WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

 

     காசியின் கதைக்களம் 2

   தொடர்கதை -2   

விடியலில் மலரும் பூக்கள் 

பண்ணாகம் இணையப்பக்கத்தில் பதிவில் உள்ள

கதைப் பகுதிகள் 1,2,3,4,5,6

தொடரும்...

பண்ணாகம் கொம் வழங்கும்
பிரபல கதை ஆசிரியர் வண்ணத்துப்பூச்சி  காசி அவர்கள் எழுதிய
` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  ``கதை தொடராக பண்ணாகம் இணையத்தில் 1.5.2019 இருந்து வலம்வருகிறது  வாசிக்கதவறாதீர்கள். 

` விடியலில் மலரும் பூக்கள்  ``


பகுதி - 6              12.6.2019

 தங்கமான மனிதன்




பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
கோகுலன்  
யசோ

ஜானகி இதுபற்றி ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லையே...! மலைபோல இந்தக் கவலையை மறைத்து வைத்துக் கொண்டா எனக்குச் சமாதானம் சொல்லவந்தாள்    என்று நினைக்க யசோவின் கண்கள் ஈரமாகின.

 ஜானகி தொலைபேசி உரையாடலை முடித்துவிட்டு ஹோலுக்குள் வந்தவள்,

'நாளைக்கு வேலைக்குப் போகவேணும்....' என்றாள்.

யசோ அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல்,  ஜானகியின் கணவன் 'ராமின் படத்தைக்    கண்ணீர் சொட்டப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

'ஆறுமாதங்களாச்சு, வேலையாலை வரேக்கை கார் அக்ஸிடன்ற்....' மேலே  ஜானகிக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை, விம்மிவிம்மி எழுந்த அழுகையை வெடித்துக்கொட்டாமல், ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டு, அடக்கிக் கொண்டாள்.

'சோதனைகள் சிலபேரை அடித்துத் தும்புதும்பாக்கி விடுகின்றன.' என்றாள் யசோ தொண்டையடைக்க.

'மனிசவாழ்க்கை இவளவுதான், ஒவ்வொரு மனிசனும் தன் நேரம் வந்தாப் போகவேண்டியதுதான்.....'

கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, மேசையிலிருந்த தேநீர் குடித்த பாத்திரங்களை எடுத்து சமையலறைக்குக் கொண்டு போனாள். அவளுக்கு உதவ யசோ எழுந்து பின்னால் சென்றாள்.

'கடவுள் இப்படிச் சோதிக்கிறாரே! வெளிநாட்டிலை தனியா பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்குவது எவ்வளவு கஸ்டம்.... பிள்ளையளுக்காக எண்டாலும் நீங்கள் புதியவாழ்க்கை ஒண்டை அமைக்க வேணும்!' மனதில் பட்டதை அப்படியே சொல்லிவிட்டாள் யசோ.

 ஜானகி திரும்பி அவள் கூற்றை நிராகரிக்கும் பார்வையுடன்,

'நாங்கள் எட்டுவருசங்கள் வாழ்ந்தாலும், எண்பது வருச வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்கிறம். எனக்கோ, இல்லாட்டி பிள்ளையளுக்கோ எண்டு புதுவாழ்க்கை தேடுமளவுக்கு நாங்களில்லை.' என்றாள்.

மேல்வீட்டைப் பார்த்தபடி,

'மேலை ஆர் இருக்கிறது..?' என்று கேட்டாள் யசோ.

'நாங்கள் தான்....'

'வாடை கனக்க வருமே...!'

'எங்கடை சொந்தவீடு.'

'எண்டாலும் அக்கா வேண்டின காசுக்கடன்கள் கட்டுறது எல்லாம் எவ்வளவு கஸ்டம்....? நீங்கள் ஒரு ஆள், பிள்ளையளையும் பார்த்து, வேலைக்குப் போறதெண்டா என்னண்டக்கா...!'

பாத்திரங்களைக் கழுவி அலுமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு, சாப்பாட்டு மேசையுடன் இருந்த வாங்கில் இருந்துவிட்டாள்  ஜானகி.

எதிரேயிருந்த நாற்காலியில் தானும் உட்கார்ந்தபடி ஜானகியின் கையை ஆதரவோடு தடவினாள்.

'இன்சுரன்ஸிலிருந்து நிறையக்காசு வந்தது. எனக்கு ஒரு கடனும் இல்லை. பதிலா பாங்கிலை எல்லார் பேரிலும் காணக்கூடிய காசு கிடக்கு. பேச்சுக்குச் சொல்லேல்லை... உண்மையாத்தான்.... எல்லா விதத்திலும் மூளையைப் பாவிச்சு வாழ்ந்தவர், என்னைக்கூட படி...! படி....! எண்டு ஒற்றைக்காலில் நிண்டு படிக்கவைச்சதாலை,                                                                   இண்டைக்கு மற்றவேற்றைக் கையேந்தாமல் என்ரை சொந்தக் காலிலை நிக்கக்கூடியதாக் கிடக்கு..... பிள்ளையள் இரண்டு பேரையும் படிப்பிச்சுவிட்டால் அவங்கள் தங்களைத்    தாங்கள் பாத்துக் கொள்ளுவாங்கள்.'

யசோ வாயடைத்துப் போய்நின்றாள். அழுகான மலருக்கள் அடித்து ஓய்ந்திருந்த புயலை ஜீரணிக்க  முடியாதவளாய்த் திணறினாள்.

'எனக்கு அட்வைஸ் சொல்லுறதெண்டு நினைச்சு, கலியாணம் அது இது.... என்று என் மனதைக் குத்தாதை. நாங்கள் நல்லா வாழ்ந்தனாங்கள். ஒண்டிலும் குறை விடேல்லை.....'

'எண்டாலும் இந்த வயதிலை என்னண்டு.... என்னைவிட அஞ்சு வயசு தானே அக்கா உங்களுக்குக்கூட....!'

'யசோ! உனக்கு இவ்வளவுதான் எண்டு கடவுள் விதிச்சால் அவ்வளவுதான். கடுகளவும் கூடவும் மாட்டுது, குறையவும் மாட்டுது. 'ராம்..... என்ரை ராம்  செத்ததாக நான் நினைக்கவேயில்லை. கண்ணுக்கு முன்னுக்கில்லை.... எங்கோ... எங்கோ தூர ஒரு வெளிநாட்டிலை இருக்கிறார் என்றதுபோல நினைப்புத்தான்    என் மனசிலை இருக்கு. அவர் ஒரு மனிசன் யசோ, அப்பிடி ஒரு மனிசனை நீ பாத்திருக்கமாட்டாய். என்ன கொள்கை... கட்டுப்பாடு... திட்டம்...... கனக்க கதைக்காது மனிசன், எல்லாம் செயலிலை காட்டிப்போடும்.'

இமை வரம்புகளை இடித்துக்கொண்டு ஓடியது கண்ணீர்.

யசோ எழுந்து போய்  ஜானகியைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டாள். சொந்தச்சகோதரிக்கு வந்த இழப்புப்போன்ற உணர்வுகள் அவள் உள்ளத்தை உருக்கியது.

''ராம்.......' என்று உச்சரித்த யசோ, 'நல்ல பெயர்...' என்றாள்.

'பெயர் மட்டுமில்லை யசோ.... ஆளும்தான். தங்கமான மனுசன். செத்தபிறகு எல்லாரும் சொல்லுறதுபோல வெறும் வார்த்தைகளாக

சொல்லேல்லை..... உண்மையாகச் சொல்லுறன். ஒரு ஈ எறும்புக்குக் கூடத் தீங்கு நினைக்கமாட்டார். என்ன செய்வதெண்டாலும் நல்லா யோசித்து ஆழச்சிந்தித்துத்தான் செய்வார். இந்த வீட்டை வாங்கினார். எனக்கு நெடுகவே இந்த ஆசையிருந்தது. அவருக்குத் தெரியும். கடன்பட்டுத்தான் வாங்கினனாங்கள். விசயம் தெரிந்த ஆக்களோடை கதைத்து, விசாரித்து... அப்பிடிச்செய்தா என்ன... இப்பிடிச்செய்தா என்ன என்று எல்லாவழியிலும் யோசிச்சு, தனக்கு       ஏதாலும் எண்டா என்னிலோ, பிள்ளையளிலோ கடன் பொறுக்காது அதுக்கும் இன்சூரன்ஸ் செய்து..... பார்..... இண்டைக்கு அதைச் செய்திராட்டி நானும், பிள்ளையளும்    என்னசெய்யிறது?

புருஸன் செத்தா இன்னொரு கலியாணம் செய்யக்கூடாதெண்டு நான் சொல்லேல்லை... ஆனால் என்னைமாதிரி வாழ்ந்த ஒருத்திக்கு மறுகல்யாணம் எண்டது நினைச்சும் பார்க்க முடியாததொண்டு.'

'உங்கடை இடத்திலை நான் இருந்தாலும்    இந்த முடிவைத்தான்; எடுப்பன்.'

'அதுதான் உன்னை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.'

'எனக்கும் உங்களை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு அக்கா!'

'நாளைக்கு விடிய நான் வேலைக்குப் போக வேணும். பிள்ளையளை வெளிக்கிடுத்தி விடுவீர்தானே?'

'ஓம் அக்கா! நீங்கள் போட்டு வாங்கோ, நான் எல்லாம் செய்வன்.' என்ற யசோவுக்கு உடுப்பு அலுமாரியைத் திறந்து நாளைக்குப் போட்டு விடுவதற்கான உடுப்புக்களைக் காட்டினாள்.

'லவன் பள்ளிக்கூடம் தனியப்போவான், குசனைக் கின்டர்காடின் கூட்டிக்கொண்டு போய்விடவேணும்..... கிட்டத்தான்.' என்று  ஜானகி  கின்டர்காடின் இருக்கும் இடத்தையும், செல்லும் வழியையும் யசோவுக்குச் சொல்லி வைத்தாள்.

நல்ல பெரிய வீடு, நிறைய அறைகள் இருந்தன. ஒரு பெரிய அறையை  ஜானகி யசோவுக்கென்று ஒதுக்கி, அவள் பாக்கை அங்கு வைத்துவிட்டு, வீட்டைச்சுற்றிக் காட்டினாள்.

சொந்தவீடு என்பதிலோ என்னவோ, புதிய தளபாடங்கள் போட்டு, வீடு பளபளவென்று இருந்தது. கீழ்மாடியில் சமையலறை, விசிற்றிங் றூம், பாத்றூம், மற்றோர்அறை பிள்ளைகள் விளையாட, படிக்க, சாமியறை, தட்டுமுட்டுச்சாமான்களுக்கென்று ஒரு அறை என்றும், மேல்வீட்டில் படுக்கையறைகள்.... அங்குதான் யசோவுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறையும் இருந்தது. அதற்கு மேலுள்ள வீடு உள்வேலைகள் முடியாமல் கதவு பூட்டியிருந்தது. பிள்ளைகள் வளர்ந்த பிறகு தேவைப்படும், அப்போ மிகுதி வேலைகளைச் செய்து முடிக்கலாம் என்று விடப்பட்டிருந்தது.

'ராம் உயிருடன் இல்லையென்ற குறையைத்தவிர, வேறெந்தக் குறையையும் காணமுடியவில்லை. சுத்தம், ஒழுங்கு, நிர்வாகம் எல்லாம் சீராக இருந்தன.

லவனும், குசனும் மற்றப்பிள்ளைகளைப்போல குறும்புத்தனம், விளையாட்டுக்குணங்கள் இருந்தாலும், சொல்வழி கேட்கும் பிள்ளைகளாய் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்கள்.

மறுநாட்காலை,  ஜானகி எழுந்து வேலைக்கு வெளிக்கிடும்போது யசோவும் எழுந்துவிட்டாள்.

'ஏழுமணிவரை படுக்கலாம், நேரம் கிடக்கு, போம்! போய்ப்படும்! றெஸ்ற் ஆக இருக்கும்.' என்று  ஜானகி சொல்லியும் யசோ கேட்கவில்லை.

'இந்த வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்தே எனக்குப் பாதி வருத்தம் மாறினது போல இருக்கு.' என்றவள் முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வந்து தேநீர் வைத்தாள்.

யசோ கொடுத்த தேநீரை அருந்திவிட்டு வேலைக்குப் புறப்பட்ட  ஜானகி,

'கனநாளைக்குப் பிறகு வேலைக்குப் போறன்.... சோட்லீவு எடுக்க மனமில்லை, தம்பியிட்டைச் சொன்னனான், லீவிலை நிக்கிறான், எட்டுமணிக்கு வருவான், உம்மைக் கொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போக, ரெடியாக இரும்.' என்று யசோவை அன்போடு தடவிவிட்டு வேலைக்குப் புறப்பட்டாள்.

இவ்வளவு நல்ல பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை இப்பிடிப் பாதியிலை அறுந்துபோக ஏன் விட்டாய் நாராயணா...? என்று யசோவின் மனம்  பொன்னாலை வரதராசப் பெருமானை நினைத்தது.

கோகுலன் வருவார் என்று    ஜானகி சொல்லிவிட்டுப்போகிறா, அவருக்கு நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது பெரிசாப் பிடிக்கேல்லை, இனி ஹொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போகச் சொன்னா எப்பிடிச் சினக்கிறாரோ தெரியாது என்று நினைத்தவளாய் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள்.

கண்ணன் ஏன் இப்படி மாறிவிட்டான் என்று அவளுக்குப் புரிய வில்லை. அந்த சில நாட்களில் எத்தனை காதல் வசனங்களை அவன் கக்கியிருப்பான்.... எல்லாம் நுனிநாக்கிலிருந்து வழுக்கி விழுந்த வசனங்களே தவிர, ஒன்றுகூட உள்ளத்திலிருந்து முளைக்க வில்லை என்று நினைத்தவளாய் எழுந்து போய் வீட்டுவேலைகளைச் செய்தாள்.

பள்ளிக்கு நேரம் வர, லவனையும் குசனையும் எழுப்பி, வெளிக்கிடுத்தி, வழியனுப்பிவிட்டு சமையல் செய்தாள்.

தொலைபேசிமணியடித்தது.  ஜானகியாக இருக்குமென்று றிஸீவரை எடுத்து, 'ஹலோ!' என்றாள்.

மறுமுனையில் கோகுலனின் குரல் ஒலித்தது.

'வெளிக்கிட்டு நில்லுங்கோ! பத்து நிமிசத்திலை வாறன். அக்கா ரெலிபோன் எடுத்தால் நான் உங்களை கொஸ்பிற்றலுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போறனென்று அவவை வேலையைச் செய்யச் சொல்லுங்கோ.'

காரில் வரும்போது கைத்தொலைபேசி மூலம் கதைத்திருந்தான்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் தொலைபேசிமணியடித்தது. எடுத்து,'ஹலோ யசோ!' என்றாள்.

'நான் அக்கா வெளிக்கிட்டீரே...? கோகுலன் வந்துகொண்டு இருக்கிறான். கவனமாகப் போட்டு வாங்கோ' என்றாள் ஜானகி.

'எனக்கும் எடுத்தவர், நான் ரெடி. சமைக்கேல்லை அக்கா. பிள்ளையள் பசியோடு வரப்போகுதுகள்.'

'அவங்கள் பாண் சாப்பிடுவாங்கள். லவனுக்குப் பள்ளிக்கூடம் முதலே முடிஞ்சிடும், அவன் குசனைக் கூட்டிக்கொண்டு வருவான். நீர் கொஸ்பிற்றலுக்குப் போட்டுவாரும்.'

தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு, தேவையானவற்றை எடுத்து கோகுலன் வந்ததும், செல்லக்கூடியதாகத் தயாராக இருந்தாள் யசோ.
விடியலில் மலரும் பூக்கள்        03.6.2019


பகுதி - 5 

"வாழ்க்கை என்பது வீழ்வதற்கு மட்டுமல்ல எழுவதற்குமே!" 

பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் - 
ஜானகி 
கோகுலன்  - ஜானகியின் சகோதரன்
நீலா
தாமோதரன்        யசோ
                                             லவன், குசன்  - ஜானகியின் பிள்ளைககள்

தாமேதரமும் நீலாவும் அடிக்கடி வந்து வேண்டிய உதவிகளைச் செய்து வந்தார்கள். ஒருநாள் ஜானகியைக் கூட்டி வந்து அவளை யசோவுடன் விட்டுவிட்டு சிறிதுநேரத்தில் வருவதாகக் கூறிச் சென்றார்கள்.

தேனீர் வழங்கி உபசரித்தபடி,

'வந்து கனகாலமோ...?' கேட்டாள் யசோ.

'ம்' என்று தலையாட்டியவள்,

'எங்கடை வீட்டை வாருமன்?' என்றாள் தேனீர் அருந்தியபடியே.

'ஒரு நாளைக்கு வாறன்.'

'ஒரு நாளைக்கு இல்லை, இண்டைக்கே வரலாம். எங்கடை வீட்டிலை நிறைய இடங்கிடக்கு, அங்கை வந்திருக்கலாம்.' என்றாள் ஜானகி.   

யசோ ஆச்சரியம் படர, ஜானகியைப் பார்த்தாள். அந்தப் பெயருக்கே பொருத்தமானவளாக இருந்தாள் அவள். ஜானகி தேனீரைப் பருகியபடி அந்த அறையையும், யசோவையும் மாறிமாறிப் பார்த்து மனதுக்குள் சிந்தனையை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

வந்து கொஞ்சநேரமில்லை, 'எங்களோடை இருக்கலாம் வீட்டுக்கு வாவன்' என்று கேட்டவளை முழுதாகத் தெரியாததால் விழித்தாள் யசோ.

நீங்கள் எங்கை இருக்கிறீங்கள்.... இந்த அறையைப் பாக்கிறீங்கள் தானே.... சோசல்வீடு... ஏதோ நாலு சுவர் இருக்கெண்டு இருக்கிறன்.... நீங்கள் வரச் சொல்லுறீங்கள்.... எனக்குப் பிரச்சனை இல்லை, சோசலிலை கேட்கவேணும்தானே!'

'நானும் இந்த சிற்றியிலை தான் இருக்கிறன், நீர் எங்களோடை வந்திருக்கலாம், எந்தப்பிரச்சனையும் வராது.'

'வீட்டுச்சொந்தக்காரர் ஓம் எண்டு சொல்லுவினமோ...? உங்கடை அவர் என்ன சொல்லுறாரோ...? என்னாலை உங்களுக்கேன் வீண் சிரமம்? அதோடை கிட்னி வருத்தம் வேறை.... அடிக்கடி டொக்டரிட்;;டை.... ஹொஸ்பிற்றலுக்கு எண்டு போகவேணும்.'

யசோவின் நிலைமை பற்றி தாமோதரம் ஜானகிக்கு ஏற்கனவே எடுத்துக் கூறியிருந்தார். இதனால் யசோ சொல்ல, தெரியும் என்ற வகையில் தலையை அசைத்த ஜானகி,

'இதொண்டும் பெரிய வருத்தமில்லை, மனத்தைரியமாயிரும்.' என்றாள்.

அதற்கு யசோ, 'சிலநேரங்களில் சோதனைக்கு மேல் சோதனை வரும், மனங்கலங்கி என்ன செய்யிறதெண்டு தெரியாமல் போயிடும்.' என்றாள் கண்கள் தழும்ப.

ஜானகி யசோவின் அருகே எழுந்து சென்று, அவள் கண்களைத் துடைத்து,

'நீ சொல்லுறது உண்மைதான். சோதனைகள் சிலநேரம் சில மனிதர்களைத் துவைத்து எடுத்துவிடும்.' என்று அவளை அணைத்தாள்.

'அக்கா! ஜேர்மனிக்கு வரும்வரை நான் வாழ்க்கையைப்பற்றி எதுவுமே யோசிக்கேல்லை, இஞ்சை வந்த சிலநாளிலை அது எத்தினை சுமையானது எண்டு விளங்குது.'

'யோசிக்காதையும், நல்ல மனிசரை கடவுள் அதிகம் சோதிக்கிறார். நீர் எங்கடை வீட்டிலை வந்திருந்தா, நான் வேலைக்குப் போகலாம். பிள்ளையளை நீர் பாத்தா எனக்குப் பெரிய உதவியா இருக்கும். சம்பளம் தாறன்.'

'சம்பளம் வேண்டாம், உங்களுக்கு உதவியா இருக்கும் எண்டா வாறன்.'

'இவளவு நாளும் ஒரு ஜேர்மன்காரப்பிள்ளை லவனையும், குசனையும் பாத்து வந்தவ, இப்ப யூனிவெசிற்றி கிடைச்சுப் போறா. நான் லீவு எடுத்து நின்று பிள்ளையளைப் பாக்கிறன். நீர் வந்தா நான் வேலைக்குப் போகலாம்.'

'இரண்டு பிள்ளையளோ...?'

'ஓ! மூத்தவன் லவன், இளையவன் குசன்.'

'நல்ல பெயர் வைச்சிருக்கிறீங்கள்!'

'அவருக்கு விருப்பமான பெயர்கள்.'

'இராமாயணத்தை நினைவுபடுத்துது.'

'தேவையானதை எடுத்துக்கொண்டு வாரும்!' என்று ஜானகி சொல்ல தாமோதரமும் உள்ளே வந்தார்.

'தங்கச்சி! ஜானகி எல்லாம் சொல்லியிருப்பா எண்டு நினைக்கிறன். நல்லபிள்ளை, எனக்குத் தெரியும், கூடப்போயிரு, உனக்கும் பாதுகாப்பு, அவைக்கும் பெரிய உதவியாயிருக்கும். போ! கொண்ணைக்கு நான் ரெலிபோன் எடுத்துச் சொல்லுறன்.' என்று அவர் யசோவுக்கு உற்சாகமூட்டினார்.

அனைவரும் காரிலேறிச் சென்றனர்.

யசோவுக்கு புது அனுபவமாக இருந்தது. அவளைப் பொறுத்த வரைஅந்தச் சோசல் வீட்டைவிட்டுப் போனாலே போதும் என்றிருந்தது.

தாமோதரம் வீட்டில் ஜானகி காரை நிறுத்திவிட்டு, அவர்கள் காரில் வந்திருந்தாள்.

'வாங்கோ ரீ குடிச்சிட்டுப்போகலாம்!' என்று நீலா கேட்டபோதும்,    'இன்னொரு நாளைக்கு வாறம், பிள்ளையளைத் தம்பியோடை விட்டிட்டு வந்தனான், கோவிக்காதேங்கோ' என்று ஜானகி சொல்ல, 'பிரச்சனையில்லை, நேரம் கிடைக்கேக்கை வாங்கோ! என்று அவர்களுக்கு விடைகொடுத்தார் தாமோதரம்.

ஜானகி காரைச்செலுத்த, அவளின் பக்கத்திலே உட்கார்ந்திருந்தாள் யசோ. இன்றையநாள் ஒரு வித்தியாசமான நாளாக இருப்பதை மனதுக்குள் இரசித்தவாறு இருந்த அவளுக்கு, ஜானகியைப் பார்க்க, அவளும் ஒரு பெண்தானே, எவ்வளவு சுறுசுறுப்பாகவும், திறமைசாலியாகவும் இருக்கிறாளே என்று பெருமிதப்பட்டபடி, தன் கவலைகளை ஓரந்தள்ளிவிட்டு, வாழ்க்கையிலே எத்தனையோ விடயங்கள் இருக்கு என்பதை உணரத்தொடங்கினாள்.

காரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் இருவரும் நுழைந்தார்கள்.

லவனும், குசனும் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, கோகுலன் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

'ஹலோ!' என்று குரல் கொடுத்த ஜானகி, பிள்ளைகளைப்பார்த்து, 'இந்த அன்ரி இனி எங்கடை வீட்;டிலைதான் இருக்கப்போகிறா.' என்றாள்.

'அன்ரி, உங்களுக்கு என்ன பெயர்?' என்று    கேட்டான்    லவன்.

'யசோ' என்று சொல்லி, அவன் தலைமுடியை அன்போடு வருடி விட்டு பக்கத்தில் நின்ற குசனையும் அணைத்தாள்.

'நல்லாத் தமிழ் கதைக்கிறீங்கள்... கெட்டிக்காரப்பிள்ளையள்!'    என்று பாராட்டினாள் யசோ.

'ஜேர்மன்பிள்ளை ஒண்டையெல்லே பாக்கச் சொன்னனான்.' என்றான் கோகுலன்.

ஜானகி பதில் சொல்லவில்லை, யசோவை உட்காரவைத்துவிட்டு, தேனீர் தயாரிக்கச் சமையலறைக்குட் சென்றாள்.

கோகுலன்    தொலைக்காட்சியில் பார்த்த தொடர்ச்சியில் கவனத்தை மீண்டும்    செலுத்தினான்.

யசோவின் கண்கள்; ஒருகணம் அந்த வீட்டைச் சுற்றி வந்தன. அது ஒரு அழகான பெரிய வீடு, கிராமத்தின் மத்தியில் அமைந்திருந்தது. வீட்டின் முன்புறம் பூந்தோட்டம், பின்னால் சிறிய புற்தரை. அங்கே உடுப்புக்காய கொடிகளும், ஓய்வுநேரங்களில் உட்கார மேசை, கதிரைகளும் போடப்பட்டிருந்தன.

ஜானகி தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். குடித்துவிட்டு கோகுலன் விடை பெற்றான்.

'ஒண்டவிட்ட தம்பி, எண்டாலும் எங்களிலை உயிரையே வைச்சிருக்கிறான்.' என்றாள் ஜானகி.

'அவருக்கு நான் இங்கை வந்தது பிடிக்கவில்லைப் போலக்கிடக்கு.'

'சீ.... அதொண்டுமில்லை, ஜேர்மன்பிள்ளை எண்டால் நல்லது, பிள்ளையளைப் பாக்கிறதோடை, வீட்டுப்பாடங்கள் செய்யிறதுக்கும், டொச் கதைக்கிறதுக்கும், பொதுவா இருக்கும் எண்டு அவன்ரை எண்ணம். இப்ப இருந்தபிள்ளை நல்ல அருமையான பிள்ளை, அப்பிடி ஒரு பிள்ளையைத்தான் தேடினனாங்கள், 
நல்ல பிள்ளையள் கிடைக்கிறது கஸ்டம்.' என்றாள் ஜானகி.

'அக்கா! நான் கொஞ்சநாளைக்குப் பிள்ளையளைப் பாக்கிறன், அதுக்குள்ளை வேறை பிள்ளை ஒண்டைப் பாருங்கோ!'

'ம்....ம்..... இப்போதைக்குப் போதும்.' என்று அந்தப் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள் ஜானகி.

'தம்பி எங்கை இருக்கிறார்?'

'கிட்டத்தான், தனிய இருக்கவேணும் எண்டு இருக்கிறான். சிநேகிதங்கள் கூட, சொன்னாக் கேட்கானாம்.

'தனிய இருக்கேக்கை அநேகமான போய்ஸ் இப்பிடித்தான், பிறகு எல்லாம் சரியாயிடும், இதுக்கேன் அக்கா யோசிக்கிறீங்கள்?' என்று யசோ சொன்னதை மறுத்த ஐhனகி,

'கோகுலன் எல்லாத்திலும் கொஞ்சம் ஓவர், என்ன செய்யிறதெண்டு தெரியேல்லை.'

'கலியாணம் ஒண்டைப் பேசி செய்திட்டீங்கள் எண்டா திருந்திடுவார்.'

'சம்மதிக்கிறான் இல்லை, காசு மட்டும் நிறைய வைச்சிருக்கிறான். வேலையிலை ஒழுங்கு....' என்றாள் ஐhனகி.

அப்போ தொலைபேசிமணி ஒலித்தது. ஜானகி. எழுந்து சென்று தொலைபேசியை எடுத்தாள்.

யசோ பிள்ளைகளைப் பார்த்து,

'அப்பா வேலைக்கா....?'

படம் கீறிக்கொண்டிருந்த குசன் யசோவை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு,

'அப்பா சாமிட்டைப் போட்டார்..!' என்றான்.

யசோ அதிர்ந்து போனாள். எழுந்து அவனருகிற் சென்று, இரக்கம் சொரியத் தன்பக்கம் அணைத்தாள். அப்போ லவன் எழுந்து வந்து சுவரில் சந்தனமாலையுடன் தொங்கிய படத்தைக் காட்டினான்.

யசோவுக்குக் கூதலோடியது.




விடியலில் மலரும் பூக்கள் 

பகுதி - 4        26.5.2019



கண்ணீர் வடித்த ஜானகி

ஜானகி என்னும் புதிய கதாபாத்திரம் யசோவின் கதையுடன் இணைகிறது.

பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள் -
ஜானகி
கோகுலன் ஜானகியின் சகோதரன்
இராகுலன் ஜானகியின் மைத்துணன்
கமலம் இராகுலனின் மனைவி
நீலா
தாமோதரம்


ஜானகி வீட்டுக்கு அவள் அத்தான் இராகுலன் வந்தான். மனைவி, தங்கை கமலத்தின் பிரசவம் பார்க்க பிரான்சுக்குப் போயிருந்தாள்.
இராகுலன் அற்ககோல் அளவுக்கு மீறியே எடுக்கும் பழக்கம் கொண்டவன். மொளமொளவென்று வயிறு சேட்டுக்குள் தள்ளிக் கொண்டு நிற்கும். நடுத்தலையிலே வழுக்கை விழுந்து பளபளத்தது. எப்போதும் போல கிளீன் சேவ் செய்திருந்தான்.

பிள்ளைகளுக்குச் சாப்பாடு கொடுத்துப் படுக்கவிட்டாள் ஜானகி.

'சாப்பிட்டு வீட்டை போங்கோவன், அக்கா ரெலிபோன் எடுத்துப் பாத்திட்டு, காணேல்லை எண்டு கவலைப்படப்போறா!' என்று அவனை மறைமுகமாக, 'போயிடு!' என்ற அர்த்தத்தில் கூறினாள் ஜானகி. அவளுக்குக் கொஞ்சம் பயமாகவம் இருந்தது.

கோகுலனும் வீட்டில் இல்லை, லீவில் இலண்டன் போயிருந்தான்.

'நான் அப்போதை எடுத்துக் கதைச்சனான், அவள் இனி எடுக்க மாட்டாள்.' என்றான் இராகுலன்.
'சாப்பாடு போடுறன்!'

'கொஞ்சம் பொறு! வா, கொஞ்சநேரம் கதைச்சுக்கொண்டு இருப்பம்!'

மறுக்க முடியாதவளாய், வந்து எதிரேயிருந்த சோபாவில் இருந்து, ரிவியைப் போட்டாள்.

'இப்பவும் நீ நல்ல வடிவா இருக்கிறாய்!' என்றான் இராகுலன்.

ஜானகி கேட்காதவள் மாதிரி இருந்தாள். அவனை எப்படி வீட்டை விட்டு அகற்றவது என்று அவள் மூளை அவசரப்பட்டது.

'என்ன கேளாதது மாதிரி இருக்கிறாய்?' என்ற எழுந்துபோய் ஜானகிக்குப் பக்கத்தில் இருந்து,
'முறைக்கு நான் தானே உன்னைச் செய்திருக்கவேணும், எங்கடையள் சீதனத்துக்காக கமலத்தை என்ரை கழுத்திலை கட்டிவிட்டிட்டுதுகள்.'
'வாங்கோ சாப்பிட! எனக்குப் பஞ்சியாக் கிடக்கு, விடிய எழும்ப வேணும்!' என்றாள்.
'எனக்கு உன்னிலை சரியான விருப்பம், வெறியிலை சொல்லேல்லை சாப்பாடு என்ன சாப்பாடு, உன்னோடை நிறையக் கதைக்கவேணும்
இரு! ஏன் பயப்பிடுறாய்? நான்தானே உன்ரை முறை மாப்பிள்ளை.'

'நான் கலியாணம் கட்டி, பிள்ளையளுடன் இருக்கிறன், நீங்களும் மனிசி, பிள்ளையளோடை இருக்கிறீங்கள், ஏன் தேவையில்லாத கதையை... சாப்பிடுங்கோ, பசிக்காட்டி போயிட்டு நாளைக்கு வாங்கோ!' என்றாள் ஜானகி.

'ஏன் கலைக்கிறாய்? அந்தக் காலத்திலை நானும், நீயும் கூடித்திரிந்த நாட்களை நினைத்துப்பார்! உனக்கு என்னிலை நல்ல விருப்பம், இல்லையோ சொல்லு!' என்று கேட்டான் இராகுலன்.

'குழந்தையாயிருக்கேக்கை சொந்தக்காரரிலை அன்பு வைக்கிறது வழக்கம்தான், அதை ஏன் இந்த நேரத்திலை சொல்லிக்கொண்டு நிக்கிறீங்கள்.'

'உன்னிலை எனக்குக் கொள்ளை விருப்பம், அதுதான் சொல்லுறன், உனக்குப் புருசன் செத்துப்போனான், பாவம். ஒண்டும் செய்யேலாது, நீ ஓமெண்டு சொல்லு, நானும், நீயும் சந்தோசமா இருக்கலாம், கமலத்தை கலைச்சுப்போட்டு நான் உன்னை இரண்டாந்தாரமாக் கட்டுறன்.'


எழம்பி வீட்டை போங்கோ! இனிமேல் கமலாக்கா இல்லாமல்  இஞ்சை வரவேண்டாம். போங்கோ...! போங்கோ! சொந்தம் எண்டு பார்த்தால்... தண்ணியைப் போட்டிட்டு வரம்புக்கு மீறிக் கதைக்கிறீங்கள்! நாங்கள் என்ன பள்ளிப்பிள்ளையளே காதல் கதை கதைக்க? பெத்த பிள்ளையள் தோள் உயரத்துக்கு வளர்ந்திட்டுதுகள்... கமலாக்காவுக்குச் சொன்னா தும்புக்கட்டையாலைதான் தருவா! போங்கோ! வீட்டை போய்ப் படுங்கோ!'

'நீ பயப்பிடுகிறாய், தேவையில்லாமல் பயப்பிடாதை!'

'நான் ஒரு பொம்பிளை, வாழ்விழந்தும், சமூகத்திலை மரியாதையா, கௌரவமா வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறன். மாமியின்ரை பிள்ளை எண்டதாலை உங்களை வீட்டுக்கை வரவிட்டன். இனிமேல் அந்த வரவேற்பும் உங்களுக்குக் கிடையாது. கோகுலன் அறிஞ்சால் சொந்தம் பந்தம் எண்டும் பார்க்க மாட்டான், அடிதடியெண்டு வெளிக்கிட்டிடுவான். போங்கோ! உங்கடை மரியாதையைக் காப்பாத்திக்கொள்ளுங்கோ!'

'உன்ரை தம்பி பெரிய திறமே? பியரையும் ஊத்திக்கொண்டு, ஜேர்மன்காரப்பெட்டையளையும் கூட்டிக்கொண்டு திரியிறான்.'

'நீங்களும் வேணுமெண்டாக் கூட்டிக்கொண்டு திரியுங்கோ! போங்கோ! தயவுசெய்து போங்கோ! பிள்ளையள் எழும்பப் போகுதுகள்.'

'போறன். கத்தாதை! ஆனால் யோசி! கொஞ்சம் யோசி!' என்று விட்டு வெளியேறினான் இராகுலன்.

அவன் போனபிறகு சோபாவில் இருந்தபடி பொலு பொலுவென்று கண்ணீர் வடித்தாள் ஜானகி.

பிறகு தொலைபேசியை எடுத்து தாமோதரன் வீட்டு நம்பர்களை யோசனையுடன் அழுத்தினாள்.

'நான் ஜானகி.'

'என்ன குரல் அடைச்சுப் போயிருக்கு!' மறுமுனையில் நீலா.

'தடிமனுக்கெண்டு நினைக்கிறன்; அண்ணை நிக்கிறாரே?'

'ஓ! இப்பதான் கடையாலை வந்து சாப்பிடுறார். கதைக்கப் போறியோ?'

'இல்லை. அந்தப் பிள்ளை ஒண்டு காம்பிலை இருக்கெண்டு அண்ணை சொன்னவர்... ஞாபகமிருக்கே அக்கா..?'

'ஓ! யசோ... இருக்கிறாள் பாவம். அவனொருத்தன் கலியாணம் செய்யிறன் எண்டு கூப்பிட்டுப்போட்டு ஏமாத்திப்போட்டான். அவளும் வருத்தத்தோடை காம்பிலை சரியாக் கஸ்டப்படுகிறாள்.'

'அந்த விசயமாத்தான் அண்ணையோடை ஒருக்காக் கதைக்கவேணும்.'

'இஞ்சேப்பா! ஜானகி கதைக்கப் போறாவாம்.'

தொலைபேசியை வாங்கி, 'சொல்லு பிள்ளை!' என்றார் தாமோதரன்.
'நாளைக்கு ஒருக்கா  உங்களுக்கு நேரம் வருமே? அந்தப்பிள்ளையைப் போய்ப் பாப்பம். நல்ல பிள்ளை எண்டா சோசலிலை கதைச்சு... அவவின்ரை வருத்தத்தைக் காட்டி, எங்கடை வீட்டிலை பதியக் கேக்கலாம்.'

'அதுக்கென்ன போய்க் கதைப்பம்! உனக்குப் பிடிச்சாக் கூட்டிக்கொண்டு போ! ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவியா இருக்கும்.'


விடியலில் மலரும் பூக்கள் 
பகுதி 3

"நம்ப மறுத்த கண்கள்"

இதில் வரும் பாத்திரங்கள் - கண்ணன், யசோ, தாமோதரம், நீலா  

'ஏன்டாப்பா இப்பிடிச் சொல்லுறாய்...!?

'வருத்தக்காரியைக் கலியாணம் கட்டிக்கொண்டு நான் என்ன செய்யமுடியும்? அதோடை நான் ஒரு பிஸியான ஆள் எண்டு உங்களுக்குத் தெரியும், என்னோடை வந்தவங்களெல்லாம் குடும்பம், பிள்ளை, குட்டி எண்டு எப்பிடி முன்னேறியிட்டாங்கள்.'

'அதுகளை நீயும் நேரத்தோடை செய்திருக்கலாம்தானே! ஏன் இப்ப வயிறெரியிறாய்...?'

'நான் ஒண்டும் வயிறெரியேல்லை, யசோவைக் கலியாணம் கட்டினா என்னாலை சந்தோசமா இருக்கமுடியாது.'

'ஏன் இப்பிடிச் சொல்லுறாய்? இப்ப உனக்கும், யசோவுக்கும் கலியாணம் நிச்சயம் பண்ணிக்கிடக்கு, ஏன் கலியாணம் முடிஞ்சிட்டு தெண்டு வையன், என்ன செய்வாய்...? நீ வருத்தக்காரி ஓடு! எண்டு கலைக்கப் போறியே...?'

'நானும் மனிசன்தான், கட்டியவளை ஓடு எண்டு கலைக்க மாட்டன், அதுதான் கடவுள் கலியாணத்துக்கு முதலே வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தி என்னைக் காப்பாத்திட்டார்.'

கண்ணனுடைய கதைக்கு    ஓங்கி ஒரு அறை அவன் கன்னத்தில்    போடவேணும் போலிருந்தது தாமோதரனுக்கு. கஸ்டப்பட்டுப் பொறுமையை வரவழைத்து தன்னை அடக்கிக்கொண்டு முள்ளிலே சேலையைப் போட்டால் பக்குவமாக எடுக்கும் உணர்வுடன்,
'அப்ப அந்தப்பிள்ளையின்ரை கெதி...? உன்னைக் கட்டவெண்டு வந்தது ஊர் முழுக்கத் தெரிஞ்ச விசயம், இப்ப நீ இப்பிடிச் சொன்னா............!'

'என்னண்ணை! இதென்ன ஊருலகத்திலை நடக்காததே? இது களைப் பாத்தா வாழேலாது. யசோ நல்லாயிருக்கவேணும். ஜேர்மனியிலை எல்லா வசதியும் இருக்கு.'

'என்னாலை நீ சொல்லுறதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது...? கொஞ்சம் பொறுமையா யோசிச்சுப்பார்! உனக்கே தெரியும் நீ சொல்லுறது நியாயமில்லையெண்டு....'

'நியாயம், அநியாயம் பாத்தா வாழமுடியாது, யசோவுக்காகப் பரிதாபப்படுகிறன், பாவம்தான். ஆனா அவளுக்காக என்ரை                                                                     
வாழ்க்கையை விட்டுக்குடுக்க நான் தியாகியில்லை... என்னாலை முடியாது.'

'கலியாணம்; செய்யிறன் எண்டு கூப்பிட்டு இப்பிடி நடுத்தெருவிலை விட்டா பெத்ததாய் தேப்பன்ரை மனம் என்ன பாடுபடும்? கொஞ்சம்    தயவுபண்ணி ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வா!'

'என்ரை முடிவு இதுதான், நீங்க யசோவுக்குச் சொல்லுங்கோ வேறை ஆரையும் செய்யச்சொல்லி.....'

'ஒரு மனிசத்தன்மை இல்லாமல் பேசுறாயடா! வெளிநாட்டுக்கு வந்தாப்போலை பண்பாடு, கலாச்சாரங்களை வெட்டி எறியிறதே...? உன்னையெல்லாம் தமிழன் எண்டு சொல்ல வெட்கமாக்கிடக்கு.ஒருத்தரும் இல்லை எண்டு நினைச்சபடி செய்ய நீ நினைக்கிறாய். அண்ணன், தம்பி இருந்தா இப்பிடியெல்லாம் செய்வியே?' என்று கசப்புடன்    கூறிவிட்டு தாமோதரம் வெளியேறினார்.

'யசோவுக்குக் கஸ்ரகாலம் என்றுதான் சொல்லவேணும்.
கல்யாணமும் குழம்பி, ஒழுங்கான வீடுமின்றி, மனநிலையும் மோசமாகி, உதவிக்கு ஒரு உறவினர்கூட இல்லாமல், நோய்க்கு வைத்தியம் செய்யப் போக்குவரத்து வசதிகளுமற்று அனாதையாக நின்றாள்.

கண்ணனுக்கு தொலைபேசி எடுத்தும் அவனைச் சந்திக்க முடிய வில்லை. அவன் போக்கு விளங்காமல் தெரிந்தவர்கள் மூலம் கண்ணனை வரும்படி சொல்லிவிட்டும் பலனளிக்கவில்லை.

சிலநாட்கள் கழித்து, தாமோதரம் கண்ணனைச் சந்தித்துக் கதைத்து, விபரத்தைப் பக்குவமாகச் சொன்னபோது யசோ பதறிப் போனாள்.

எத்தனை நாளுக்கென்று அழுகையுடன் இருப்பது...? தனக்குத் தானே தைரியத்தை வரவழைக்க முயன்றாள். சோகம் முட்டிச் சோர்ந்து போகும் நேரமெல்லாம் மனம் தளராமலிருக்க, ஊரில் தன்னைவிட துன்பத்துக்குள் வாழும் மனிதர்களின் அவலங்களை நினைப்பாள்.

துன்பங்களைக் கண்டு துவண்டுவிட்டால் எழுந்து நிற்க முடியாது, துணிந்தவனுக்குத்தான் வாழ்க்கை.... எது வந்தாலும்    எதிர்த்து முகம் கொடுத்தால்தான் ஜெயிக்கமுடியும் என்று, மனந்தளரும்                                                               
வேளையெல்லாம் தனக்குத்தானே தைரியமூட்டியவளாய் வழமையாகச்       செய்ய வேண்டியவற்றைக் கவனித்துக்கொண்டு,
வைத்தியசாலைக்குப்போய் சிகிட்சையும் பெற்றுக்கொண்டு வந்தாள்.

சோசல் வீட்டில் பொதுத்தொலைபேசியில் யசோவுக்கு அழைப்பு
வந்திருப்பதை அங்கு வசிக்கும் ஒரு ஆபிரிக்க இளைஞன் வந்து சொல்ல, அவள் அவசரமாகத் தொலைபேசி இருக்கும் இடத்துக்கு விரைந்தாள்.

கண்ணனாகத்தான் இருக்குமென்ற மன அங்கலாய்ப்புடன், தொலைபேசியைக் கையிலெடுத்து,
'ஹலோ!' என்றாள்.

மறுமுனையில் நீலாஅன்ரி சுகம் விசாரித்துவிட்டு, நவராத்திரி விழாவையொட்டி அங்கு வாழும் தமிழ்மக்கள் பலரும் ஒன்றுகூடி நடாத்தும், 'வாணிவிழா' பற்றிக்கூறி, அவளையும் வரும்படி அழைக்க, அவளும் மறுக்காமல் சம்மதித்தாள்.

அவளை வெளிக்கிட்டு நிற்கும்படியும், தாம் வந்து கூட்டிப் போவதாயும் கூறினா நீலா.

தாமோதரம் வீட்டுக்கும், யசோ இருக்கும் இடத்துக்கும் சாதாரணமாக அரைமணி நேரம் காரில் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும்.

யசோ தன்னிடமிருந்த நல்ல சேலையொன்றைக் கட்டி, வெளிக்கிட்டு நிற்க, தாமோதரமும், மனைவியும் காரில் வந்து ஏற்றிக்கொண்டு விழா நடைபெறும் இடத்துக்குச் சென்றார்கள்.

விழா நடைபெறும் இடத்துக்குக் குறைந்தது ஒருமணிநேரம் கார் ஓடியாக வேணும். பல கதைகளையும் கதைத்தவாறு இருக்க, 
நேரம்போனது தெரியவில்லை. இடம் தாமோதரத்துக்கு தெரிந்திருந்ததால் தேடவேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை.

யசோவுக்கு எல்லாமே புதுமையாக நம்ப முடியாத விதத்தில்; அமைந்திருந்தது.

பூசகர் சிறப்பாகப் பூஜை நடாத்தி வைக்க, பெண்பிள்ளைகள் இருவர் தங்கள் இனிமையான குரலில்    சகலாகலாவல்லிமாலை இசைக்க, மிக அருமையாக அந்த நவராத்திரி வைபவம் நடைபெற்றது.

