான்  பரதன்.

அப்பப்போ நேரம்      இருக்கும் போது       வானொலிக்கோ, பத்திரிகைக்கோ கவிதை எழுதுவான். புரட்சியெண்ணம் படைத்தவன். தமிழின முன்னேற்றத்துக்கு  இயன்றளவு உழைப்பவன். நல்ல குணம் கொண்டவன். அநேகருக்கும் அவனைப் பிடிக்கும்.

வாழ்க்கையென்றால் இப்பிடித்தான்... சிலநேரம் எல்லாமே இருக்கிற மாதிரி இருக்கும். சிலவேளை ஒண்டுமே இல்லாத மாதிரி இருக்கும். கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் பூச்சியம்தான் மிஞ்சும்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தனித்து விடப் படுகிறான்.

பத்துச் சகோதரங்களுடன் பிறந்திருக்கலாம்... ஏழெட்டுப் பிள்ளைகளைப் பெற்றிருக்கலாம்.... நல்ல மனைவி, நிறைந்த சுற்றம் என்று ஏராளமான உறவுகள்  இருந்தாலும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பணம் தேடவென்று அந்நியதேசம் செல்வதாலோ...

நோய் கண்டு வைத்தியசாலையில் சில காலம் இருப்பதாலோ...

குடும்பத்தை இழந்தோ....

ஏதோ ஒரு நிலையில் தனித்து விடப்படுகிறான் மனிதன்.

இந்த நிலையில் அவனுக்கு இவ்வுலகம் பூதகரமாகத் தோன்றும். வாழ்க்கையே வெறுப்பாக, பயங்கரமாக, கண்முன்னெ விரிந்து நிற்கும். அந்தப் பயங்கரமான சூழ்நிலையில்தான் பரதனும் படாதபாடு பட்டான்.

'ராம், ஜானகி, கோகுலன், நண்பர்கள் என்று சிலரும் அவனுக்குப் பெரும் ஆறுதலாக இருந்தார்கள்.

பிள்ளைகளைப் பிரிந்த சோகம் அவனை நன்றாக வாட்டியெடுத்து விட்டது. நாளாக ஆகப் பல திசைகளிலும் மனதைச் செலுத்தி, ஒருவாறு தன்னை வாழ்க்கையில் நிலை நிறுத்திக்கொண்டான்.

ஓடிப்போன ஒருத்திக்காகத் தன்னை அழிப்பது அறிவீனம் என்ற ஒரு உண்மையை அவன் மீண்டும்  மீண்டும் மனத்திடை கொணர்ந்து, நெஞ்சில் பீறிட்ட கவலையை அடக்க முனைந்தான்.

அவன் மனந்தேறி புதுவேலையும் எடுத்து, தனது எழுத்தாற்றலை தமிழின முன்னேற்றத்துக்குப் பயன்படும் வகையில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தான்.

ஜானகி, பிள்ளைகள், கோகுலன் யாவரும் கண்ணன் வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கச் சென்று வந்த பிறகு, அவனைப் பற்றி விமர்சித்திருந்தார்கள்.

'வீட்டை அழகாக வைத்திருந்தாராம். அவர்களை விழுந்து விழுந்து உபசரித்தாராம்.. லவனுக்கும் குசனுக்கும் பக்கத்திலிருந்த சாப்பாட்டுக்கடையில் சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுத்தாராம்.' என்று யசோவுக்கு வியந்துரைத்தார்கள்.

அவள் நாகரிகத்துக்காக சிரிக்க முயன்றபடி, ஓரிரு வார்த்தைகள் சொன்னாள்.

கண்ணனைப் பற்றி ஏற்கனவே தன் நண்பன் ஒருவன் மூலம்  கோகுலன் விசாரித்திருந்தான்.

'கண்ணன் இலட்சியவாதி. பிரயாசை கொண்டவன். ஒழுக்கத்திலும் பிழை பிடிக்க முடியாது. எப்பாலும் இருந்திட்டு பியர் குடிப்பான். இது வெளிநாட்டில் சாதாரணம்தானே!' இப்படிக் கூறியிருந்தான் அந்த நண்பன்.

யசோ என்ன சொல்வதென்று தெரியாமற் தடுமாறினாள். உள்ளதைச் சொல்லிவிட்டால் கல்யாணம் நின்று விடும். உண்மையைக்கூறி ஒரு கல்யாணத்தைத் தடுப்பது பண்பான செயலாகுமா...?' என்று மனம் குழம்பி நின்றாள்.

ஐானகி ஒருநாளும் இல்லாதவாறு மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாள். இந்தவேளை வாயைக் கொடுத்து, உண்மையைக் கக்கிவிட்டால் அவள் மகிழ்ச்சி காற்றோடு பறந்து விடும்  என்று நினைத்து, சொல்லுவதில்லை என்ற திடமான முடிவுக்கு வந்தாள் யசோ.

மறுநாள் லவன், குசன் இருவரையும் பாடசாலைக்கு அனுப்பியபின் வைத்தியசாலைக்குப் போகத் தயாரானாள்.

கதவு திறக்;கும் ஒலி கேட்டது.

'ஆர் இந்த வெள்ளெண்ண...? அக்கா இல்லாட்டி கோகுலன்... வேறு யாராயும் இருக்க முடியாது.' என்று நினைத்தவளாய் வாயிலே கிளிப், தலையிலே சீப்பு கௌவிய நிலையில் எட்டிப் பார்த்தாள்.

படியிலே காலடியோசை.

மேலே ஏறிவருவது கண்ணன் என்று கண்டதும் யசோவின் முகம் காய்ந்து இறுகியது. இதயமற்ற மிருகம் ஒன்று நடந்து வருவது போல அவள் கண்கள்; வெறுப்பைக் கக்கின.

'இவள் எப்பிடி இங்கை....?' சோசல்காம்பில் இருந்தவளுக்கு முன்பின் தெரியாத ஐானகி வீட்டில் என்ன வேலையென்று நினைத்தவாறு  இடிந்துபோய்  நின்றான் கண்ணன்.

'வாங்கோ!' என்று ஒற்றைச்சொல்லில் சம்பிரதாயத்துக்கு வரவேற்றவள், ஹோலுக்குள் சோபாவைக் காட்டி,

'இருங்கோ!' என்றாள்.

'கோகுலன்தான் கூட்டிக்கொண்டு வந்தவர். பக்கத்துக்கடைக்குப் போட்டு வருவதாகச் சொல்லிக் கதவைத் திறந்து விட்டுட்டுப்  போனவர்.' என்று அவள் கேட்காமலே, தான் அங்கு வந்த விபரத்தை எடுத்துச் சொன்னான்.

'எனக்கு பஸ்க்கு நேரமாகுது, வெளிக்கிடவேணும்!' என்று வார்த்தைகளில் அவசரம் தொனிக்கக் கூறியவளாய், தன் அறைக்கு விரைந்தாள்.

ஊசிக்கு மேல் உட்கார்ந்திருப்பவன் போல் இருந்தான் கண்ணன்.

'இவள் வாயைத் திறந்து உண்மையைக் கொட்டிவிட்டால் எல்லாமே உழுத்துப்போயிடும். இருக்கிற வயிற்றெரிச்சலில் குசினிக்குள் இருக்கிற இறைச்சி வெட்டுற கத்தியைத் தூக்கி வந்து ஏத்தினாலும் ஏத்திப் போடுவாள்.

வெளியிலை போய் நின்று கோகுலன் வர, அவசரவேலையிருக்கு, இப்பதான் நினைவுக்கு வந்தது என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லி விட்டு, இப்போதைக்கு தப்புவம்! பிறகு ஆறுதலாக வருவம்!' என்று நினைத்து எழுந்திருக்க முயல,

'மனிசி வாறாவாம்! கேள்விப்பட்டன்' என்று கூறிக்கொண்டு யசோ கைப்பையுடன் வெளியே புறப்பட ஆயத்தமாக வந்தாள்.

வருத்தக்காரியானாலும் வடிவாக இருக்கிறாளே என்று அவன் மனத்தினுள் எறும்பு கடிப்பது போன்று எரிவு தெரிந்தது.

பதில் சொல்லாமல் அவளைப் பார்த்தான். இவளால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. சும்மா செல்லாக்காசு மாதிரி ஒரு மினுமினுப்பு அவ்வளவுதான் என்று தன்னைச் சமாதானம் செய்துகொண்டான்.

'பயமா இருக்கா...?' கேட்டாள் யசோ.

'என்னைப் பார்த்து இப்பிடி ஒரு கேள்வி கேட்க இவளுக்கு என்ன தைரியம்..!'என்று கண்ணனின் மனம் முறுகியது.

'எல்லாம் காலந்தான்.' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

'நீர் நினைத்தால் இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்தலாம்.'

'நான்  ஏன் அப்படி நினைக்கிறேன்...!'

'என்னில் உமக்குக் கோபம் இருக்கும்தானே!'

'ஏன்...?'

'கலியாணம் செய்யிறன் எண்டிட்டு மாட்டன் எண்டிட்டன்.'

'அதனாலென்ன..... சொல்லுறதையெல்லாம் செய்ய நீங்கள் என்ன அரிச்சந்திரனா...?'

கண்ணன் மௌனமாக நின்றான்.

'அண்டைக்கு இவள் என்னுடையவளாக இருந்தபோது எனக்குப் பயந்தவளாக என் காலில் வீழ்ந்து கிடந்தாள். இண்டைக்கு நேருக்கு நேர் நிமிர்ந்து நிற்கிறாள்.' என்று அநாவசியமான எண்ணங்கள் அவனுள் உதித்து மண்டையை இடித்தது.

'நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி நல்லாயிருங்கோ! என்னைக் கண்டு பயப்பிடவேண்டாம்.'

'அப்ப உண்மையைச் சொல்லி இந்தக் கல்யாணத்தை நிற்பாட்ட மாட்டியோ....?'

பிச்சைக்காரன் பிச்சை போடு! என்று கையேந்துவது போலிருந்தது அவன் செயல்.




விடியலில் மலரும் பூக்கள் 


பகுதி - 8
உயிரோடு ஒட்டிய தாய்மொழி தமிழ்





பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
யசோ
வனஜா
சேகர்
கோகுலன்  
யசோவின் அண்ணா  
யசோவின் அண்ணி  

அன்று ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை!

ஜானகிக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பத்தினர், அவள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தனர்.

'ராம் உயிருடன் இருக்கும்போதே பழக்கமானவர்கள். ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என்று இரண்டு குழந்தைகள் அவர்களுக்கு!

மத்தியானச்சாப்பாடு சமைத்து அவர்களை ஜானகி உபசரித்தாள். யசோவும்    உதவி புரிந்தாள்.

அவர்களின் பிள்ளைகள் அழகாயும், சுறுசுறுப்பாயும் இருந்தார்கள். ஆனால் தமிழ் கதைக்காமல் ஜேர்மன்மொழியில் கதைத்தார்கள்.

'தமிழைக் கதையுங்கோவன்!' சொன்னாள் யசோ.

அதற்குத் தாயார் வனஜா, 'அவைக்குத் தமிழ் தெரியாது!' என்றாள் பெருமையாக.

ஜானகிக்கு அவர்களைப் பற்றித் தெரியும். பேசாமல் தன் வேலையில் இருந்தாள்.

தன் பிள்ளைக்குத் தமிழ் தெரியாது என்று பெருமையாகச் சொல்லும் தாயைப் பார்க்க யசோவுக்குப் பரிதாபமாக இருந்தது.

'தமிழ்ப்பள்ளிக்கூடம் போறேல்லையோ....?' கேட்டாள் யசோ.

'சீ...!' என்றார் தகப்பன் சேகர்.

'நேரமில்லை.... மாஸ்டர் சொன்னவர் பிள்ளையளுக்கு ஓய்வு தேவை எண்டு!'

'தாய்மொழியைப் படிக்கிறதுக்குத் தினமும்    சிலமணிநேரம் ஒதுக்குவது அப்பிடியொண்டும் இடைஞ்சலா இருக்குமெண்டு நான் நினைக்கேல்லை. இஞ்சை இவங்களும் படிக்கிறாங்கள்;... எல்லாத்திலையும் கெட்டிக்காரன்களாத் தான் இருக்கிறாங்கள்!' என்றாள் யசோ லவன், குசனைக் காட்டி.

'நீர் இப்பதானே புதிசா வந்தனீர்! உமக்கு இது விளங்காது!' என்றார் அந்தப் பிள்ளைகளின் தகப்பனார்.

'தமிழ்ப்பிள்ளைகள் தமிழ் படிக்க வேணுமெண்டு சொல்லுறதுக்கு, ஜேர்மனியில் கனகாலம் இருக்கவேணுமெண்ட தேவையில்லையே!' என்று குறுக்கிட்டாள் ஜானகி.

'இஞ்சை பிள்ளையளுக்குரிய கஸ்டங்கள் புதுசா வந்த யசோவுக்குத் தெரியாது, அதுதான் சொல்லுறார்.' என்றாள் வனஜா.

'எனக்குத் தெரியுமக்கா! பல கஸ்டங்கள் பிள்ளையளுக்கு இருக்குத்தான்... 
இது எங்கடை அப்பு, அம்மா வழிவந்த அன்னைமொழி.... இது தெரியாமல் நாங்கள் பிள்ளையளை வளர்த்தால்.... எங்கடை தமிழ்மொழியின்ரை நிலை என்னெண்டு யோசிச்சுப் பாருங்கோ!'

'இங்கிலிஸ் படிச்சாலும் பறவாயில்லை... உதவும், தமிழ் படிச்சா பிள்ளையளின்ரை நேரம்தான் வீணாகும்.' என்றான் சேகர்.

'அண்ணை! இப்பிடி வேறை எங்கையும் கதைச்சுப்போடாதேங்கோ!

'இதயம் உறுதியாக இருந்தால் சுண்டெலிகூட யானையைத் தூக்கும்! என்ன இருந்தாலும் எங்கடை தாய்மொழியை விட்டுக் குடுக்கக்கூடாது. நாங்கள் தான் எங்கடை பிள்ளையளுக்கு இதை விளங்கப்படுத்திச் சொல்லி, தமிழைப் பேச, வாசிக்க வைச்சு நாலு வரியாவது எழுதக்கூடியவர்களாக ஆக்க வேணும்!' என்று சூடாகக் கொடுத்தாள் யசோ.

கல்யாணக் கனவு

சிலநாட்களின் பின்,

ஒருநாள் வழக்கம் போல எல்லா நிகழ்வுகளும் நடந்தன. யசோ வைத்தியசாலைக்கு அன்று போகவேண்டியதில்லையென்பதால் ஓய்வு எடுத்தெடுத்து வீட்டுவேலைகளையும் செய்து, சமையலையும் முடித்திருந்தாள். அப்போ அங்கே கோகுலன் வந்தான்.

'சுகமாக இருக்கிறீங்களா...?'

'பறவாயில்லை... நீங்கள் எப்பிடி...?'

'இருக்கிறன், கலியாணம் பேசுப்படுகுது, அக்கா சொல்லேல்லையே?'

'சொன்னவ, சந்தோசமான விசயம்தானே.' என்று யசோ மகிழ்ச்சியுடன் பதில் சொல்ல, கோகுலன் பேஸிற்குள்ளிருந்து படம் ஒன்றை எடுத்துக்காட்டினான்.

'ஏ.எல் படித்திட்டு, ஆபீஸ் ஒன்றிலை வேலை செய்யிறா.'

'வடிவான பிள்ளை, குணநடையிலும் நல்லா இருப்பா எண்டு முகம் சொல்லுது, ஓம் எண்டு சொல்லுறதுதானே.'

'மாட்டன் எண்டு சொல்லேல்லை, கொழும்பிலை தமக்கையின்ரை வீட்டிலை வந்து நிக்கிறா. ரெலிபோனிலை கதைத்தனான்.'

'இவ்வளவு நெருங்கிவிட்டீங்களெண்டு அக்கா சொல்லேல்லை..!'

'இண்டைக்குத்தான் விடிய எடுத்தனான், அக்காவுக்குத் தெரியாது.
அதோடை எங்கடை தங்கச்சிக்கும் சரிவரும்போலை கிடக்கு, மாப்பிள்ளை இங்கை கிட்டத்ததான் இருக்கிறார்.' என்ற கோகுலன் இன்னோர் படத்தையும்  அவளிடம் நீட்டினான். 
உற்சாகமாக வாங்கிக் கண்களை அதில் பாய்ச்சியவள்  அதிர்ச்சியில் வாயடைத்துப்போய் நின்றாள். அவள் தலை சுற்றியது.

'எப்பிடி மாப்பிள்ளை...?' கேட்டான் கோகுலன்.

யசோ பதில் சொல்லாமல் படத்தை அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

'படிச்சவராம். இங்கை பக்ரறி ஒன்றிலை வேலை செய்யிறாராம். ஆள் எப்பிடி உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கா?'

யசோவுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவல்லை..... இவ்வளவு கெதியா இன்னொரு கலியாணத்துக்கு கண்ணன் காலடி எடுத்து வைப்பானென்று அவள் கனவிலும்கூட நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. நெஞ்சு பற்றி எரிந்தது.

நடந்ததை அவனிடம் சொல்லவென்று வார்த்தைகள் தொண்டைவரை வந்துவிட்டபோதும் சிரமப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டாள்.

யசோ பதில் பேசாமல் இருப்பதைக் கண்ட கோகுலன், அவள் அபிப்பிராயத்தையறிய மீண்டும் ஒருமுறை

'என்ன அமைதியா விட்டீங்கள்...? பிடிக்கேல்லையோ... இல்லாட்டி வடிவில்லையோ...?' என்று யசோவைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

அவள் தன் மௌனத்தைக் கிழித்து, பொய்யாக, 'வடிவா இருக்கிறார்.' என்றாள்.

'ஊரிலை நல்ல வசதியான ஆக்கள்... சகோதரங்கள் எல்லாரும் கைலெவல்லை இருக்கினம்.'

'வசதியானவையெண்டா நல்லதுதானே!' என்று சமாளித்தாள் யசோ. தன்னுடைய இயலாமையை அவள் மனம் ஏற்றுக்கொண்டது. வாழ்நாள் பூராவும் டாக்டர், மருந்து என்றிருக்க வேண்டியவள் அவள். தன்னை மணந்து சந்தோசமாக இருக்க முடியாது என்று அவன் நினைத்ததில் தவறில்லையென்று அவள் மனம் சொல்லியது. கண்ணனோ வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பெரிதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பவன்.

'வீடு வாங்க வேணும் பிள்ளைகள் பெற வேண்டும் வாறவளும் வேலைக்குப் போக வேண்டும் இருவரும் உழைத்து நிறையச் சேமிக்க வேண்டும்.' என்று பல இலட்சியங்கள் அவனுக்கு.

வருத்தக்காரியான தன்னை ஒரு சுமை என்று அவன் நினைத்தது மனிதஇயல்புதானே! என்று மனதுக்குள் சமாதானம் சொன்னாள்.

யசோவின் திடீர் அமைதிக்குக் காரணம் தெரியாத கோகுலன், கல்யாணவயதிலே அவளும் இருப்பதால் தனது எதிர்காலம் பற்றி யோசிக்கிறாளோ என நினைத்தவனாய்,

'நல்ல மாப்பிள்ளையா பார்த்து உங்களுக்கும் கெதியிலை நான் கலியாணம் செய்து வைக்கிறன், யோசிக்காதேங்கோ!' என்றான்.

அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. எனினும் அப்படிச் சொன்னது, அவள் எரியும் நெஞ்சைக் குளிர்மைப்படுத்துவதாக இருந்தது.

'நான்தானே வருத்தத்தைக் கட்டியிருக்கிறன். இனி ஏன் எனக்குக் கல்யாணத்தை...?' என்றாள்.

'வருத்தம் வாறது எல்லாருக்கும்தான். நீங்கள் அதை ஏன் சீரியஸா எடுக்கிறீங்கள்...?'

'சீரியஸான விசயம்தானே! அப்பிடி எடாமல் வேறை எப்படி எடுக்கிறது?'

'உங்கடை நிலைமை எனக்கு விளங்குது. அத்தான் மோசம் போன போது அக்கா பட்டபாடு வார்த்ததைகளால்  வர்ணிக்க முடியாது. அம்மாடி....! இண்டைக்கு அவ தன் மனதை ஒரு மாதிரி வழிக்குக் கொண்டு வந்து, பிள்ளையளின் வாழ்க்கைதான் தன் வாழ்க்கை  என்று வாழுறா! அதுதான் உங்களுக்கும் சொல்லுறன்

இண்டைக்கு இருக்கிற சோகம் நாளைக்கு இருக்குமெண்டு சொல்ல முடியாது.'

யசோ பதில் சொல்லாது புன்சிரிப்பு இதழ்களில் தெரிய அவனைப் பார்த்தாள். தன் கவலைகளைப் போக்க அவன் முயற்சிப்பது அவள் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது.