இசை, நடனம், பேச்சு, கவிதை என்று சிறுவர்களும், பெரியோர்களும் தங்கள் திறமைகளை வெளிக்கொணர்ந்து பார்ப்போரைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்திவிட, யசோ ஜேர்மனியில் இப்பிடி ஒரு தமிழ் மழையா...? என்று உணர்ச்சி துளிக்க உட்கார்ந்து இரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சின்னஞ்சிறுவர்களின் தமிழாற்றலைக் கண்டு அசந்து நின்ற அவள், இடைவேளைக்கு நீலாவிடம் விசாரித்தபோது, அம்மாணவர்கள் தமிழ்கற்று வருவது பற்றியும், இதற்காக ஜேர்மன்பூராகவும் கல்வியமைப்புகள் இயங்கி வருவதாயும் தெரிந்து கொண்டாள்.
தன்னைப்போன்ற பெண்கள் ஆசிரியர்களாக அங்கு சிறுவர்களுக்குக் கலைநிகழ்ச்சிகளைப் பயிற்றுவித்து வழங்கு வதையும் கண்டு களித்தவள், வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் தாமோதரத்துக்கும், நீலாவுக்கும் மனப்பூர்வமாக நன்றி சொன்னாள்.   


விடியலில் மலரும் பூக்கள் 
இக் கதையை வாசிக்கும்,  வாசக நேயர்களே உங்களுக்கு என் நன்றியுடன் கூடிய அன்பான வணக்கங்கள்

பகுதி - 2

'கூட்டுக்குள் சிக்கிய சுதந்திரப்பறவை' 




இதில் வரும் பாத்திரங்கள் - கண்ணன், யசோ, தாமோதரம், நீலா 

சோசல்றூமில் யசோவை விட்டுவிட்டு கண்ணன் உடனே கிளம்பிவிட்டான்.
உள்ளே வந்து அறை என்ன நிலைமையில்  இருக்கு..  சமைக்க, படுக்க வசதிகள் இருக்கா என்றுகூடப் பார்க்காமல்  பாரம் குறைந்தது நிம்மதி என்றது போல, கூட்டிக்கொண்டு வந்து, தள்ளிவிட்டுப்  போவது மாதிரி கண்ணன் போய்விட்டான்;.

ஐப்பசிமாதம் என்றாலும் குளிர் கொஞ்சம்  அதிகமாகவே தன் வலிமையைக் காட்டியது. கீற்றர் வேலை செய்யவில்லை. உடுப்புக்களைக்கூடக் கழற்ற மனமில்லாமல் கட்டிலில் ஏறிப் போர்வையால்  முகம்வரை மூடிக் கொண்டு படுத்துக் கிடந்தாள்.
அண்ணன் இருந்திருந்தால் இப்படியொருநிலை வந்திராது என்று நினைக்க யசோவின் கண்கள் கண்ணீரைக் கொட்டின.

அடுத்து இயற்கைவளம் சூழ்ந்த ஈழம் அவள் மனதைத் தட்டியது. எப்போ இந்த நாட்டுப்பிரச்சனை தீரும்.... அகதிக் கோலத்தைக் கலைத்துவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடலாமென்ற ஆசை கனவாகக் கோலம் போட்டது!

அப்பா, அம்மா, தங்கச்சி, தம்பி.... எவ்வளவு சந்தோசமான உலகம் அது. வீட்டுக்கு முன்னால் மல்லிகைப் பந்தல்... அதன் நிழலில் கெந்தி விளையாடிய நாட்கள்தான் எவ்வளவு இனிமை....

யசோ தொலைபேசிக்கூட்டுக்கு நடந்து, கண்ணனின் தொலைபேசி எண்களை அழுத்தினாள்.

மறுமுனையில் 'ஹலோ' என்று குரல் வந்தது.

'நான் யசோ' என்றாள் வாடிய குரலில்.

'என்ன...?'

'ஏன் வரேல்லை?'

'இப்பதான் வேலையாலை வந்தனான். சாப்பிட்டுக் கொஞ்சநேரம் படுத்திட்டு இரவும் வேலைக்குப் போகவேணும். ஏதும் அவசரம் என்றால் தாமோதரமண்ணைக்கு எடும். நாளைக்கு வாறன்.'

'விடியக் கொஸ்பிற்றலுக்குப் போகவெல்லே வேணும்.'

'எனக்கு நேரமில்லை. தாமோதரமண்ணையைக் கேளும். அவர் கூட்டிக்கொண்டு போவர். நான் பின்னேரமா வாறன்.'

யசோவுக்கு அழுகைதான் வந்தது.

'ஹலோ...! என்ன! கதையுமன்.'

'ஒண்டுமில்லை' என்றாள் அழுகையின் நடுவே.

'ஏன் அழுகிறீர்?'

'நான் அழேல்லை..'  என்று யசோ சமாளிக்க, ரெலிபோன் காசு முடிவதற்குரிய ஒலி அடித்தது.

'காசு முடியுது.'

'சரி வை! நாளைக்கு வாறன்.' என்றான் கண்ணன்.

தொலைபேசி 'கூ' என்று தொடர்பு முடிந்தது.

கொஞ்சநேரம் யோசித்துக்கொண்டு நின்றவளுக்கு, தன்னிலைமையை யாருடனாவது கதைக்கவேணும் போல அவள் மனம் துடித்தது. தாமோதரமண்ணை வீட்டுக்கு எடுத்து அவரோடும், நீலாஅன்ரியோடும் கதைத்தால் சற்று மனம் ஆறும்
என்று நினைத்தவளாய் மீண்டும் தொலைபேசியை எடுத்து, எண்களை அழுத்தினாள்.

'ஹலோ!' என்று மறுமுனையில் நீலாஅன்ரியின் குரல் இதமாக ஒலித்தது.

'யசோ கதைக்கிறன்....'

'என்ன யசோ சுகமாக இருக்கிறீங்களே...?ஆக்களைக் காணக் கிடைக்கேல்லை..... நவராத்திரிவிரதம் எல்லாம் எப்பிடி? பலகாரம் செய்தனியோ...?' என்று நீலாஅன்ரி கலகலப்பாகக் கேள்விகளை இரயில்பெட்டி போலக்  கொழுவிக்கொண்டே போக, 

'அன்ரி..!' என்று நா தழுதழுக்கக் குறுக்ட்டாள் யசோ.

'என்னடி யசோ...?' என்று செல்லமாகக் கேட்ட நீலா, மறுமுனையில் யசோ விக்கிவிக்கி அழுவதைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்ட வளாய்,
'யசோ...! யசோ....!' என்று கலக்கத்துடன் அழைத்தவள், குளியலறையில் நின்ற தாமோதரனை
'இஞ்சையப்பா..... ஓடி வாங்கோ!' என்று அழைக்க அவரும் ஓடி வர, தொலைபேசியை கொடுத்து,
'யசோ அழுகிறாள்... என்னண்டு கேளுங்கோ!' என்று பதறினாள்.

'தங்கச்சி...! என்ன பிள்ளை... ஏதும் பிரச்சனையே...?' என்று கூடப் பிறந்த அண்ணனைவிட இரக்கம் மிகுந்த அணைப்புடன் கேட்டார்.

'நான் இப்ப சோசல் வீட்டிலை இருக்கிறன்.....'

'எங்கை சோசல் வீட்டிலையோ....!? அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார் தாமோதரன்.

'அங்கை வீட்டுக்காரர் பிரச்சனையென்று  என்னை இஞ்சை விட்டிருகிறார்.'

'நல்ல கதையாக் கிடக்கு! வாறமாதம் கலியாணம் நடக்கப்போகுது, அதென்னண்டு அவன் உன்னைத் தனியா விடுவான்?'

'வீடு மாறுமட்டும் இருக்கட்டாம், வீட்டுக்காரர் பிரச்சனை குடுப்பார்     என்று  இவர் பயப்பிடுகிறார். அதோடை அண்ணை.... நான் ஆஸ்பத்திரியிலை இருந்தனான். எனக்குச் சுகமில்லை.....'

'என்னப்பா நீங்கள்....! ஒரு ரெலிபோன் எடுத்துச் சொல்லக் கூடாதே....? அந்தரம்...அவசரத்துக்கு உதவாமல்  சிநேகிதம் எண்டு என்ன பேருக்கே நாங்கள் இருக்கிறம்...?' என்று கோபம் குரலில் தொனிக்கக் கூறியவர்,
'நாங்கள் கொஞ்சநேரத்திலை வாறம்..... அந்த பழைய சோசல்வீடு தானே...?'

'ஓ! நீங்கள் அண்ணையோடு வந்தனீங்கள் அந்த வீடுதான்.'

'சரி... நாங்கள் வாறம்.' என்று சொல்லி    தொலைபேசியை வைத்தார்.

தாமோதரன் அந்த நகரத்தில் வசிக்கும் பழைய தமிழாக்களில் ஒருவர். எல்லோருடனும் சகசமாகப் பழகும் நல்லமனம் படைத்தவர். அவர் மனைவி நீலாவும் அவரின் குணத்துக்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருந்தாள். இருவரும் பலசரக்குக் கடை ஒன்று நடாத்தி வந்தார்கள்.

சொன்னபடி சிறிது நேரத்தில் தாமோதரனும், நீலாவும் வந்து யசோவைப் பார்த்தார்கள். அவள் நிலையைக் காண அவர்களுக்கு கவலை பீறிட்டுப் பாய்ந்தது. மெலிந்து மிகவும் வாடிய நிலையில், பலரக வெளிநாட்டவருடன் அந்தக் கட்டிடத்தின் ஒரு அறையில், தனிமையில், குளிரில் வாடிக்கொண்டிருந்த யசோவை அணைத்து நீலா கண்ணீர் வடித்தாள். அவர்கள் அன்பு அவளுக்கும் பெரும் ஆறுதலளித்தது. தங்களுடன் வந்திருக்கும்படி அவர்கள் வலிந்து அழைத்தும், அவள் அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை.

மறுநாள், தாமோதரமும், நீலாவும் அவளை வைத்தியசாலைக்குச் கூட்டிச்சென்று சிகிட்சை முடியும்வரை ஐந்துமணி நேரத்துக்கு மேல் அங்கே நின்று, யசோவை வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்து விட்டபின் கண்ணனிடம் தாமோதரம் போய், என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தார்.

'வீட்டுக்காரனோடை பிரச்சனையாப்போச்சு..... அவவுக்கு பதிவு அங்கைதான், கொஞ்சநாளைக்கு அங்கை இருக்கட்டும்.' என்றான்.

'இண்டைக்கு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோகக்கூட நேரமில்லை எண்டிட்டியாம்... என்னடாப்பா...! அந்தப்பிள்ளைக்கு    உன்னை விட்டா வேறை ஆர் இருக்கினம்? தமையன் உன்னை நம்பித்தானே அவளை உன்னோடை விட்டிட்டுப் போனவன்.'

'அது சரி அண்ணை! ஆனா.... ' அவன் வசனத்தை முடிக்காமல் இழுத்தான்.

'சொல்லு...சொல்லு ஏன் மறைக்கிறாய்?' என்று தாமோதரம் அவசரப்படுத்தினார்.

'அவவுக்கு கிட்னி  (சிறுநீரகங்கள்) ரெண்டும் ஒழுங்காக இயங்கேல்லையாம் ......'

'தெரியும், யசோ சொன்னவள். பாவம் இந்த வயதிலை இப்பிடி ஒரு வருத்தம்..... வேறை கிடனி மாத்தலாமெண்டு டொக்டர் சொல்லியிருக்கிறாராம்.'

'அது லேசான அலுவலில்லை, சிலபேர் ஐஞ்சாறு வருசங்களாக் கூட, பொருத்தமான கிட்னி கிடைக்காமல் காத்துக் கொண்டிருக்கினம்....'

'அதுசரி கண்ணன், வருத்தங்கள் மனிசருக்கு வாறது... மாறுறது..... எல்லாம் சகஜம்தானே! அதுகளைப் பெரிசுபடுத்தப் பாக்கிறாய்;.'

'அண்ணை! நான் டொக்டரிட்டை இதுபற்றி விசாரிச்சுப் பாத்தனான்,    விஞ்ஞானம் முன்னேறிய இந்தக்காலத்திலை இதெல்லாம் சாதாரண வருத்தம் என்றுதான் அவர் சொல்லுறார். கலியாணம் செய்யலாம், பிள்ளை பெறலாம் என்றுகூடச் சொல்லுறார், ஆனால்...?'

'சொல்லு.... மனதுக்கை ஒண்டையும் வைச்சிருக்காதை!

'கோவிக்காதேங்கோ...! இதிலை கன பிரச்சனை கிடக்கு!'

'என்ன பிரச்சனை...?'

'எனக்குக் கன இலட்சியங்கள் கிடக்கு, கலியாணத்தைப் பற்றி நான் இப்ப யோசிக்கேல்லை!'

'என்ன கதைக்கிறாய்? இலட்சியம் எண்டுறாய்.... கலியாணத்தைப் பற்றி யோசிக்கேல்லை எண்டுறாய்... உனக்கென்ன விசரே....? பொம்பிளை வேணுமெண்டு கூப்பிட்டு, கலியாணத்துக்கு நாளும் குறிச்சாச்சு, ஒண்டாகவும், இருந்திட்டீங்கள்;.... கதைக்கிறதை யோசித்துக் கதைக்க வேணும்.'

'என்ரை இலட்சியங்களை நான் அடையவேணுமெண்டால் இந்தக் கலியாணம் நடக்காது.' 
என்றான் கண்ணன், முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பியபடி.    

தொடரும் -3
 

விடியலில் மலரும் பூக்கள்  


பகுதி - 1
ஜேர்மன் மண்ணில் யசோ
இதில் வரும் பாத்திரங்கள் -   கண்ணன், யசோ

யசோவுக்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. கழுவிக்கிடந்த பாத்திரங்களைத் துடைத்து அலுமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு,  மத்தியானச் சமையல் செய்ய இருந்தவள், தஞ்சக்கேடாக இருக்க கோலுக்குள் சென்று சோபாவில் இருக்கலாமென்று நடக்க முற்பட, மயக்கம் வந்து விழுந்துவிட்டாள்.
எவ்வளவு நேரம் கழிந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை   அரைமயக்கத்தில் கண் விழித்ததும் முன்  வீட்டு ஜேர்மன்காரப்பெண்மணி  அனாவிடம் போய் வீட்டு மணியை அடித்தது, அவள் நினைவுக்கு வந்தது. தான் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதையும் முன்னால் கண்ணன்  சினம் நிறைந்த சிடுசிடுப்பு முகத்துடன் நிற்பதையும்  கண்டாள்.

'என்னப்பா நல்லாத்தானே இருந்தனீர் !'

'தலை சுத்தி மயங்கி விழுந்திட்டன்....... முழிச்சு அனாவுக்குச் சொன்னது தான் தெரியும்.. பிறகு என்ன நடந்ததெண்டு தெரியாது.......'

'உமக்கு விசர்! விரதம்கிரதம் எண்டு இருந்திருப்பீர்... எடுத்ததுக்கெல்லாம் 
டொக்டரிட்டைப் போறதேயப்பா? அவள் ஜேர்மன்காரி ஏதோ சீரியஸ் எண்டு  நினைச்சு ரெலிபோன் எடுத்து....  பாரும் இப்ப ஆஸ்பத்திரியிலை மறிச்சுப் போட்டாங்கள். இனி இவங்கள் தங்கடை உழைப்புக்காகத் தேவையில்லாத வைத்தியங்கள்  எல்லாம் செய்து இழுத்தடிப்பாங்கள்...'
யசோ பதில் சொல்ல முடியாமல் வாயடைத்தப் போனாள்.
'சும்மா எல்லாத்தையும் பெரிசு படுத்திறது, இனிப் பாரும் உமக்கு டொச்சும் விளங்காது, எடுத்ததுக்கெல்லாம் டொல்மேச்சர் வேணும்!' முணுமுணுத்தான்  கண்ணன்.
யசோவின் கண்கள் கலங்கின.
'பக்றியிலும் லீவு எடுக்கமுடியாது.  ஓவற்றைம் வாற நேரத்திலை வேலைக்குப்போகாமல் நிக்கேலுமே? நான் வேலையாலை வந்து வாறன். நீர் சமாளியும்.'  என்று அவன் சொல்ல, நர்ஸ் உள்ளே வந்தாள்.  கண்ணனுக்கு வணக்கம்  சொல்லி, கை கொடுத்தபடி,
‚யசோவின் கணவனா' என்று ஜேர்மன் மொழியில் கேட்டாள்.
அவனது பதில் யசோவுக்கு முகத்தில் அறைந்தது போலிருந்தது. எனக்குத் தெரிந்த பெண் என்று அவன் ஜேர்மன்மொழியில் கூறியதை அவளால் ஜீரணிக்க  முடியவில்லை.
மனைவி என்று சொல்லாவிட்டாலும்  கலியாணம் செய்ய நாள் குறித்தாகிவிட்டது. அதைக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்தானே. இதுகூடச் சொல்லியா கொடுக்க  வேணும்...? என்று வேதனைப்பட்டாள்.
டொல்மேச்சர் ஒருவர் வேணும் என்று தாதி கேட்டதற்கு நாளைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு வருவதாகக் கண்ணன் கூறியது அவளுக்கு அரைகுறையாக விளங்கியது.
கண்ணன் வீட்டுக்குப் போய்விட்டான். அனாதை போல யசோ ஆஸ்பத்திரிக்கட்டிலில் படுத்திருந்தாள்.
கையில் ஊசி மூலம் மருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தது. தூக்கம் வரவில்லை.  துக்கம்தான் தொண்டையை அடைத்து நின்றது. அம்மா! என்று நெஞ்சு வெடிக்கக் கதறி அழ வேண்டும் போலிருந்தது.  அடக்கிக் கொண்டு கண்ணீரை மட்டும் கொட்டினாள்.
எவ்வளவு சந்தோசம்  ஜேர்மனிக்கு வரும்போது இருந்தது. அம்மா அப்பாவைப் பிரிந்து செல்கிறேன்; உறவுகளை விட்டு வெகுதூரம் போகிறேன். பிறந்து வளர்ந்த மண்ணைவிட்டு  பிறதேசம் பயணமாகிறேன் என்று மனதில் ஒரு தயக்கம் இருந்தாலும் ஒருநாள் திரும்பி வரலாம்தானே என்று சமாதானம் சொல்லக் கூடியதாக இருந்தது.

அண்ணா வீட்டுக்குத்தானே போகிறேன்; அங்கே அண்ணி, பிள்ளைகளுடன் சந்தோசமாக இருக்கலாம். கல்யாணம் நடந்தாலும்  என்ன பக்கத்திலேதானே  இருக்கப்போகிறோம் என்ற துணிவுடன் வந்த அவளுக்கு, ஜேர்மனியில்  அடியெடுத்து வைத்த சில நாட்களில்    எல்லாம் தலைகீழாக இருப்பதைக்  கண்டாள்.
வெளிநாடுதானே... அண்ணா குடும்பம்  அந்த மாதிரி... வீடு வசதி என்று இருப்பார்கள்,  தனக்கு நிழலாகத் துணை செய்வார்கள் என்று அவள் நெஞ்சிலிருந்த  கற்பனைகள்,  அண்ணா குடும்பம் இருக்க விசா  இல்லாமல் தட்டுத்  தடுமாறுவது கண்டு,   கலைந்து காற்றோடு போக அண்ணாவுக்கு இரங்கும்   நிலைக்கு அவள் இறங்கி வந்தாள்.

திருமணத்தின் பின்   கணவருடன் சேர்ந்து வாழ்வது என்ற பண்பாட்டை,  வேறு வழியின்றி சற்று விட்டுக் கொடுத்து, நிச்சயம் செய்த கண்ணன்  வீட்டில்  தான்  இருக்க ஒப்புக்கொண்டாள். ஏற்கனவே அண்ணன் வரதராஜன் குடும்பமாக  கனடா போவதற்குச் செய்த ஒழுங்கைக் குழப்ப அவள் மனம்  இடந்தரவில்லை.
பாவம் அண்ணை, அண்ணி, பிள்ளைகள் ... விசா முடியும்வேளை... பலதடவைகள் மூன்றுமாதம், ஒருமாதம் என்று கொடுத்து இப்போ மறுக்கும் நிலையும்,  பிடித்தனுப்பும் நிலைமைகளும் இருப்பதை அறிந்த அவள்,
'என்னைப்பற்றி யோசிக்காதேங்கோ!  அவருடன் நான் இருக்கிறன். நீலா அன்ரி எல்லாம் இருக்கிறா தானே போட்டுவாங்கோ.' என்று அவர்கள்  தயக்கத்தைப்போக்கிப் பயணம் அனுப்பி வைத்தாள்.

போகப்போகத் தனிமை மேலும் விரிந்தது. கண்ணனுக்கு ஆட்களுடன் பழகுவது பிடிக்காது.  நண்பர்களே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். வேலை தான்  அவனுக்கெல்லாம். கதை கேட்டாலும் ஏதோ யோசித்தபடி ஒருசொல்லில் பதில் சொல்வான். தான் ஒருத்தி வீட்டுக்குள் இருப்பதைப்பற்றி ஒரு  நினைப்புக்கூட இல்லாமலிருப்பது  போலிருக்கும்.
சாப்பாடு, படுக்கை, வேலை....  எப்பாலும் வீடியோவில் தமிழ்ப்படங்கள் .... அவன் பொழுது போய்விடும். ஆனால் யசோ என்ன செய்வாள்......? உணர்வுகளைக்  கட்டிப்போட்டுவிட்டு வீட்டு வேலைகளைச் செய்து கொண்டு ஊமையாக இருந்தாள்.

கடைகள் பார்க்கலாம்,  ஓய்வு நேரங்களில் கிட்ட இருக்கும் பார்க்குக்குப் போகலாம்,  நீலா அன்ரிவீட்டுக்குப் போய்வரலாமென்று யசோவின்  மனம் துடிக்கும்.  கண்ணனுக்கு ஒன்றுக்கும் மனம் வராது. அவள் கேட்டால்  சிலசமயம் வாய்விட்டு   சினம் தெறிக்கச் சீறியெழுவான். யசோ மௌனமாகிவிடுவாள்.

வாழ்க்கையென்றால் பலமாதிரியும் இருக்கும், எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டுமென்று தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டாள்.
சிலநாட்களாக ஒரே தலையிடி  தண்ணீர் விடாய், உடம்பும் சோர்வாக  இருந்தது.டாக்டரிடம் போவோம் என்று கண்ணனிடம் கேட்க, அவன்  நளினமாகச் சிரித்துக்கொண்டு கிண்டல் செய்தான்.

 'எடுத்ததுக்கும் டொக்டரிட்டைப் போறதே? படுத்திட்டு எழும்பும், எல்லாம் மாறிப் போயிடும்.'   என்று சொல்லிவிட்டான்.
 யசோ எல்லாவற்றையும் எண்ணிக் கண்ணீர்விட்டபடி, தன்னை அறியாமலே தூங்கிவிட்டாள்
மறுநாள் கண்ணன் தனக்குத் தெரிந்த, குலம்  என்ற மொழிபெயர்ப்பாளருடன்  வந்திருந்தான்.