தன்னந்தனியாக சோசல் வீட்டில் இருந்தபோது அவளைச் சோகங்கள் விழுங்கி ஏப்பம் விட இருந்தன.

பனையால் விழுந்தவனை மாடு ஏறி மிதித்தது போல் வருத்தம் என்று அவள் கலங்கி நின்றபோது கை பிடித்தவனும் காலை வாரிவிட நெஞ்சம் வேதனையால் வெடித்துவிட்டதுபோல துடித்துப் போயிருந்தவளுக்கு ஐானகியைக் கண்டபின் வீட்டுக்கு வீடு வாசற்படி என்று உணரத் தலைப்பட்டாள்.

அப்போ தொலைபேசி மணி ஒலித்தது. எழுந்து சென்று எடுத்த கோகுலன்,

'உங்களுக்குத்தான்!' என்று யசோவை அழைத்து றிசீவரைக் கொடுத்தான்.

கனடாவிலிருந்து அவள் அண்ணன் வரதராசனின் குரல் ஒலித்தது.

'தங்கச்சி..! என்னடி? என்ன...! தாமோதரன் என்னவோ எல்லாம் சொல்லுறான். கண்ணனுக்கு ரெலிபொன் எடுத்தால் அவனைப் பிடிக்க முடியேல்லை.'

யசோவுக்கு அண்ணனின் குரலைக் கேட்டதும் கண்ணீர் கொப்பளித்துக்கொண்டு வந்தது.

'அண்ணை!' என்று அழைத்தவள் விக்கிவிக்கி அழுதாள்.

'அழாதை! நாங்கள் உங்கை இருந்திருக்கலாம். இல்லாட்டி லண்டனுக்கப் போயிருக்கலாம். கனகாசும் செலவழிஞ்சு போச்சு! இவன் கண்ணன் இப்பிடிச் செய்வானெண்டு நான் எதிர்பார்க்கவும் இல்லை.'

'எல்லாம் என்ரை விதி அண்ணை! இல்லாட்டி இப்பிடியொரு வருத்தம் இவ்வளவு நாளுமில்லாமல் ஏன் இப்ப வரவேணும்....? ஊரிலை எண்டா அம்மாவின்ரை மடியிலை கிடந்து செத்தாலும் மனதுக்கு நிம்மதியா இருக்கும்.'

'நான் பிழை விட்டிட்டன். சரி, நான் உங்கை வாறன். உன்னை இந்த நிலையிலை விட்டிட்டு வந்தது என்ரை பிழை.'

'இல்லை அண்ணை! நீங்கள் இங்கை வந்து என்ன செய்யப் போறீங்கள்? எங்களுக்கு எல்லாப் பக்கத்தாலும் கஸ்டகாலம்!'

'அண்ணி கனடாவிலை நிக்கட்டும், நான் வாறன்.!'

'உங்களுக்கென்ன விசரே...? அண்ணை பேய்வேலை பாக்காதேங்கோ! இங்கை வந்து உங்கடை வாழ்க்கையையும் வீணடிக்காமல் பொறுமையா இருங்கோ!'

'என்னடி பொறுமையா இருக்கிறது...? உங்கை வந்து அவன்ரை சேட்டைப் பிடித்து நாலு கேள்வி கேட்கவேணும் போலை கிடக்கு! பொறு.... இந்தா அண்ணியோடை கதை!'

யசோவும் அழுதகுரலில் அண்ணி சாந்தாவுடன் கதைத்துவிட்டு தொலைபேசியை வைத்தாள்.

இதுவரை எல்லாவற்றையும் பொறுமையுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கோகுலன்,

'அண்ணைக்கு இப்பதான் தெரியும்போலை கிடக்கு!' என்று கேட்டான்.

'நான் சொல்லேல்லை. அண்ணை சரியாக் கவலைப்படுவர்.  அவரும் பாவம்... இங்கை விசா கிடைக்காமல் இருந்தவர். பிடிச்சு அனுப்பினாலும் எண்ட பயத்திலை  இப்ப கனடாவுக்குப் போயிருக்கினம்.... அங்கையும்; இன்னும் ஒண்டும் சரிவரேல்லை.'

'எல்லாம் சோகமான கதையாக்கிடக்கு!' என்ற கோகுலன், அவள் மனதை வேறு திசைக்கு மாற்ற றேடியோவை இயக்கினான்.

அதில் 'தோல்வி நிலையென நினைத்தால்.....' என்ற பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.  

` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  ``

பகுதி - 7  

ஒருதுளி ஆனந்தக்கண்ணீர்








பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
கோகுலன்  
யசோ

கோகுலன் வந்தான்.

'ரீ குடியுங்கோவன்!' உபசாரத்தோடு கேட்டவள் முன்னேற்பாட்டுடன் போட்டு வைத்திருந்த தேநீரைச் சூடாகவே கொடுத்தாள்.

மறுக்காமல் வாங்கிக் குடித்தான். அவனுக்கும் அப்போ அது தேவையாக இருந்தது. எழுந்ததும் முகத்தைக் கழுவி, வெளிக்கிட்டு வெறுவயிற்றுடன் வந்திருந்தான். வழியில் ஒரே கார்கள், எல்லோரும் வேலைக்குப் போகும் நேரம். சிக்னல்லைற்றுக்களும் அடிக்கடி சிவப்பு எரிய நின்று நின்று வந்திருந்தான்.

இருவரும் வெளியே வந்து காரை நோக்கி நடந்தார்கள்.

'ஹொஸ்பிற்றலிலை அஞ்சு மணித்தியபலங்களுக்கு மேலை செல்லும். நீங்கள் என்னை அங்கை இறக்கிவிட்டு, வீட்டை போங்கோ! நான் பஸ்ஸிலை வாறன்.' என்றாள் யசோ அவன் பின்னால் நடந்தபடி.

'அஞ்சு மணித்தியாலம் எடுக்குமோ...?' நின்று ஆச்சரியம் தொனிக்கக் கேட்டான் அவன்.

'ம்!' என்று ஆம் போட்டவள், 'அதுக்கு மேலை எடுத்தாலும் எடுக்கும்.' என்றாள்.

'அக்கா இதுபற்றி ஒண்டும் சொல்லேல்லை.....!'               

'பிஸியிலை மறந்திருப்பா எண்டு    நினைக்கிறன்.'

'சொறி... உங்கடை நிலைமை தெரியாமல் நேற்று நான் அக்காட்டை ஏன் இங்கை கூட்டிக்கொண்டு வந்தனீங்கள் எண்டு கேட்டிட்டன்.... மன்னிச்சுக்கொள்ளுங்கோ.' என்றான்.

வைத்தியசாலை நெருங்கிவிட்டதால் உரையாடல் பாதியிலே நிற்க, முன்னாலிருந்த பெரிய கார்த்தரிப்பு இடத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு, யசோவும், கோகுலனும் உள்ளே நடந்தார்கள்.

'கனநேரம் எடுக்கும், நீங்கள் வீட்டை போங்கொ! நான் பஸ்ஸிலை வாறன். பிள்ளையள் பள்ளிக்கூடத்தாலை வர நீங்களும் சேர்ந்து எதாவது சாப்பிடுங்கோ!' என்று அவனை அங்கு தாமதிக்கவைக்க மனமில்லாதவளாய்க் கூறினாள்.

'நேரம் கிடக்குத்தானே, கொஞ்சநேரம் நிண்டிட்டுப் போறன். நான் கூடவாறது உங்களுக்குக் கஸ்டமென்றால் சொல்லுங்கோ, நான் போறன்......'

'எனக்கு ஒரு கஸ்டமுமில்லை, உங்கடை நேரம்தான் வீணாப்போகும்    எண்டு நினைச்சன்.'

இருவரும் படியேறி இரண்டாம் மாடியில் அமைந்திருந்த யசோவின் சிகிட்சைப்பிரிவுக்குரிய வார்ட்டையடைந்தார்கள்.

யசோ அடிக்கடி அங்கு போய்வர வேண்டியிருந்ததால் அங்கே வேலை செய்யும் தாதிமார்களுக்கு அவள் பழக்கமாகிவிட்டாள்.    வைத்தியரும் அவளுடன் அன்பாக நடந்து கொண்டார்.

யசோ இவ்வளவுநாளும் சிகிட்சைக்குத் தனியாகவே வந்து போவாள். ஜெர்மனிக்கு வந்து சிலமாதங்கள்தான் ஆகியிருந்ததால் ஜெர்மன் மொழியைப் புரிந்து கொள்வது கடினமாக இருந்தது. அவள் பள்ளியில் படித்த ஆங்கிலம் ஓரளவுக்குக் கை கொடுத்தது.

ஆரம்பத்தில் கண்ணன் அவளுடன் ஓரிரு தடவைகள் கூட வந்திருந்தான். பிறகு அவன் வருவதில்லை.

வழமையான சோதனைகளைத் தொடர்ந்து, அவளைச் சிறிதுநேரம் இருக்கும்படி கூறிய தாதி ஏதோ வேலையாகப் போய்விட்டாள்.

கோகுலனுக்கு யசோவின் வருத்தம் என்ன என்பது இப்போதான் தெரிந்தது. இந்த வயதிலை இப்படி ஒரு நோயா என்று அவன் மனம் கலங்கிப் போனான்.

'உங்கடை அக்காவைச் சந்திச்சது எனக்குக் கடவுளைச் சந்தித்தது போலக் கிடக்கு. நேற்றுவரை நான் ஒரு அனாதையாக இருந்தேன்.' என்றாள் யசோ.

'நாங்கள் இருக்கிறம்.' என்று சொன்ன கோகுலனின் கை அவள் கண்ணீரைத் துடைக்க, அவள் பொங்கிவந்த அழுகையைச் சிரமப் பட்டு அடக்கிக்கொண்டாள்.

'அம்மா, அப்பா எல்லாம் எங்கை ஊரிலையா...?'

'ஓ! தம்பி, தங்கச்சி இரண்டு பேரும் அவையோடை இருக்கினம். அண்ணை கனடாவிலை.'

'நீங்கள் இங்கை...'

'நான் தனிய..... என்ன செய்யிறதெண்டு தெரியேல்லை.'

'நீங்கள் தனிய எண்டு ஆர் சொன்னது..?'

யசோ அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

'இப்ப சொன்னமாதிரி இனிமேல் சொல்லாதேங்கோ! எங்களைப் பாக்க மனிசர் மாதிரித் தெரியேல்லையோ...?'

'கோவிக்காதேங்கோ, சொந்தக்காரர் ஆருமில்லை எண்டதைச் சொன்னனான்.'

'சரி, நீங்கள் ஜெர்மனிக்கு தனியவோ வந்தனீங்கள்?'

'அண்ணை இங்கை இருந்தவர், கலியாணம் பேசிக் கூப்பிட்டவர்.....' என்று ஆரம்பித்து, நடந்த விபரங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறினாள்.

கண்ணனின் பெயரைக் கூறவில்லை.

'இப்பிடியான ஆக்களுக்குச் செவிட்டாவடி கிழிய ஒண்டு குடுத்தாத்தான் வழிக்கு வருவினம்.' என்றான் கோகுலன்.

'வேண்டாம்... நடந்ததை நான் ஒரு கெட்ட கனவெண்டு எண்ணி மறக்க நினைக்கிறன்.'

அப்போ யசோவை அழைக்க தாதி வந்தாள். கோகுலன் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு,

'நான் இங்கை இருக்கிறன், நீங்கள் றீற்மன்ரை முடிச்சிட்டு வாங்கோ!'

'இல்லை கோகுலன் பிளீஸ்! கனநேரம் செல்லும், நீங்கள் போங்கோ' என்று சொல்லிவிட்டு தாதியுடன் நடந்தாள்.

கோகுலன் சிறிதுநேரம் நின்று பார்த்துவிட்டு,

'அவள் சொன்னதும் சரிதான்.... நான்கைந்து மணிநேரங்கள் காத்துக் கொண்டு சும்மா நிற்பதைவிட வீட்டுக்குப் போட்டு பிறகு வரலாம்.' என்ற முடிவுடன் அவள் போவதைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்.

தாதியுடன் சென்ற யசோ, சிறிதுதூரம் நடந்தபின் திரும்பிப் பார்த்தாள். அங்கே தன்னைப் பார்த்தபடி கோகுலன் நின்று கொண்டிருக்க, அவனுக்குக் கை காட்டி விட்டுத் தொடர்ந்து சென்றாள். பதிலுக்குக் கை காட்டிவிட்டுக் கோகுலன்    வைத்தியசாலையை விட்டு வெளியே நடந்தான்.

நேற்று முதற்பார்வையில், தான் எடை போட்ட கோகுலனுக்கும், இன்று காணும் கோகுலனுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் என்று உணர்ந்தாள் யசோ.

வருத்தம் என்று கேட்டதும் அவன் மனம் பதறி நின்ற காட்சியை அவள் மீட்டுப்பார்த்தாள். இளகிய மனம் அவனுக்கு.... மனம்விட்டுக் கதைக்கக்கூடிய ஒருவன். யாரோ ஒருத்தன்...  ஜானகிக்கு ஒன்றுவிட்ட தம்பி... ஒருவருமில்லை என்று தான் சொன்னபோது அவனுக்கு வந்த கோபத்தை எண்ணிப் பார்த்தாள்.

அவள் தன்னுடைய உண்மை நிலையைத்தானே சொன்னாள்.    அதுக்கு அவன், 'இப்ப சொன்னதுமாதிரி இன்னொரு தடவை    சொல்ல வேண்டாம்.' என்று கண்டிப்புடன் சொன்னது இன்னும் அவள் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நேற்றுவரை கண்ணன் போன்ற சுயநலக்காரர்களும், தன் வருத்தமும், அந்தச்சோசல்வீடும்தான் உலகம் என்று நினைத்தவளுக்கு, அந்த நினைப்புத் தவறு என்று இன்று புரிந்தது.

'வார்த்தைகளுக்குத்தான் எவ்வளவு சக்தியுண்டு. சில மனதைத்தாக்கி சிதறடித்து மனிதனைத் துடிதுடிக்க வைத்துவிடும். சிலவார்த்தைகள் இதற்கு மாறாக மனதை மகிழ வைத்துத் துள்ளிக் குதிக்க வைக்க வல்லன.' என்று நினைத்தாள்.

குருதிச்சுத்திகரிப்பு முடிந்து யசோ, அடுத்ததுக்கும் மற்றொருநாள் நேரத்தைப் பதிந்துவிட்டு வெளியே வரவும், அங்கே  ஜானகி   காத்துக் கொண்டிருந்தாள். யசோ மகிழ்ச்சியில் சொக்கிப்போனாள். மறுபக்கம் அவர்களுக்குத் தான் சுமையாகிவிட்டேனோ என்று ஒரு கணம் எண்ணத் தோன்றியது.

'நான் பஸ்ஸிலை வருவன் எல்லே அக்கா! வேலையாலை வந்தனீங்கள், பிள்ளையளோடை கொஞ்சம் றெஸ்ற்ரா இருக்கிறதை விட்டிட்டு என்னக்கா நீங்கள்.....?'

'கோகுலன் வீட்டிலை நிக்கிறான், அவன் பிள்ளையளைப் பாப்பான். நீ அதைப்பற்றி    ஒண்டும் யோசிக்காதை...!'

'தனக்கு உன்ரை வருத்தத்ததைப்பற்றிச் சொல்லேல்லையெண்டு கோகுலனுக்குக் கோபம்..... பாவம் நீ எண்டு இரக்கப்படுகிறான். இப்பிடி ஒருநாளும் அவன் சோகம்பட இருந்ததில்லை.' என்று  ஜானகி சொல்ல, யசோவுக்கு மனதில் இனம்புரியாத உணர்வலைகள் ஐனனித்து அவள் எண்ணச்சுமைகளை    ஓரமாகத் தூக்கி எறிந்து விட்டாற்போன்று உணர்ந்தாள்.

இருள் சூழ்ந்த அடர்ந்த காட்டினுள் நடப்பவளுக்கு ஒளியும், ஆட்துணையும் கிடைத்ததுபோலத் தைரியம் பிறக்க, தன் பக்கத்தில் வந்து நின்ற ஜானகியை கைகளால் அணைத்து, கடவுளுக்கு தன் நன்றியையும் சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் பிறர் அறியாமல் ஒருதுளி ஆனந்தக்கண்ணீர் முளைத்து எட்டிப்பார்த்தது.

இருவரும் காரிலேறினார்கள். வழியில் வந்த சுப்பமார்க்கெட்டிற்குச் சென்று அவசியமான பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டார்கள்.

'டொக்டர் என்னவாம்....?' கேட்டாள் ஜானகி.

'எல்லாம் நோர்மலாம், கிட்னி கிடைக்குமட்டும் ஹொஸ்பிற்றலில் இந்த றீற்மன் தொடர்ந்து    எடுக்கவேணும்.'

'எப்ப கிட்னி கிடைக்குமெண்டு சொல்லேல்லையே...?'

'ம்...ம்... சிலபேர் வருசக்கணக்காக் காத்துக்கொண்டிருக்கினம், பொருந்தக்கூடியது கிடைச்சால்தானே.

'நல்ல மனிசரைத்தான் கடவுள் சோதிக்கிறார்.'

'அக்கா! உங்களைச் சந்திக்குமட்டும் எனக்குக் கவலையாகத்தான் இருந்தது. கடவுள் இல்லையோ எண்டுகூட நினைச்சன், நேற்று உங்களைச் சந்தித்த பிறகு என்ரை வருத்தத்ததைக்கூட நான் மறந்திட்டன்.'

'எண்டாலும் இந்த வயசிலை உனக்கு இப்பிடி ஒரு வருத்தத்தைக் கடவுள் தந்திருக்கக்கூடாது. வாழ்க்கையெண்டால் இதுதான் எண்டு எங்களை உணரச்செய்யக் கடவுள் செய்யும் ஏற்பாடு எண்டு நினைச்சு மனதைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டியது.'

'உங்களுக்கெல்லாம் வாழ்க்கையைத் தந்து, சந்தோசத்தைக்காட்டி... இடையிலை பறித்து சூனியமாக்கிவிட்டார். நினைச்சால் மண்டையைச் சுவரிலை மோதி அடிக்கவேணும் போல வேதனையாயிருக்கும்.'

'ஒவ்வொருவரும் சொந்தக்காலிலை நிற்கவேணும்    எண்டது கடவுளின் விருப்பம்போலை. புருசனை நம்பி மனிசியோ, மனிசியை நம்பி புருசனோ, அப்பாவை நம்பி பிள்ளையோ, பிள்ளையை நம்பி அப்பாவோ எண்டில்லாமல், அவரவர் தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளவேணும் எண்டது கடவுளின் நியதி.

எந்தச் சந்தோசமும் நிலையானதில்லை, இண்டைக்கு இருக்கிறது நாளைக்கு இல்லாமலும் போய்விடலாம்.

வாழ்க்கை நிலையானதெண்டு பொய்க்கணக்கு போட்டுக்கொண்டு அலையிறம்.' என்ற  ஜானகியின் கண்களில் கண்ணீர் தெரிந்தது.

சிறிது மௌனமும் தொடர்ந்தது. பிறகு, மனதை வேறுதிசையில் திருப்ப நினைத்த  ஜானகி,

'கோகுலனுக்கு கலியாணம் சரிவரும் போல இருக்கு.... படம் அனுப்பி இருக்கினம்.....' என்றாள்.

'நல்லதுதானே அக்கா! உங்களுக்கும் உதவியா இருக்கும்.'

'நல்லபிள்ளையா வந்து வாய்க்கவேணும், காசு நிறைய வைச்சிருக்கிறான். பிரயாசை கொண்டவன், கூட்டாளிகள், குடி எண்டு செலவும்கூட.'

'பெடியளா இருக்கேக்கை.... இப்பிடித்தான்.... பிறகு கலியாணம் கட்டினாப் பொறுப்புக்கள் வரும்தானே.

'பொறுப்பில்லாதவன் எண்டு சொல்லமுடியாது யசோ! தங்கச்சிக்கு எண்டு காசு சேர்த்து வைச்சிருக்கிறான். மாப்பிள்ளைகூடத் தேடிக் கொண்டு இருக்கிறான்.'

'கேட்கவே சந்தோசமாக இருக்கு...' என்றாள், யசோ.

காரை கராச்சுக்குள் நிறுத்திவிட்டு, இருவரும் இறங்கிச் சாமான்களையும் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு நடந்தார்கள்.

` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  ``


பகுதி - 6              12.6.2019

 தங்கமான மனிதன்




பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
கோகுலன்  
யசோ

ஜானகி இதுபற்றி ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லையே...! மலைபோல இந்தக் கவலையை மறைத்து வைத்துக் கொண்டா எனக்குச் சமாதானம் சொல்லவந்தாள்    என்று நினைக்க யசோவின் கண்கள் ஈரமாகின.

 ஜானகி தொலைபேசி உரையாடலை முடித்துவிட்டு ஹோலுக்குள் வந்தவள்,

'நாளைக்கு வேலைக்குப் போகவேணும்....' என்றாள்.

யசோ அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல்,  ஜானகியின் கணவன் 'ராமின் படத்தைக்    கண்ணீர் சொட்டப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

'ஆறுமாதங்களாச்சு, வேலையாலை வரேக்கை கார் அக்ஸிடன்ற்....' மேலே  ஜானகிக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை, விம்மிவிம்மி எழுந்த அழுகையை வெடித்துக்கொட்டாமல், ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டு, அடக்கிக் கொண்டாள்.

'சோதனைகள் சிலபேரை அடித்துத் தும்புதும்பாக்கி விடுகின்றன.' என்றாள் யசோ தொண்டையடைக்க.

'மனிசவாழ்க்கை இவளவுதான், ஒவ்வொரு மனிசனும் தன் நேரம் வந்தாப் போகவேண்டியதுதான்.....'

கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, மேசையிலிருந்த தேநீர் குடித்த பாத்திரங்களை எடுத்து சமையலறைக்குக் கொண்டு போனாள். அவளுக்கு உதவ யசோ எழுந்து பின்னால் சென்றாள்.

'கடவுள் இப்படிச் சோதிக்கிறாரே! வெளிநாட்டிலை தனியா பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்குவது எவ்வளவு கஸ்டம்.... பிள்ளையளுக்காக எண்டாலும் நீங்கள் புதியவாழ்க்கை ஒண்டை அமைக்க வேணும்!' மனதில் பட்டதை அப்படியே சொல்லிவிட்டாள் யசோ.

 ஜானகி திரும்பி அவள் கூற்றை நிராகரிக்கும் பார்வையுடன்,

'நாங்கள் எட்டுவருசங்கள் வாழ்ந்தாலும், எண்பது வருச வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்கிறம். எனக்கோ, இல்லாட்டி பிள்ளையளுக்கோ எண்டு புதுவாழ்க்கை தேடுமளவுக்கு நாங்களில்லை.' என்றாள்.

மேல்வீட்டைப் பார்த்தபடி,

'மேலை ஆர் இருக்கிறது..?' என்று கேட்டாள் யசோ.

'நாங்கள் தான்....'

'வாடை கனக்க வருமே...!'

'எங்கடை சொந்தவீடு.'

'எண்டாலும் அக்கா வேண்டின காசுக்கடன்கள் கட்டுறது எல்லாம் எவ்வளவு கஸ்டம்....? நீங்கள் ஒரு ஆள், பிள்ளையளையும் பார்த்து, வேலைக்குப் போறதெண்டா என்னண்டக்கா...!'

பாத்திரங்களைக் கழுவி அலுமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு, சாப்பாட்டு மேசையுடன் இருந்த வாங்கில் இருந்துவிட்டாள்  ஜானகி.

எதிரேயிருந்த நாற்காலியில் தானும் உட்கார்ந்தபடி ஜானகியின் கையை ஆதரவோடு தடவினாள்.

'இன்சுரன்ஸிலிருந்து நிறையக்காசு வந்தது. எனக்கு ஒரு கடனும் இல்லை. பதிலா பாங்கிலை எல்லார் பேரிலும் காணக்கூடிய காசு கிடக்கு. பேச்சுக்குச் சொல்லேல்லை... உண்மையாத்தான்.... எல்லா விதத்திலும் மூளையைப் பாவிச்சு வாழ்ந்தவர், என்னைக்கூட படி...! படி....! எண்டு ஒற்றைக்காலில் நிண்டு படிக்கவைச்சதாலை,                                                                   இண்டைக்கு மற்றவேற்றைக் கையேந்தாமல் என்ரை சொந்தக் காலிலை நிக்கக்கூடியதாக் கிடக்கு..... பிள்ளையள் இரண்டு பேரையும் படிப்பிச்சுவிட்டால் அவங்கள் தங்களைத்    தாங்கள் பாத்துக் கொள்ளுவாங்கள்.'

யசோ வாயடைத்துப் போய்நின்றாள். அழுகான மலருக்கள் அடித்து ஓய்ந்திருந்த புயலை ஜீரணிக்க  முடியாதவளாய்த் திணறினாள்.

'எனக்கு அட்வைஸ் சொல்லுறதெண்டு நினைச்சு, கலியாணம் அது இது.... என்று என் மனதைக் குத்தாதை. நாங்கள் நல்லா வாழ்ந்தனாங்கள். ஒண்டிலும் குறை விடேல்லை.....'

'எண்டாலும் இந்த வயதிலை என்னண்டு.... என்னைவிட அஞ்சு வயசு தானே அக்கா உங்களுக்குக்கூட....!'

'யசோ! உனக்கு இவ்வளவுதான் எண்டு கடவுள் விதிச்சால் அவ்வளவுதான். கடுகளவும் கூடவும் மாட்டுது, குறையவும் மாட்டுது. 'ராம்..... என்ரை ராம்  செத்ததாக நான் நினைக்கவேயில்லை. கண்ணுக்கு முன்னுக்கில்லை.... எங்கோ... எங்கோ தூர ஒரு வெளிநாட்டிலை இருக்கிறார் என்றதுபோல நினைப்புத்தான்    என் மனசிலை இருக்கு. அவர் ஒரு மனிசன் யசோ, அப்பிடி ஒரு மனிசனை நீ பாத்திருக்கமாட்டாய். என்ன கொள்கை... கட்டுப்பாடு... திட்டம்...... கனக்க கதைக்காது மனிசன், எல்லாம் செயலிலை காட்டிப்போடும்.'

இமை வரம்புகளை இடித்துக்கொண்டு ஓடியது கண்ணீர்.

யசோ எழுந்து போய்  ஜானகியைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டாள். சொந்தச்சகோதரிக்கு வந்த இழப்புப்போன்ற உணர்வுகள் அவள் உள்ளத்தை உருக்கியது.

''ராம்.......' என்று உச்சரித்த யசோ, 'நல்ல பெயர்...' என்றாள்.

'பெயர் மட்டுமில்லை யசோ.... ஆளும்தான். தங்கமான மனுசன். செத்தபிறகு எல்லாரும் சொல்லுறதுபோல வெறும் வார்த்தைகளாக

சொல்லேல்லை..... உண்மையாகச் சொல்லுறன். ஒரு ஈ எறும்புக்குக் கூடத் தீங்கு நினைக்கமாட்டார். என்ன செய்வதெண்டாலும் நல்லா யோசித்து ஆழச்சிந்தித்துத்தான் செய்வார். இந்த வீட்டை வாங்கினார். எனக்கு நெடுகவே இந்த ஆசையிருந்தது. அவருக்குத் தெரியும். கடன்பட்டுத்தான் வாங்கினனாங்கள். விசயம் தெரிந்த ஆக்களோடை கதைத்து, விசாரித்து... அப்பிடிச்செய்தா என்ன... இப்பிடிச்செய்தா என்ன என்று எல்லாவழியிலும் யோசிச்சு, தனக்கு       ஏதாலும் எண்டா என்னிலோ, பிள்ளையளிலோ கடன் பொறுக்காது அதுக்கும் இன்சூரன்ஸ் செய்து..... பார்..... இண்டைக்கு அதைச் செய்திராட்டி நானும், பிள்ளையளும்    என்னசெய்யிறது?

புருஸன் செத்தா இன்னொரு கலியாணம் செய்யக்கூடாதெண்டு நான் சொல்லேல்லை... ஆனால் என்னைமாதிரி வாழ்ந்த ஒருத்திக்கு மறுகல்யாணம் எண்டது நினைச்சும் பார்க்க முடியாததொண்டு.'

'உங்கடை இடத்திலை நான் இருந்தாலும்    இந்த முடிவைத்தான்; எடுப்பன்.'

'அதுதான் உன்னை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.'

'எனக்கும் உங்களை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு அக்கா!'

'நாளைக்கு விடிய நான் வேலைக்குப் போக வேணும். பிள்ளையளை வெளிக்கிடுத்தி விடுவீர்தானே?'

'ஓம் அக்கா! நீங்கள் போட்டு வாங்கோ, நான் எல்லாம் செய்வன்.' என்ற யசோவுக்கு உடுப்பு அலுமாரியைத் திறந்து நாளைக்குப் போட்டு விடுவதற்கான உடுப்புக்களைக் காட்டினாள்.

'லவன் பள்ளிக்கூடம் தனியப்போவான், குசனைக் கின்டர்காடின் கூட்டிக்கொண்டு போய்விடவேணும்..... கிட்டத்தான்.' என்று  ஜானகி  கின்டர்காடின் இருக்கும் இடத்தையும், செல்லும் வழியையும் யசோவுக்குச் சொல்லி வைத்தாள்.

நல்ல பெரிய வீடு, நிறைய அறைகள் இருந்தன. ஒரு பெரிய அறையை  ஜானகி யசோவுக்கென்று ஒதுக்கி, அவள் பாக்கை அங்கு வைத்துவிட்டு, வீட்டைச்சுற்றிக் காட்டினாள்.

சொந்தவீடு என்பதிலோ என்னவோ, புதிய தளபாடங்கள் போட்டு, வீடு பளபளவென்று இருந்தது. கீழ்மாடியில் சமையலறை, விசிற்றிங் றூம், பாத்றூம், மற்றோர்அறை பிள்ளைகள் விளையாட, படிக்க, சாமியறை, தட்டுமுட்டுச்சாமான்களுக்கென்று ஒரு அறை என்றும், மேல்வீட்டில் படுக்கையறைகள்.... அங்குதான் யசோவுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறையும் இருந்தது. அதற்கு மேலுள்ள வீடு உள்வேலைகள் முடியாமல் கதவு பூட்டியிருந்தது. பிள்ளைகள் வளர்ந்த பிறகு தேவைப்படும், அப்போ மிகுதி வேலைகளைச் செய்து முடிக்கலாம் என்று விடப்பட்டிருந்தது.

'ராம் உயிருடன் இல்லையென்ற குறையைத்தவிர, வேறெந்தக் குறையையும் காணமுடியவில்லை. சுத்தம், ஒழுங்கு, நிர்வாகம் எல்லாம் சீராக இருந்தன.

லவனும், குசனும் மற்றப்பிள்ளைகளைப்போல குறும்புத்தனம், விளையாட்டுக்குணங்கள் இருந்தாலும், சொல்வழி கேட்கும் பிள்ளைகளாய் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்கள்.

மறுநாட்காலை,  ஜானகி எழுந்து வேலைக்கு வெளிக்கிடும்போது யசோவும் எழுந்துவிட்டாள்.

'ஏழுமணிவரை படுக்கலாம், நேரம் கிடக்கு, போம்! போய்ப்படும்! றெஸ்ற் ஆக இருக்கும்.' என்று  ஜானகி சொல்லியும் யசோ கேட்கவில்லை.

'இந்த வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்தே எனக்குப் பாதி வருத்தம் மாறினது போல இருக்கு.' என்றவள் முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வந்து தேநீர் வைத்தாள்.

யசோ கொடுத்த தேநீரை அருந்திவிட்டு வேலைக்குப் புறப்பட்ட  ஜானகி,

'கனநாளைக்குப் பிறகு வேலைக்குப் போறன்.... சோட்லீவு எடுக்க மனமில்லை, தம்பியிட்டைச் சொன்னனான், லீவிலை நிக்கிறான், எட்டுமணிக்கு வருவான், உம்மைக் கொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போக, ரெடியாக இரும்.' என்று யசோவை அன்போடு தடவிவிட்டு வேலைக்குப் புறப்பட்டாள்.

இவ்வளவு நல்ல பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை இப்பிடிப் பாதியிலை அறுந்துபோக ஏன் விட்டாய் நாராயணா...? என்று யசோவின் மனம்  பொன்னாலை வரதராசப் பெருமானை நினைத்தது.

கோகுலன் வருவார் என்று    ஜானகி சொல்லிவிட்டுப்போகிறா, அவருக்கு நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது பெரிசாப் பிடிக்கேல்லை, இனி ஹொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போகச் சொன்னா எப்பிடிச் சினக்கிறாரோ தெரியாது என்று நினைத்தவளாய் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள்.

கண்ணன் ஏன் இப்படி மாறிவிட்டான் என்று அவளுக்குப் புரிய வில்லை. அந்த சில நாட்களில் எத்தனை காதல் வசனங்களை அவன் கக்கியிருப்பான்.... எல்லாம் நுனிநாக்கிலிருந்து வழுக்கி விழுந்த வசனங்களே தவிர, ஒன்றுகூட உள்ளத்திலிருந்து முளைக்க வில்லை என்று நினைத்தவளாய் எழுந்து போய் வீட்டுவேலைகளைச் செய்தாள்.

பள்ளிக்கு நேரம் வர, லவனையும் குசனையும் எழுப்பி, வெளிக்கிடுத்தி, வழியனுப்பிவிட்டு சமையல் செய்தாள்.

தொலைபேசிமணியடித்தது.  ஜானகியாக இருக்குமென்று றிஸீவரை எடுத்து, 'ஹலோ!' என்றாள்.

மறுமுனையில் கோகுலனின் குரல் ஒலித்தது.

'வெளிக்கிட்டு நில்லுங்கோ! பத்து நிமிசத்திலை வாறன். அக்கா ரெலிபோன் எடுத்தால் நான் உங்களை கொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போறனென்று அவவை வேலையைச் செய்யச் சொல்லுங்கோ.'

காரில் வரும்போது கைத்தொலைபேசி மூலம் கதைத்திருந்தான்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் தொலைபேசிமணியடித்தது. எடுத்து,'ஹலோ யசோ!' என்றாள்.

'நான் அக்கா வெளிக்கிட்டீரே...? கோகுலன் வந்துகொண்டு இருக்கிறான். கவனமாகப் போட்டு வாங்கோ' என்றாள் ஜானகி.

'எனக்கும் எடுத்தவர், நான் ரெடி. சமைக்கேல்லை அக்கா. பிள்ளையள் பசியோடு வரப்போகுதுகள்.'

'அவங்கள் பாண் சாப்பிடுவாங்கள். லவனுக்குப் பள்ளிக்கூடம் முதலே முடிஞ்சிடும், அவன் குசனைக் கூட்டிக்கொண்டு வருவான். நீர் கொஸ்பிற்றலுக்குப் போட்டுவாரும்.'

தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு, தேவையானவற்றை எடுத்து கோகுலன் வந்ததும், செல்லக்கூடியதாகத் தயாராக இருந்தாள் யசோ.
விடியலில் மலரும் பூக்கள்        03.6.2019


பகுதி - 5 

"வாழ்க்கை என்பது வீழ்வதற்கு மட்டுமல்ல எழுவதற்குமே!" 

பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
கோகுலன்  - ஜானகியின் சகோதரன்
நீலா
தாமோதரன்        யசோ
                                             லவன், குசன்  - ஜானகியின் பிள்ளைககள்

தாமேதரமும் நீலாவும் அடிக்கடி வந்து வேண்டிய உதவிகளைச் செய்து வந்தார்கள். ஒருநாள் ஜானகியைக் கூட்டி வந்து அவளை யசோவுடன் விட்டுவிட்டு சிறிதுநேரத்தில் வருவதாகக் கூறிச் சென்றார்கள்.

தேனீர் வழங்கி உபசரித்தபடி,

'வந்து கனகாலமோ...?' கேட்டாள் யசோ.

'ம்' என்று தலையாட்டியவள்,

'எங்கடை வீட்டை வாருமன்?' என்றாள் தேனீர் அருந்தியபடியே.

'ஒரு நாளைக்கு வாறன்.'

'ஒரு நாளைக்கு இல்லை, இண்டைக்கே வரலாம். எங்கடை வீட்டிலை நிறைய இடங்கிடக்கு, அங்கை வந்திருக்கலாம்.' என்றாள் ஜானகி.   

யசோ ஆச்சரியம் படர, ஜானகியைப் பார்த்தாள். அந்தப் பெயருக்கே பொருத்தமானவளாக இருந்தாள் அவள். ஜானகி தேனீரைப் பருகியபடி அந்த அறையையும், யசோவையும் மாறிமாறிப் பார்த்து மனதுக்குள் சிந்தனையை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

வந்து கொஞ்சநேரமில்லை, 'எங்களோடை இருக்கலாம் வீட்டுக்கு வாவன்' என்று கேட்டவளை முழுதாகத் தெரியாததால் விழித்தாள் யசோ.

நீங்கள் எங்கை இருக்கிறீங்கள்.... இந்த அறையைப் பாக்கிறீங்கள் தானே.... சோசல்வீடு... ஏதோ நாலு சுவர் இருக்கெண்டு இருக்கிறன்.... நீங்கள் வரச் சொல்லுறீங்கள்.... எனக்குப் பிரச்சனை இல்லை, சோசலிலை கேட்கவேணும்தானே!'

'நானும் இந்த சிற்றியிலை தான் இருக்கிறன், நீர் எங்களோடை வந்திருக்கலாம், எந்தப்பிரச்சனையும் வராது.'

'வீட்டுச்சொந்தக்காரர் ஓம் எண்டு சொல்லுவினமோ...? உங்கடை அவர் என்ன சொல்லுறாரோ...? என்னாலை உங்களுக்கேன் வீண் சிரமம்? அதோடை கிட்னி வருத்தம் வேறை.... அடிக்கடி டொக்டரிட்;;டை.... ஹொஸ்பிற்றலுக்கு எண்டு போகவேணும்.'

யசோவின் நிலைமை பற்றி தாமோதரம் ஜானகிக்கு ஏற்கனவே எடுத்துக் கூறியிருந்தார். இதனால் யசோ சொல்ல, தெரியும் என்ற வகையில் தலையை அசைத்த ஜானகி,

'இதொண்டும் பெரிய வருத்தமில்லை, மனத்தைரியமாயிரும்.' என்றாள்.

அதற்கு யசோ, 'சிலநேரங்களில் சோதனைக்கு மேல் சோதனை வரும், மனங்கலங்கி என்ன செய்யிறதெண்டு தெரியாமல் போயிடும்.' என்றாள் கண்கள் தழும்ப.

ஜானகி யசோவின் அருகே எழுந்து சென்று, அவள் கண்களைத் துடைத்து,

'நீ சொல்லுறது உண்மைதான். சோதனைகள் சிலநேரம் சில மனிதர்களைத் துவைத்து எடுத்துவிடும்.' என்று அவளை அணைத்தாள்.

'அக்கா! ஜேர்மனிக்கு வரும்வரை நான் வாழ்க்கையைப்பற்றி எதுவுமே யோசிக்கேல்லை, இஞ்சை வந்த சிலநாளிலை அது எத்தினை சுமையானது எண்டு விளங்குது.'

'யோசிக்காதையும், நல்ல மனிசரை கடவுள் அதிகம் சோதிக்கிறார். நீர் எங்கடை வீட்டிலை வந்திருந்தா, நான் வேலைக்குப் போகலாம். பிள்ளையளை நீர் பாத்தா எனக்குப் பெரிய உதவியா இருக்கும். சம்பளம் தாறன்.'

'சம்பளம் வேண்டாம், உங்களுக்கு உதவியா இருக்கும் எண்டா வாறன்.'

'இவளவு நாளும் ஒரு ஜேர்மன்காரப்பிள்ளை லவனையும், குசனையும் பாத்து வந்தவ, இப்ப யூனிவெசிற்றி கிடைச்சுப் போறா. நான் லீவு எடுத்து நின்று பிள்ளையளைப் பாக்கிறன். நீர் வந்தா நான் வேலைக்குப் போகலாம்.'

'இரண்டு பிள்ளையளோ...?'

'ஓ! மூத்தவன் லவன், இளையவன் குசன்.'

'நல்ல பெயர் வைச்சிருக்கிறீங்கள்!'

'அவருக்கு விருப்பமான பெயர்கள்.'

'இராமாயணத்தை நினைவுபடுத்துது.'

'தேவையானதை எடுத்துக்கொண்டு வாரும்!' என்று ஜானகி சொல்ல தாமோதரமும் உள்ளே வந்தார்.

'தங்கச்சி! ஜானகி எல்லாம் சொல்லியிருப்பா எண்டு நினைக்கிறன். நல்லபிள்ளை, எனக்குத் தெரியும், கூடப்போயிரு, உனக்கும் பாதுகாப்பு, அவைக்கும் பெரிய உதவியாயிருக்கும். போ! கொண்ணைக்கு நான் ரெலிபோன் எடுத்துச் சொல்லுறன்.' என்று அவர் யசோவுக்கு உற்சாகமூட்டினார்.

அனைவரும் காரிலேறிச் சென்றனர்.

யசோவுக்கு புது அனுபவமாக இருந்தது. அவளைப் பொறுத்த வரைஅந்தச் சோசல் வீட்டைவிட்டுப் போனாலே போதும் என்றிருந்தது.