டாக்டர் அவள் நோய்க்கான காரணங்களையும், மேற்கொண்டு என்ன செய்யவேண்டுமென்ற குறிப்புக்களையும் கூற, குலம்  யசோவுக்கும் கண்ணனுக்கும் தமிழில் மொழி பெயர்த்தான்.
யசோவின் சிறுநீரகங்கள் சரியாக இயங்கவில்லை, புதிய சிறுநீரகம் பொருத்தப்பட வேண்டும். அதுவரை அவளுடைய இரத்தம்  செயற்கை முறையில் சுத்திகரிக்கப்படவேண்டும். வாரத்தில் மூன்று முறையாவது இந்தச் சிகிட்சை செய்தாக வேண்டும்  என்று டாக்டர் தெரிவித்து  அவளை வீட்டுக்குச் செல்ல அனுமதித்தார். வைத்தியசாலைக்கு சிகிட்சைக்காக வந்து போகவேண்டிய திகதி அட்டவணையை தாதி குறித்துக் கொடுத்தாள்.
வீட்டுக்கு வந்து சிலநாட்கள் ஆகிவிட்டன. ஒருநாள் யசோவிடம் கண்ணன்
'நீர் கொஞ்சநாளைக்கு பழைய றூமிலை போயிரும். இங்கை வீட்டுக்காரனோடை பிரச்சனையாகக் கிடக்கு!' என்றான்.
அவள் அதிர்ச்சியில் மூச்சடைத்து நின்றாள்.

 'கொஞ்சநாளைக்குத்தானே, நான் அடிக்கடிவருவன்!'

'அங்கை சோசல் வீட்டிலை, யூக்கோஸ்லாவியாச் சனங்கள்,  அங்கோலாப்பெடியள், என்னண்டு நான் தனியப் போறது...?' அழாக்குறையாக நா தழுதழுக்கக் கேட்டாள். கண்கள் கலங்கிக் கண்ணீர் முட்டியது.

'வேறை என்ன செய்யிறது? புதுவீடு எடுக்கும்வரை அங்கை இரும்!'

'என்ன நீங்கள்?'
கெஞ்சும் குரலில் வார்த்தைகள் தடக்க,
'அங்கை பாத்றூம் பிரச்சனையெல்லே...? வருத்தம் எண்டதாலை அடிக்கடி போகவேணும். பொது பாத்றூம் மாறிமாறி ஆராவது போய்க் கொண்டிருப்பினம். அதோட ரெலிபோனும் இல்லை,
சிறுநீரகம் மாற்றுறதுக்கு கிடைச்சதும் டொக்டர் ரெலிபோன் எடுப்பார், உடனே போகவேணுமெல்லே!'

'இங்கை எடுக்கட்டன்,  நான் உம்மை வந்து கூட்டிக் கொண்டு போறன்.'

'நீங்கள் வேலைக்குப் போனால்...?'

'திருப்பிக் கதைச்சுக்கொண்டுநிக்கிறீர்...!' அதட்டினான் கண்ணன்.

'இஞ்சை இருக்கேலாது தெரியுமோ...? போய் அங்கை கொஞ்சநாளைக்குச் சமாளியும்!'

இதில் வரும் பாத்திரங்கள் -   கண்ணன், யசோ



துக்கம் அலையாக நெஞ்சுக்குள் இடிக்க நாவடைத்துப் போய் நின்றாள் யசோ

'வீட்டுக்காரன்  வரப்போறான்,  அதுக்குள்ளை உடுப்புகளை எடும்! போவம்!'

'இண்டைக்கோ...! குளிக்கேல்லை நவராத்திரி விரதம்... சமைக்கேல்லை!  வடை சுடுகிறதுக்கு  உழுந்து நனையப்  போட்டனான். சுண்டல்,  அவல் எல்லாம் செய்யலாமெண்டு நினைச்சனான்.!'

'உதுகளைக் கொண்டு போய்க் குப்பைக்கை போடும். ஜேர்மன்காரனுக்கு விரதம் எண்டா விளங்குமே....? வாரும், குளிக்கிற எண்டாக் குளிச்சிட்டு வெளிக்கிடும்.' ஒரே பிடியில் நின்றான் கண்ணன்.

வேறுவழியில்லாமல் யசோ குளித்து விட்டு தன் சூட்கேசுக்குள்  உடுப்புகளையும்   வைத்துக்கொண்டு          அவனோடு வெளிக்கிட்டாள்.

தொடரும்.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 தொடர்கதை  1

பண்ணாகம்.கொம் வழங்கும்
பிரபல கதை ஆசிரியர் வண்ணத்துப்பூச்சி  காசி அவர்கள் எழுதிய
``வாழ நினைத்தால் வாழலாம்``கதை தொடராக பண்ணாகம் இணையத்தில் 1.12.2018 இருந்து வலம்வருகிறது  வாசிக்கதவறாதீர்கள். 

அறிமுகம்       

திரு .காசி.வி.நாகலிங்கம் அவர்கள்  


இவர் யாழ் -பொன்னாலையைப் பிறப்பிடமாக கொண்டவர்.  தனது ஆரம்பக்கல்வியை பொன்னாலை வரதராசப்பெருமாள் வித்தியாசாலையிலும்   உயர்கல்வியை யாழ்-சுழிபுரம் விக்ரோறியாக் கல்லூரியிலும் கற்றிருந்தார். அதன்பின்   சங்கானை -ப.நோ.கூட்டுறவுச்சங்க தலைமை அலுவலகத்ததில் பணியாற்றினார். அதேசமயம்  மாணவர்களின் நன்மைகருதி  -ரியூட்டறி அமைத்து, பல திறமை மிக்க ஆசிரியர்களை நியமித்துக்  கல்வி கற்பித்ததுடன் தானும் கற்பித்து வந்தார்.பின் நாட்டுச் சூழ்நிலைகாரணமாக 1979ம் ஆண்டு யேர்மனிக்கு வந்தார்.                        எழுத்துத்துறையில் ஆர்வம் கொண்ட இவர் 1988 இல் யேர்மனியில் ,,வண்ணத்துப்பூச்சி,, என்னும் சஞ்சிகையை 2000ம் ஆண்டுவரை வெளியிட்டதுடன் படிப்போர் மனதைக் கவரும் பல  நாவல்களும் எழுதியுள்ளார். யேர்மனியின் கோக்சவர்லாண்ட் பிரதேசத்தில் தனது வெளியீட்டகம்  மூலம் 1991 இல் வாணிவிழாவைத் தொடங்கி, பின்னர் அந்த நகரமக்கள் விழாவாக இன்றுவரை ஆண்டு தோறும் நடாத்தி வருகின்றார். இதில் தமிழ்ச்சிறார்களின் இந்து சமய அறிவை வளர்க்கும் நோக்குடன் வினாவிடைகள் தொகுத்து வழங்கி, பரீட்சைகளும் திறம்பட நாடாத்திவருகிறார்.  அத்துடன் யேர்மனி தமிழ்ப்பாடசாலையில் 2000ம் ஆண்டுமுதல் 2011 ஆண்டுவரை தமிழாசிரியராகவும் பணிபுரிந்தார்.


அறிமுகத் தகவல் 

``ஊடகவித்தகர்``  திரு.இக.கிருட்ணமூர்த்தி 

பண்ணாகம் இணைய பிரதம ஆசிரியர்

 \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
அன்பின் வாசக நேயர்களே!

நான் 2000 ஆண்டு காலகட்டத்தில் எழுதிய கதைகளை வாசித்தபோது அவற்றை மீண்டும் வாசகர்கள் பார்வைக்கு வைக்கவேண்டும் என்று ஆசை எழுந்தது. எனது இக்காலகட்டத்துக்குரிய பார்வையில் காலமாற்றங்களுக்கு இசையச் சிறுசிறு மாற்றங்களுடன் இக் கதைகளை வெளியிட விரும்பினேன். இதற்குக் கையெழுத்துப் பிரதிகளிலும் கணணி எழுத்துக்களிலும் அன்று எழுதியவற்றை தற்போதைய நவீன முறைகளுக்கு ஏற்றதாகப் புதிதாக மீண்டும் எழுதவேண்டும். இது இலகுவான விடயம் அல்ல எனினும் வாசகர்கள் பலரை மகிழ்சியூட்ட வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் இம் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளேன். இதனை பண்ணாகம் வெப்சைற்றில் பிரசுரிக்க அதன் பொறுப்பாளர் திரு.இக.கிருஸ்ணமூர்த்தி அவர்கள் முன்வந்துள்ளார். அவர்களுக்கும், பண்ணாகம் வெப்சைற் வாசகர்களுக்கும், ஆதரவாளர்களுக்கும் எனது இதயபூர்வமன நன்றிகள்.    
2000 ஆம் ஆண்டு எழுதிய 'விடியலில் மலரும் பூக்கள்.' என்ற கதையை உங்கள் பார்வைக்கு வைக்கின்றேன். இதனை வாசிக்க முனையும் அன்பு வாசகர்களே, உங்களுக்கு என் வணக்கம்.
அன்புடன்
காசி. வி.நாகலிங்கம்  
01.03.2019 

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்   15.3.2019


இறுதிப் பகுதி 14                                                                                                                                                                                              

முயற்சியுடையார் இகழ்சியடையார்

                                                                    

அப்போ ரக்சி ஒன்று வந்து வீட்டுவாசலில் நின்றது.

சதா அதிலிருந்து இறங்கினான்.

ரக்சியைப் போகவிட்டு, திறப்புக்கோர்வையுடன் அவன் வருவது கண்டு, எல்லோர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி ஒளிவிட்டது.

'சொல்லிப்போட்டுப் போயிருக்கலாமே! நாங்கள் உங்களைக் காணாமல் என்ன ஏதென்று பயந்து விட்டோம்.' செல்லமாகக் குறைப்பட்டாள் தமிழினி.

'அண்ணை! இப்பிடி ஒருத்தன் அடிச்சிருக்கிறான், தம்பி என்று நான் பேருக்கு இருக்கிறன், யாரென்று தெரிந்தால் தும்பு தும்பாக்கிப் போடுவன்!' கணேசனின் வார்த்தைகளில் கோபம் தெறித்தது.

'ஒருத்தன் அடிக்கேல்லையடா தம்பி.... நாலுபேரடா... நான்

திருப்பி அடிக்கேல்லை, வேணுமென்று தான் அடி வாங்கினான்... என்னிடம் அடிவாங்கினவன்தான் இப்ப திருப்பி அடிச்சிருக்கிறான்... நானும் நண்பர்களும் ஆறு

மாதங்களுக்கு முன்பு இதேமாதிரி அவனைத் தெருவிலை உருட்டி 

உருட்டி அடிச்சனாங்கள், பதிலுக்குப் பதில் தந்திருக்கிறான். இதைப்

பெருப்பிக்க வேண்டாம் என்றுதான் நான் பொறுமையாக விட்டனான்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ சாதிக்க வேண்டியிருக்கு, எவ்வளவோ கடமைகள் இருக்கு, வேண்டாம்... இந்த வெட்டுக் குத்து!' என்றவன்,

மணிக்கூட்டைப் பார்த்துவிட்டு,

'நான் எட்டுமணிக்குக் கார்க்கொம்பனிக்குப் போகவேண்டும். 

முதலாளி வருவார், போக வேண்டும்'  என்றான்.

சுகந்தி தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். சதா அவசரமாகத் தேநீரை அருந்திவிட்டு,  கணேசனை அழைத்துக் கொண்டு கார்க்கொம்பனிக்குச் சென்றான்.

கார்க்கொம்பனி பிரதானவீதியில் அமைந்திருந்தது. திடீரென்று

விற்கும் முடிவுக்கு வந்ததால், வேறு முதலாளிகள் கேட்டு வாங்கும்

சங்கடநிலை இல்லாமல், காதும் காதும் வைத்தாற்போல் இலகுவாக சதாவுக்குச்

சொந்தமாகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

திறப்புக்கோர்வையிலிருந்த திறப்புகளைத் தெரிந்து, கதவுகளைத் திறந்து அண்ணனும் தம்பியும் உள்ளே சென்று அவதானித்தார்கள்;.

வசதிக்கேற்ப முக்கியமாகத் திருத்த வேண்டிய சிலவற்றைத்

திருத்தி, அழகுபடுத்திவிட்டு தொழிற்சாலையைத் திறந்து வேலைகளை

ஆரம்பிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தனர்.

அப்போ முதலாளியும் தனது சிற்றுந்திலிருந்து இறங்கி உள்ளே வந்தார்.

முதலாளிக்கு சதா வணக்கம் கூறிக் கைகொடுத்தான்.  தம்பியையும்

அறிமுகப்படுத்தினான். அவனும் கைகொடுத்து மகிழ்ச்சியைத்

தெரிவித்துக்கொண்டு, வக்கீலிடம் போகப் புறப்பட்டனர்.

முன்னால் முதலாளி செல்ல, பின்னால் கணேசனும் சதாவும் தங்கள் வானிலே போனார்கள்.   அங்கே நவம், சுகந்தி, தமிழினி மூவரும் காத்துக்கொண்டு நின்றனர்.

முதலாளி, முதலிலேயே எழுத்துப்பதிவுகளுக்குரிய ஆயத்தங்களைச்

செய்வதற்கு வக்கீலிடம் அறிவித்திருந்தபடியால், அவர் அதற்குத் தயாராக இருந்தார்.

கையொப்பங்கள் வைக்கப்பட்டன.

பணம் வங்கியிலிருந்து முதலாளியின் வங்கிக்கணக்குக்கு மாற்றுவதற்கு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டது.

இன்று சதா கார்க்கொம்பனியுடன்கூடிய ஒரு வீட்டுக்கு அதிபதி.

இயங்காத கொம்பனிதான், என்றாலும் அது இயங்கப்போகிறது. எப்படி....?

வங்கி, முதலாளியின் கடனை அடைப்பதற்குரிய பணத்தை, சதாவுக்குக் கடன் கொடுக்க

முன் வந்தது. தொழில் செய்வதற்கு முதலீடு கொடுக்க மறுத்துவிட்டது.

கணேசன் முதலீடு எவ்வளவோ, அவ்வளவையும் தான் தருவதாகச் சொன்னான்.

நவம் இரண்டு கட்டு, காசு சதாவுக்குக் கொடுத்தான்.

'இது என்ன...?' சதா வாங்க மறுத்தான்.

'ஐம்பது உங்கடை தம்பி ஏற்கனவே உங்களிடம் கொடுக்கும்படி தந்தது, இது எங்களுடையது. இந்த ஒரு இலட்சத்தையும் வங்கியிலே

போடுங்கோ! தொழில் தொடங்குவதற்குப் போதியளவு கடன் வழங்குவார்கள்!'

'நான் இருக்கிறேன் அண்ணை! இனிமேல் ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதை!' என்றான் தம்பி.

'மச்சான்;! நாங்களும் கூடவே இருக்கிறம், யோசிக்காதேங்கோ!' என்றான் நவம்.

மாமா! கொம்பியூட்டர் வேலை என்னவென்றாலும் நான் செய்து  தருவேன்.' தமிழினி உறுதி கூறினாள்.


சதா சாவிக்கொத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றான். நமக்கு உதவ நாலு பேர் இருக்கிறார்கள் என்று அறியும்போது, எங்கள் பலம் நூறுமடங்காக விரிகிறது என்ற உண்மையைச் சதா உணர்ந்தான்.

'உறவும் நட்பும் நம்பிக்கையும் உள்ளவரை ஊர் அறிந்த செல்வந்தன் நீ. உன்னை யாரும் வெல்ல முடியாது!' என்று சதா தோளை நிமிர்த்தினான்.

இந்த உலகத்திலே வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு உயிரும் இருக்கின்ற ஒவ்வொரு பொருளும் உலகின் இயக்கத்துக்கு இன்றியமை யாதது. சதா இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரு கடமையும் இல்லை என அவன் நினைத்தான். அவன் கடமை என்ன என்பது இப்போதான் புரிந்தது.

பதிவுத்திருமணம் வேண்டியவர்களுடன் மிகவும் சிறப்பாக நடந்தேறியது. பூங்கோதையின் கண்சத்திரசிகிட்சைக்குப்பின் அம்மன்கோவிலில் தாலிகட்டும் மண்டபம் எடுத்துக் கொண்டாட்டமும் என்று சதா நவத்துக்கும் கணேசனுக்கும் கூறிக் கொண்டிருந்தான்.

சத்திரசிகிட்சை நடந்து, பூங்கோதை இழந்த பார்வையை மீண்டும் பெற்றாள். இது கடவுள் செயலே.

கடவுள் மிகவும் நல்லவர். அருள் புரிய விரைந்து வருவார். சோதனைக்காலம் என்றால் அவர் சிறிது தாமதிக்கலாம். ஆனால் நிச்சயம் வந்து காத்தருள்வார்.

'நீ நல்லதை நினைத்து, நல்லதைச் செய்து வாழும்போது உன் கண்களிற் கண்ணீர் வழிகிறது என்றால் அதற்கு நீ காரணமல்ல.'

'தொடக்கமும் முடிவும் வாழ்க்கையின் நியதி. ஒன்று நிச்சயம் என்றால் மற்றதும் நிச்சயம்தான்.'

'வாழ்வது சில நாட்கள்.... அன்புடனும் நட்புடனும் கை கோர்த்து, கை கொடுத்து ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்திடுவோம்!'

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.
                                                                               வாழ நினைத்தால் வாழலாம். வாழ்க!                                                                                                                    

இத்துடன் இக்கதை நிறைவடைகின்றது.                                                                                                
இதனை வெளியிட்டு உதவிய பண்ணாகம் இணையத்தளத்துக்கும் இதன் இயக்குனர், ஊடகவித்தகர் ,வாழ்நாள் சாதனையாளர்
 திரு இக,கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களுக்கும், இக்கதையை  வாசித்த வாசக நேயர்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்ளுகின்றேன்.                   
வணக்கம்
அன்புடன்
காசி



மகளீர்தின சிறப்புப் பகுதி  13  ....  08.3.2019

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  13                                                            

                                                                                    

கைக்கு வந்த திறப்புக் கோர்வை                                                


                                                                                






பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்                                                                

சதா                                                                                      

பூங்கோதை                                                                          

நவம் வீட்டார்                                                                            

கணேசன் சிவகாமி ஆகியோர்                                                              

முதலாளி       

                                                                                                

பொழுது விடிந்ததும் விடியாததுமாக வீட்டுமணி ஒலித்தது. 

சுகந்தி எழுந்து அரைத்தூக்கத்தில் கதவைத் திறந்தாள்.

சதாவின் தம்பி கணேசன் நின்றான்.

'வாங்கோ!' என்று வரவேற்றாள் சுகந்தி.

'சிவகாமியும் பிள்ளைகளும் வானுக்குள் இருக்கினம், அண்ணை

வீட்டிலை இல்லை, எங்கே போய்இருப்பாரென்று தெரியவில்லை! அதுதான்

உங்களிடம் கேட்கலாமென்று வந்தனான், நித்திரையைக் குழப்பிப் போட்டன், கோவிக்காதேங்கோ!'

'அதொன்றுமில்லை, நாங்கள் எழும்பத்தானே வேணும்... அண்ணை

இங்கைதான் படுத்திருந்தவர்... பொறுங்கோ எழுப்பி விடுகிறன்! 

அவையையும் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளுக்கு வாங்கோ!' என்று கூறிவிட்டு, 

சுகந்தி சதா படுத்திருந்த அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

சதாவின் படுக்கை வெறுமையாக இருந்தது, ஆள் அங்கில்லை. அதற்குள் நவமும் எழுந்து வந்தான்.

'சதாவைக் காணவில்லை என்றதும் வீடே விழித்துக் கொண்டது.

பூங்கோதை பதறித் துடித்தாள்.

அடிபட்ட காயங்கள் முழுதாகக் குணமாகவில்லை, எங்கே போயிருப்பார?

ஒருவேளை நோ தாங்கமுடியாமல், வைத்திய சாலைக்குப் போயிட்டாரோ? 

இல்லாட்டி விரக்தியில் மீண்டும் பியர் குடித்து எங்கேயாவது விழுந்து போய்.....!' அவள் மனம்

பயத்தில் பல்வேறு விதமாக எண்ணிக் கலங்கியது.

கணேசன் மனைவி, பிள்ளைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளே வந்தான். அவர்களுக்கும் விடயம் தெரிய வந்தது. முதல்நாள் சதாவுக்கு அடி விழுந்ததிலிருந்து முழுவிபரங்களையும் நவமும் சுகந்தியும் கூறினர்.

'என்ரை அண்ணையிலை தொட்டவனைச் சும்மா விடமாட்டன்!' கணேசன்

ஆத்திரம் உடலெங்கும் பரவக் கோபத்துடன் தன் வாகனத்தை நோக்கி ஓடினான்.

நவம் அவனைப் பிடித்துத் தடுத்துச் சமாதானம் கூறினான்.

'பொறுமையாக இருங்கோ!

'ஆத்திரக்காரனுக்குப் புத்தி மத்திமம்' என்று சொல்வார்கள். நாங்கள் இருக்கிறம்... யாரென்று

தேடிப் பிடித்து, பொலிஸிலே கொடுத்து, முறையான தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்போம், இப்போ அண்ணையைத் தேடுவம், வாரும் கணேசன்!' என்று நவம் கணேசனைக் கூட்டிக்கொண்டு சிற்றுந்தில் ஏறி, அதை இயக்கினான்.


தொடரும் 14 இறுதிப்பகுதி

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்

பகுதி - 12       3.3.2019

`அடிக்கு மேல் அடி`  
                                                                                 
 பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்                                                                  
  சதா                                                                                                             
 நவம் வீட்டார்கள்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          
      சதா, நவம் வீட்டுக்கு வந்து மிதியுந்தை நிறுத்தினான். அவன் வருகையால் நவம் வீட்டில் சந்தோசக்காற்று வீசியது. என்றும் போலப் பிரமாதமான வரவேற்பு. இனிமையான உபசாரம். எல்லாமே மிகுதியாகவே இருந்தது.

சொல்லப் போனால் இன்று சதா ஒன்றுமில்லாதவன்... அவனை ஒரு மனிதன் என்று மதிக்கவும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். இதுதான் மனிதனின் உயர்வான நாகரீகம் மிக்க பண்பாகும்.

அவன் கையிலே இப்ப தான் ஒரு திறப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. என்றாலும் அது திருமணத்துக்கு முதலே கிடைத்து, அவன் தன்மானத்தை நிலை நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. அவனைச் சொந்தக்காலில் நிமிர்ந்து நிற்க வைத்திருக்கிறது.

சதா முதலாளியைச் சந்தித்ததிலிருந்து முழு விபரங்களையும்; கூறி முடித்தான்.

நம்பமுடியாத ஒன்று! ஆச்சரியம் கொட்ட, அவனைப் பார்த்து வியப்புடன் நின்றார்கள்.

சந்தோசம் அங்கு கரைபுரண்டோடியது.