தாமோதரம் வீட்டில் ஜானகி காரை நிறுத்திவிட்டு, அவர்கள் காரில் வந்திருந்தாள்.

'வாங்கோ ரீ குடிச்சிட்டுப்போகலாம்!' என்று நீலா கேட்டபோதும்,    'இன்னொரு நாளைக்கு வாறம், பிள்ளையளைத் தம்பியோடை விட்டிட்டு வந்தனான், கோவிக்காதேங்கோ' என்று ஜானகி சொல்ல, 'பிரச்சனையில்லை, நேரம் கிடைக்கேக்கை வாங்கோ! என்று அவர்களுக்கு விடைகொடுத்தார் தாமோதரம்.

ஜானகி காரைச்செலுத்த, அவளின் பக்கத்திலே உட்கார்ந்திருந்தாள் யசோ. இன்றையநாள் ஒரு வித்தியாசமான நாளாக இருப்பதை மனதுக்குள் இரசித்தவாறு இருந்த அவளுக்கு, ஜானகியைப் பார்க்க, அவளும் ஒரு பெண்தானே, எவ்வளவு சுறுசுறுப்பாகவும், திறமைசாலியாகவும் இருக்கிறாளே என்று பெருமிதப்பட்டபடி, தன் கவலைகளை ஓரந்தள்ளிவிட்டு, வாழ்க்கையிலே எத்தனையோ விடயங்கள் இருக்கு என்பதை உணரத்தொடங்கினாள்.

காரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் இருவரும் நுழைந்தார்கள்.

லவனும், குசனும் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, கோகுலன் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

'ஹலோ!' என்று குரல் கொடுத்த ஜானகி, பிள்ளைகளைப்பார்த்து, 'இந்த அன்ரி இனி எங்கடை வீட்;டிலைதான் இருக்கப்போகிறா.' என்றாள்.

'அன்ரி, உங்களுக்கு என்ன பெயர்?' என்று    கேட்டான்    லவன்.

'யசோ' என்று சொல்லி, அவன் தலைமுடியை அன்போடு வருடி விட்டு பக்கத்தில் நின்ற குசனையும் அணைத்தாள்.

'நல்லாத் தமிழ் கதைக்கிறீங்கள்... கெட்டிக்காரப்பிள்ளையள்!'    என்று பாராட்டினாள் யசோ.

'ஜேர்மன்பிள்ளை ஒண்டையெல்லே பாக்கச் சொன்னனான்.' என்றான் கோகுலன்.

ஜானகி பதில் சொல்லவில்லை, யசோவை உட்காரவைத்துவிட்டு, தேனீர் தயாரிக்கச் சமையலறைக்குட் சென்றாள்.

கோகுலன்    தொலைக்காட்சியில் பார்த்த தொடர்ச்சியில் கவனத்தை மீண்டும்    செலுத்தினான்.

யசோவின் கண்கள்; ஒருகணம் அந்த வீட்டைச் சுற்றி வந்தன. அது ஒரு அழகான பெரிய வீடு, கிராமத்தின் மத்தியில் அமைந்திருந்தது. வீட்டின் முன்புறம் பூந்தோட்டம், பின்னால் சிறிய புற்தரை. அங்கே உடுப்புக்காய கொடிகளும், ஓய்வுநேரங்களில் உட்கார மேசை, கதிரைகளும் போடப்பட்டிருந்தன.

ஜானகி தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். குடித்துவிட்டு கோகுலன் விடை பெற்றான்.

'ஒண்டவிட்ட தம்பி, எண்டாலும் எங்களிலை உயிரையே வைச்சிருக்கிறான்.' என்றாள் ஜானகி.

'அவருக்கு நான் இங்கை வந்தது பிடிக்கவில்லைப் போலக்கிடக்கு.'

'சீ.... அதொண்டுமில்லை, ஜேர்மன்பிள்ளை எண்டால் நல்லது, பிள்ளையளைப் பாக்கிறதோடை, வீட்டுப்பாடங்கள் செய்யிறதுக்கும், டொச் கதைக்கிறதுக்கும், பொதுவா இருக்கும் எண்டு அவன்ரை எண்ணம். இப்ப இருந்தபிள்ளை நல்ல அருமையான பிள்ளை, அப்பிடி ஒரு பிள்ளையைத்தான் தேடினனாங்கள், 
நல்ல பிள்ளையள் கிடைக்கிறது கஸ்டம்.' என்றாள் ஜானகி.

'அக்கா! நான் கொஞ்சநாளைக்குப் பிள்ளையளைப் பாக்கிறன், அதுக்குள்ளை வேறை பிள்ளை ஒண்டைப் பாருங்கோ!'

'ம்....ம்..... இப்போதைக்குப் போதும்.' என்று அந்தப் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள் ஜானகி.

'தம்பி எங்கை இருக்கிறார்?'

'கிட்டத்தான், தனிய இருக்கவேணும் எண்டு இருக்கிறான். சிநேகிதங்கள் கூட, சொன்னாக் கேட்கானாம்.

'தனிய இருக்கேக்கை அநேகமான போய்ஸ் இப்பிடித்தான், பிறகு எல்லாம் சரியாயிடும், இதுக்கேன் அக்கா யோசிக்கிறீங்கள்?' என்று யசோ சொன்னதை மறுத்த ஐhனகி,

'கோகுலன் எல்லாத்திலும் கொஞ்சம் ஓவர், என்ன செய்யிறதெண்டு தெரியேல்லை.'

'கலியாணம் ஒண்டைப் பேசி செய்திட்டீங்கள் எண்டா திருந்திடுவார்.'

'சம்மதிக்கிறான் இல்லை, காசு மட்டும் நிறைய வைச்சிருக்கிறான். வேலையிலை ஒழுங்கு....' என்றாள் ஐhனகி.

அப்போ தொலைபேசிமணி ஒலித்தது. ஜானகி. எழுந்து சென்று தொலைபேசியை எடுத்தாள்.

யசோ பிள்ளைகளைப் பார்த்து,

'அப்பா வேலைக்கா....?'

படம் கீறிக்கொண்டிருந்த குசன் யசோவை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு,

'அப்பா சாமிட்டைப் போட்டார்..!' என்றான்.

யசோ அதிர்ந்து போனாள். எழுந்து அவனருகிற் சென்று, இரக்கம் சொரியத் தன்பக்கம் அணைத்தாள். அப்போ லவன் எழுந்து வந்து சுவரில் சந்தனமாலையுடன் தொங்கிய படத்தைக் காட்டினான்.

யசோவுக்குக் கூதலோடியது.




விடியலில் மலரும் பூக்கள் 

பகுதி - 4        26.5.2019



கண்ணீர் வடித்த ஜானகி

ஜானகி என்னும் புதிய கதாபாத்திரம் யசோவின் கதையுடன் இணைகிறது.

பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் -
ஜானகி
கோகுலன் ஜானகியின் சகோதரன்
இராகுலன் ஜானகியின் மைத்துணன்
கமலம் இராகுலனின் மனைவி
நீலா
தாமோதரம்


ஜானகி வீட்டுக்கு அவள் அத்தான் இராகுலன் வந்தான். மனைவி, தங்கை கமலத்தின் பிரசவம் பார்க்க பிரான்சுக்குப் போயிருந்தாள்.
இராகுலன் அற்ககோல் அளவுக்கு மீறியே எடுக்கும் பழக்கம் கொண்டவன். மொளமொளவென்று வயிறு சேட்டுக்குள் தள்ளிக் கொண்டு நிற்கும். நடுத்தலையிலே வழுக்கை விழுந்து பளபளத்தது. எப்போதும் போல கிளீன் சேவ் செய்திருந்தான்.

பிள்ளைகளுக்குச் சாப்பாடு கொடுத்துப் படுக்கவிட்டாள் ஜானகி.

'சாப்பிட்டு வீட்டை போங்கோவன், அக்கா ரெலிபோன் எடுத்துப் பாத்திட்டு, காணேல்லை எண்டு கவலைப்படப்போறா!' என்று அவனை மறைமுகமாக, 'போயிடு!' என்ற அர்த்தத்தில் கூறினாள் ஜானகி. அவளுக்குக் கொஞ்சம் பயமாகவம் இருந்தது.

கோகுலனும் வீட்டில் இல்லை, லீவில் இலண்டன் போயிருந்தான்.

'நான் அப்போதை எடுத்துக் கதைச்சனான், அவள் இனி எடுக்க மாட்டாள்.' என்றான் இராகுலன்.
'சாப்பாடு போடுறன்!'

'கொஞ்சம் பொறு! வா, கொஞ்சநேரம் கதைச்சுக்கொண்டு இருப்பம்!'

மறுக்க முடியாதவளாய், வந்து எதிரேயிருந்த சோபாவில் இருந்து, ரிவியைப் போட்டாள்.

'இப்பவும் நீ நல்ல வடிவா இருக்கிறாய்!' என்றான் இராகுலன்.

ஜானகி கேட்காதவள் மாதிரி இருந்தாள். அவனை எப்படி வீட்டை விட்டு அகற்றவது என்று அவள் மூளை அவசரப்பட்டது.

'என்ன கேளாதது மாதிரி இருக்கிறாய்?' என்ற எழுந்துபோய் ஜானகிக்குப் பக்கத்தில் இருந்து,
'முறைக்கு நான் தானே உன்னைச் செய்திருக்கவேணும், எங்கடையள் சீதனத்துக்காக கமலத்தை என்ரை கழுத்திலை கட்டிவிட்டிட்டுதுகள்.'
'வாங்கோ சாப்பிட! எனக்குப் பஞ்சியாக் கிடக்கு, விடிய எழும்ப வேணும்!' என்றாள்.
'எனக்கு உன்னிலை சரியான விருப்பம், வெறியிலை சொல்லேல்லை சாப்பாடு என்ன சாப்பாடு, உன்னோடை நிறையக் கதைக்கவேணும்
இரு! ஏன் பயப்பிடுறாய்? நான்தானே உன்ரை முறை மாப்பிள்ளை.'

'நான் கலியாணம் கட்டி, பிள்ளையளுடன் இருக்கிறன், நீங்களும் மனிசி, பிள்ளையளோடை இருக்கிறீங்கள், ஏன் தேவையில்லாத கதையை... சாப்பிடுங்கோ, பசிக்காட்டி போயிட்டு நாளைக்கு வாங்கோ!' என்றாள் ஜானகி.

'ஏன் கலைக்கிறாய்? அந்தக் காலத்திலை நானும், நீயும் கூடித்திரிந்த நாட்களை நினைத்துப்பார்! உனக்கு என்னிலை நல்ல விருப்பம், இல்லையோ சொல்லு!' என்று கேட்டான் இராகுலன்.

'குழந்தையாயிருக்கேக்கை சொந்தக்காரரிலை அன்பு வைக்கிறது வழக்கம்தான், அதை ஏன் இந்த நேரத்திலை சொல்லிக்கொண்டு நிக்கிறீங்கள்.'

'உன்னிலை எனக்குக் கொள்ளை விருப்பம், அதுதான் சொல்லுறன், உனக்குப் புருசன் செத்துப்போனான், பாவம். ஒண்டும் செய்யேலாது, நீ ஓமெண்டு சொல்லு, நானும், நீயும் சந்தோசமா இருக்கலாம், கமலத்தை கலைச்சுப்போட்டு நான் உன்னை இரண்டாந்தாரமாக் கட்டுறன்.'


எழம்பி வீட்டை போங்கோ! இனிமேல் கமலாக்கா இல்லாமல்  இஞ்சை வரவேண்டாம். போங்கோ...! போங்கோ! சொந்தம் எண்டு பார்த்தால்... தண்ணியைப் போட்டிட்டு வரம்புக்கு மீறிக் கதைக்கிறீங்கள்! நாங்கள் என்ன பள்ளிப்பிள்ளையளே காதல் கதை கதைக்க? பெத்த பிள்ளையள் தோள் உயரத்துக்கு வளர்ந்திட்டுதுகள்... கமலாக்காவுக்குச் சொன்னா தும்புக்கட்டையாலைதான் தருவா! போங்கோ! வீட்டை போய்ப் படுங்கோ!'

'நீ பயப்பிடுகிறாய், தேவையில்லாமல் பயப்பிடாதை!'

'நான் ஒரு பொம்பிளை, வாழ்விழந்தும், சமூகத்திலை மரியாதையா, கௌரவமா வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறன். மாமியின்ரை பிள்ளை எண்டதாலை உங்களை வீட்டுக்கை வரவிட்டன். இனிமேல் அந்த வரவேற்பும் உங்களுக்குக் கிடையாது. கோகுலன் அறிஞ்சால் சொந்தம் பந்தம் எண்டும் பார்க்க மாட்டான், அடிதடியெண்டு வெளிக்கிட்டிடுவான். போங்கோ! உங்கடை மரியாதையைக் காப்பாத்திக்கொள்ளுங்கோ!'

'உன்ரை தம்பி பெரிய திறமே? பியரையும் ஊத்திக்கொண்டு, ஜேர்மன்காரப்பெட்டையளையும் கூட்டிக்கொண்டு திரியிறான்.'

'நீங்களும் வேணுமெண்டாக் கூட்டிக்கொண்டு திரியுங்கோ! போங்கோ! தயவுசெய்து போங்கோ! பிள்ளையள் எழும்பப் போகுதுகள்.'

'போறன். கத்தாதை! ஆனால் யோசி! கொஞ்சம் யோசி!' என்று விட்டு வெளியேறினான் இராகுலன்.

அவன் போனபிறகு சோபாவில் இருந்தபடி பொலு பொலுவென்று கண்ணீர் வடித்தாள் ஜானகி.

பிறகு தொலைபேசியை எடுத்து தாமோதரன் வீட்டு நம்பர்களை யோசனையுடன் அழுத்தினாள்.

'நான் ஜானகி.'

'என்ன குரல் அடைச்சுப் போயிருக்கு!' மறுமுனையில் நீலா.

'தடிமனுக்கெண்டு நினைக்கிறன்; அண்ணை நிக்கிறாரே?'

'ஓ! இப்பதான் கடையாலை வந்து சாப்பிடுறார். கதைக்கப் போறியோ?'

'இல்லை. அந்தப் பிள்ளை ஒண்டு காம்பிலை இருக்கெண்டு அண்ணை சொன்னவர்... ஞாபகமிருக்கே அக்கா..?'

'ஓ! யசோ... இருக்கிறாள் பாவம். அவனொருத்தன் கலியாணம் செய்யிறன் எண்டு கூப்பிட்டுப்போட்டு ஏமாத்திப்போட்டான். அவளும் வருத்தத்தோடை காம்பிலை சரியாக் கஸ்டப்படுகிறாள்.'

'அந்த விசயமாத்தான் அண்ணையோடை ஒருக்காக் கதைக்கவேணும்.'

'இஞ்சேப்பா! ஜானகி கதைக்கப் போறாவாம்.'

தொலைபேசியை வாங்கி, 'சொல்லு பிள்ளை!' என்றார் தாமோதரன்.
'நாளைக்கு ஒருக்கா  உங்களுக்கு நேரம் வருமே? அந்தப்பிள்ளையைப் போய்ப் பாப்பம். நல்ல பிள்ளை எண்டா சோசலிலை கதைச்சு... அவவின்ரை வருத்தத்தைக் காட்டி, எங்கடை வீட்டிலை பதியக் கேக்கலாம்.'

'அதுக்கென்ன போய்க் கதைப்பம்! உனக்குப் பிடிச்சாக் கூட்டிக்கொண்டு போ! ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவியா இருக்கும்.'


விடியலில் மலரும் பூக்கள் 
பகுதி 3

"நம்ப மறுத்த கண்கள்"

இதில் வரும் பாத்திரங்கள் - கண்ணன், யசோ, தாமோதரம், நீலா  

'ஏன்டாப்பா இப்பிடிச் சொல்லுறாய்...!?

'வருத்தக்காரியைக் கலியாணம் கட்டிக்கொண்டு நான் என்ன செய்யமுடியும்? அதோடை நான் ஒரு பிஸியான ஆள் எண்டு உங்களுக்குத் தெரியும், என்னோடை வந்தவங்களெல்லாம் குடும்பம், பிள்ளை, குட்டி எண்டு எப்பிடி முன்னேறியிட்டாங்கள்.'

'அதுகளை நீயும் நேரத்தோடை செய்திருக்கலாம்தானே! ஏன் இப்ப வயிறெரியிறாய்...?'

'நான் ஒண்டும் வயிறெரியேல்லை, யசோவைக் கலியாணம் கட்டினா என்னாலை சந்தோசமா இருக்கமுடியாது.'

'ஏன் இப்பிடிச் சொல்லுறாய்? இப்ப உனக்கும், யசோவுக்கும் கலியாணம் நிச்சயம் பண்ணிக்கிடக்கு, ஏன் கலியாணம் முடிஞ்சிட்டு தெண்டு வையன், என்ன செய்வாய்...? நீ வருத்தக்காரி ஓடு! எண்டு கலைக்கப் போறியே...?'

'நானும் மனிசன்தான், கட்டியவளை ஓடு எண்டு கலைக்க மாட்டன், அதுதான் கடவுள் கலியாணத்துக்கு முதலே வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தி என்னைக் காப்பாத்திட்டார்.'

கண்ணனுடைய கதைக்கு    ஓங்கி ஒரு அறை அவன் கன்னத்தில்    போடவேணும் போலிருந்தது தாமோதரனுக்கு. கஸ்டப்பட்டுப் பொறுமையை வரவழைத்து தன்னை அடக்கிக்கொண்டு முள்ளிலே சேலையைப் போட்டால் பக்குவமாக எடுக்கும் உணர்வுடன்,
'அப்ப அந்தப்பிள்ளையின்ரை கெதி...? உன்னைக் கட்டவெண்டு வந்தது ஊர் முழுக்கத் தெரிஞ்ச விசயம், இப்ப நீ இப்பிடிச் சொன்னா............!'

'என்னண்ணை! இதென்ன ஊருலகத்திலை நடக்காததே? இது களைப் பாத்தா வாழேலாது. யசோ நல்லாயிருக்கவேணும். ஜேர்மனியிலை எல்லா வசதியும் இருக்கு.'

'என்னாலை நீ சொல்லுறதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது...? கொஞ்சம் பொறுமையா யோசிச்சுப்பார்! உனக்கே தெரியும் நீ சொல்லுறது நியாயமில்லையெண்டு....'

'நியாயம், அநியாயம் பாத்தா வாழமுடியாது, யசோவுக்காகப் பரிதாபப்படுகிறன், பாவம்தான். ஆனா அவளுக்காக என்ரை                                                                     
வாழ்க்கையை விட்டுக்குடுக்க நான் தியாகியில்லை... என்னாலை முடியாது.'

'கலியாணம்; செய்யிறன் எண்டு கூப்பிட்டு இப்பிடி நடுத்தெருவிலை விட்டா பெத்ததாய் தேப்பன்ரை மனம் என்ன பாடுபடும்? கொஞ்சம்    தயவுபண்ணி ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வா!'

'என்ரை முடிவு இதுதான், நீங்க யசோவுக்குச் சொல்லுங்கோ வேறை ஆரையும் செய்யச்சொல்லி.....'

'ஒரு மனிசத்தன்மை இல்லாமல் பேசுறாயடா! வெளிநாட்டுக்கு வந்தாப்போலை பண்பாடு, கலாச்சாரங்களை வெட்டி எறியிறதே...? உன்னையெல்லாம் தமிழன் எண்டு சொல்ல வெட்கமாக்கிடக்கு.ஒருத்தரும் இல்லை எண்டு நினைச்சபடி செய்ய நீ நினைக்கிறாய். அண்ணன், தம்பி இருந்தா இப்பிடியெல்லாம் செய்வியே?' என்று கசப்புடன்    கூறிவிட்டு தாமோதரம் வெளியேறினார்.

'யசோவுக்குக் கஸ்ரகாலம் என்றுதான் சொல்லவேணும்.
கல்யாணமும் குழம்பி, ஒழுங்கான வீடுமின்றி, மனநிலையும் மோசமாகி, உதவிக்கு ஒரு உறவினர்கூட இல்லாமல், நோய்க்கு வைத்தியம் செய்யப் போக்குவரத்து வசதிகளுமற்று அனாதையாக நின்றாள்.

கண்ணனுக்கு தொலைபேசி எடுத்தும் அவனைச் சந்திக்க முடிய வில்லை. அவன் போக்கு விளங்காமல் தெரிந்தவர்கள் மூலம் கண்ணனை வரும்படி சொல்லிவிட்டும் பலனளிக்கவில்லை.

சிலநாட்கள் கழித்து, தாமோதரம் கண்ணனைச் சந்தித்துக் கதைத்து, விபரத்தைப் பக்குவமாகச் சொன்னபோது யசோ பதறிப் போனாள்.

எத்தனை நாளுக்கென்று அழுகையுடன் இருப்பது...? தனக்குத் தானே தைரியத்தை வரவழைக்க முயன்றாள். சோகம் முட்டிச் சோர்ந்து போகும் நேரமெல்லாம் மனம் தளராமலிருக்க, ஊரில் தன்னைவிட துன்பத்துக்குள் வாழும் மனிதர்களின் அவலங்களை நினைப்பாள்.

துன்பங்களைக் கண்டு துவண்டுவிட்டால் எழுந்து நிற்க முடியாது, துணிந்தவனுக்குத்தான் வாழ்க்கை.... எது வந்தாலும்    எதிர்த்து முகம் கொடுத்தால்தான் ஜெயிக்கமுடியும் என்று, மனந்தளரும்                                                               
வேளையெல்லாம் தனக்குத்தானே தைரியமூட்டியவளாய் வழமையாகச்       செய்ய வேண்டியவற்றைக் கவனித்துக்கொண்டு,
வைத்தியசாலைக்குப்போய் சிகிட்சையும் பெற்றுக்கொண்டு வந்தாள்.

சோசல் வீட்டில் பொதுத்தொலைபேசியில் யசோவுக்கு அழைப்பு
வந்திருப்பதை அங்கு வசிக்கும் ஒரு ஆபிரிக்க இளைஞன் வந்து சொல்ல, அவள் அவசரமாகத் தொலைபேசி இருக்கும் இடத்துக்கு விரைந்தாள்.

கண்ணனாகத்தான் இருக்குமென்ற மன அங்கலாய்ப்புடன், தொலைபேசியைக் கையிலெடுத்து,
'ஹலோ!' என்றாள்.

மறுமுனையில் நீலாஅன்ரி சுகம் விசாரித்துவிட்டு, நவராத்திரி விழாவையொட்டி அங்கு வாழும் தமிழ்மக்கள் பலரும் ஒன்றுகூடி நடாத்தும், 'வாணிவிழா' பற்றிக்கூறி, அவளையும் வரும்படி அழைக்க, அவளும் மறுக்காமல் சம்மதித்தாள்.

அவளை வெளிக்கிட்டு நிற்கும்படியும், தாம் வந்து கூட்டிப் போவதாயும் கூறினா நீலா.

தாமோதரம் வீட்டுக்கும், யசோ இருக்கும் இடத்துக்கும் சாதாரணமாக அரைமணி நேரம் காரில் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும்.

யசோ தன்னிடமிருந்த நல்ல சேலையொன்றைக் கட்டி, வெளிக்கிட்டு நிற்க, தாமோதரமும், மனைவியும் காரில் வந்து ஏற்றிக்கொண்டு விழா நடைபெறும் இடத்துக்குச் சென்றார்கள்.

விழா நடைபெறும் இடத்துக்குக் குறைந்தது ஒருமணிநேரம் கார் ஓடியாக வேணும். பல கதைகளையும் கதைத்தவாறு இருக்க, 
நேரம்போனது தெரியவில்லை. இடம் தாமோதரத்துக்கு தெரிந்திருந்ததால் தேடவேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை.

யசோவுக்கு எல்லாமே புதுமையாக நம்ப முடியாத விதத்தில்; அமைந்திருந்தது.

பூசகர் சிறப்பாகப் பூஜை நடாத்தி வைக்க, பெண்பிள்ளைகள் இருவர் தங்கள் இனிமையான குரலில்    சகலாகலாவல்லிமாலை இசைக்க, மிக அருமையாக அந்த நவராத்திரி வைபவம் நடைபெற்றது.

இசை, நடனம், பேச்சு, கவிதை என்று சிறுவர்களும், பெரியோர்களும் தங்கள் திறமைகளை வெளிக்கொணர்ந்து பார்ப்போரைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்திவிட, யசோ ஜேர்மனியில் இப்பிடி ஒரு தமிழ் மழையா...? என்று உணர்ச்சி துளிக்க உட்கார்ந்து இரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சின்னஞ்சிறுவர்களின் தமிழாற்றலைக் கண்டு அசந்து நின்ற அவள், இடைவேளைக்கு நீலாவிடம் விசாரித்தபோது, அம்மாணவர்கள் தமிழ்கற்று வருவது பற்றியும், இதற்காக ஜேர்மன்பூராகவும் கல்வியமைப்புகள் இயங்கி வருவதாயும் தெரிந்து கொண்டாள்.
தன்னைப்போன்ற பெண்கள் ஆசிரியர்களாக அங்கு சிறுவர்களுக்குக் கலைநிகழ்ச்சிகளைப் பயிற்றுவித்து வழங்கு வதையும் கண்டு களித்தவள், வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் தாமோதரத்துக்கும், நீலாவுக்கும் மனப்பூர்வமாக நன்றி சொன்னாள்.   


விடியலில் மலரும் பூக்கள் 
இக் கதையை வாசிக்கும்,  வாசக நேயர்களே உங்களுக்கு என் நன்றியுடன் கூடிய அன்பான வணக்கங்கள்

பகுதி - 2

'கூட்டுக்குள் சிக்கிய சுதந்திரப்பறவை' 




இதில் வரும் பாத்திரங்கள் - கண்ணன், யசோ, தாமோதரம், நீலா 

சோசல்றூமில் யசோவை விட்டுவிட்டு கண்ணன் உடனே கிளம்பிவிட்டான்.
உள்ளே வந்து அறை என்ன நிலைமையில்  இருக்கு..  சமைக்க, படுக்க வசதிகள் இருக்கா என்றுகூடப் பார்க்காமல்  பாரம் குறைந்தது நிம்மதி என்றது போல, கூட்டிக்கொண்டு வந்து, தள்ளிவிட்டுப்  போவது மாதிரி கண்ணன் போய்விட்டான்;.

ஐப்பசிமாதம் என்றாலும் குளிர் கொஞ்சம்  அதிகமாகவே தன் வலிமையைக் காட்டியது. கீற்றர் வேலை செய்யவில்லை. உடுப்புக்களைக்கூடக் கழற்ற மனமில்லாமல் கட்டிலில் ஏறிப் போர்வையால்  முகம்வரை மூடிக் கொண்டு படுத்துக் கிடந்தாள்.
அண்ணன் இருந்திருந்தால் இப்படியொருநிலை வந்திராது என்று நினைக்க யசோவின் கண்கள் கண்ணீரைக் கொட்டின.

அடுத்து இயற்கைவளம் சூழ்ந்த ஈழம் அவள் மனதைத் தட்டியது. எப்போ இந்த நாட்டுப்பிரச்சனை தீரும்.... அகதிக் கோலத்தைக் கலைத்துவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடலாமென்ற ஆசை கனவாகக் கோலம் போட்டது!

அப்பா, அம்மா, தங்கச்சி, தம்பி.... எவ்வளவு சந்தோசமான உலகம் அது. வீட்டுக்கு முன்னால் மல்லிகைப் பந்தல்... அதன் நிழலில் கெந்தி விளையாடிய நாட்கள்தான் எவ்வளவு இனிமை....

யசோ தொலைபேசிக்கூட்டுக்கு நடந்து, கண்ணனின் தொலைபேசி எண்களை அழுத்தினாள்.

மறுமுனையில் 'ஹலோ' என்று குரல் வந்தது.

'நான் யசோ' என்றாள் வாடிய குரலில்.

'என்ன...?'

'ஏன் வரேல்லை?'

'இப்பதான் வேலையாலை வந்தனான். சாப்பிட்டுக் கொஞ்சநேரம் படுத்திட்டு இரவும் வேலைக்குப் போகவேணும். ஏதும் அவசரம் என்றால் தாமோதரமண்ணைக்கு எடும். நாளைக்கு வாறன்.'

'விடியக் கொஸ்பிற்றலுக்குப் போகவெல்லே வேணும்.'

'எனக்கு நேரமில்லை. தாமோதரமண்ணையைக் கேளும். அவர் கூட்டிக்கொண்டு போவர். நான் பின்னேரமா வாறன்.'

யசோவுக்கு அழுகைதான் வந்தது.

'ஹலோ...! என்ன! கதையுமன்.'

'ஒண்டுமில்லை' என்றாள் அழுகையின் நடுவே.

'ஏன் அழுகிறீர்?'

'நான் அழேல்லை..'  என்று யசோ சமாளிக்க, ரெலிபோன் காசு முடிவதற்குரிய ஒலி அடித்தது.

'காசு முடியுது.'

'சரி வை! நாளைக்கு வாறன்.' என்றான் கண்ணன்.

தொலைபேசி 'கூ' என்று தொடர்பு முடிந்தது.

கொஞ்சநேரம் யோசித்துக்கொண்டு நின்றவளுக்கு, தன்னிலைமையை யாருடனாவது கதைக்கவேணும் போல அவள் மனம் துடித்தது. தாமோதரமண்ணை வீட்டுக்கு எடுத்து அவரோடும், நீலாஅன்ரியோடும் கதைத்தால் சற்று மனம் ஆறும்
என்று நினைத்தவளாய் மீண்டும் தொலைபேசியை எடுத்து, எண்களை அழுத்தினாள்.

'ஹலோ!' என்று மறுமுனையில் நீலாஅன்ரியின் குரல் இதமாக ஒலித்தது.

'யசோ கதைக்கிறன்....'

'என்ன யசோ சுகமாக இருக்கிறீங்களே...?ஆக்களைக் காணக் கிடைக்கேல்லை..... நவராத்திரிவிரதம் எல்லாம் எப்பிடி? பலகாரம் செய்தனியோ...?' என்று நீலாஅன்ரி கலகலப்பாகக் கேள்விகளை இரயில்பெட்டி போலக்  கொழுவிக்கொண்டே போக, 

'அன்ரி..!' என்று நா தழுதழுக்கக் குறுக்ட்டாள் யசோ.

'என்னடி யசோ...?' என்று செல்லமாகக் கேட்ட நீலா, மறுமுனையில் யசோ விக்கிவிக்கி அழுவதைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்ட வளாய்,
'யசோ...! யசோ....!' என்று கலக்கத்துடன் அழைத்தவள், குளியலறையில் நின்ற தாமோதரனை
'இஞ்சையப்பா..... ஓடி வாங்கோ!' என்று அழைக்க அவரும் ஓடி வர, தொலைபேசியை கொடுத்து,
'யசோ அழுகிறாள்... என்னண்டு கேளுங்கோ!' என்று பதறினாள்.

'தங்கச்சி...! என்ன பிள்ளை... ஏதும் பிரச்சனையே...?' என்று கூடப் பிறந்த அண்ணனைவிட இரக்கம் மிகுந்த அணைப்புடன் கேட்டார்.

'நான் இப்ப சோசல் வீட்டிலை இருக்கிறன்.....'

'எங்கை சோசல் வீட்டிலையோ....!? அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார் தாமோதரன்.

'அங்கை வீட்டுக்காரர் பிரச்சனையென்று  என்னை இஞ்சை விட்டிருகிறார்.'

'நல்ல கதையாக் கிடக்கு! வாறமாதம் கலியாணம் நடக்கப்போகுது, அதென்னண்டு அவன் உன்னைத் தனியா விடுவான்?'

'வீடு மாறுமட்டும் இருக்கட்டாம், வீட்டுக்காரர் பிரச்சனை குடுப்பார்     என்று  இவர் பயப்பிடுகிறார். அதோடை அண்ணை.... நான் ஆஸ்பத்திரியிலை இருந்தனான். எனக்குச் சுகமில்லை.....'

'என்னப்பா நீங்கள்....! ஒரு ரெலிபோன் எடுத்துச் சொல்லக் கூடாதே....? அந்தரம்...அவசரத்துக்கு உதவாமல்  சிநேகிதம் எண்டு என்ன பேருக்கே நாங்கள் இருக்கிறம்...?' என்று கோபம் குரலில் தொனிக்கக் கூறியவர்,
'நாங்கள் கொஞ்சநேரத்திலை வாறம்..... அந்த பழைய சோசல்வீடு தானே...?'

'ஓ! நீங்கள் அண்ணையோடு வந்தனீங்கள் அந்த வீடுதான்.'

'சரி... நாங்கள் வாறம்.' என்று சொல்லி    தொலைபேசியை வைத்தார்.

தாமோதரன் அந்த நகரத்தில் வசிக்கும் பழைய தமிழாக்களில் ஒருவர். எல்லோருடனும் சகசமாகப் பழகும் நல்லமனம் படைத்தவர். அவர் மனைவி நீலாவும் அவரின் குணத்துக்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருந்தாள். இருவரும் பலசரக்குக் கடை ஒன்று நடாத்தி வந்தார்கள்.

சொன்னபடி சிறிது நேரத்தில் தாமோதரனும், நீலாவும் வந்து யசோவைப் பார்த்தார்கள். அவள் நிலையைக் காண அவர்களுக்கு கவலை பீறிட்டுப் பாய்ந்தது. மெலிந்து மிகவும் வாடிய நிலையில், பலரக வெளிநாட்டவருடன் அந்தக் கட்டிடத்தின் ஒரு அறையில், தனிமையில், குளிரில் வாடிக்கொண்டிருந்த யசோவை அணைத்து நீலா கண்ணீர் வடித்தாள். அவர்கள் அன்பு அவளுக்கும் பெரும் ஆறுதலளித்தது. தங்களுடன் வந்திருக்கும்படி அவர்கள் வலிந்து அழைத்தும், அவள் அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை.

மறுநாள், தாமோதரமும், நீலாவும் அவளை வைத்தியசாலைக்குச் கூட்டிச்சென்று சிகிட்சை முடியும்வரை ஐந்துமணி நேரத்துக்கு மேல் அங்கே நின்று, யசோவை வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்து விட்டபின் கண்ணனிடம் தாமோதரம் போய், என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தார்.

'வீட்டுக்காரனோடை பிரச்சனையாப்போச்சு..... அவவுக்கு பதிவு அங்கைதான், கொஞ்சநாளைக்கு அங்கை இருக்கட்டும்.' என்றான்.

'இண்டைக்கு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோகக்கூட நேரமில்லை எண்டிட்டியாம்... என்னடாப்பா...! அந்தப்பிள்ளைக்கு    உன்னை விட்டா வேறை ஆர் இருக்கினம்? தமையன் உன்னை நம்பித்தானே அவளை உன்னோடை விட்டிட்டுப் போனவன்.'

'அது சரி அண்ணை! ஆனா.... ' அவன் வசனத்தை முடிக்காமல் இழுத்தான்.

'சொல்லு...சொல்லு ஏன் மறைக்கிறாய்?' என்று தாமோதரம் அவசரப்படுத்தினார்.

'அவவுக்கு கிட்னி  (சிறுநீரகங்கள்) ரெண்டும் ஒழுங்காக இயங்கேல்லையாம் ......'

'தெரியும், யசோ சொன்னவள். பாவம் இந்த வயதிலை இப்பிடி ஒரு வருத்தம்..... வேறை கிடனி மாத்தலாமெண்டு டொக்டர் சொல்லியிருக்கிறாராம்.'

'அது லேசான அலுவலில்லை, சிலபேர் ஐஞ்சாறு வருசங்களாக் கூட, பொருத்தமான கிட்னி கிடைக்காமல் காத்துக் கொண்டிருக்கினம்....'

'அதுசரி கண்ணன், வருத்தங்கள் மனிசருக்கு வாறது... மாறுறது..... எல்லாம் சகஜம்தானே! அதுகளைப் பெரிசுபடுத்தப் பாக்கிறாய்;.'

'அண்ணை! நான் டொக்டரிட்டை இதுபற்றி விசாரிச்சுப் பாத்தனான்,    விஞ்ஞானம் முன்னேறிய இந்தக்காலத்திலை இதெல்லாம் சாதாரண வருத்தம் என்றுதான் அவர் சொல்லுறார். கலியாணம் செய்யலாம், பிள்ளை பெறலாம் என்றுகூடச் சொல்லுறார், ஆனால்...?'

'சொல்லு.... மனதுக்கை ஒண்டையும் வைச்சிருக்காதை!

'கோவிக்காதேங்கோ...! இதிலை கன பிரச்சனை கிடக்கு!'

'என்ன பிரச்சனை...?'

'எனக்குக் கன இலட்சியங்கள் கிடக்கு, கலியாணத்தைப் பற்றி நான் இப்ப யோசிக்கேல்லை!'

'என்ன கதைக்கிறாய்? இலட்சியம் எண்டுறாய்.... கலியாணத்தைப் பற்றி யோசிக்கேல்லை எண்டுறாய்... உனக்கென்ன விசரே....? பொம்பிளை வேணுமெண்டு கூப்பிட்டு, கலியாணத்துக்கு நாளும் குறிச்சாச்சு, ஒண்டாகவும், இருந்திட்டீங்கள்;.... கதைக்கிறதை யோசித்துக் கதைக்க வேணும்.'

'என்ரை இலட்சியங்களை நான் அடையவேணுமெண்டால் இந்தக் கலியாணம் நடக்காது.' 
என்றான் கண்ணன், முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பியபடி.    

தொடரும் -3
 

விடியலில் மலரும் பூக்கள்  


பகுதி - 1
ஜேர்மன் மண்ணில் யசோ
இதில் வரும் பாத்திரங்கள் -   கண்ணன், யசோ

யசோவுக்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. கழுவிக்கிடந்த பாத்திரங்களைத் துடைத்து அலுமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு,  மத்தியானச் சமையல் செய்ய இருந்தவள், தஞ்சக்கேடாக இருக்க கோலுக்குள் சென்று சோபாவில் இருக்கலாமென்று நடக்க முற்பட, மயக்கம் வந்து விழுந்துவிட்டாள்.
எவ்வளவு நேரம் கழிந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை   அரைமயக்கத்தில் கண் விழித்ததும் முன்  வீட்டு ஜேர்மன்காரப்பெண்மணி  அனாவிடம் போய் வீட்டு மணியை அடித்தது, அவள் நினைவுக்கு வந்தது. தான் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதையும் முன்னால் கண்ணன்  சினம் நிறைந்த சிடுசிடுப்பு முகத்துடன் நிற்பதையும்  கண்டாள்.

'என்னப்பா நல்லாத்தானே இருந்தனீர் !'

'தலை சுத்தி மயங்கி விழுந்திட்டன்....... முழிச்சு அனாவுக்குச் சொன்னது தான் தெரியும்.. பிறகு என்ன நடந்ததெண்டு தெரியாது.......'

'உமக்கு விசர்! விரதம்கிரதம் எண்டு இருந்திருப்பீர்... எடுத்ததுக்கெல்லாம் 
டொக்டரிட்டைப் போறதேயப்பா? அவள் ஜேர்மன்காரி ஏதோ சீரியஸ் எண்டு  நினைச்சு ரெலிபோன் எடுத்து....  பாரும் இப்ப ஆஸ்பத்திரியிலை மறிச்சுப் போட்டாங்கள். இனி இவங்கள் தங்கடை உழைப்புக்காகத் தேவையில்லாத வைத்தியங்கள்  எல்லாம் செய்து இழுத்தடிப்பாங்கள்...'
யசோ பதில் சொல்ல முடியாமல் வாயடைத்தப் போனாள்.
'சும்மா எல்லாத்தையும் பெரிசு படுத்திறது, இனிப் பாரும் உமக்கு டொச்சும் விளங்காது, எடுத்ததுக்கெல்லாம் டொல்மேச்சர் வேணும்!' முணுமுணுத்தான்  கண்ணன்.
யசோவின் கண்கள் கலங்கின.
'பக்றியிலும் லீவு எடுக்கமுடியாது.  ஓவற்றைம் வாற நேரத்திலை வேலைக்குப்போகாமல் நிக்கேலுமே? நான் வேலையாலை வந்து வாறன். நீர் சமாளியும்.'  என்று அவன் சொல்ல, நர்ஸ் உள்ளே வந்தாள்.  கண்ணனுக்கு வணக்கம்  சொல்லி, கை கொடுத்தபடி,
‚யசோவின் கணவனா' என்று ஜேர்மன் மொழியில் கேட்டாள்.
அவனது பதில் யசோவுக்கு முகத்தில் அறைந்தது போலிருந்தது. எனக்குத் தெரிந்த பெண் என்று அவன் ஜேர்மன்மொழியில் கூறியதை அவளால் ஜீரணிக்க  முடியவில்லை.
மனைவி என்று சொல்லாவிட்டாலும்  கலியாணம் செய்ய நாள் குறித்தாகிவிட்டது. அதைக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்தானே. இதுகூடச் சொல்லியா கொடுக்க  வேணும்...? என்று வேதனைப்பட்டாள்.
டொல்மேச்சர் ஒருவர் வேணும் என்று தாதி கேட்டதற்கு நாளைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு வருவதாகக் கண்ணன் கூறியது அவளுக்கு அரைகுறையாக விளங்கியது.
கண்ணன் வீட்டுக்குப் போய்விட்டான். அனாதை போல யசோ ஆஸ்பத்திரிக்கட்டிலில் படுத்திருந்தாள்.
கையில் ஊசி மூலம் மருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தது. தூக்கம் வரவில்லை.  துக்கம்தான் தொண்டையை அடைத்து நின்றது. அம்மா! என்று நெஞ்சு வெடிக்கக் கதறி அழ வேண்டும் போலிருந்தது.  அடக்கிக் கொண்டு கண்ணீரை மட்டும் கொட்டினாள்.
எவ்வளவு சந்தோசம்  ஜேர்மனிக்கு வரும்போது இருந்தது. அம்மா அப்பாவைப் பிரிந்து செல்கிறேன்; உறவுகளை விட்டு வெகுதூரம் போகிறேன். பிறந்து வளர்ந்த மண்ணைவிட்டு  பிறதேசம் பயணமாகிறேன் என்று மனதில் ஒரு தயக்கம் இருந்தாலும் ஒருநாள் திரும்பி வரலாம்தானே என்று சமாதானம் சொல்லக் கூடியதாக இருந்தது.