கடவுள் மனிதரைச் சோதிப்பார். அழஅழச் சோதிப்பார். தன்னை நம்பியவர்களை அவர் கைவிடமாட்டார். யாரோ ஒருவரின் உருவில் வந்து, இக்கட்டான கட்டத்தில் யாராலும் செய்ய முடியாத அரிய உதவிகளைச் செய்து காப்பாற்றுவார். அதுதான் கடவுளின் தனித்தன்மை.
சதா விடை பெற்றான்.

மறுநாள், அது சதாவுக்கென்றே விடியும் நாள். மறுவாழ்வு மலர்வது போன்று எல்லோரும்போல குடும்பம், வேலை, சமூகம் என்று வாழத் தொடங்கும் நாள்.... ஊரிலே வாழ்ந்தது போல கௌரவம் மிளிர, தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி ஆர்வமாக, ஆசையாக, மனநிறைவுடன் தொழில் தொடங்குவதற்கு அடியெடுத்து வைக்கும் நாள்....!

அவன் மனதில் புத்துணர்ச்சிகள் பிறக்க, பல்வேறு சிந்தனை களுடன் மிதியுந்திற் போய்க் கொண்டிருந்தான் சதா. அமைதியான நேரம். வாகனப்போக்குவரத்துக்; குறைவாக இருந்தவேளை....

சிற்றுந்து ஒன்று வந்து திடீர் பிறேக்குடன் நிற்க, அதிலிருந்து பாய்ந்து வந்த நால்வர், அவனைச் சலவைத்தொழிலாளி உடுப்புத் தோய்ப்பதுபோல, அடித்துத் துவைத்து, வீதியோரத்திற் போட்டு, அவன் மிதியுந்தையும்(சைக்கிள்) அடித்து, நெளித்துத் தூரத்தில் எறிந்துவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் மறைந்துவிட்டனர்.

சதா தட்டுத் தடுமாறி எழுந்தான். எல்லாம் ஒரு கண் மூடி விழிக்க முன் நடந்துவிட்டது. உடலெங்கும் இரத்தத் தழும்புகள். நடக்கமாட்டாமல் நடந்து, திறப்புக்கோர்வையைத் தேடினான். மிதியுந்து விழுந்து கிடந்த இடத்துக்குச் சென்று பார்த்தான். திறப்பைக் காணவில்லை. மிதியுந்து, பன்ஸர் நெரித்துச் சென்றது போல நசிந்து, உடைந்து, நெளிந்து கிடந்தது. அதற்கு மேல் அவனுக்குக் கண்கள் இருண்டுகொண்டு வந்தது மட்டும்தான் ஞாபகம்.....



சதா கண்களைத் திறந்தபோது நவமும் நீதனும் பக்கத்தில் நின்றனர். தான் படுத்திருப்பது வைத்தியசாலை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

நவம் என்ன நடந்தது? என்று விசாரித்தான்.

'காரிலே நான்கு பேர் வந்தாங்கள்.... இறங்கினதுதான் தெரியும். வாங்கு வாங்கென்று வாங்கிப்போட்டு, வந்த வேகத்திலேயே போயிட்டாங்கள். தமிழாக்கள்தான். யாரென்று தெரியாது!' சதா சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

'பூங்கோதை எல்லாரும் வந்து இவ்வுளவு நேரமும் நின்றுவிட்டு, இப்பதான் போகினம்!' கூறிய நவம்,
'திட்டம் போட்டுத்தான் செய்திருக்கிறாங்கள். வடிவாக யோசிச்சுப் பாருங்கோ! ஒருத்தனைக்கூட அடையாளம் காணவில்லையோ?' கோபமும் கவலையும் குரலிற் தொனிக்கக் கேட்டான்.

'இல்லை' என்ற அர்த்தத்திற் தலையாட்டிய சதா,
'திறப்பு!' என்று துடித்தெழுந்தான்.

'என்ன திறப்பு?' கேட்டான் நீதன்.

'கொம்பனித் திறப்புக் கோர்வை. கையிலை வைத்திருந்தனான். அந்த நாய் பிடுங்கி எறிஞ்சவன்!' கட்டிலை விட்டெழுந்து நின்றான் சதா.

'இப்ப என்ன செய்யப் போறீங்கள்? நாளைக்குப் பார்க்கலாம். படுங்கோ!'

'இல்லை மச்சான். முதலாளி நம்பித் தந்தது. தேடி எடுத்துத் தானாக வேணும். வேறை யாருடையாவது கையிற் பட்டால் போச்சு...!' அவன் வெளியே செல்லத் துடித்தான்.

'நாங்கள் போய்ப் பார்த்துக்கொண்டு வாறம். நீங்கள் இருங்கோ!'

'இல்லை. நானும் வாறன்!'

'இந்தக் காயங்களோடை வெளியிலை போக விடமாட்டினம். நீங்கள் பொறுமையாக இருங்கோ!'

'எனக்கு ஒன்றுமில்லை. நான் டொக்டரோடை கதைக்கிறன்.' என்று சதா அறையை விட்டு வெளியே சென்று, அங்கு கடமையிலிருந்த வைத்தியரிடம் தன் நிலைமையைக் கூறினான்.

வைத்தியர் அவன் மருத்துவக்கோர்வைகளைப் பார்த்தார். பாரதூரமாக ஏதும் இருக்கவில்லை. வெளிக்காயங்கள் மட்டும்தான். இரு நாட்கள் வைத்தியசாலையில் இருந்தால் நல்லது என்பது அவர் கருத்து.

சதாவின் விருப்பத்தின் பெயரில் வைத்தியசாலையிலிருந்து வீட்டுக்குப் போக அனுமதி கிடைத்தது.

நவத்தின் சிற்றுந்தில் அடி விழுந்த இடத்துக்கு விரைந்தார்கள்.

வீட்டுக்குச் சென்று ரோச் லைற் எடுத்து வந்து தேடுதல் நடந்தது. சுகந்தி, மயூரன், தமிழினி எல்லோரும் கூட வந்து தேடினார்கள்.... நீண்டநேரம் தேடினார்கள்.
அது சாலையின் ஓரம். நிறைய மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது. அந்த இருளில் இயன்றவரை தேடி, அலுத்து வீட்டுக்குத் திரும்பினர்.

அன்றிரவு நவம் வீட்டிலேயே சதா தங்கியிருந்தான். அவனை வீட்டுக்குப்போக அவர்கள் விடவில்லை. என்னதான் உறவோ  அவர்களுக்கு இப்படியொரு பாசம்.

தொடரும் 13

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  18.2.2019  பகுதி 11

நம்பிக்கை என்பது வாழ்க்கையின் உயிர் போன்றது


இதில் பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்
சதா
பூங்கோதை
நவம்
சதாவின் முதலாளி

நாளைக்கே கல்யாணப் பதிவுக் கந்தோருக்குச் சென்று, திருமணப் பதிவுக்குத் திகதி குறிப்பதென்று சதா முடிவு கூறினான்.

எல்லோருக்கும் அளவிடமுடியாத சந்தோசம். பூங்கோதை கனவா... நனவா... என்ற மகிழ்ச்சிப் பரபரப்பிற் தடுமாறினாள்.

'என்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை... வெறுவிலி... என்னை நம்பிப் பூங்கோதையைத் தருகிறீங்கள்...!' சதாவின் கண்கள் கலங்கின.

'கவலைப்படாதேங்கோ மச்சான்! பணம் வரும் போகும்... உங்கடை மனசுக்கு நீங்கள் நல்லாயிருப்பீங்கள். வேலையொன்று கிடைக்காமலா போகப்போகுது....? அதோடை இரும்பைத் தங்கமாக்க வல்ல மகாவீரன் நீங்கள்!' என்று நவம் விட்டுக் கொடுக்காமல் உயர்வுபடக் கூறினான்.

பதிவுத்திருமணத்துக்கு நாள் குறிக்கப்பட்டது. பூங்கோதையின் கண் மீண்டும்  சத்திரசிகிட்சை செய்து பார்வை வருவதற்கு வாய்ப்பிருக்கா? இருந்தால் அது பெரிய வரப்பிரசாதம் அல்லவா!

தங்கள் வீட்டிலே போதிய இடம் இருப்பதால் சதாவும் பூங்கோதையும் அங்கேயே இருக்கலாம் என்று நவமும் மனைவியும் அன்போடு கேட்டுக் கொண்டனர்.

திருமணம் செய்யும்போது வேலை தான் இல்லை, இருக்க ஒரு வீடாவது வேண்டாமா? பொம்பிளை வீட்டில் போய்த் தங்குவது அழகா? வேலை, வீடு, கையிலே காசு எல்லாம் வந்ததும்தான் திருமணம் என்று தீர்மானமாக இருந்திருந்தான். ஆனால் நாட்கள் போனதே தவிர, எந்தச் சாதகமான சூழ்நிலையும் வரவில்லை. நீந்தப் பழக வேண்டும் என்றால் தண்ணீருக்குள் குதித்துத்தானாக வேண்டும். வேறு வழியில்லை.

பூங்கோதையின் கண்... அது குணமாக வேண்டும். இதுக்காக எதுவும் செய்ய அவன் துணிந்துவிட்டான்.

எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்த பின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு.
என்ற வள்ளுவர் வாக்குக்கு இசைய, நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தாற் போதாது துணிவோடு செயற்படவேண்டும். செயல் இருந்தாற்றான் வெற்றியைக் காண முடியும்.

சதா காரியத்திற் கால் வைத்துவிட்டான். இடையில் நின்று தயங்குவது குற்றம் என்று அவன் மனம் கூற, எது வந்தாலும் வரட்டும் என்று அவன் முடிவு எடுத்துவிட்டான்.


நாளை மறுநாள் பதிவுத்திருமணம்.

தம்பி கணேசன், குடும்பத்துடன் விடிய வருவதாக அறிவித்து இருந்தான்.

எல்லா ஆயத்தங்களும் செய்தாகிவிட்டன. முதலாளிக்கு, ஒரு சம்பிரதாயத்துக்குத் திருமணம் பற்றிக்கூறி அவரையும் அழைத்தால் நல்லது என்று சதா நினைத்தான். இவ்வளவு காலமும் சம்பளம்  தந்தவர் அல்லவா?
'உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை!' என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

சதாவின் மிதியுந்து தொழிற்சாலை அலுவலக வாசலில் போய் நின்றது. முதலாளி உள்ளே இருக்க வேண்டும். கதவு மணியை அழுத்தினான். கதவு திறந்தது. உள்ளே சென்று, அவரைப் பார்த்து, விடயத்தைக் கூறினான்.

முதலாளி கைகுலுக்கி வாழ்த்தினார்.

சதா திருந்தி குடும்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வது கண்டு மனந்திறந்து பாராட்டினார்.

அன்றொருநாள் வரும்படி அழைத்துவிட்டு, மறந்து போய், தான் இலண்டன் போனதற்காக அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்.

'எவ்வளவு பெரிய மனிதர், கோடீஸ்வரர்... என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறாரே!' என்று அவர் உயர்ந்த உள்ளத்தை எண்ணி வியந்தான்.

'ஒன்றுமே இல்லை என்கிறாய்... அப்போ கல்யாணம் செய்து குடும்பமானால் இருக்க வீடில்லாமல், வருமானத்துக்குத் தொழிலில்லாமல் என்ன செய்யப் போகிறாய்?'
ஜேர்மன்மொழியிற் கேட்டார் முதலாளி.

'எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கைதான்!' என்ற சதா
'இவற்றைத் தேடிப் பெற்றபின்தான் திருமணம் என்ற நினைப்போடு இருந்தேன். ஆனால் பூங்கோதையின் கஸ்டங்களால் உடனே திருமணம் செய்ய வேண்டியுள்ளது' என்றான்.

'உனக்கு உதவி செய்ய எனக்கு நல்ல விருப்பம். நீ விரும்பினால் என்னுடைய தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யலாம்!'

முதலாளியின் வார்த்தைகள் அவனுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன. தன்னை வந்து சந்திக்கும்படி அழைப்பு விட்ட போதே அவன் மனதில் திரும்பவும் வேலை கிடைக்கலாம் என்ற ஒரு கற்பனை முளைத்திருந்தது. இப்போ முதலாளி தன் வாயாற் சொன்னதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் பிறந்தது.

'இன்னொரு விடயம்!' என்று முதலாளி அவனைப் பார்த்தார்.

இனிமேல் ஒழுங்காக இருக்கவேண்டும் என்று நிபந்தனை  விதிக்கப் போகிறார் போலும்.... என்று அவர் சொல்லப் போவதை அவதானித்தான்.

'என்ரை சகோதரனின் கார்க்கொம்பனி தீப்பிடித்தது உனக்குத் தெரியும்தானே.... அதுக்குப் பிறகு அது மூடியே இருக்கு! அதோடை  அவர் சுகயீனமுற்றதால் அதை இனி நடத்துவதற்கு அவரால் முடியாது. விற்பதற்குரிய பொறுப்பை என்னிடம் தந்துள்ளார்;. உனக்கு விருப்பமென்றால் சொல்லு!' என்று நிறுத்தினார்.

சதாவுக்குத் தன் காதுகளையே நம்பமுடியாமல் மகிழ்ச்சிப் பரபரப்பில் நின்றான். தன்னையறியாமலே 'விருப்பம்! நல்ல விருப்பம்!' என்று பதில் சொல்லிவிட்டான்.

அது ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை. மோட்டார்வாகனங்களின் ரயர் மாற்றும் வேலைகள், திருத்தும் வேலைகள், வாகனங்களின் உதிரிப்பாகங்கள் விற்கும் கடை, பாவித்த சிற்றுந்துகள் விற்பது போன்றவை அடங்கியது. அதனுடன் இணைந்தாற்போல ஒரு வீடும் இருந்தது.                  சிறியளவிற் தீப்பிடித்ததால் தொழிற்சாலையின்  ஒரு பகுதியில் திருத்தும் வேலைகள் செய்ய வேண்டும்.

இது அவனது நீண்டகாலக்கற்பனை, ஆனால் இதை வாங்கப் பணத்துக்கு எங்கே போவது...? அவனிடம் கைச்செலவுக்கே பணம் இல்லாமல் இருக்கிறது.

'முடவன் கொம்புத்தேனுக்கு ஆசைப்படலாமா?' ஆனால்  கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் 'எனக்கும் விருப்பந்தான்' என்று பதில் சொல்லிவிட்டான்.

முதலாளிக்கு அவன் நிலைமை நன்கு தெரியும். தெரிந்து  கொண்;டும் அவனிடம் கேட்பதால் அதற்கான வழி அவர் மனதுக்குள் இல்லாமலில்லை.

'உனக்கு வேண்டிய உதவிகளை நான் செய்வேன். பணம் வங்கியில் கடன் எடுக்கலாம். என்ன சொல்கிறாய்...?' என்றார்.

அவன் 'ஓம்' சொல்லிவிட்டான்.

'நாளை காலை எட்டு மணிக்கு அந்த வீட்டுக்கு வா! வக்கீலிடமும் வங்கிக்கும் போய்; ஆவன செய்யலாம்... வீடு. தொழிற்சாலை எல்லாத் திறப்புகளையும் இப்பவே தருகிறேன். நீ போய் எல்லாவற்றையும் பார்! பிடித்துக் கொண்டால் நாளைக்கே செய்யக்கூடிய முழு அலுவல்களும் செய்யலாம்!' என்றார்.

திறப்புக்கோர்வையுடன் சதா மிதியுந்திலேறி, நவம் வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.
'வெறுங்கை முழம் போடுமா?'

அவன் இருக்கும் வீட்டை நாளைக்கே விட வேண்டும். எழும்பச் சொல்லிய கடைசி நாள்!

நவமும் மனைவியும் தங்கள் வீட்டில் வந்து இருக்கலாமென்று முழுமனதுடன் அழைத்திருக்கிறார்கள்.

சதா.... இவன் எவ்வளவு ஆற்றல் படைத்தவன்! அடங்கி, ஒடுங்கி, ஒன்றும் இல்லாமல் கூனிக் குறுகி இன்னொருவரிடம்... அன்பானவர்கள்தான்.... என்றாலும்... திருமணமான அன்றே கடமைப்படுவதா?

ஊரிலே இருக்கும்போதே கார், மோட்டார்சைக்கிள், கராச்... என்று விலாசத்துடன் இருந்தவன். அவனுக்கென்று ஒரு தனிமதிப்பு எப்போதும் இருக்கும்.

பஞ்சி அலுப்பு என்றில்லாமல் யார் எப்போ மோட்டார் வாகனங்கள்  திருத்தவென்று வந்தாலும் அவர்கள் அவசரம் தெரிந்து, இராப்பகலாக வேலை செய்து, திருத்திக் கொடுப்பான்.

அவனின் திறமையை அறிந்து பல இடங்களில் இருந்தெல்லாம் வாகனங்கள் திருத்த வருவார்கள். அப்படி வந்த சந்திப்பில் கணேசனின் மனைவி சிவகாமியின் அக்கா சந்திரா தகப்பனுடன் சிற்றுந்து திருத்த வந்திருந்தாள்.

அது ஒரு சந்திப்பு, பார்வையிலே காதல் பிறந்தது. சிவகாமி நல்லவள்.... அவளைவிட நல்லவள் சந்திரா... மிக நல்லவள். அக்காவையும் தங்கையையும் அண்ணனும் தம்பியும் திருமணம் செய்வதென்று பெரியோர்களே நிச்சயம் செய்துவிட்டார்கள்.

மகிழ்ச்சி... பெருமகிழ்ச்சி!

ஒருநாள் சந்திரா கோவிலிலிருந்து தனியாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
இனந்தெரியாத காடையர்கள் அவளை வழி மறித்து, அநியாயம்... கொடுமையிலும் கொடுமை நடந்தது. துள்ளிவிளையாடி, ஓடியாடி மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த மான்குட்டியை இறைச்சிக்கடைக்காரன் அடித்து வீழ்த்தி, முறித்து, வெட்டி அதன் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிவிடுவது போலஇ சந்திரா என்ற அழகிய இளங்குருத்தின் கதை முடிந்தது.

கோரம்... கோரம்... இனப்போருக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன் இந்த அநியாயம்?

வேதனை தாங்க முடியாமல் உறவுகள் துடிதுடித்தன. சதா பைத்தியம் பிடித்தவன் போலானான். கராச்சை விற்றுவிட்டு, ஜேர்மனிக்கு வந்துவிட்டான்.

வெளிநாடு வந்து அவன் செய்த ஒரேயொரு நல்ல காரியம் கணேசனைப் பிரான்சுக்குக் கூப்பிட்டு விட்டது மட்டுந்தான்.

சந்திராவின் நினைவுகளும் அந்த ஜீரணிக்க முடியாத சோக நிகழ்வும் அவன் மனதில் அடங்கி, கொஞ்சங் கொஞ்சமாக ஒரு மூலைக்குட் போய் முடங்கிக் கொண்டாலும் அவனைப் பொறுத்தவரை நம்பிக்கையற்ற, உற்சாகமில்லாத, பொறுப்பற்ற விரக்தியான ஒரு வாழ்வு தொடர்ந்தது.

இனி ஒன்றும் வேண்டாம் என்ற முடிவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். இதன்போது குடி கொண்ட குடிப்பழக்கம்.... அதுவே வாழ்வின் முழு அம்சமும் என்றாகிவிட, அவன் வாழ்வு இருளிலே மூழ்கிக் கிடந்தது.
இப்போ அந்த இருளில் ஒரு வெளிச்சம் சிறு ஒளிக்கீற்றக முளை விடுகிறது.

திறப்புக்கோர்வையுடன் மிதியுந்திற் போகும் அவனுக்கு, ஊரில் கார்க்கராச்சின் திறப்புக்கோர்வையுடன் மோட்டார்சைக்கிளில் எடுப்பாகச் சென்ற நினைவுகள் வந்தன. அப்படி இருந்தவன், இப்படி இன்று இறங்கி, மற்றவரிடம் கையேந்தி நிற்கும் நிலைக்கு வீழ்ந்துவிட்டானே!

வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். இந்த நம்பிக்கை தான் வாழ்வில் ஒளி தருவது. வாழ்வை ஒளி மயமாக்குவது. புகழையும் உயர்வையும் மதிப்பையும் பெற்றுத் தருவது... இந்த நம்பிக்கை இல்லையென்றால் எல்லாமே போய்விடும்!

வாழ்க்கையிலே எத்தனையோ சோதனைகள் வரும். அடுத்தடுத்து தோல்விகள் வரும். இவற்றை முழுநம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும். எல்லாமே முடிந்துவிட்டது என்று மனம் சோர்ந்து நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது.

ஒருவனிடம் நம்பிக்கை இருக்குமட்டும் அவனை வீழ்த்தமுடியாது. விதி என்ன ஆட்டம் ஆடினாலும் மதியிலே உறுதியும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் நிமிர்ந்து நிற்கமுடியும். தோல்விகளைத் தகர்த்தி வெற்றியைப் படைக்க முடியும். வாழ்விலே வெற்றி படைப்பதென்பது இலேசான காரியமில்லைத்தான்.

'சாண் ஏற முழம் சறுக்குவதுமுண்டு.' வாழ்க்கை சீராக, ஒழுங்காக, நிம்மதியாக இருப்பது ஒரு சிலருக்கு மட்டுந்தான் வந்து அமையும். பலருக்கு அது போராட்டந்தான். அந்தப் பலரிலே ஒருவன் சதா.



                                                                                                                      
வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  12 .2.2019  பகுதி 10


ஏமாற்றத்துக்குமேல் ஏமாற்றம்                                                                                                                                
பங்கு கொள்ளும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                                  


சதா                                                                                                   
முதலாளி                                                                                                                                                                      
 பூங்கோதை                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  வீட்டுரிமையாளர் வீட்டிலில்லை. வாங்கவிருந்த வீட்டுக்குச் சதா அவரைத் தேடிச்சென்றான். பலர் அங்கு நின்று திருத்த வேலைகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். உரிமையாளரைத் தேடிக் கேட்டபோது, அவர் சொன்ன பதில் அவனைக் கொதிப்படைய வைத்தது.

எல்லாப்பிரச்சனைகளுக்கும் ஒரு தீர்வு இந்த வீடு என்று முழு நம்பிக்கையுடன் வந்த சதா, ஏமாந்து செய்வதறியாது குழம்பிப் போய் நின்றான்.

வீடு வேறு யாருக்கோ விலைப்பட்டுவிட்டது. எவ்வளவோ திட்டங்கள்... எண்ணற்ற கற்பனைகள்... எல்லாம் இதைக் கேட்டதும் தூளாகிவிட, 'இலவு காத்த கிளி' போல் நின்றான் சதா.

அப்போ, 'சதாமாமா!' என்ற அழைப்புக்கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

நீதன் பள்ளிக்கூடப்பையைத் தோளிற் கொழுவியபடி, மிதியுந்தில் வந்து நின்றான்.

'கனநாளாகக் காணேல்லை, ரெலிபோன் எடுத்துப் பார்த்தனான். சுகமாக இருக்கிறீங்களோ...? நீங்கள் என்ரை தெய்வம்! நீங்கள் தந்த நம்பிக்கையாலை, இப்ப நல்லாப் படிக்கிறன். பாலம் கட்டுவதற்குரிய விசேட படிப்புக்கும் பதிஞ்சிருக்கிறன்!' என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.

சதா அவனுக்குக் கை கொடுத்துப் பாராட்டினான்.


'நம்பிக்கை என்பது ஒரு மனிதனுக்குக் கட்டாயம் தேவை... இது வாழ்க்கைக்கு உயிர் போன்றது. நம்பிக்கையில்லாதவனால் சந்தோசமாக இருக்கவும் முடியாது. மற்றவர்களைச் சந்தோசப் படுத்தவும்; முடியாது. சபதம் எடுக்கவும் முடியாது. சாதித்து வெற்றியீட்டவும் முடியாது.... எவ்வளவு பெரிய தத்துவத்தை நீங்கள் எனக்கு அறிய வைத்திருக்கிறீங்கள்! நீங்கள் நல்லாய் இருப்பீங்கள் சதாமாமா!' என்று வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றான்.

அவன் உற்சாகமாக மிதியுந்தில் விரைந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றவனுக்கு, 'நம்பிக்கையில்லாதவனாற் சந்தோசமாக இருக்கவும் முடியாது, மற்றவர்களைச் சந்தோசப் படுத்தவும் முடியாது....' என்ற நீதனின் வார்த்தைகள் மாறி மாறி ஒலித்தன.

வீடு கை மாறியதாற் செய்வதறியாது, நம்பிக்கை உடைந்து போய் நின்றவனுக்கு, தனது வார்த்தையின் எதிரொலி போல வந்த நீதனின் வார்த்தைகள் அவனை மீண்டும் ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்குக் கொண்டு வந்தன.

'விழுந்தவன் படுத்துவிடக்கூடாது... நாய் வந்தாற் கடித்துவிடும். மாடு வந்தால் உழக்கிவிடும். புழுக்கள் தம் இரையாக்கிவிடும்... விழுந்த வேகத்தைவிடப் பன்மடங்கு வேகத்திற் பாய்ந்தெழ வேண்டும்.... ஒரு வீடுதானே போனாற் போகட்டும்!'

சதாவின் மிதியுந்து நகர்ந்தது. சிந்தனைகள் வலை போட்டுப் பின்னின. 'என்ன செய்யலாம்...?      வீடு மாறியே ஆகவேண்டும். இன்னும் ஐந்துநாட்கள் லீவு. அது முடிய வேலை இல்லை... வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்... வேலை செய்யும்போது அதன் அருமை விளங்கவில்லை. ஒழுங்காகப் போயிருந்தால் ஒருநாளும் நிற்பாட்டியிருக்க மாட்டாங்கள்... நானே என் தலையிலை மண்ணையள்ளிக் கொட்டின மாதிரி மடைவேலை பார்த்து, இப்ப தெருவிலே நிற்கிறேனே!' என்று தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டே சென்றான்.

வெய்யில் அகோரமாக எறித்தது. விடிந்து இவ்வளவு நேரத்துக்கும் ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை. மயக்கம் வருவது போலக் களைப்பாக இருந்தது. வழியிலிருந்த சாப்பாட்டுக்கடை ஒன்றில் வாங்கிச் சாப்பிடலாமென்று அங்கு செல்ல, அவன் நண்பன் முன்னால் இருந்த கடையொன்றிலிருந்து பியர் ரின்களுடன் வந்தான்.

சதாவைக் கண்டதும் அவனுக்குச் சேர்ந்து குடிக்கத் துணை கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்தது.

'என்னடா கனநாளாகக் காணேல்லை...? இந்தா எடு... அந்த வாங்கிலை போயிருந்து குடிப்பம்!' என்று பியர் ரின்னை நீட்டினான் நண்பன்.

'வேண்டாம் மச்சான்... எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு! பசியிலை தலை வேறை சுற்றுது...' மறுத்த சதா, தன் பிரச்சனைகளை அவனுக்கு விளங்கப்படுத்தினான்.

அவன் விடவில்லை.
'குடிச்சால் கவலை தீரும். நான் போய் நெப்போலியன் ஒன்று வாங்கிக்கொண்டு வாறன்!'

சதா அடியோடு மறுத்துவிட்டான்.

'அவசியம் போகவேணும், இன்னொரு நாளைக்குப் பார்ப்பம்!' அவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமலே, அவனிடமிருந்து தப்பி, மிதியுந்தை ஓட்டினான்.                                                                                        சிறிது தூரம் செல்ல, முதலாளியின் சிற்றுந்து(கார்) வீதியின் கரையோரத்தில் நின்றது. முதலாளி மோட்டரின் கதவைத் திறந்து, ஏதோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

சதா மிதியுந்தை(சைக்கிள்) நிறுத்தி, முதலாளிக்கு வணக்கம் சொன்னான். அவருக்கு அவனை நன்கு தெரியும். தொழிற்சாலையில் எந்த இயந்திரம் பழுது என்றாலும் ஏதோ செய்து, எப்பாடுபட்டாலும் இயக்கும் வல்லமை கொண்டவன்.

கைகொடுத்து விட்டு, என்ன பிரச்சனை என்று ஜேர்மனிய மொழியிற் கேட்டான்.

'மோட்டர் இயங்க மறுக்கிறது... காரணம் தெரியவில்லை' என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டே, நேரத்தைப் பார்த்தார்.

எங்கோ அவசரமாகப் போகவேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட சதா, அதைப் பார்த்து என்ன பிழை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு, ஐந்தே நிமிடத்தில் அதைச் சரிப்படுத்தியும் விட்டான்.

பையைத் திறந்து பணம் கொடுக்க முதலாளி முனைந்தார். சதா வாங்க மறுத்துவிட்டான்.

'இப்ப என்ன செய்கிறாய்?' என்று அவர் கேட்டார். அவன் பதில் சொன்னான்.

'எப்ப லீவு முடிகிறது?' என்று வினாவினார்.

'இன்னும் ஒரு கிழமை இருக்கிறது. அதற்குப் பிறகு என்ன செய்வது என்று தெரியாது. வேலையில்லை. வீடுமில்லை.'

சதா, தன் பிரச்சனைகளைச் சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

நேரத்தை மீண்டும் பார்த்த முதலாளி, தான் இப்ப அவசரமாகப் போகவேண்டும், பின்னேரம் நான்கு மணிக்கு அலுவலகத்துக்கு வரும்படி கூறிவிட்டு, தன் சிற்றுந்தை இயக்கினார். அது முழு மனதுடன் இயங்கியது கண்டு, சந்தோசத்துடன் அவனுக்குக் கை காட்டிவிட்டு விரைந்தார்.

சதா, நான்கு மணிக்கு முன்கூட்டியே சென்று, முதலாளி வரவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

நேரம் போய்க்கொண்டேயிருந்தது. முதலாளிக்குப் பல சோலிகள்.... முடித்துக் கொண்டு வர நேரமாகும்தானே... கட்டாயம் வருவார் என்ற நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தான்.

அலுவலகத்தில் வேலை முடிந்து, எல்லோரும் போய்விட்டார்கள். காவலாளி மட்டும் நின்றான். என்ன விடயம் என்று சதாவிடம் கேட்க, அவன் விடயத்தைச் சொன்னான்.

'முதலாளி கொஞ்சம் முன்பாகத்தான் இலண்டனுக்குப் போயிற்றார்... ஏதோ அவசர வேலையாம்... இரு நாட்கள் கழித்து வந்து பார்!' பதில் சொல்லி, அவனை வெளியே போகவிட்டு, வெளிக்கதவைப் பூட்டினான் காவலாளி.

நெஞ்சில் ஏமாற்றம் கௌவ, மிதியுந்திலேறி, வீட்டை நோக்கிச் செலுத்தினான். எவ்வளவோ நம்பிக்கையுடன், நான்கு மணி எப்போ வருமென்று காத்திருந்தால்..... முதலாளி இப்பிடிச் செய்திட்டாரே!'

மனதில் நம்பிக்கை வளர்வதும் நம்பிக்கையுடன் செயற்படுவதும் அவ்வளவு இலகுவான காரியமில்லை என்பதை உணர்ந்தான் சதா.

வார்த்தைகளால் சுலபமாக நம்பிக்கையோடு இருங்கோ என்று ஆறுதல் சொல்லலாமே தவிர, அப்படி நம்பிக்கையுடன் மனமுடையாமல் வாழ்வது, 'கல்லில் நார் உரிப்பது' போன்று மிகக் கடினமென்று அவன் மனம் வேதனைபடக் கூறியது.

சதா வீட்டுக்கு வந்த சிறிது நேரத்தில் பூங்கோதை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டாள்.

நாள் முழுக்கத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்ததாகக் குறைப்பட்டாள். சதா நடந்த விடயத்தை அவளுக்குக் கூறி, அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான்.

'முதலாளிக்குப் பணத்திமிர்! வேண்டுமென்று செய்தமாதிரிச் செய்திருக்கிறார். பின்னேரம் இலண்டன் போற விடயம் மத்தியானம் தெரியாமலிருக்குமே, சரி அதை விடுங்கோ! ஒருவரை நம்பி ஒருவரில்லை. கவலைப்படாதேங்கோ. நம்பிக்கை வெல்லும்!'  என்றாள்.

சதா மறுமுனையில் வாய்விட்டே சிரித்தான்.

'சைக்கிள் ஓடியோடி கால் தேய்ந்து போச்சு... பசி உயிரைக் கொல்லுது.... வெறும் நம்பிக்கையை மட்டும் வைச்சு ஒன்றும் செய்ய முடியாது!' என்று சோர்வுடன் கூறினான்.

'வீட்டுக்கு வாங்கோ!' என்று ஒரேபிடியாக பூங்கோதை கேட்க, மறுக்க முடியாமற் சம்மதித்தான்.

சதா வீட்டுக்கு வந்த சந்தோசத்தில் பூங்கோதையின் உள்ளம் துள்ளிக் குதித்தது. நீண்ட நாட்கள் அங்கு அவன் போகவில்லை. மாறிமாறிப் பிரச்சனைகள் வந்ததால், மனம் ஒரு நிலை இல்லாமல் குழம்பி, ஓரிடமும் போக மனமில்லாமல் இருந்தான்.

இன்று வீட்டில் இருந்தால் மண்டை வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அந்த நேரம்  பார்த்து, பூங்கோதையும் கேட்க, அவனுக்கும் அங்கு சென்றால் கொஞ்சம் நிம்மதியாயிருக்கும் என்று நினைத்தான்.

நவம் வீட்டில் என்றும் போல் சதாவுக்கு மிகுந்த வரவேற்பும் உபசாரமும் கிடைத்தது.



வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  01.2.2019  பகுதி 9

சதாவின் முன்னேற்ற சிந்தனைகள்
                                                                                                                                                                            சதாவின் மனதில் ஒருநாளுமில்லாத சந்தோச அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. முகச்சவரம் எடுத்து, தலைமுடி வெட்டிப் பார்ப்பதற்கு அழகாயிருந்தான். முற்றத்திற் பற்றைகள் வளர்ந்து காடாக இருந்தால் வீட்டின் அழகு கெடுவது போல இருந்த அவன் முகம், இன்று உதயசூரியன் போல ஒளி வீசியது.

'அகத்தின் அழகு முகத்திற் தெரியும்' என்பார்கள். இதுவும் சதாவின் விடயத்தில் உண்மையாக இருந்தது. அவனின் உள்ளத்தில் ஒரு புத்தெழுச்சி ஏற்பட்டு, பேராறாய்ப் பொங்கிப் பாய்ந்தது.

திருமணம் செய்யமுன் தான் ஒரு முழுமனிதனாக வேண்டும், சொந்தக்காலில் நிற்க வேண்டும், மதிப்பும் மரியாதையும் மனிதனுக்குத்தான் என்றாலும் கையிலிருக்கும் பணத்தைப் பார்த்துத்தான் அது கிடைக்கிறது என்பதைத் தெரிந்தவன் என்பதால் முதலில் வருமானந்தரும் ஒரு தொழில், இருக்க ஒரு வீடு, அடுத்தது கல்யாணம் என்ற முடிவுடன் செயற்பட்டான்.

வங்கி கடன் வழங்க இணங்கிவிட்டது. இனி எந்தத் தடையும் இல்லை. பார்த்து வைத்த வீட்டை வாங்குவதும் அதில் மிதியுந்துக்கடை (சைக்கிள்)ஒன்று போடுவதென்றும்; அவன் தீர்மானித்திருந்தான்.

வீடு பெரிது. அதில் வசித்துக்கொண்டே கடையும் நடத்த வசதியான அமைப்புக் கொண்டது. பழைய மிதியுந்துகள் வாங்கித் திருத்தி விற்பது, உதிரிப்பாகங்கள் விற்பது, மிதியுந்து, புல்லுவெட்டும்; இயந்திரங்கள் போன்றன திருத்துவது... என்று அவன் மனதிற் திட்டங்கள் வளர்ந்துகொண்டே போயின.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், பொறுப்பு உணராமல், இவ்வளவும்தான் வாழ்க்கை என்று ஒரு சிறிய வட்டத்திலே சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன்.சதா.                                                                    வேலைக்குப் போவது, அடிக்கடி லீவு எடுப்பது, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து குடிப்பது, எதிலும் ஒழுங்கில்லாமல் போன போக்கில்; நடப்பது என்று திசைமாறி அலைந்த அவன் இன்று நேர்வழிக்குத் திரும்பியிருந்தான்.

சிறுவிளக்கானாலும் பேரிருள் விரட்டும் என்பது போல, பூங்கோதையின் நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகள் கொடுத்த ஒளியில் நயினாதீவுச் சப்பரம் போல ஒளிவெள்ளம் பாய நிமிர்ந்து நின்றான்.

பூங்கோதையின் கண்வைத்தியத்துக்கும் கண்வைத்தியரைச் சந்தித்து முழுமையாகச் சோதித்து, குணப்படுத்தமுடியுமா என்று அறிய ஒழுங்கு செய்திருந்தான். வைத்தியக்காப்புறுதி முதலில் மறுத்துவிட்டது.

இலங்கையில் நடந்த விபத்தென்று பல சாக்குப்போக்குச் சொல்லித் தட்டிக் கழித்தார்கள். எல்லாம் ஏற்கனவே செய்தாகிவிட்டது என்று முன்பு பூங்கோதைக்குச் செய்த வைத்தியச்சோதனைக்கான படிவங்களையும் காட்டி மறுத்தார்கள். தான் பூங்கோதையைத் திருமணம் செய்யப் போவதையும் தனது காப்புறுதி அட்டையையும் காட்டினான்.

திருமணமாகி மனைவிக்கும் காப்புறுதி; செய்த பின் வைத்தியம் செய்யலாம் என்று சம்மதித்தார்கள். இதன்பின் சதா துரிதகதியில் இயங்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

வீட்டுப்பத்திரம் கைக்கு வந்ததும் தனியார் தொழிலுக்குப் பதிவு செய்தல், வீடுமாறுவது, கல்யாணம், கல்யாணப்பதிவு, கண்வைத்தியம்.... என்று ஒரே துடிப்புடன் இருந்தவன்... வங்கியின் சாதகமான பதில் கிடைத்ததும் வாங்க இருந்த வீட்டின் உரிமையாளரைப் பார்க்கச் சென்றான்.


குமரனுக்கு ஒரு பாடம்
இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள். 
துவாரகா
குமரன்
தமிழினி
சதா
                                                                                                                                                                           
துவாரகா திருந்தத் தயாராகிவிட்டாள். ஆனால் திருந்தவிட மாட்டேன் என்று குமரன் முட்டுக்கட்டையாக நின்றான். வேறுவழி தெரியவில்லை. தமிழினிக்கு இதுபற்றித் விபரித்தாள். சதாதான் இதற்கும் தகுந்த ஆள் என்று தமிழினி அவனிடம் குமரனின் சேட்டைகள் பற்றித் தெரிவித்திருந்தாள்.

ஒரு நாள் துவாரகா பாடசாலையால் வந்துகொண்டிருந்தாள். பேருந்தில்(பஸ் வண்டி) இருந்து  இறங்கி, ஒரு கிலோ மீற்றருக்குமேல் தனியாக நடந்து செல்லவேண்டும். அன்று அவள் நடந்து செல்லும்போது, அருகே குமரனின் சிற்றுந்து(கார்) வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கி,
'வா! நான் கூட்டிக்கொண்டு போய் விடுகிறேன்!' என்றான்.

'கொஞ்சத்தூரம்தானே, நடந்து போகிறேன்!' பதில் கூறிக் கொண்டே அவள் நடக்க முற்பட்டாள்.

'ஐஸ்கிறீம் சாப்பிடுவம்!' குமரன் ஒரே பிடியாக நின்றான்.

'என்னைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டாம்!' அவள் அடியோடு மறுத்தாள்.

'கொஞ்சநேரம் கதைத்துக்கொண்டு இருக்கலாம். 'பார்க்' வரைக்கும் போட்டு வருவம்!'

குமரனும் பல யுத்திகளைக் கையாண்டு, துவாரகாவைச் சிற்றுந்தில் ஏற்றப் பிராயத்தனப்பட்டான்.

பழைய துவாரகா என்றால் குமரன் அழைத்ததும் எந்த மறுப்பும் இல்லாமல் அவனுடன் சென்றிருப்பாள். அப்போ குழந்தைத்தனம் கொண்ட ஜேர்மனியப் பெண்ணுக்குரிய பழக்கங்கள் மட்டுந்தான் அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

தற்போது துவாரகாவுக்குக் கொஞ்சங்கொஞ்சமாகத் தமிழ்ப் பண்பாடுகள் மனதில் இடங்கொள்ள, குழந்தைத்தனமும் விளையாட்டுக் குணங்களும் மறைந்தன. தன்னை வழி நடத்தும் அறிவு அவளுக்கு விரைவாகவே வளர்ந்து, அவளை நேர்வழியில் நெறிப்படுத்தியது.

'பத்தாயிரம் ஈரோ ஒன்றும் நீ தர வேண்டாம். வா!'

'வீட்டிலே அம்மா தேடுவா... என்னைப் போக விடு!'

குமரன் அவள் கைகளைப் பிடித்து வலிந்தழைத்தான். அவள் விடுவித்துக்கொள்ள முனைய, புத்தகப்பையைப் பறித்துக் கொண்டு போனான்.

புத்தகப்பையை சிற்றுந்துக்குள் வைத்துக்கொண்டே,
'வா....! வா!' என்று வீராப்பாக அவளை அழைக்க, அங்கே எதிர்பாராத வகையில் சதாவின் மிதியுந்து வந்து சுழன்று நின்றது.

'மாமா! இவன் என்ரை புத்தகப்பையைப் பறித்துக்கொண்டு.... என்னை வரச்சொல்லிக் கஸ்டப்படுத்துகிறான்.'

குமரனுக்குப் பயம் தொட்டது, பிரச்சனை பெரிதாகமுதல் மாறி விடலாமென்;று சிற்றுந்திலேறி ஓட நினைத்தான். அவனைக் கழுத்திலே பிடித்து வெளியே இழுத்து நாலு சாத்து..... எப்படியென்று சொல்ல முடியாதளவுக்கு... பட பட...டக் டக்.... இப்படியொரு வேகம்... கண்மூடி விழிக்க முதல் சிற்றுந்தின் திறப்பும் கை மாறி, அதற்குள்ளிருந்த புத்தகப்பையும் துவாரகா வின் கைக்கு வந்தது.

'நீ போ!' என்று துவாரகாவுக்குச் சொல்ல, அவள் கண்களைத் துடைத்தபடி, வீட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

'உனக்கென்ன வேணும்?' சதா பற்களை நரும்பியபடி கேட்டான்.

'திறப்பைத் தாங்கோ! நான் போறன்.'

'அந்தப் பிள்ளையிட்டை பத்தாயிரம் ஈரோ கேட்டு மிரட்டுறியாமே! நான் தரட்டா?'

'வேண்டாம்.... நான் போறன்... திறப்பு...!' குமரன் தடுமாறினான்.

'பள்ளிக்கூடத்தாலை வந்த பிள்ளையை மறித்து, சேட்டை விட்டதுக்குப் பொலிஸிலை என்ன தண்டனை கிடைக்கும் தெரியுமோ?' சதாவுக்கு இரத்தம் கொதித்தது. அவனுடைய ஒரு கை குமரனின் கழுத்தைச் சுற்றி இன்னமும் பிடித்திருந்தது.

'நான் ஒன்றுமே செய்யேல்லை. அவள்தான் கூட வர இருந்தவள், உங்களைக் கண்டவுடன் கதையை மாற்றிப் போட்டாள்.' என்று பொய்யாய் உளற, சதாவுக்கு வந்த கோபத்துக்குக் குமரனின் நிலை தலைகீழாகியிருக்கும். அவன் நல்லகாலம் ஒரு ஜேர்மன்காரர் விரைந்து வந்து, சதாவைத் தடுத்து, சமாதானப்படுத்தினார்.

அவர் குமரனின் சேட்டைத்தனத்தைத் தூர நின்று பார்த்ததால் அவனைக் காவற்துறையினரிடம் கொடுப்பதற்காகத் தகவல் சொல்லக் கைத்தொலைபேசியை எடுத்தார்.

குமரன் காலில் விழாத குறையாக, 'அண்ணை! பொலிசுக்கு வேண்டாம்!' என்று கெஞ்சினான்.

'நீயும் ஒரு தமிழன்... நானும் ஒரு தமிழன். இதனாலை மன்னித்து விடுகிறன்! இனிமேல் இப்பிடி ஏதும் என்று அறிந்தனோ.... நீ தொலைஞ்சாய்... ஓடு!' என்று திறப்பை முகத்தில் விட்டெறிந்தான்.

தொலைபேசி எடுக்க நின்ற ஜேர்மன்காரரிடம், 'தெரிந்தவர்கள், ஏதோ தங்களுக்குள் சின்னப் பிரச்சனை, அதுதான் இழுபறிப் பட்டவர்கள்!' என்று சமாளித்து, அவரைப் போகவிட்டான்.

குமரனும் சிற்றுந்தை எடுத்துக்கொண்டு, 'தலை தப்பியது தம்பிரான் புண்ணியம்' என்று பறந்தான்.

'பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம்;;
கருமமே கட்டளைக் கல்' என்ற குறள் சதாவின் நினைவுக்கு வந்தது.

ஒருவர் செய்யும் செயல்கள்தான் அவர் சிறுமையையோ பெருமையையோ நிர்ணயிக்கிறது என்பதில் எவ்வளவு உண்மை பொதிந்துள்ளது என்பதை வியந்தவாறு, சதா மிதியுந்தில் ஏறி விரைந்தான்.

மன்னிப்புக் கேட்ட நீதனின் தாய்
இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்
நவம்                                                                                                                                                                               
 சுகந்தி                                                                                                                                                                        
நீதன்                                                                                                                                                                         
 முருகேசு - நீதனின் தந்தை                                                                                                                                        
லாலா - நீதனின் தாய்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              
அது ஒரு சனிக்கிழமை மாலை நேரம்......