அண்ணா வீட்டுக்குத்தானே போகிறேன்; அங்கே அண்ணி, பிள்ளைகளுடன் சந்தோசமாக இருக்கலாம். கல்யாணம் நடந்தாலும்  என்ன பக்கத்திலேதானே  இருக்கப்போகிறோம் என்ற துணிவுடன் வந்த அவளுக்கு, ஜேர்மனியில்  அடியெடுத்து வைத்த சில நாட்களில்    எல்லாம் தலைகீழாக இருப்பதைக்  கண்டாள்.
வெளிநாடுதானே... அண்ணா குடும்பம்  அந்த மாதிரி... வீடு வசதி என்று இருப்பார்கள்,  தனக்கு நிழலாகத் துணை செய்வார்கள் என்று அவள் நெஞ்சிலிருந்த  கற்பனைகள்,  அண்ணா குடும்பம் இருக்க விசா  இல்லாமல் தட்டுத்  தடுமாறுவது கண்டு,   கலைந்து காற்றோடு போக அண்ணாவுக்கு இரங்கும்   நிலைக்கு அவள் இறங்கி வந்தாள்.

திருமணத்தின் பின்   கணவருடன் சேர்ந்து வாழ்வது என்ற பண்பாட்டை,  வேறு வழியின்றி சற்று விட்டுக் கொடுத்து, நிச்சயம் செய்த கண்ணன்  வீட்டில்  தான்  இருக்க ஒப்புக்கொண்டாள். ஏற்கனவே அண்ணன் வரதராஜன் குடும்பமாக  கனடா போவதற்குச் செய்த ஒழுங்கைக் குழப்ப அவள் மனம்  இடந்தரவில்லை.
பாவம் அண்ணை, அண்ணி, பிள்ளைகள் ... விசா முடியும்வேளை... பலதடவைகள் மூன்றுமாதம், ஒருமாதம் என்று கொடுத்து இப்போ மறுக்கும் நிலையும்,  பிடித்தனுப்பும் நிலைமைகளும் இருப்பதை அறிந்த அவள்,
'என்னைப்பற்றி யோசிக்காதேங்கோ!  அவருடன் நான் இருக்கிறன். நீலா அன்ரி எல்லாம் இருக்கிறா தானே போட்டுவாங்கோ.' என்று அவர்கள்  தயக்கத்தைப்போக்கிப் பயணம் அனுப்பி வைத்தாள்.

போகப்போகத் தனிமை மேலும் விரிந்தது. கண்ணனுக்கு ஆட்களுடன் பழகுவது பிடிக்காது.  நண்பர்களே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். வேலை தான்  அவனுக்கெல்லாம். கதை கேட்டாலும் ஏதோ யோசித்தபடி ஒருசொல்லில் பதில் சொல்வான். தான் ஒருத்தி வீட்டுக்குள் இருப்பதைப்பற்றி ஒரு  நினைப்புக்கூட இல்லாமலிருப்பது  போலிருக்கும்.
சாப்பாடு, படுக்கை, வேலை....  எப்பாலும் வீடியோவில் தமிழ்ப்படங்கள் .... அவன் பொழுது போய்விடும். ஆனால் யசோ என்ன செய்வாள்......? உணர்வுகளைக்  கட்டிப்போட்டுவிட்டு வீட்டு வேலைகளைச் செய்து கொண்டு ஊமையாக இருந்தாள்.

கடைகள் பார்க்கலாம்,  ஓய்வு நேரங்களில் கிட்ட இருக்கும் பார்க்குக்குப் போகலாம்,  நீலா அன்ரிவீட்டுக்குப் போய்வரலாமென்று யசோவின்  மனம் துடிக்கும்.  கண்ணனுக்கு ஒன்றுக்கும் மனம் வராது. அவள் கேட்டால்  சிலசமயம் வாய்விட்டு   சினம் தெறிக்கச் சீறியெழுவான். யசோ மௌனமாகிவிடுவாள்.

வாழ்க்கையென்றால் பலமாதிரியும் இருக்கும், எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டுமென்று தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டாள்.
சிலநாட்களாக ஒரே தலையிடி  தண்ணீர் விடாய், உடம்பும் சோர்வாக  இருந்தது.டாக்டரிடம் போவோம் என்று கண்ணனிடம் கேட்க, அவன்  நளினமாகச் சிரித்துக்கொண்டு கிண்டல் செய்தான்.

 'எடுத்ததுக்கும் டொக்டரிட்டைப் போறதே? படுத்திட்டு எழும்பும், எல்லாம் மாறிப் போயிடும்.'   என்று சொல்லிவிட்டான்.
 யசோ எல்லாவற்றையும் எண்ணிக் கண்ணீர்விட்டபடி, தன்னை அறியாமலே தூங்கிவிட்டாள்
மறுநாள் கண்ணன் தனக்குத் தெரிந்த, குலம்  என்ற மொழிபெயர்ப்பாளருடன்  வந்திருந்தான்.

டாக்டர் அவள் நோய்க்கான காரணங்களையும், மேற்கொண்டு என்ன செய்யவேண்டுமென்ற குறிப்புக்களையும் கூற, குலம்  யசோவுக்கும் கண்ணனுக்கும் தமிழில் மொழி பெயர்த்தான்.
யசோவின் சிறுநீரகங்கள் சரியாக இயங்கவில்லை, புதிய சிறுநீரகம் பொருத்தப்பட வேண்டும். அதுவரை அவளுடைய இரத்தம்  செயற்கை முறையில் சுத்திகரிக்கப்படவேண்டும். வாரத்தில் மூன்று முறையாவது இந்தச் சிகிட்சை செய்தாக வேண்டும்  என்று டாக்டர் தெரிவித்து  அவளை வீட்டுக்குச் செல்ல அனுமதித்தார். வைத்தியசாலைக்கு சிகிட்சைக்காக வந்து போகவேண்டிய திகதி அட்டவணையை தாதி குறித்துக் கொடுத்தாள்.
வீட்டுக்கு வந்து சிலநாட்கள் ஆகிவிட்டன. ஒருநாள் யசோவிடம் கண்ணன்
'நீர் கொஞ்சநாளைக்கு பழைய றூமிலை போயிரும். இங்கை வீட்டுக்காரனோடை பிரச்சனையாகக் கிடக்கு!' என்றான்.
அவள் அதிர்ச்சியில் மூச்சடைத்து நின்றாள்.

 'கொஞ்சநாளைக்குத்தானே, நான் அடிக்கடிவருவன்!'

'அங்கை சோசல் வீட்டிலை, யூக்கோஸ்லாவியாச் சனங்கள்,  அங்கோலாப்பெடியள், என்னண்டு நான் தனியப் போறது...?' அழாக்குறையாக நா தழுதழுக்கக் கேட்டாள். கண்கள் கலங்கிக் கண்ணீர் முட்டியது.

'வேறை என்ன செய்யிறது? புதுவீடு எடுக்கும்வரை அங்கை இரும்!'

'என்ன நீங்கள்?'
கெஞ்சும் குரலில் வார்த்தைகள் தடக்க,
'அங்கை பாத்றூம் பிரச்சனையெல்லே...? வருத்தம் எண்டதாலை அடிக்கடி போகவேணும். பொது பாத்றூம் மாறிமாறி ஆராவது போய்க் கொண்டிருப்பினம். அதோட ரெலிபோனும் இல்லை,
சிறுநீரகம் மாற்றுறதுக்கு கிடைச்சதும் டொக்டர் ரெலிபோன் எடுப்பார், உடனே போகவேணுமெல்லே!'

'இங்கை எடுக்கட்டன்,  நான் உம்மை வந்து கூட்டிக் கொண்டு போறன்.'

'நீங்கள் வேலைக்குப் போனால்...?'

'திருப்பிக் கதைச்சுக்கொண்டுநிக்கிறீர்...!' அதட்டினான் கண்ணன்.

'இஞ்சை இருக்கேலாது தெரியுமோ...? போய் அங்கை கொஞ்சநாளைக்குச் சமாளியும்!'

இதில் வரும் பாத்திரங்கள் -   கண்ணன், யசோ



துக்கம் அலையாக நெஞ்சுக்குள் இடிக்க நாவடைத்துப் போய் நின்றாள் யசோ

'வீட்டுக்காரன்  வரப்போறான்,  அதுக்குள்ளை உடுப்புகளை எடும்! போவம்!'

'இண்டைக்கோ...! குளிக்கேல்லை நவராத்திரி விரதம்... சமைக்கேல்லை!  வடை சுடுகிறதுக்கு  உழுந்து நனையப்  போட்டனான். சுண்டல்,  அவல் எல்லாம் செய்யலாமெண்டு நினைச்சனான்.!'

'உதுகளைக் கொண்டு போய்க் குப்பைக்கை போடும். ஜேர்மன்காரனுக்கு விரதம் எண்டா விளங்குமே....? வாரும், குளிக்கிற எண்டாக் குளிச்சிட்டு வெளிக்கிடும்.' ஒரே பிடியில் நின்றான் கண்ணன்.

வேறுவழியில்லாமல் யசோ குளித்து விட்டு தன் சூட்கேசுக்குள்  உடுப்புகளையும்   வைத்துக்கொண்டு          அவனோடு வெளிக்கிட்டாள்.

தொடரும்.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 தொடர்கதை  1

பண்ணாகம்.கொம் வழங்கும்
பிரபல கதை ஆசிரியர் வண்ணத்துப்பூச்சி  காசி அவர்கள் எழுதிய
``வாழ நினைத்தால் வாழலாம்``கதை தொடராக பண்ணாகம் இணையத்தில் 1.12.2018 இருந்து வலம்வருகிறது  வாசிக்கதவறாதீர்கள். 

அறிமுகம்       

திரு .காசி.வி.நாகலிங்கம் அவர்கள்  


இவர் யாழ் -பொன்னாலையைப் பிறப்பிடமாக கொண்டவர்.  தனது ஆரம்பக்கல்வியை பொன்னாலை வரதராசப்பெருமாள் வித்தியாசாலையிலும்   உயர்கல்வியை யாழ்-சுழிபுரம் விக்ரோறியாக் கல்லூரியிலும் கற்றிருந்தார். அதன்பின்   சங்கானை -ப.நோ.கூட்டுறவுச்சங்க தலைமை அலுவலகத்ததில் பணியாற்றினார். அதேசமயம்  மாணவர்களின் நன்மைகருதி  -ரியூட்டறி அமைத்து, பல திறமை மிக்க ஆசிரியர்களை நியமித்துக்  கல்வி கற்பித்ததுடன் தானும் கற்பித்து வந்தார்.பின் நாட்டுச் சூழ்நிலைகாரணமாக 1979ம் ஆண்டு யேர்மனிக்கு வந்தார்.                        எழுத்துத்துறையில் ஆர்வம் கொண்ட இவர் 1988 இல் யேர்மனியில் ,,வண்ணத்துப்பூச்சி,, என்னும் சஞ்சிகையை 2000ம் ஆண்டுவரை வெளியிட்டதுடன் படிப்போர் மனதைக் கவரும் பல  நாவல்களும் எழுதியுள்ளார். யேர்மனியின் கோக்சவர்லாண்ட் பிரதேசத்தில் தனது வெளியீட்டகம்  மூலம் 1991 இல் வாணிவிழாவைத் தொடங்கி, பின்னர் அந்த நகரமக்கள் விழாவாக இன்றுவரை ஆண்டு தோறும் நடாத்தி வருகின்றார். இதில் தமிழ்ச்சிறார்களின் இந்து சமய அறிவை வளர்க்கும் நோக்குடன் வினாவிடைகள் தொகுத்து வழங்கி, பரீட்சைகளும் திறம்பட நாடாத்திவருகிறார்.  அத்துடன் யேர்மனி தமிழ்ப்பாடசாலையில் 2000ம் ஆண்டுமுதல் 2011 ஆண்டுவரை தமிழாசிரியராகவும் பணிபுரிந்தார்.


அறிமுகத் தகவல் 

``ஊடகவித்தகர்``  திரு.இக.கிருட்ணமூர்த்தி 

பண்ணாகம் இணைய பிரதம ஆசிரியர்

 \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
அன்பின் வாசக நேயர்களே!

நான் 2000 ஆண்டு காலகட்டத்தில் எழுதிய கதைகளை வாசித்தபோது அவற்றை மீண்டும் வாசகர்கள் பார்வைக்கு வைக்கவேண்டும் என்று ஆசை எழுந்தது. எனது இக்காலகட்டத்துக்குரிய பார்வையில் காலமாற்றங்களுக்கு இசையச் சிறுசிறு மாற்றங்களுடன் இக் கதைகளை வெளியிட விரும்பினேன். இதற்குக் கையெழுத்துப் பிரதிகளிலும் கணணி எழுத்துக்களிலும் அன்று எழுதியவற்றை தற்போதைய நவீன முறைகளுக்கு ஏற்றதாகப் புதிதாக மீண்டும் எழுதவேண்டும். இது இலகுவான விடயம் அல்ல எனினும் வாசகர்கள் பலரை மகிழ்சியூட்ட வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் இம் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளேன். இதனை பண்ணாகம் வெப்சைற்றில் பிரசுரிக்க அதன் பொறுப்பாளர் திரு.இக.கிருஸ்ணமூர்த்தி அவர்கள் முன்வந்துள்ளார். அவர்களுக்கும், பண்ணாகம் வெப்சைற் வாசகர்களுக்கும், ஆதரவாளர்களுக்கும் எனது இதயபூர்வமன நன்றிகள்.    
2000 ஆம் ஆண்டு எழுதிய 'விடியலில் மலரும் பூக்கள்.' என்ற கதையை உங்கள் பார்வைக்கு வைக்கின்றேன். இதனை வாசிக்க முனையும் அன்பு வாசகர்களே, உங்களுக்கு என் வணக்கம்.
அன்புடன்
காசி. வி.நாகலிங்கம்  
01.03.2019 

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்   15.3.2019


இறுதிப் பகுதி 14                                                                                                                                                                                              

முயற்சியுடையார் இகழ்சியடையார்

                                                                    

அப்போ ரக்சி ஒன்று வந்து வீட்டுவாசலில் நின்றது.

சதா அதிலிருந்து இறங்கினான்.

ரக்சியைப் போகவிட்டு, திறப்புக்கோர்வையுடன் அவன் வருவது கண்டு, எல்லோர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி ஒளிவிட்டது.

'சொல்லிப்போட்டுப் போயிருக்கலாமே! நாங்கள் உங்களைக் காணாமல் என்ன ஏதென்று பயந்து விட்டோம்.' செல்லமாகக் குறைப்பட்டாள் தமிழினி.

'அண்ணை! இப்பிடி ஒருத்தன் அடிச்சிருக்கிறான், தம்பி என்று நான் பேருக்கு இருக்கிறன், யாரென்று தெரிந்தால் தும்பு தும்பாக்கிப் போடுவன்!' கணேசனின் வார்த்தைகளில் கோபம் தெறித்தது.

'ஒருத்தன் அடிக்கேல்லையடா தம்பி.... நாலுபேரடா... நான்

திருப்பி அடிக்கேல்லை, வேணுமென்று தான் அடி வாங்கினான்... என்னிடம் அடிவாங்கினவன்தான் இப்ப திருப்பி அடிச்சிருக்கிறான்... நானும் நண்பர்களும் ஆறு

மாதங்களுக்கு முன்பு இதேமாதிரி அவனைத் தெருவிலை உருட்டி 

உருட்டி அடிச்சனாங்கள், பதிலுக்குப் பதில் தந்திருக்கிறான். இதைப்

பெருப்பிக்க வேண்டாம் என்றுதான் நான் பொறுமையாக விட்டனான்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ சாதிக்க வேண்டியிருக்கு, எவ்வளவோ கடமைகள் இருக்கு, வேண்டாம்... இந்த வெட்டுக் குத்து!' என்றவன்,

மணிக்கூட்டைப் பார்த்துவிட்டு,

'நான் எட்டுமணிக்குக் கார்க்கொம்பனிக்குப் போகவேண்டும். 

முதலாளி வருவார், போக வேண்டும்'  என்றான்.

சுகந்தி தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். சதா அவசரமாகத் தேநீரை அருந்திவிட்டு,  கணேசனை அழைத்துக் கொண்டு கார்க்கொம்பனிக்குச் சென்றான்.

கார்க்கொம்பனி பிரதானவீதியில் அமைந்திருந்தது. திடீரென்று

விற்கும் முடிவுக்கு வந்ததால், வேறு முதலாளிகள் கேட்டு வாங்கும்

சங்கடநிலை இல்லாமல், காதும் காதும் வைத்தாற்போல் இலகுவாக சதாவுக்குச்

சொந்தமாகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

திறப்புக்கோர்வையிலிருந்த திறப்புகளைத் தெரிந்து, கதவுகளைத் திறந்து அண்ணனும் தம்பியும் உள்ளே சென்று அவதானித்தார்கள்;.

வசதிக்கேற்ப முக்கியமாகத் திருத்த வேண்டிய சிலவற்றைத்

திருத்தி, அழகுபடுத்திவிட்டு தொழிற்சாலையைத் திறந்து வேலைகளை

ஆரம்பிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தனர்.

அப்போ முதலாளியும் தனது சிற்றுந்திலிருந்து இறங்கி உள்ளே வந்தார்.

முதலாளிக்கு சதா வணக்கம் கூறிக் கைகொடுத்தான்.  தம்பியையும்

அறிமுகப்படுத்தினான். அவனும் கைகொடுத்து மகிழ்ச்சியைத்

தெரிவித்துக்கொண்டு, வக்கீலிடம் போகப் புறப்பட்டனர்.

முன்னால் முதலாளி செல்ல, பின்னால் கணேசனும் சதாவும் தங்கள் வானிலே போனார்கள்.   அங்கே நவம், சுகந்தி, தமிழினி மூவரும் காத்துக்கொண்டு நின்றனர்.

முதலாளி, முதலிலேயே எழுத்துப்பதிவுகளுக்குரிய ஆயத்தங்களைச்

செய்வதற்கு வக்கீலிடம் அறிவித்திருந்தபடியால், அவர் அதற்குத் தயாராக இருந்தார்.

கையொப்பங்கள் வைக்கப்பட்டன.

பணம் வங்கியிலிருந்து முதலாளியின் வங்கிக்கணக்குக்கு மாற்றுவதற்கு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டது.

இன்று சதா கார்க்கொம்பனியுடன்கூடிய ஒரு வீட்டுக்கு அதிபதி.

இயங்காத கொம்பனிதான், என்றாலும் அது இயங்கப்போகிறது. எப்படி....?

வங்கி, முதலாளியின் கடனை அடைப்பதற்குரிய பணத்தை, சதாவுக்குக் கடன் கொடுக்க

முன் வந்தது. தொழில் செய்வதற்கு முதலீடு கொடுக்க மறுத்துவிட்டது.

கணேசன் முதலீடு எவ்வளவோ, அவ்வளவையும் தான் தருவதாகச் சொன்னான்.

நவம் இரண்டு கட்டு, காசு சதாவுக்குக் கொடுத்தான்.

'இது என்ன...?' சதா வாங்க மறுத்தான்.

'ஐம்பது உங்கடை தம்பி ஏற்கனவே உங்களிடம் கொடுக்கும்படி தந்தது, இது எங்களுடையது. இந்த ஒரு இலட்சத்தையும் வங்கியிலே

போடுங்கோ! தொழில் தொடங்குவதற்குப் போதியளவு கடன் வழங்குவார்கள்!'

'நான் இருக்கிறேன் அண்ணை! இனிமேல் ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதை!' என்றான் தம்பி.

'மச்சான்;! நாங்களும் கூடவே இருக்கிறம், யோசிக்காதேங்கோ!' என்றான் நவம்.

மாமா! கொம்பியூட்டர் வேலை என்னவென்றாலும் நான் செய்து  தருவேன்.' தமிழினி உறுதி கூறினாள்.