நவம் வீட்டுக்கு நீதனும் தாயும் தகப்பனும் திடீரென்று வந்து நின்றனர்.

பிரச்சனை பெருகப்போகிறது என்று சுகந்தி பயந்தாள்.

தொலைபேசியில் போட்ட சண்டை போதாதென்று நேரில் வந்து நிற்கிறார்கள்.

நவமும் அமைதியானவன். சண்டை, சச்சரவுக்குப் போகாதவன், என்றாலும் வீடு தேடி வந்தால் யாருக்குத்தான் கோபம் வராது....! பொலிஸ், வக்கீல்... வழக்கு என்று அவன் தயாரில்லை. வளர்ந்த பிள்ளைகள் வீட்டிலே இருக்கும்போது, மானம் மரியாதையுடன் இருப்பதுதானே கௌரவம்.... அடுத்தவர் மதிப்பார்... சுகந்தி பயக்கலக்கத்தில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தடுமாறினாள்.

வீட்டுமணி ஒலித்த சத்தத்துக்கு நவமும் வந்துவிட்டான்.
'முருகேசு வா...! வா...!' என்று நீதனின் தந்தையைச் சிரிப்பொலியோடு வரவேற்று, மற்ற இருவரையும் கூடவே வரவேற்றான்.

'மன்னிச்சுக்கொள்ளும் சுகந்தி....... நான் தெரியாமல் உம்மோடு கனக்கக் கதைச்சுப்போட்டன்...' என்று நீதனின் தாய் லாலா வந்த காரணத்தைக் கூறிக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள்.

'வாங்கோ இருங்கோ!' என்று நவமும் மனைவியும் அவர்களை உபசரித்தார்கள்.

'நான் இவளுக்குச் சொன்னனான், வேண்டாம் தேவையில்லாமல் ஒருத்தர் மீது பழி சுமத்தாதை! சும்மா இரு! என்று பேசிப் போட்டு, கடைக்குப் போட்டன்.

பிறகு சொல்லுறாள், அவையை இரண்டு வார்த்தைகள் காரமாகக் கேட்டாற்தான் மனம் ஆறும் என்று ரெலிபோன் எடுத்தனான். கதைக்கக் கதைக்க என்னை அறியாமலே கொஞ்சம் சூடாகக் கதைச்சுப் போட்டன் என்று சொன்னதும் ஓங்கி ஒன்று கன்னத்திலே போட்டிட்டன், கேளுங்கோ! இல்லையோ என்று....' முருகேசு விளக்கம் கொடுத்தான்.

'கேட்டதும் எனக்குக் கவலையாகத்தான் இருந்தது. உனக்குத் தெரியும்தானே தேவையில்லாமல் நான் சண்டை சச்சரவுக்குப் போகமாட்டேன்... விசாரணை.... அது, இது... ஒன்றும் எனக்குப் பிடிக்காது. அதுதான் சுகந்தி நடந்தைச் சொன்னதும்... விடு! விசயத்தைப் பெருப்பிக்காதே என்று அதை விட்டிட்டன்.'

'நீ பொறுமைசாலி நவம். இன்றைக்கும் அப்பிடித்தான்.... பிள்ளையளை ஒழுங்காக வளர்த்துப் படிப்பித்துக்கொண்டு, மதிப்பாக இருக்கிறாய். எங்களுக்குப் பிள்ளைகளால் ஒரே கவலை.......!'

'என்ன செய்கிறது? இந்த நாட்டுக்கலாச்சாரங்கள் அப்பிடி. வாழுகிற பிள்ளை வாழும். கெடுகிற பிள்ளை கெடும். எல்லா வசதியும் கிடக்கு. என்னவும் செய்யலாம். கோழி குஞ்சுகளை வளர்க்கிறமாதிரி எங்கடை அன்பு அணைப்புக்குள் பிள்ளைகளை வைத்திருந்தால், ஓரளவு ஒழுங்காக சொல்வழி கேட்டு நடப்பினம் என்றது என் நம்பிக்கை.

பணத்திலே மனதை முழுக்கச் செலுத்தினால், பிள்ளைகளோடு கதைச்சுப்பேச, அதுகளின்ரை பிரச்சனைகளை அறிய, ஆலோசனைகளைச் சொல்ல நேரம் இருக்காது..... எரிஞ்சுதான் விழச்சொல்லும்... பிள்ளையளும் தங்களுக்கு எது சரியென்று தெரியுதோ அந்தப் பாதையில் போகத் தொடங்கிவிடுவினம்...... கண்ணுக்குள் எண்ணையை விட்டதுபோல விழிப்பாக இருக்க வேணும்.'

நவம் ஒரு குட்டிப் பிரசங்கமே செய்துவிட்டான். ஏனென்றால் பிள்ளைகள் அவனுக்கு உயிர். எந்தப்பிள்ளை என்றாலும் திசைமாறிச் சென்று, வாழ்க்கையை அழிப்பதையோ அந்நிய கலாச்சாரத்தில் வீழ்ந்து, தமிழ்க்கலாச்சாரத்தைக் குழப்பிக் கலக்கிக் கேவலப்படுவதையோ அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடிவதில்லை. இதனால் அப்பப்போ சந்தர்ப்பம் வரும் போது, தன் உறுதியான மனக்கருத்தைப் பலருக்கும் ஆலோசனையாகக் கூறுவான்.

அப்போ நீதன் குறுக்கிட்டான்.

'மாமா! என்னாலைதானே எல்லாம். சதாமாமாவின்ரை ரெலிபோன் நம்பர் என்ரை பொக்கற்றுக்குள்ளை இருந்தது. இது பற்றி அம்மாவிடம் சொல்லியிருக்க வேணும். நான் சொல்லேல்லை. அம்மாவுக்கு என்னாலை பெரிய கவலை. சதா மாமாவும் குடிக்கிறதாலை அவருடைய நம்பர்; என்னுடைய பொக்கற்றுக்குள்ளை இருந்ததும் தவறாக நினைத்திட்டா.' என்ற நீதன், சதாவைச் சந்தித்ததுபற்றியும் அவன் தன்னைத் திருத்தி வழிப்படுத்தக் கூறிய ஆலோசனைகள் பற்றியும் கூறினான்.

சதாவின் பெயர் அடிபட்டதும் பூங்கோதை சற்று உன்னிப்பாகவே கவனித்தாள்.

தான் அரைகுறையாக விடவிருந்த கட்டிடக்கலைத் தொழில்நுட்பப் படிப்பை சதா மாமாவைச் சந்தித்ததால்.... அவர் கூறிய நம்பிக்கை வார்த்தைகளால்.... இன்று ஒழங்கான பாதைக்கு வந்து தொடர்ந்து படிக்கிறேன். சதா மாமா எனக்கு அறிவுக்கண் திறந்த கடவுள் என்று கூறினான்.

'தன்னாலை பாலம் கட்ட முடியுமாம்.... நீண்டவீதிப்பாலத்தைப் பார்த்துச் சொல்லுறான்.... இவன் சும்மா உளறுறான் என்று பேசாமல் இருந்திட்டன். பிறகு பார்த்தால் படிக்கிற மேசை, அறை எங்கும் பாலங்களின்ரை வரைபடங்களும் புத்தகங்களும்... எந்த நேரமும் ஏதோ படிச்சுக்கொண்டே இருக்கிறான். இதுவும் கூடாதுதானே!' என்று நீதனின் தாய் சொல்ல,
'அம்மாவுக்கு விசர்... ஒன்றும் செய்ய விடமாட்டா!' குறைப்பட்டான் நீதன்.

அப்போ நவம் கூறினான்,
'இந்தக்காலத்துப் பிள்ளைகளுக்கு அறிவு அதிகம். நிறையத் திறமைகள் இருக்கு. இவர்கள் வானத்துக்கே பாலங்கட்டும் வல்லமை படைத்தவர்கள்.... விடுங்கோ படிக்கட்டும்! விழுந்தவன் எழுந்தால் அவனுக்கு வேகம்கூட.... பறந்து செல்லத் துடிப்பான். அடக்க வேண்டாம்!' என்று அறிவுரை பகர்ந்தான்.

'பிள்ளை படிக்கிறது சந்தோசம். ஆனால் பாலங்கட்டுவன் என்று உளறிக்கொண்டு திரிஞ்சால் பைத்தியம் என்றெல்லே சொல்லப் போகினம்! நேற்றுவரை அவன் நின்ற நிலை, பழகிய சகவாசங்கள் அப்பிடித்தானே! கேட்டால், எல்லாம் நம்பிக்கை அம்மா, என்னால் முடியும் செய்து காட்டுறன்! என்று சொல்லுறான்'

'எடடா சபதம்!' சதாமாமா சொன்னார்.

'எடுத்தேன் சபதம்! கட்டுவேன் பாலம்! ஒன்றல்ல... நூறு! இங்கே மட்டுமல்ல எங்கள் தாய் மண்ணிலும்! நல்ல வீதிகள் போட்டு, பலமான பாலங்கள் கட்டி, மக்களின் போக்குவரத்தை எளிதாக்குவேன்... இது சபதம்!'

அவன் வார்த்தைகளிலிருந்த உணர்ச்சிவேகம் கேட்டவர் உடலில் மயிர்க்கூச்சை ஏற்படுத்தியது.

'இப்படி ஒன்று, நூறு, ஆயிரம் என்று இளைஞர்கள் சீறி எழுந்தால், எங்கள் தாய்நாட்டைக் கட்டியெழுப்பி முன்னேற்ற, அந்நியரை எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லையே...!' கண்களில் நீர்படர, உணர்ச்சியுடன் நவம் கூறினான்.

நேரம் போனதே தெரியவில்லை. கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.. இரவுச்சாப்பாடும் சாப்பிட்ட பின் விடைபெற்றுச் சென்றார்கள்.

அவர்கள் வந்ததால் பூங்கோதையின் மனதுக்குள்ளிருந்த பல சந்தேகங்களுக்குத் தீர்வு கிடைத்தது. சதா வீட்டுக்கு அவள் தொலைபேசி எடுத்தபோது, அங்கிருந்த ஜேர்மன்பெண் நீதனின் சிநேகிதி என்பது தெரிய வந்தது. அநாவசியமாக அவர்மீது சந்தேகப்பட்டுவிட்டேனே என்று கவலைப்பட்டாள். சதாவின் உயர்ந்த குணங்கள் அவள் நெஞ்சிற் தெரிந்தன.

'தானே இப்பதான் திருந்துவதற்கு முயற்சி செய்கிறார்.... அதற்கள் இன்னொருவரைத் திருத்தி, சபதமும் எடுக்க வைத்துவிட்டார்... ஆள் பொல்லாத சூரனாக இருக்கிறார்.' என்று பெருமிதப்பட்டு மகிழ்ந்தாள்.




வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  25.1.2019

பகுதி - 8

அண்ணனும் தம்பியும்

இதில் வரும் பாத்திரங்கள்
சதா
கமலன் - சதாவின் நண்பன்
கணேசன் - சதாவின் தம்பி
சிவகாமி - கணேசன் மனைவி
                                                                                                                                                                        வங்கியிற் கடன் தருவது பற்றிய கடிதம் வருவதற்குச் சில நாட்கள் காத்திருக்க  வேண்டியிருந்தது. தொலைபேசி மூலம் வங்கிக்கு வரும்படி அழைப்பு வந்தது.

சதா நம்பிக்கையுடன் சென்றான். 'கடன் கொடுத்தால் வீடு வாங்குவது, கடையாக இருக்கும் பகுதியைச் சைக்கிள்கடை போடுவது, இதன்பின் கல்யாணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட திகதியிலேயே நடக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கொடுத்த என் வாக்குப் பிழைத்துப் போயிடும்... பூங்கோதை ஏற்கனவே பல ஏமாற்றங்களினால் மனம் நொந்து போயிருக்கிறாள். இனி அவள் வருத்தப்படாமல் எல்லாம் ஒழுங்காகச் செய்ய வேண்டும்' என்று சதா நினைத்துக்கொண்டு வங்கிக்குள் நுழைந்தான்.

'எல்லாம் ஓகே... ஆனால் ஒரு சின்னத் தடங்கல்!' என்று மேலிடத்திலிருந்து கிடைக்கப் பெற்ற படிவங்களை வங்கி உத்தியோகத்தர் காட்டினார்.

கமலனுக்கு கடன் எடுக்க சதா கையொப்பமிட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவன் இடையிற் கட்டாமல் விட்டுவிட்டான். அவனுக்கு வியாபாரத்தில் வீழ்ச்சி வந்ததால் கடனுக்கு மேற் கடன். வங்கி பல கடிதங்கள் போட்டிருந்தது. ஆனால் அது கட்டி முடிக்கப்படவில்லை. அந்தக்கடன் முழுதாகக் கட்டி முடிந்தபின் மட்டுமே புதியகடன் வழங்கமுடியும் என்று வங்கி அலுவலகர் அறிவித்திருந்தார்.

சதாவின் திட்டங்கள் எல்லாம் தவிடுபொடி ஆகிவிடுவது போல அவன் மனக்கண் முன் தெரிந்தது.

'கமலனின் பழைய கடனை எப்படிக் கட்டுவது? கமலன் குடும்பம் இன்னும் கஸ்டத்தில்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அவன் கடனைக் கட்ட வேண்டுமென்று நினைத்திருந்தால், ஏதோ விதத்தில் கொஞ்சங்கொஞ்சமாகக் கட்டி முடித்திருக்கலாம்.'

கமலன் வீட்டுக்குப் போய் இதுபற்றிக் கதைத்தான் சதா. அவர்கள் கஸ்டத்தைக் கண்ணாற் கண்டதும் அவன் மனம் இளகியது. வற்புறுத்த முடியவில்லை.... மாதம் மாதம் கொஞ்சம் கட்டலாம் என்ற உடன்படிக்கைக்கு மட்டும்தான் வர முடிந்தது.

பணப் பையைத் திறந்து பிள்ளைகள் இருவருக்கும் பணம் கொடுத்து, ஏதாவது வாங்கும்படி கூறிவிட்டு வெளியேறினான்.

'என்ன செய்யலாம்...?' சதா இப்படித் தன் வாழ்நாளில் ஒருநாட்கூட மூளைக்கு வேலை கொடுத்தது கிடையாது.

நவத்துக்குத் தெரிய வந்தால் அவன் நிச்சயம் உதவி செய்வான். அவர்களுக்குத்  தெரியக்கூடாது.... அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல வேறு யாருக்குங்கூடக் கடமைப்பட அவன் விரும்பவில்லை.

பரீஸில் வசிக்கும் தம்பி கணேசனின் நினைவு வந்தது. அவன் பெரிய முதலாளி....நான்கு வீடுகள், கடைகள், வாகனங்கள்.... என்று அவன் பெரும் பணக்காரனாக இருக்கிறான்.

கணேசன் சதாவை பரீஸில் வந்து தன்னுடன் இருக்கும்படி.... திருமணம் செய்யும்படி..... ஜேர்மனியில் கடை வாங்கித் தருவதாக அதை நடாத்தும்படி.... எத்தனையோ ஆலோசனைகள் கூறி, உதவிக்கரம் நீட்டியபோதும் அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

'போடா! என்னை நிம்மதியாக இருக்கவிடடா!' என்று எடுத்தெறிந்து சொல்லி கொண்டான். இதனால் சில வருடங்களாகத் தொடர்பே இல்லை.

தம்பி விலாசமாக இருக்கிறானென்பதை சதா தினமும் வானொலி, பத்திரிகை மூலம் அறிந்து கொண்டேயிருந்தான்
அண்ணன் எப்படியிருக்கிறான் என்பதை தம்பி ஆட்களை வைத்துத் தெரிந்து கொண்டான். 
சதாவுக்கு பூங்கோதை நிச்சயிக்கப்பட்டது அறிந்து, அண்ணனுக்குத் தெரியாமல் நவம் வீட்டுக்கு வந்து, ஐம்பதினாயிரம் ஈரோவை, வைத்துக் கொள்ளுங்கோ! அண்ணனுக்கும் அண்ணிக்கும் தேவையானதை வாங்கிக் கொடுங்கோ! என்று கூறிவிட்டுப் போயிருக்கிறான். சதாவுக்குத் தெரியாது..... பூங்கோதைக்குக் கூடச் சொல்லவில்லை.                                                                                     
சதா நல்ல நித்திரை... நள்ளிரவு... கதவு மணி பலதடவை அடிக்க எழுந்து அரைத்தூக்கத்தில் கதவைத் திறந்தான்.

கணேசன் நின்றான்.

'மனிசியும் பிள்ளைகளும் வானுக்குள் இருக்கினம்... நீ என்ன சொல்லுறியோ தெரியாது....' என்று தயங்கினான் அவன்.

'மடையா.... போய்க் கூட்டிக்கொண்டு வாடா!'

அவர்கள் எல்லோரும் வந்தார்கள்... பிள்ளைகள் இருவர். நித்திரையாக இருந்தவர்கள் அலுப்புடன் வந்து, அங்கிருந்த பழைய சோபாவில் இருந்தார்கள்.

சதாவின் கண்களிலிருந்து அவனையறியாமலே கண்ணீர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.... அவன் துடைக்கவில்லை.

கணேசனின் மனைவி சிவகாமி மிக அருமையான குணம் கொண்டவள், அமைதியும் எளிமையும் உடையவள். பிள்ளைகளைக் கட்டுப்பாடாயும் ஒழுக்கமாயும் வளர்த்து வருபவள். பணம் இருக்கென்று கர்வமோ, மிடுக்கோ இன்றி அன்பானவளாய் இருந்தாள்.

சதாவின் கண்களில் நீர் வழிவதைக் கண்டு, அவளுக்கும் அழுகை பொங்கியது.

'அழாதேங்கோ அத்தான்! உங்களைப் பார்க்க எங்களுக்கும் அழுகை வருகிறது....' என்று சதாவின் அழுகையை நிறுத்த முயன்றாள்.

கணேசனுக்கு அண்ணன் கண் கலங்குவது பெரும் வேதனையைக் கொடுத்தது.

'இப்ப என்ன நடந்தது... ஏன் அழுகிறீங்கள்? வரேல்லை, போகேல்லை என்றால் பாசம் இல்லையென்றில்லை, உங்களுக்குப் பிடிக்காததாலை கொஞ்சம் தள்ளி நின்றோம்... கோபம் இல்லை அண்ணை....!' என்று கணேசன் தமையனைக் கட்டிப்பிடித்தான்.

அவனை நெஞ்சோடு அணைத்த சதா,
'டேய்! நான் அழேல்லையடா.... இது ஆனந்தக்கண்ணீர்...!

என்ரை வாழ்க்கையிலேயே இது ஒரு உச்சக்கட்டமான சோதனைக்காலமடா கணேஸ்... புதுவாழ்க்கையைத் தொடங்கலாமென்று எண்ணி வெளிக்கிட்டால் எல்லாக் கதவும் மூடிக்கிடக்கே....!'

'அண்ணை! நான் இருக்கிறன் அண்ணை....! கல்யாணத்திலை ஏதும் தடங்கலோ.... எதெண்டாலும் சொல்லுங்கோ!'

'வா... இரு! அதைப்பற்றி ஆறுதலாகக் கதைப்பம். தேத்தண்ணி போடுறன்!'

'தேத்தண்ணி போதாது எங்களுக்குப் பேய்ப்பசி, கொத்துரொட்டி வாங்கிக்கொண்டு வந்தனாங்கள்...!'

'நான் சூடாக்கிறன்!' என்று சிவகாமி முந்தினாள். தேநீரும் தயாரித்தாள்.

பிள்ளைகள் சாப்பாடு வேண்டாம் என்றுவிட்டார்கள். வரும்போதே வழியிற் சாப்பிட்டது பசி எடுக்கவில்லை. அவர்களைப் படுக்கவிட்டு, தாங்கள் சாப்பிட்டார்கள்.

கணேசனும் மனைவியும் சதாவிடம் பெரும் முயற்சிப்பட்டு, கேள் கேளென்று கேட்டபின், அவன் தன் நெருக்கடியைக் கூறினான்.

'நீ எவ்வளவு பெரிய துணிச்சற்காரன்... வெளிநாட்டுக்கு வந்தாய், அந்த வேலை, இந்த வேலையென்று செய்து கடை வாங்கினாய், நம்பிக்கை... உன்னிலை உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. வெல்லலாம் என்ற அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை இருந்தது.
நீ...நீ ஒரு கெட்டிக்காரனடா!'

'அண்ணை! நீங்கள் என்னைக் கூப்பிட்டதாலைதானே இங்கை வர முடிந்தது... நீங்கள் ஊரிலை ஒரு பெரிய மெக்கானிக்.. எவ்வளவு கெட்டிக்காரன்!'

'என்னடா தம்பி நீ... அண்ணையை விட்டுக்கொடுக்கக்கூடாது என்று கதைக்கிறாய். ஆனால் என்னட்டை என்னடா இருக்கு? பார்! இந்த வீடுகூட ஒரு மாதத்துக்குள்ளை காலி செய்ய வேணும்... வெளியிலை நிற்கிற சைக்கிள்..... அதுதான் இப்ப இருக்கிற என்ரை சொத்து... வேறையொண்டுமில்லை.'

'அத்தான்!' சிவகாமி எழுந்து சதாவின் பக்கத்தில் வந்திருந்து,
'நாங்கள் இல்லையோ...? இவரும் நானும் உங்களுக்காக உயிரையே கொடுப்பம்... உங்களுக்குத் தெரியுமே.... அண்ணை, அண்ணை என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒவ்வொருநாளும் சொல்லுவார்... எங்களிட்டை இருக்கிற சொத்து உங்களுக்குத் தானே!' என்று அழத்தொடங்கிவிட்டாள்.

'அழாதை! என்னாலையே தாங்க முடியாது...!' என்று சதாவின் மற்றப்பக்கத்தில் கணேசனும் வந்து உட்கார்ந்து,
'அண்ணை! என்ன செய்ய வேணுமென்று சொல்லுங்கோ!' என்று அவன் நோக்கத்தை அறியத் துடித்தான்.

'எனக்கு இந்தக் கமலனின் கடன்.... அதுதான் இப்ப தடங்கலாக் கிடக்கு! அவன் மாதாமாதம் நூறு ஈரோ கட்டுவதாகச் சொல்லுறான்;... ஆனால் வங்கிக்காரன் அந்தக் கடன் இருக்கும் போது புதுக்கடன் தரமாட்டன் என்கிறான். இதுக்கு ஒரு வழி சொல்லு! வேறையொன்றும் நான் கேட்கேல்லை.'

'இதுக்குப் போய் வங்கியிலை கடன் எடுத்துக்கொண்டு.... அண்ணை! அவர் தன்ரை கடனை வங்கிக்குக் கட்டி முடிக்கட்டும். நான் நீங்கள் பார்த்த வீட்டை உங்களுக்கு வாங்கித் தாறன்!'

'அத்தான்! ஓமெண்டு சொல்லுங்கோ! இவர் பரீஸிலை உங்களுக்கு வீடு வாங்கவேணுமென்று சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார். உங்களுக்கு இங்கை வேணும் என்றதாலை வாங்கித் தரலாம்தானே. மறுக்காதேங்கோ...!' சிவகாமியும் ஒரே பிடியாக நின்றாள்.