சதா சாவிக்கொத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றான். நமக்கு உதவ நாலு பேர் இருக்கிறார்கள் என்று அறியும்போது, எங்கள் பலம் நூறுமடங்காக விரிகிறது என்ற உண்மையைச் சதா உணர்ந்தான்.

'உறவும் நட்பும் நம்பிக்கையும் உள்ளவரை ஊர் அறிந்த செல்வந்தன் நீ. உன்னை யாரும் வெல்ல முடியாது!' என்று சதா தோளை நிமிர்த்தினான்.

இந்த உலகத்திலே வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு உயிரும் இருக்கின்ற ஒவ்வொரு பொருளும் உலகின் இயக்கத்துக்கு இன்றியமை யாதது. சதா இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரு கடமையும் இல்லை என அவன் நினைத்தான். அவன் கடமை என்ன என்பது இப்போதான் புரிந்தது.

பதிவுத்திருமணம் வேண்டியவர்களுடன் மிகவும் சிறப்பாக நடந்தேறியது. பூங்கோதையின் கண்சத்திரசிகிட்சைக்குப்பின் அம்மன்கோவிலில் தாலிகட்டும் மண்டபம் எடுத்துக் கொண்டாட்டமும் என்று சதா நவத்துக்கும் கணேசனுக்கும் கூறிக் கொண்டிருந்தான்.

சத்திரசிகிட்சை நடந்து, பூங்கோதை இழந்த பார்வையை மீண்டும் பெற்றாள். இது கடவுள் செயலே.

கடவுள் மிகவும் நல்லவர். அருள் புரிய விரைந்து வருவார். சோதனைக்காலம் என்றால் அவர் சிறிது தாமதிக்கலாம். ஆனால் நிச்சயம் வந்து காத்தருள்வார்.

'நீ நல்லதை நினைத்து, நல்லதைச் செய்து வாழும்போது உன் கண்களிற் கண்ணீர் வழிகிறது என்றால் அதற்கு நீ காரணமல்ல.'

'தொடக்கமும் முடிவும் வாழ்க்கையின் நியதி. ஒன்று நிச்சயம் என்றால் மற்றதும் நிச்சயம்தான்.'

'வாழ்வது சில நாட்கள்.... அன்புடனும் நட்புடனும் கை கோர்த்து, கை கொடுத்து ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்திடுவோம்!'

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.
                                                                               வாழ நினைத்தால் வாழலாம். வாழ்க!                                                                                                                    

இத்துடன் இக்கதை நிறைவடைகின்றது.                                                                                                
இதனை வெளியிட்டு உதவிய பண்ணாகம் இணையத்தளத்துக்கும் இதன் இயக்குனர், ஊடகவித்தகர் ,வாழ்நாள் சாதனையாளர்
 திரு இக,கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களுக்கும், இக்கதையை  வாசித்த வாசக நேயர்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்ளுகின்றேன்.                   
வணக்கம்
அன்புடன்
காசி



மகளீர்தின சிறப்புப் பகுதி  13  ....  08.3.2019

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  13                                                            

                                                                                    

கைக்கு வந்த திறப்புக் கோர்வை                                                


                                                                                






பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்                                                                

சதா                                                                                      

பூங்கோதை                                                                          

நவம் வீட்டார்                                                                            

கணேசன் சிவகாமி ஆகியோர்                                                              

முதலாளி       

                                                                                                

பொழுது விடிந்ததும் விடியாததுமாக வீட்டுமணி ஒலித்தது. 

சுகந்தி எழுந்து அரைத்தூக்கத்தில் கதவைத் திறந்தாள்.

சதாவின் தம்பி கணேசன் நின்றான்.

'வாங்கோ!' என்று வரவேற்றாள் சுகந்தி.

'சிவகாமியும் பிள்ளைகளும் வானுக்குள் இருக்கினம், அண்ணை

வீட்டிலை இல்லை, எங்கே போய்இருப்பாரென்று தெரியவில்லை! அதுதான்

உங்களிடம் கேட்கலாமென்று வந்தனான், நித்திரையைக் குழப்பிப் போட்டன், கோவிக்காதேங்கோ!'

'அதொன்றுமில்லை, நாங்கள் எழும்பத்தானே வேணும்... அண்ணை

இங்கைதான் படுத்திருந்தவர்... பொறுங்கோ எழுப்பி விடுகிறன்! 

அவையையும் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளுக்கு வாங்கோ!' என்று கூறிவிட்டு, 

சுகந்தி சதா படுத்திருந்த அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

சதாவின் படுக்கை வெறுமையாக இருந்தது, ஆள் அங்கில்லை. அதற்குள் நவமும் எழுந்து வந்தான்.

'சதாவைக் காணவில்லை என்றதும் வீடே விழித்துக் கொண்டது.

பூங்கோதை பதறித் துடித்தாள்.

அடிபட்ட காயங்கள் முழுதாகக் குணமாகவில்லை, எங்கே போயிருப்பார?

ஒருவேளை நோ தாங்கமுடியாமல், வைத்திய சாலைக்குப் போயிட்டாரோ? 

இல்லாட்டி விரக்தியில் மீண்டும் பியர் குடித்து எங்கேயாவது விழுந்து போய்.....!' அவள் மனம்

பயத்தில் பல்வேறு விதமாக எண்ணிக் கலங்கியது.

கணேசன் மனைவி, பிள்ளைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளே வந்தான். அவர்களுக்கும் விடயம் தெரிய வந்தது. முதல்நாள் சதாவுக்கு அடி விழுந்ததிலிருந்து முழுவிபரங்களையும் நவமும் சுகந்தியும் கூறினர்.

'என்ரை அண்ணையிலை தொட்டவனைச் சும்மா விடமாட்டன்!' கணேசன்

ஆத்திரம் உடலெங்கும் பரவக் கோபத்துடன் தன் வாகனத்தை நோக்கி ஓடினான்.

நவம் அவனைப் பிடித்துத் தடுத்துச் சமாதானம் கூறினான்.

'பொறுமையாக இருங்கோ!

'ஆத்திரக்காரனுக்குப் புத்தி மத்திமம்' என்று சொல்வார்கள். நாங்கள் இருக்கிறம்... யாரென்று

தேடிப் பிடித்து, பொலிஸிலே கொடுத்து, முறையான தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்போம், இப்போ அண்ணையைத் தேடுவம், வாரும் கணேசன்!' என்று நவம் கணேசனைக் கூட்டிக்கொண்டு சிற்றுந்தில் ஏறி, அதை இயக்கினான்.


தொடரும் 14 இறுதிப்பகுதி

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்

பகுதி - 12       3.3.2019

`அடிக்கு மேல் அடி`  
                                                                                 
 பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்                                                                  
  சதா                                                                                                             
 நவம் வீட்டார்கள்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          
      சதா, நவம் வீட்டுக்கு வந்து மிதியுந்தை நிறுத்தினான். அவன் வருகையால் நவம் வீட்டில் சந்தோசக்காற்று வீசியது. என்றும் போலப் பிரமாதமான வரவேற்பு. இனிமையான உபசாரம். எல்லாமே மிகுதியாகவே இருந்தது.

சொல்லப் போனால் இன்று சதா ஒன்றுமில்லாதவன்... அவனை ஒரு மனிதன் என்று மதிக்கவும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். இதுதான் மனிதனின் உயர்வான நாகரீகம் மிக்க பண்பாகும்.

அவன் கையிலே இப்ப தான் ஒரு திறப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. என்றாலும் அது திருமணத்துக்கு முதலே கிடைத்து, அவன் தன்மானத்தை நிலை நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. அவனைச் சொந்தக்காலில் நிமிர்ந்து நிற்க வைத்திருக்கிறது.

சதா முதலாளியைச் சந்தித்ததிலிருந்து முழு விபரங்களையும்; கூறி முடித்தான்.

நம்பமுடியாத ஒன்று! ஆச்சரியம் கொட்ட, அவனைப் பார்த்து வியப்புடன் நின்றார்கள்.

சந்தோசம் அங்கு கரைபுரண்டோடியது.

கடவுள் மனிதரைச் சோதிப்பார். அழஅழச் சோதிப்பார். தன்னை நம்பியவர்களை அவர் கைவிடமாட்டார். யாரோ ஒருவரின் உருவில் வந்து, இக்கட்டான கட்டத்தில் யாராலும் செய்ய முடியாத அரிய உதவிகளைச் செய்து காப்பாற்றுவார். அதுதான் கடவுளின் தனித்தன்மை.
சதா விடை பெற்றான்.

மறுநாள், அது சதாவுக்கென்றே விடியும் நாள். மறுவாழ்வு மலர்வது போன்று எல்லோரும்போல குடும்பம், வேலை, சமூகம் என்று வாழத் தொடங்கும் நாள்.... ஊரிலே வாழ்ந்தது போல கௌரவம் மிளிர, தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி ஆர்வமாக, ஆசையாக, மனநிறைவுடன் தொழில் தொடங்குவதற்கு அடியெடுத்து வைக்கும் நாள்....!

அவன் மனதில் புத்துணர்ச்சிகள் பிறக்க, பல்வேறு சிந்தனை களுடன் மிதியுந்திற் போய்க் கொண்டிருந்தான் சதா. அமைதியான நேரம். வாகனப்போக்குவரத்துக்; குறைவாக இருந்தவேளை....

சிற்றுந்து ஒன்று வந்து திடீர் பிறேக்குடன் நிற்க, அதிலிருந்து பாய்ந்து வந்த நால்வர், அவனைச் சலவைத்தொழிலாளி உடுப்புத் தோய்ப்பதுபோல, அடித்துத் துவைத்து, வீதியோரத்திற் போட்டு, அவன் மிதியுந்தையும்(சைக்கிள்) அடித்து, நெளித்துத் தூரத்தில் எறிந்துவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் மறைந்துவிட்டனர்.

சதா தட்டுத் தடுமாறி எழுந்தான். எல்லாம் ஒரு கண் மூடி விழிக்க முன் நடந்துவிட்டது. உடலெங்கும் இரத்தத் தழும்புகள். நடக்கமாட்டாமல் நடந்து, திறப்புக்கோர்வையைத் தேடினான். மிதியுந்து விழுந்து கிடந்த இடத்துக்குச் சென்று பார்த்தான். திறப்பைக் காணவில்லை. மிதியுந்து, பன்ஸர் நெரித்துச் சென்றது போல நசிந்து, உடைந்து, நெளிந்து கிடந்தது. அதற்கு மேல் அவனுக்குக் கண்கள் இருண்டுகொண்டு வந்தது மட்டும்தான் ஞாபகம்.....



சதா கண்களைத் திறந்தபோது நவமும் நீதனும் பக்கத்தில் நின்றனர். தான் படுத்திருப்பது வைத்தியசாலை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

நவம் என்ன நடந்தது? என்று விசாரித்தான்.

'காரிலே நான்கு பேர் வந்தாங்கள்.... இறங்கினதுதான் தெரியும். வாங்கு வாங்கென்று வாங்கிப்போட்டு, வந்த வேகத்திலேயே போயிட்டாங்கள். தமிழாக்கள்தான். யாரென்று தெரியாது!' சதா சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

'பூங்கோதை எல்லாரும் வந்து இவ்வுளவு நேரமும் நின்றுவிட்டு, இப்பதான் போகினம்!' கூறிய நவம்,
'திட்டம் போட்டுத்தான் செய்திருக்கிறாங்கள். வடிவாக யோசிச்சுப் பாருங்கோ! ஒருத்தனைக்கூட அடையாளம் காணவில்லையோ?' கோபமும் கவலையும் குரலிற் தொனிக்கக் கேட்டான்.

'இல்லை' என்ற அர்த்தத்திற் தலையாட்டிய சதா,
'திறப்பு!' என்று துடித்தெழுந்தான்.

'என்ன திறப்பு?' கேட்டான் நீதன்.

'கொம்பனித் திறப்புக் கோர்வை. கையிலை வைத்திருந்தனான். அந்த நாய் பிடுங்கி எறிஞ்சவன்!' கட்டிலை விட்டெழுந்து நின்றான் சதா.

'இப்ப என்ன செய்யப் போறீங்கள்? நாளைக்குப் பார்க்கலாம். படுங்கோ!'

'இல்லை மச்சான். முதலாளி நம்பித் தந்தது. தேடி எடுத்துத் தானாக வேணும். வேறை யாருடையாவது கையிற் பட்டால் போச்சு...!' அவன் வெளியே செல்லத் துடித்தான்.

'நாங்கள் போய்ப் பார்த்துக்கொண்டு வாறம். நீங்கள் இருங்கோ!'

'இல்லை. நானும் வாறன்!'

'இந்தக் காயங்களோடை வெளியிலை போக விடமாட்டினம். நீங்கள் பொறுமையாக இருங்கோ!'

'எனக்கு ஒன்றுமில்லை. நான் டொக்டரோடை கதைக்கிறன்.' என்று சதா அறையை விட்டு வெளியே சென்று, அங்கு கடமையிலிருந்த வைத்தியரிடம் தன் நிலைமையைக் கூறினான்.

வைத்தியர் அவன் மருத்துவக்கோர்வைகளைப் பார்த்தார். பாரதூரமாக ஏதும் இருக்கவில்லை. வெளிக்காயங்கள் மட்டும்தான். இரு நாட்கள் வைத்தியசாலையில் இருந்தால் நல்லது என்பது அவர் கருத்து.

சதாவின் விருப்பத்தின் பெயரில் வைத்தியசாலையிலிருந்து வீட்டுக்குப் போக அனுமதி கிடைத்தது.

நவத்தின் சிற்றுந்தில் அடி விழுந்த இடத்துக்கு விரைந்தார்கள்.

வீட்டுக்குச் சென்று ரோச் லைற் எடுத்து வந்து தேடுதல் நடந்தது. சுகந்தி, மயூரன், தமிழினி எல்லோரும் கூட வந்து தேடினார்கள்.... நீண்டநேரம் தேடினார்கள்.
அது சாலையின் ஓரம். நிறைய மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது. அந்த இருளில் இயன்றவரை தேடி, அலுத்து வீட்டுக்குத் திரும்பினர்.

அன்றிரவு நவம் வீட்டிலேயே சதா தங்கியிருந்தான். அவனை வீட்டுக்குப்போக அவர்கள் விடவில்லை. என்னதான் உறவோ  அவர்களுக்கு இப்படியொரு பாசம்.

தொடரும் 13

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  18.2.2019  பகுதி 11

நம்பிக்கை என்பது வாழ்க்கையின் உயிர் போன்றது


இதில் பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்
சதா
பூங்கோதை
நவம்
சதாவின் முதலாளி

நாளைக்கே கல்யாணப் பதிவுக் கந்தோருக்குச் சென்று, திருமணப் பதிவுக்குத் திகதி குறிப்பதென்று சதா முடிவு கூறினான்.

எல்லோருக்கும் அளவிடமுடியாத சந்தோசம். பூங்கோதை கனவா... நனவா... என்ற மகிழ்ச்சிப் பரபரப்பிற் தடுமாறினாள்.

'என்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை... வெறுவிலி... என்னை நம்பிப் பூங்கோதையைத் தருகிறீங்கள்...!' சதாவின் கண்கள் கலங்கின.

'கவலைப்படாதேங்கோ மச்சான்! பணம் வரும் போகும்... உங்கடை மனசுக்கு நீங்கள் நல்லாயிருப்பீங்கள். வேலையொன்று கிடைக்காமலா போகப்போகுது....? அதோடை இரும்பைத் தங்கமாக்க வல்ல மகாவீரன் நீங்கள்!' என்று நவம் விட்டுக் கொடுக்காமல் உயர்வுபடக் கூறினான்.

பதிவுத்திருமணத்துக்கு நாள் குறிக்கப்பட்டது. பூங்கோதையின் கண் மீண்டும்  சத்திரசிகிட்சை செய்து பார்வை வருவதற்கு வாய்ப்பிருக்கா? இருந்தால் அது பெரிய வரப்பிரசாதம் அல்லவா!

தங்கள் வீட்டிலே போதிய இடம் இருப்பதால் சதாவும் பூங்கோதையும் அங்கேயே இருக்கலாம் என்று நவமும் மனைவியும் அன்போடு கேட்டுக் கொண்டனர்.

திருமணம் செய்யும்போது வேலை தான் இல்லை, இருக்க ஒரு வீடாவது வேண்டாமா? பொம்பிளை வீட்டில் போய்த் தங்குவது அழகா? வேலை, வீடு, கையிலே காசு எல்லாம் வந்ததும்தான் திருமணம் என்று தீர்மானமாக இருந்திருந்தான். ஆனால் நாட்கள் போனதே தவிர, எந்தச் சாதகமான சூழ்நிலையும் வரவில்லை. நீந்தப் பழக வேண்டும் என்றால் தண்ணீருக்குள் குதித்துத்தானாக வேண்டும். வேறு வழியில்லை.

பூங்கோதையின் கண்... அது குணமாக வேண்டும். இதுக்காக எதுவும் செய்ய அவன் துணிந்துவிட்டான்.

எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்த பின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு.
என்ற வள்ளுவர் வாக்குக்கு இசைய, நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தாற் போதாது துணிவோடு செயற்படவேண்டும். செயல் இருந்தாற்றான் வெற்றியைக் காண முடியும்.

சதா காரியத்திற் கால் வைத்துவிட்டான். இடையில் நின்று தயங்குவது குற்றம் என்று அவன் மனம் கூற, எது வந்தாலும் வரட்டும் என்று அவன் முடிவு எடுத்துவிட்டான்.


நாளை மறுநாள் பதிவுத்திருமணம்.

தம்பி கணேசன், குடும்பத்துடன் விடிய வருவதாக அறிவித்து இருந்தான்.

எல்லா ஆயத்தங்களும் செய்தாகிவிட்டன. முதலாளிக்கு, ஒரு சம்பிரதாயத்துக்குத் திருமணம் பற்றிக்கூறி அவரையும் அழைத்தால் நல்லது என்று சதா நினைத்தான். இவ்வளவு காலமும் சம்பளம்  தந்தவர் அல்லவா?
'உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை!' என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

சதாவின் மிதியுந்து தொழிற்சாலை அலுவலக வாசலில் போய் நின்றது. முதலாளி உள்ளே இருக்க வேண்டும். கதவு மணியை அழுத்தினான். கதவு திறந்தது. உள்ளே சென்று, அவரைப் பார்த்து, விடயத்தைக் கூறினான்.

முதலாளி கைகுலுக்கி வாழ்த்தினார்.

சதா திருந்தி குடும்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வது கண்டு மனந்திறந்து பாராட்டினார்.

அன்றொருநாள் வரும்படி அழைத்துவிட்டு, மறந்து போய், தான் இலண்டன் போனதற்காக அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்.

'எவ்வளவு பெரிய மனிதர், கோடீஸ்வரர்... என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறாரே!' என்று அவர் உயர்ந்த உள்ளத்தை எண்ணி வியந்தான்.

'ஒன்றுமே இல்லை என்கிறாய்... அப்போ கல்யாணம் செய்து குடும்பமானால் இருக்க வீடில்லாமல், வருமானத்துக்குத் தொழிலில்லாமல் என்ன செய்யப் போகிறாய்?'
ஜேர்மன்மொழியிற் கேட்டார் முதலாளி.

'எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கைதான்!' என்ற சதா
'இவற்றைத் தேடிப் பெற்றபின்தான் திருமணம் என்ற நினைப்போடு இருந்தேன். ஆனால் பூங்கோதையின் கஸ்டங்களால் உடனே திருமணம் செய்ய வேண்டியுள்ளது' என்றான்.

'உனக்கு உதவி செய்ய எனக்கு நல்ல விருப்பம். நீ விரும்பினால் என்னுடைய தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யலாம்!'

முதலாளியின் வார்த்தைகள் அவனுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன. தன்னை வந்து சந்திக்கும்படி அழைப்பு விட்ட போதே அவன் மனதில் திரும்பவும் வேலை கிடைக்கலாம் என்ற ஒரு கற்பனை முளைத்திருந்தது. இப்போ முதலாளி தன் வாயாற் சொன்னதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் பிறந்தது.

'இன்னொரு விடயம்!' என்று முதலாளி அவனைப் பார்த்தார்.

இனிமேல் ஒழுங்காக இருக்கவேண்டும் என்று நிபந்தனை  விதிக்கப் போகிறார் போலும்.... என்று அவர் சொல்லப் போவதை அவதானித்தான்.

'என்ரை சகோதரனின் கார்க்கொம்பனி தீப்பிடித்தது உனக்குத் தெரியும்தானே.... அதுக்குப் பிறகு அது மூடியே இருக்கு! அதோடை  அவர் சுகயீனமுற்றதால் அதை இனி நடத்துவதற்கு அவரால் முடியாது. விற்பதற்குரிய பொறுப்பை என்னிடம் தந்துள்ளார்;. உனக்கு விருப்பமென்றால் சொல்லு!' என்று நிறுத்தினார்.

சதாவுக்குத் தன் காதுகளையே நம்பமுடியாமல் மகிழ்ச்சிப் பரபரப்பில் நின்றான். தன்னையறியாமலே 'விருப்பம்! நல்ல விருப்பம்!' என்று பதில் சொல்லிவிட்டான்.

அது ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை. மோட்டார்வாகனங்களின் ரயர் மாற்றும் வேலைகள், திருத்தும் வேலைகள், வாகனங்களின் உதிரிப்பாகங்கள் விற்கும் கடை, பாவித்த சிற்றுந்துகள் விற்பது போன்றவை அடங்கியது. அதனுடன் இணைந்தாற்போல ஒரு வீடும் இருந்தது.                  சிறியளவிற் தீப்பிடித்ததால் தொழிற்சாலையின்  ஒரு பகுதியில் திருத்தும் வேலைகள் செய்ய வேண்டும்.

இது அவனது நீண்டகாலக்கற்பனை, ஆனால் இதை வாங்கப் பணத்துக்கு எங்கே போவது...? அவனிடம் கைச்செலவுக்கே பணம் இல்லாமல் இருக்கிறது.

'முடவன் கொம்புத்தேனுக்கு ஆசைப்படலாமா?' ஆனால்  கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் 'எனக்கும் விருப்பந்தான்' என்று பதில் சொல்லிவிட்டான்.

முதலாளிக்கு அவன் நிலைமை நன்கு தெரியும். தெரிந்து  கொண்;டும் அவனிடம் கேட்பதால் அதற்கான வழி அவர் மனதுக்குள் இல்லாமலில்லை.

'உனக்கு வேண்டிய உதவிகளை நான் செய்வேன். பணம் வங்கியில் கடன் எடுக்கலாம். என்ன சொல்கிறாய்...?' என்றார்.

அவன் 'ஓம்' சொல்லிவிட்டான்.

'நாளை காலை எட்டு மணிக்கு அந்த வீட்டுக்கு வா! வக்கீலிடமும் வங்கிக்கும் போய்; ஆவன செய்யலாம்... வீடு. தொழிற்சாலை எல்லாத் திறப்புகளையும் இப்பவே தருகிறேன். நீ போய் எல்லாவற்றையும் பார்! பிடித்துக் கொண்டால் நாளைக்கே செய்யக்கூடிய முழு அலுவல்களும் செய்யலாம்!' என்றார்.

திறப்புக்கோர்வையுடன் சதா மிதியுந்திலேறி, நவம் வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.
'வெறுங்கை முழம் போடுமா?'

அவன் இருக்கும் வீட்டை நாளைக்கே விட வேண்டும். எழும்பச் சொல்லிய கடைசி நாள்!

நவமும் மனைவியும் தங்கள் வீட்டில் வந்து இருக்கலாமென்று முழுமனதுடன் அழைத்திருக்கிறார்கள்.

சதா.... இவன் எவ்வளவு ஆற்றல் படைத்தவன்! அடங்கி, ஒடுங்கி, ஒன்றும் இல்லாமல் கூனிக் குறுகி இன்னொருவரிடம்... அன்பானவர்கள்தான்.... என்றாலும்... திருமணமான அன்றே கடமைப்படுவதா?

ஊரிலே இருக்கும்போதே கார், மோட்டார்சைக்கிள், கராச்... என்று விலாசத்துடன் இருந்தவன். அவனுக்கென்று ஒரு தனிமதிப்பு எப்போதும் இருக்கும்.

பஞ்சி அலுப்பு என்றில்லாமல் யார் எப்போ மோட்டார் வாகனங்கள்  திருத்தவென்று வந்தாலும் அவர்கள் அவசரம் தெரிந்து, இராப்பகலாக வேலை செய்து, திருத்திக் கொடுப்பான்.

அவனின் திறமையை அறிந்து பல இடங்களில் இருந்தெல்லாம் வாகனங்கள் திருத்த வருவார்கள். அப்படி வந்த சந்திப்பில் கணேசனின் மனைவி சிவகாமியின் அக்கா சந்திரா தகப்பனுடன் சிற்றுந்து திருத்த வந்திருந்தாள்.

அது ஒரு சந்திப்பு, பார்வையிலே காதல் பிறந்தது. சிவகாமி நல்லவள்.... அவளைவிட நல்லவள் சந்திரா... மிக நல்லவள். அக்காவையும் தங்கையையும் அண்ணனும் தம்பியும் திருமணம் செய்வதென்று பெரியோர்களே நிச்சயம் செய்துவிட்டார்கள்.

மகிழ்ச்சி... பெருமகிழ்ச்சி!

ஒருநாள் சந்திரா கோவிலிலிருந்து தனியாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
இனந்தெரியாத காடையர்கள் அவளை வழி மறித்து, அநியாயம்... கொடுமையிலும் கொடுமை நடந்தது. துள்ளிவிளையாடி, ஓடியாடி மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த மான்குட்டியை இறைச்சிக்கடைக்காரன் அடித்து வீழ்த்தி, முறித்து, வெட்டி அதன் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிவிடுவது போலஇ சந்திரா என்ற அழகிய இளங்குருத்தின் கதை முடிந்தது.

கோரம்... கோரம்... இனப்போருக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன் இந்த அநியாயம்?

வேதனை தாங்க முடியாமல் உறவுகள் துடிதுடித்தன. சதா பைத்தியம் பிடித்தவன் போலானான். கராச்சை விற்றுவிட்டு, ஜேர்மனிக்கு வந்துவிட்டான்.

வெளிநாடு வந்து அவன் செய்த ஒரேயொரு நல்ல காரியம் கணேசனைப் பிரான்சுக்குக் கூப்பிட்டு விட்டது மட்டுந்தான்.

சந்திராவின் நினைவுகளும் அந்த ஜீரணிக்க முடியாத சோக நிகழ்வும் அவன் மனதில் அடங்கி, கொஞ்சங் கொஞ்சமாக ஒரு மூலைக்குட் போய் முடங்கிக் கொண்டாலும் அவனைப் பொறுத்தவரை நம்பிக்கையற்ற, உற்சாகமில்லாத, பொறுப்பற்ற விரக்தியான ஒரு வாழ்வு தொடர்ந்தது.

இனி ஒன்றும் வேண்டாம் என்ற முடிவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். இதன்போது குடி கொண்ட குடிப்பழக்கம்.... அதுவே வாழ்வின் முழு அம்சமும் என்றாகிவிட, அவன் வாழ்வு இருளிலே மூழ்கிக் கிடந்தது.
இப்போ அந்த இருளில் ஒரு வெளிச்சம் சிறு ஒளிக்கீற்றக முளை விடுகிறது.

திறப்புக்கோர்வையுடன் மிதியுந்திற் போகும் அவனுக்கு, ஊரில் கார்க்கராச்சின் திறப்புக்கோர்வையுடன் மோட்டார்சைக்கிளில் எடுப்பாகச் சென்ற நினைவுகள் வந்தன. அப்படி இருந்தவன், இப்படி இன்று இறங்கி, மற்றவரிடம் கையேந்தி நிற்கும் நிலைக்கு வீழ்ந்துவிட்டானே!

வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். இந்த நம்பிக்கை தான் வாழ்வில் ஒளி தருவது. வாழ்வை ஒளி மயமாக்குவது. புகழையும் உயர்வையும் மதிப்பையும் பெற்றுத் தருவது... இந்த நம்பிக்கை இல்லையென்றால் எல்லாமே போய்விடும்!

வாழ்க்கையிலே எத்தனையோ சோதனைகள் வரும். அடுத்தடுத்து தோல்விகள் வரும். இவற்றை முழுநம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும். எல்லாமே முடிந்துவிட்டது என்று மனம் சோர்ந்து நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது.

ஒருவனிடம் நம்பிக்கை இருக்குமட்டும் அவனை வீழ்த்தமுடியாது. விதி என்ன ஆட்டம் ஆடினாலும் மதியிலே உறுதியும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் நிமிர்ந்து நிற்கமுடியும். தோல்விகளைத் தகர்த்தி வெற்றியைப் படைக்க முடியும். வாழ்விலே வெற்றி படைப்பதென்பது இலேசான காரியமில்லைத்தான்.

'சாண் ஏற முழம் சறுக்குவதுமுண்டு.' வாழ்க்கை சீராக, ஒழுங்காக, நிம்மதியாக இருப்பது ஒரு சிலருக்கு மட்டுந்தான் வந்து அமையும். பலருக்கு அது போராட்டந்தான். அந்தப் பலரிலே ஒருவன் சதா.



                                                                                                                      
வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  12 .2.2019  பகுதி 10


ஏமாற்றத்துக்குமேல் ஏமாற்றம்                                                                                                                                
பங்கு கொள்ளும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                                  


சதா                                                                                                   
முதலாளி                                                                                                                                                                      
 பூங்கோதை                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  வீட்டுரிமையாளர் வீட்டிலில்லை. வாங்கவிருந்த வீட்டுக்குச் சதா அவரைத் தேடிச்சென்றான். பலர் அங்கு நின்று திருத்த வேலைகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். உரிமையாளரைத் தேடிக் கேட்டபோது, அவர் சொன்ன பதில் அவனைக் கொதிப்படைய வைத்தது.

எல்லாப்பிரச்சனைகளுக்கும் ஒரு தீர்வு இந்த வீடு என்று முழு நம்பிக்கையுடன் வந்த சதா, ஏமாந்து செய்வதறியாது குழம்பிப் போய் நின்றான்.

வீடு வேறு யாருக்கோ விலைப்பட்டுவிட்டது. எவ்வளவோ திட்டங்கள்... எண்ணற்ற கற்பனைகள்... எல்லாம் இதைக் கேட்டதும் தூளாகிவிட, 'இலவு காத்த கிளி' போல் நின்றான் சதா.

அப்போ, 'சதாமாமா!' என்ற அழைப்புக்கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

நீதன் பள்ளிக்கூடப்பையைத் தோளிற் கொழுவியபடி, மிதியுந்தில் வந்து நின்றான்.

'கனநாளாகக் காணேல்லை, ரெலிபோன் எடுத்துப் பார்த்தனான். சுகமாக இருக்கிறீங்களோ...? நீங்கள் என்ரை தெய்வம்! நீங்கள் தந்த நம்பிக்கையாலை, இப்ப நல்லாப் படிக்கிறன். பாலம் கட்டுவதற்குரிய விசேட படிப்புக்கும் பதிஞ்சிருக்கிறன்!' என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.

சதா அவனுக்குக் கை கொடுத்துப் பாராட்டினான்.


'நம்பிக்கை என்பது ஒரு மனிதனுக்குக் கட்டாயம் தேவை... இது வாழ்க்கைக்கு உயிர் போன்றது. நம்பிக்கையில்லாதவனால் சந்தோசமாக இருக்கவும் முடியாது. மற்றவர்களைச் சந்தோசப் படுத்தவும்; முடியாது. சபதம் எடுக்கவும் முடியாது. சாதித்து வெற்றியீட்டவும் முடியாது.... எவ்வளவு பெரிய தத்துவத்தை நீங்கள் எனக்கு அறிய வைத்திருக்கிறீங்கள்! நீங்கள் நல்லாய் இருப்பீங்கள் சதாமாமா!' என்று வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றான்.

அவன் உற்சாகமாக மிதியுந்தில் விரைந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றவனுக்கு, 'நம்பிக்கையில்லாதவனாற் சந்தோசமாக இருக்கவும் முடியாது, மற்றவர்களைச் சந்தோசப் படுத்தவும் முடியாது....' என்ற நீதனின் வார்த்தைகள் மாறி மாறி ஒலித்தன.

வீடு கை மாறியதாற் செய்வதறியாது, நம்பிக்கை உடைந்து போய் நின்றவனுக்கு, தனது வார்த்தையின் எதிரொலி போல வந்த நீதனின் வார்த்தைகள் அவனை மீண்டும் ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்குக் கொண்டு வந்தன.

'விழுந்தவன் படுத்துவிடக்கூடாது... நாய் வந்தாற் கடித்துவிடும். மாடு வந்தால் உழக்கிவிடும். புழுக்கள் தம் இரையாக்கிவிடும்... விழுந்த வேகத்தைவிடப் பன்மடங்கு வேகத்திற் பாய்ந்தெழ வேண்டும்.... ஒரு வீடுதானே போனாற் போகட்டும்!'

சதாவின் மிதியுந்து நகர்ந்தது. சிந்தனைகள் வலை போட்டுப் பின்னின. 'என்ன செய்யலாம்...?      வீடு மாறியே ஆகவேண்டும். இன்னும் ஐந்துநாட்கள் லீவு. அது முடிய வேலை இல்லை... வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்... வேலை செய்யும்போது அதன் அருமை விளங்கவில்லை. ஒழுங்காகப் போயிருந்தால் ஒருநாளும் நிற்பாட்டியிருக்க மாட்டாங்கள்... நானே என் தலையிலை மண்ணையள்ளிக் கொட்டின மாதிரி மடைவேலை பார்த்து, இப்ப தெருவிலே நிற்கிறேனே!' என்று தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டே சென்றான்.

வெய்யில் அகோரமாக எறித்தது. விடிந்து இவ்வளவு நேரத்துக்கும் ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை. மயக்கம் வருவது போலக் களைப்பாக இருந்தது. வழியிலிருந்த சாப்பாட்டுக்கடை ஒன்றில் வாங்கிச் சாப்பிடலாமென்று அங்கு செல்ல, அவன் நண்பன் முன்னால் இருந்த கடையொன்றிலிருந்து பியர் ரின்களுடன் வந்தான்.

சதாவைக் கண்டதும் அவனுக்குச் சேர்ந்து குடிக்கத் துணை கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது.

'என்னடா கனநாளாகக் காணேல்லை...? இந்தா எடு... அந்த வாங்கிலை போயிருந்து குடிப்பம்!' என்று பியர் ரின்னை நீட்டினான் நண்பன்.

'வேண்டாம் மச்சான்... எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு! பசியிலை தலை வேறை சுற்றுது...' மறுத்த சதா, தன் பிரச்சனைகளை அவனுக்கு விளங்கப்படுத்தினான்.

அவன் விடவில்லை.
'குடிச்சால் கவலை தீரும். நான் போய் நெப்போலியன் ஒன்று வாங்கிக்கொண்டு வாறன்!'

சதா அடியோடு மறுத்துவிட்டான்.

'அவசியம் போகவேணும், இன்னொரு நாளைக்குப் பார்ப்பம்!' அவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமலே, அவனிடமிருந்து தப்பி, மிதியுந்தை ஓட்டினான்.                                                                                        சிறிது தூரம் செல்ல, முதலாளியின் சிற்றுந்து(கார்) வீதியின் கரையோரத்தில் நின்றது. முதலாளி மோட்டரின் கதவைத் திறந்து, ஏதோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

சதா மிதியுந்தை(சைக்கிள்) நிறுத்தி, முதலாளிக்கு வணக்கம் சொன்னான். அவருக்கு அவனை நன்கு தெரியும். தொழிற்சாலையில் எந்த இயந்திரம் பழுது என்றாலும் ஏதோ செய்து, எப்பாடுபட்டாலும் இயக்கும் வல்லமை கொண்டவன்.

கைகொடுத்து விட்டு, என்ன பிரச்சனை என்று ஜேர்மனிய மொழியிற் கேட்டான்.

'மோட்டர் இயங்க மறுக்கிறது... காரணம் தெரியவில்லை' என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டே, நேரத்தைப் பார்த்தார்.

எங்கோ அவசரமாகப் போகவேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட சதா, அதைப் பார்த்து என்ன பிழை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு, ஐந்தே நிமிடத்தில் அதைச் சரிப்படுத்தியும் விட்டான்.

பையைத் திறந்து பணம் கொடுக்க முதலாளி முனைந்தார். சதா வாங்க மறுத்துவிட்டான்.

'இப்ப என்ன செய்கிறாய்?' என்று அவர் கேட்டார். அவன் பதில் சொன்னான்.

'எப்ப லீவு முடிகிறது?' என்று வினாவினார்.

'இன்னும் ஒரு கிழமை இருக்கிறது. அதற்குப் பிறகு என்ன செய்வது என்று தெரியாது. வேலையில்லை. வீடுமில்லை.'

சதா, தன் பிரச்சனைகளைச் சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

நேரத்தை மீண்டும் பார்த்த முதலாளி, தான் இப்ப அவசரமாகப் போகவேண்டும், பின்னேரம் நான்கு மணிக்கு அலுவலகத்துக்கு வரும்படி கூறிவிட்டு, தன் சிற்றுந்தை இயக்கினார். அது முழு மனதுடன் இயங்கியது கண்டு, சந்தோசத்துடன் அவனுக்குக் கை காட்டிவிட்டு விரைந்தார்.

சதா, நான்கு மணிக்கு முன்கூட்டியே சென்று, முதலாளி வரவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

நேரம் போய்க்கொண்டேயிருந்தது. முதலாளிக்குப் பல சோலிகள்.... முடித்துக் கொண்டு வர நேரமாகும்தானே... கட்டாயம் வருவார் என்ற நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தான்.

அலுவலகத்தில் வேலை முடிந்து, எல்லோரும் போய்விட்டார்கள். காவலாளி மட்டும் நின்றான். என்ன விடயம் என்று சதாவிடம் கேட்க, அவன் விடயத்தைச் சொன்னான்.

'முதலாளி கொஞ்சம் முன்பாகத்தான் இலண்டனுக்குப் போயிற்றார்... ஏதோ அவசர வேலையாம்... இரு நாட்கள் கழித்து வந்து பார்!' பதில் சொல்லி, அவனை வெளியே போகவிட்டு, வெளிக்கதவைப் பூட்டினான் காவலாளி.

நெஞ்சில் ஏமாற்றம் கௌவ, மிதியுந்திலேறி, வீட்டை நோக்கிச் செலுத்தினான். எவ்வளவோ நம்பிக்கையுடன், நான்கு மணி எப்போ வருமென்று காத்திருந்தால்..... முதலாளி இப்பிடிச் செய்திட்டாரே!'

மனதில் நம்பிக்கை வளர்வதும் நம்பிக்கையுடன் செயற்படுவதும் அவ்வளவு இலகுவான காரியமில்லை என்பதை உணர்ந்தான் சதா.

வார்த்தைகளால் சுலபமாக நம்பிக்கையோடு இருங்கோ என்று ஆறுதல் சொல்லலாமே தவிர, அப்படி நம்பிக்கையுடன் மனமுடையாமல் வாழ்வது, 'கல்லில் நார் உரிப்பது' போன்று மிகக் கடினமென்று அவன் மனம் வேதனைபடக் கூறியது.

சதா வீட்டுக்கு வந்த சிறிது நேரத்தில் பூங்கோதை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டாள்.

நாள் முழுக்கத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்ததாகக் குறைப்பட்டாள். சதா நடந்த விடயத்தை அவளுக்குக் கூறி, அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான்.

'முதலாளிக்குப் பணத்திமிர்! வேண்டுமென்று செய்தமாதிரிச் செய்திருக்கிறார். பின்னேரம் இலண்டன் போற விடயம் மத்தியானம் தெரியாமலிருக்குமே, சரி அதை விடுங்கோ! ஒருவரை நம்பி ஒருவரில்லை. கவலைப்படாதேங்கோ. நம்பிக்கை வெல்லும்!'  என்றாள்.

சதா மறுமுனையில் வாய்விட்டே சிரித்தான்.

'சைக்கிள் ஓடியோடி கால் தேய்ந்து போச்சு... பசி உயிரைக் கொல்லுது.... வெறும் நம்பிக்கையை மட்டும் வைச்சு ஒன்றும் செய்ய முடியாது!' என்று சோர்வுடன் கூறினான்.

'வீட்டுக்கு வாங்கோ!' என்று ஒரேபிடியாக பூங்கோதை கேட்க, மறுக்க முடியாமற் சம்மதித்தான்.

சதா வீட்டுக்கு வந்த சந்தோசத்தில் பூங்கோதையின் உள்ளம் துள்ளிக் குதித்தது. நீண்ட நாட்கள் அங்கு அவன் போகவில்லை. மாறிமாறிப் பிரச்சனைகள் வந்ததால், மனம் ஒரு நிலை இல்லாமல் குழம்பி, ஓரிடமும் போக மனமில்லாமல் இருந்தான்.

இன்று வீட்டில் இருந்தால் மண்டை வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அந்த நேரம்  பார்த்து, பூங்கோதையும் கேட்க, அவனுக்கும் அங்கு சென்றால் கொஞ்சம் நிம்மதியாயிருக்கும் என்று நினைத்தான்.

நவம் வீட்டில் என்றும் போல் சதாவுக்கு மிகுந்த வரவேற்பும் உபசாரமும் கிடைத்தது.