ஆனால், சதா அதற்கு உடன்படவில்லை. கமலனின் இருபதினாயிரம் ஈரோ கடனை வங்கியிற் கட்டி, அந்தக் கடனைத் தீர்த்தால் புதுக்கடன் தன்னாலை எடுக்கமுடியும் என்றான்.

கணேசன் சிரித்தான், 'இருபதினாயிரம் ஈரோ.... அண்ணை நீ திருந்தவே மாட்டியோ? தம்பி நான் உனக்கு வீடு வாங்கித் தந்தால் நீ வாங்க மாட்டியா?'

'வாங்குவனடா.... தாராளமாக வாங்குவன். ஆனால் இப்ப வேண்டாம்; ஒருவன்  தன்னாலை முடிந்தமட்டும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். சோம்பிக் கிடந்துகொண்டு அடுத்தவனிடமிருந்து உதவியை எதிர்பார்த்தால் அது துரோகம்!'

'அத்தான் தத்துவமெல்லாம் கதைக்கிறார்!'

'அதில்லை சிவகாமி, இவ்வளவு நாளும் தடிப்பயல் நான் கோமாவிலை கிடந்தமாதிரித்தானே கிடந்தனான். என்னால்; யாருக்குப் பிரயோசனம் இருந்தது? இல்லையே....! ஒரு மிருகம் மாதிரி.... உலகத்திலை என்ன நடக்கிறதென்று தெரியாமல் இருந்தனான். இவள் பூங்கோதையைச் சந்தித்தேன்.... பாவம் கண் சரியாகத் தெரியாது.... பிள்ளையோடை ஏமாற்றப்பட்டுப் போய் நிற்கிறாள். அவளுக்கும் அவள் பிள்ளைக்கும் நான் துணையாக இருப்பதென்று முடிவெடுத்திட்டன்.

நீ பெரிய பெரிய உதவிகளெல்லாம் எங்கள் இனத்துக்கும் நாட்டுக்கும் செய்கிறாய். நான் இதைச் செய்கிறன். அவளைப் பாவம் என்று சொல்ல முடியாது. அவள் ஒரு சக்திப்பிளம்பு. அவளிடம் நிறைய விடயங்கள் இருக்கு, அவளுக்கு ஒரு வழிகாட்டி... ஒரு துணை... பக்கத்திலிருந்தால் அவளது இலட்சியங்களை அடைவாள்.'

'அண்ணை! நீ வித்தியாசமானவன். உன்னை நான் குழப்ப வில்லை. நீ கேட்கிறதைத் தாறன். என்ன வேண்டுமானாலும் தர நான் தயார் என்றதை மறந்துவிடாதே!'

'இப்பிடி ஒரு தம்பி எனக்கு இருக்கிறான் என்று நினைக்கும் போது எவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கு! வார்த்தைகளாலை அதைச் சொல்லி விபரிக்க என்னாலை முடியேல்லை' என்று சதா தன் 
உணர்வுக் கொந்தளிப்பை வெளியிட்டான்.
மறுநாள் கணேசன் சதாவின் கடன் தடங்கலை விலக்கிவிட்டான். அண்ணனிடம் அடிக்கடி வருவதாகக் கூறி, பரீஸ்க்குப் புறப்பட்டான். 
கமலனின் கடன் அடைக்கப்பட்டதும் சதாவுக்கு கடன் எடுக்கும் தகுதி கிடைக்க, அவன்கடனுக்கு விண்ணப்பித்தான். 

சந்தேகத்தை உடைத்த தமிழினியின் வார்த்தைகள்

இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்
பூங்கோதை
நவம்                                                                                                                                                                  
தமிழினி                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      
   'அண்ணை என்ரை திருமணத்தைத் தள்ளிப் போடுங்கோ!'

பூங்கோதையின் திடீர் மாற்றம் நவத்துக்குக் குழப்பத்தைக் கொடுத்தது.

'என்ன விளையாடுறியே!'

'இல்லை அண்ணை, எனக்குப் பிடிக்கேல்லை. அவர் வீட்டுக்கு ஜேர்மன்காரியள் எல்லாம் வந்து போகினம். எனக்கு உது சரிவராது!'

'உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்தேல்லை.. உன்ரை விருப்பம், ஆனால் குடிப்பழக்கத்தை விட வேறை கூடாத பழக்கம் சதாவிடம் இருக்குமென்று நான் நம்பேல்லை.'

'வேண்டாமண்ணை. ஒருக்கா ஏமாந்தது போதும்! யூகன்ட்அம்ற்(சிறுவர் நலம் பேணும் அரச அலுவலகம்) அதிகாரிகள் பிள்ளையைக் கொண்டு போகப்போற பிரச்சனைக்கு வேறேதும் வழியிருந்தால் பாருங்கோ!'

'அது நான் பார்க்கிறன். ஆனால் இதுபற்றி நீ வடிவாக யோசிச்சுச் சொல்லு! நாங்கள் உன்னுடைய நன்மைக்குத்தான் பார்த்தனாங்கள்... உனக்கு விருப்பமில்லாட்டி விடுவம்!'

'விடுவம் அண்ணை!'

'சரி. ஆனால் கணேசன்....?' என்று தலையைத் தடவினான்; நவம்.

பூங்கோதைக்குக் கணேசன் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது.

சதாவுக்குப் பிடிக்காதென்று நினைத்து, கணேசன் சொல்ல வேண்டாம் என்று நவத்துக்குச் சொன்னதால் அவன் பூங்கோதைக்கு  இதுபற்றிச் சொல்லவில்லை.

'யாரது கணேசன்....?'

'சதாவுக்குத் தெரியக்கூடாது!'

'இரகசியமோ?'

'ம்!'

'யாரென்று சொல்லுங்கோவன்!'

'சதாவின்ரை தம்பி. பரீஸிலை குடும்பமாக இருக்கிறார். பெரிய முதலாளி.'

'இங்கை வந்திட்டுப் போனவரோ.....?'

'இரகசியமாக வந்திட்டுப் போனவர். சதாவுக்குத் தேவைப்படும் போது கொடுக்கச்சொல்லி ஐம்பதினாயிரம் ஈரோ தந்திட்டுப் போனவர்! நல்ல தங்கமான பெடியன். மனைவியும் அப்பிடித் தான். மொத்தத்திலை நல்ல குடும்பம். சதாதான் இங்கை இப்பிடி...!'

தங்கையின் மனதில் நம்பிக்கையூட்டும் விதத்தில் தனக்குத் தெரிந்த உண்மையைத் தெரிவித்தான்.

அப்போ தமிழினி,
'யாரப்பா நல்ல குடும்பம்....?' என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள்.

நவம் மகளுக்குச் சுருக்கமாகத் தெரிவித்தான்.

'கல்யாணம் வேண்டாமா? என்ன மாமி சொல்லுறீங்கள்...?'

தமிழினி திகைப்பூண்டில் மிதித்தவள் போலப் பிரமை பிடித்துப் போய் நின்றாள்.

'எனக்கு அவரைப் பிடிக்கேல்லை!'

'ஏன் பிடிக்கேல்லை...? மாமா நல்லவர்!'

'அப்ப நீ கட்டிக்கொள்! எனக்கு வேண்டாம்.'

'ஓகே! நான் கட்டிறன். என்னப்பா சொல்லுறியள்?'

'உனக்கென்ன பைத்தியமா?' பூங்கோதை கோபத்துடன் கேட்டாள்.

'உங்களுக்குத்தான் பைத்தியம். மாமாவை ஏன் வேண்டாம் என்கிறீங்கள்? அவர் உங்களையே உயிரா நினைச்சுக் கொண்டிருக்கிறார்!'

'நடிப்பு வெறும் நடிப்பு!

'நடிப்புமில்லை ஒன்றுமில்லை! மாமா உண்மையானவர். அவரோடை விளையாடாதேங்கோ!'

நவம் பேசாமல் நின்றான். மகள் கதைப்பதில் உண்மை இருந்ததால் அவன் குறுக்கிடவில்லை.

'அவரிடம் கூடாத பழக்கங்கள் நிறைய இருக்கு பூங்கோதை சொன்னாள்.

'தப்பு மாமி. அவரிடம் எந்தக்கூடாத பழக்கமும் இல்லை  மாமி. நான் கரன்றி!'

'நீ கரன்றி பண்ணுறியோ, அவரைப்பற்றி உனக்கென்னடி தெரியும்?'

'மாமி நீங்கள் படிச்சனீங்கள்.... முற்போக்கானனீங்கள்.... விபரமானனீங்கள்... வாக்கு மாறக்கூடாது... சொல் ஒன்று செயல் இன்னொன்றாக இருக்கக்கூடாது!'

'பிடிக்காட்டி விடலாந்தானேடி மருமகளே!'

'பிடிக்காட்டி எண்டா.... அப்ப அவரை என்ன பைத்தியமாக்கப் போறீங்களா? உங்களுக்காகத் தன்னை மாற்றி... புதுவாழ்வு வாழ, புதுத்திட்டங்களுடன் செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் மனிசனை, வெண்ணெய் திரண்டு வரும்போது, தாழியை உடைப்பதுபோல அழிக்கப் போறீங்களா...?'

அவள் வார்த்தைகள் பூங்கோதையின் மனதைத் தொட்டன.
நவம் தன் மகளின்  வார்த்தைகளைக்  கேட்டு  உசார்  பெற்றான். 
'மாமி,  சதா  வீட்டுக்கு  ரெலிபோன்  எடுத்திருக்கிறா.  அங்கை  ஒரு  ஜேர்மன்காரி  நின்றிருக்கிறா.  இதுதான்  பிரச்சனை! ' என்றான்  நவம்.

'மாமி... மாமி... என்ன மாமி நீங்கள்? நான்கூடத்தான் அவரோடை கதைக்கிறன். கண்ட இடங்களிற் சேர்ந்து கோப்பி குடிச்சிருக்கிறன். நடந்து போயிருக்கிறன்! கூடாதா...? பழகிய மனிதர்கள் சந்திக்கக்கூடாதா? இதுக்கெல்லாம் சந்தேகப்பட்டு... என்ன மாமி முடிவெடுக்கிறீங்கள்? 
உங்கடை கண் வருத்தத்தைக் குணப்படுத்த எங்கெல்லாம் டொக்டர்கள் தேடி விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.... எவ்வளவு அலைந்து திரிகிறார்... உங்களுக்குத் தெரியுமா? நாலு சுவருக்குள் இருந்து கொண்டு கிணற்றுத் தவளை போலக் கற்பனை பண்ணி ஒரு மனிசனின் வாழ்க்கையோடை விளையாடுறீங்கள்! மாமி...மாமி....!' வெறுப்புப் படத் தலையை அங்குமிங்கும் ஆட்டினாள். 

பூங்கோதை தடுமாறிப் போனாள். எனக்காக, என் கண் வருத்தத்துக்காக டொக்டர்கள் தேடித் திரிகிறாரா? நாங்கள் அலைந்து திரிந்து இனிச்சரிவராது என்று விட்டதை, நம்பிக்கை இழந்து விட்டதை, இவர் சரிவரும் என்று நம்பிக்கையோடு இருக்கிறாரா?' நினைத்துப் பார்த்த அவள் நெஞ்சில் பூம்புனல் பொழிந்தது

சதாவின் சபதம்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            
குடும்பம் என்பது ஒரு கோவில். இதை சதா, நவம் வீட்டிற் கண்டான்.

ஜேர்மனியில் பல குடும்பங்களுடன் அவன் பழகியிருக்கிறான்.

'பறவைகள் பலவிதம் ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்' என்பது போல, இக்குடும்பங்களும் தாம் போனபோக்கில் வாழ்க்கையை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தன. உழைப்பதும் உழைத்ததைச் செலவழிப்பதும் என்று காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்வது? ஓய்வு நேரமே சிலருக்கு இல்லை. இருக்கிற ஓய்வுநேரங்களையும் திரைப்படங்களும் தொடர் நாடகங்களும் கொண்டாட்டங்களும் விழுங்கிவிடும்.

நவம் வீட்டில் அவன் காண்கின்ற காட்சியே தனியாகும். சிடுசிடுப்பு, கடுகடுப்பு,  அந்தரம், அவசரம் என்ற பதற்றமான, குழப்பமான நிலைக்கே இடமில்லாத சாந்தம் தவழும் இல்லம் அது.

கணவனும் மனைவியும் உரையாடும் விதம்;..... அன்பும் பண்பும் குழைந்து பாலுந்தேனும் கலந்தது போல இனிக்கும். இவர்களைப் பார்க்கும்போது இவர்களின் பெற்றோரின் பண்பு பளிச்சென்று புலப்படும். வளர்ந்தவிதமும் வாழ்ந்த இடத்தின் செழிப்பும் பிரிதிபலிக்கும்.

இந்தக் குடும்பத்தில் தானும் உறவு கொள்ளப் போகிறேன் என்று நினைக்கும்போது, நெஞ்சு ஆனந்தத்தில் ஆழ்ந்து திளைத்தது.

கோபம் என்பது ஏன் வருகிறது? சோம்பேறித்தனம் அதிகம் உள்ளவர்களுக்கு கோபம் 'சுர்' என்று வரும். இந்த வீட்டில் சோம்பேறிகள் யாரும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ அடியெடுத்து வைத்தாற்கூட 'வைன்' கொடுத்த பம்பரம்போலச் சுழலத் தொடங்கிவிடுவார்;கள்.

கணவன் புள்ளியிட்டால் மனைவி கோலமே போட்டுவிடுவாள். மனைவி நூலெடுத்தால் கணவன் சேலையாக்கிக் கொடுப்பான். யாருக்கு யார் துணை...? கணவனுக்கு மனைவி வழிகாட்டி மனைவிக்குக் கணவன் வழிகாட்டி. இருவரும் கூடி பிள்ளை களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்.... வழிகாட்டுகிறார்கள்.

சதா அவர்களைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதுகூட உண்டு. இப்படி தானும் பூங்கோதையுடன் அன்பாக இருப்பானோ என்று சந்தேகம் அவனுக்கு எழுந்து தடுமாற வைக்கும்.

அன்றைய பொழுது அவனுக்கு மிகப் புதுமையாகவும் மனதுக்கு இதமாகவும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. இடையிடையே சிறுவர்களின் பாட்டும் ஆட்டமும் குதூகலத்தை ஏற்படுத்த, பூங்கோதை தான் பாடிய விடுதலைப்பாடல்கள் சிலவற்றை எழுச்சி பொங்க இசைத்தாள்;..... கூதலோடியது.

கண்களை இழந்தாலும் அவளுக்குள் இருக்கும் , மனிதநேய உணர்வுகள், அந்தகணிர் என்ற கானங்களில் முழங்கி ஒலித்தன..

என் கண்ணைக் கொடுத்தாவது இவளுக்குப் பார்வை ஒளி கொடுப்பேன் என்று சதா அந்த இடத்தில் தனக்குள் சபதம் எடுத்தான்.

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்  19.1.2019

பகுதி - 7                                                                                                                    

குமரனினின் அழைப்பும் துவாரகாவின் மறுப்பும்                                                


இதில் வரும் பாத்திரங்கள்

துவாரகா

குமரன்


இரு நாட்கள் துவாரகா வேறு சிந்தனை எதற்கும் இடங்கொடுக்காமற் படிப்பில் மனதைச் செலுத்தத் தொடங்கி யிருந்தாள். தன் அறைக்குள் தாறுமாறாகக் கிடந்த புத்தகங்கள், தளபாடங்கள், பைகள், பொம்மைகள் எல்லாவற்றையும் அடுக்கி, தேவைப்படாதவற்றை அகற்றி, ஒழுங்காக்கும் முயற்சியிலும் இறங்கியிருந்தாள். இதனால் வெளி எண்ணங்கள் அவள் மனதில் எழச் சந்தர்ப்பம் வரவில்லை.


குமரன், துவாரகாவைத் தொலைபேசியில் அழைக்க, பிறகு கதைக்கிறேன் என்று வார்த்தைகளைச் சுருக்கிக் கொண்டாள். சில நாட்கள் கழித்து இருவரும் சந்தித்தார்கள். குமரனின் சிற்றுந்துக்குள் ஒரு ஜேர்மனியப்பெண் இருந்தாள்.


'வா போகலாம்!' வழக்கம்போல குமரன் துவாரகாவை அழைத்தான்.


'எனக்கு நேரமில்லை!' என்று அவள் திரும்பிப்போக முற்பட்டாள்.


'ஏன்? வா, டிஸ்கோவுக்குப் போவம்!' என்று அவள் கையைப் பிடித்தான். 


சிற்றுந்துக்குள் இருந்த ஜேர்மனியப்பெண்ணைக் காட்டி, 'அவளோடு போ! நான் வரவில்லை.' துவாரகா மறுத்தாள்.


'நீ ஒரு கிழமையாக வரவில்லை, இவள் வந்தாள். நீ வாறதென்றால் இவளை இறக்கிக் கலைத்து விடுகிறேன்!'


சிற்றுந்துக்குள் இருந்தவளும் அவளைப் போன்ற ஒரு மாணவி. ஜேர்மன்பிள்ளை.... இந்த நாட்டில்  இது சாதாரணமான ஒரு விடயம்...'


'கோவிக்கிறியோ?' குற்றமிழைத்தவன் போல் துவாரகாவை தன்பக்கம் இழுக்கப் பல முயற்சிகள் செய்தான்.


'குமரன்! நான் இனிமேல்  ஒன்றுக்கும் வரமாட்டன். ரெலிபோனும் எடுக்க வேண்டாம்.' அவள் போய்விட்டாள்.


போயிட்டுவாறன் என்று கூட அவள் சொல்லவில்லை. குமரன் பல தடவைகள் போட்டுவாறன் என்று ஜேர்மன்மொழியிற் சொல்லியும் அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.


சதாவுக்கு வங்கியில் கடன்இல்லை


இதில் வரும் பாத்திரங்கள்

தமிழினி

சதா


தமிழினி இன்ரநெற்றிலிருந்து எடுத்துக்கொடுத்த வீடுகளில் ஒரு வீடு சதாவுக்குப் பிடித்துக் கொண்டது. 'வாடகைக்கு அல்லது விற்க' என்று இருந்தது.


நல்ல இடம், கீழே கடையாகவும் மேலே வீடாகவும் பாவிக்கக் கூடிய பெரிய வீடு. இரு கார் விடக்கூடிய அகலமான கார்க் கொட்டகை, நிலமும் போதியளவு இருந்தது. விலையும் மிக மலிவு... வங்கியில் கடன் எடுப்பதுபற்றி அங்கு சென்று ஆலோசனை கேட்டான்.


´வேலையில்லை, வேறு வருமானமும் இல்லை, எனவே கடன் தருவது கஸ்டம்.` என்று, யோசிக்காமலே அந்த வங்கி அலுவலகர் கூறிவிட்டார்.


வங்கிக்கு வெளியே வந்த சதா, நகைக்கடையின் முன்னால் இருந்த கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்த்தான்.


'பூதம்' என்று சுரேன் பயந்து அலறியது நினைவுக்கு வந்தது.


சதா என்றால் தாடி மீசை நினைவுக்கு வரும். இது ஒரு கௌரவம் என்று அவன் நினைப்பதுண்டு.


'ஒரு குழந்தை பார்த்துப் பயந்து நடுங்குகிற ஒரு கௌரவம் எனக்குத் தேவையா?' நினைத்துப் பார்த்தான்.


மீண்டும் அதே மிதியுந்தின் 'கிறீச்' ஒலி.                                                                                                                  'மாமா!' தமிழினியின் அன்பான அழைப்பு.


'என்ன செய்யிறீங்கள்....? வடிவா இருக்கிறீங்களா என்று கண்ணாடியில் பார்க்கிறீங்களா! மாமி உங்களை விரும்பிவிட்டா. இல்லாட்டி நானே உங்களை விரும்பியிருப்பன்...' கள்ளமில்லாமல் அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் கண்களிற் கண்ணீரைச் சுரக்க வைத்தன.


வங்கியில் இருந்தவன் எனக்கு வட்டம்போட்டு வெளியே அனுப்பு கிறான்.

இவள் எனக்கு நூறு மார்க்ஸ் போடுகிறாள்.


டேய் சதா! நீ திருந்தவேண்டும்.... நெஞ்சுக்குள் ஒரு குரல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.


'வீட்டுக்கு வாங்கோ!'


'கோவிக்காதை. இண்டைக்கு வரமாட்டன்!'


'ஏன் மாமா?' அவள் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது.


'முதலில் சலூனுக்குப்போய், இதுக்கெல்லாம் ஒரு வழி பார்க்கப் போறேன்' என்று தாடியைத் தடவிக் காட்டினான்.


'வாங்கோ நானும் வாறன்! எந்தச் சலூனுக்கு....!'


'நான் முடிவெட்டிவிட்டு, ஒரு பிறெண்டையும் சந்திக்க வேணும்... நீ போ!' அவள் தன் கூட வருவதை அவன் விரும்பவில்லை.


'தமிழினி வளர்ந்தபிள்ளை.... தோற்றத்திலும் அவளை, அவள் வயதைவிடக் கூடத்தான் மதிப்பார்கள். தன்னுடன் அவள் வருவதை யாராவது பார்த்தால் தேவையற்ற கதைக்கு இடங் கொடுக்கிறதாய் முடியும்' என்று அவன் பயந்தான்.


அவளும் பிடிவாதம் செய்யவில்லை.                                                             'ஓகே! பிறகு சந்திப்போம்' என்றவள், வீடு தேடிய விடயம் நினைவுக்கு வர, வீடு என்ன மாதிரி இன்ரநெற்றிலிருந்து எடுத்தவை பற்றி விசாரித்தீங்களா...?' ஆர்வமுடன் கேட்டாள்.


சதா நடந்ததை அவளிடம் கூறினான்.


'ஒரு வீடு நல்ல பொருத்தமாக இருக்கு.... வங்கியிலை கடன் தரமுடியாது என்று சொல்லிப்போட்டினம்!'


'ஏன் தர முடியாதாம்?'


வங்கிஅலுவலகர் கூறிய பதிலை அவளிடம் சதா கூறினான். அதைக் கேட்டுவிட்டு, 'வாங்கோ நான் கதைக்கிறன்!' என்றவள் கைத்தொலைபேசியை எடுத்து, எண்களை மிக விரைவாக அழுத்தினாள்.


யாரோ சிநேகிதியாய் இருக்க வேண்டும்... அவள் கதைத்த விதத்தைப் பார்த்து முடிவு செய்தான் சதா.


கதைத்து முடித்துவிட்டு, 'வாங்கோ வங்கிக்கு!' என்ற தமிழினி, 'மனேச்சரோடை கதைச்சனான், வரச் சொன்னவர்... வாங்கோ!' என்று அவனை அழைத்தாள்.


சதாவுக்கு வியப்பாக இருந்தது. வங்கி மனேச்சருடன் கதைச்சவளா, என்ன துணிவு இந்தக்காலத்துப் பிள்ளையளுக்கு!'

என்ன திறமை...! நியாயத்துக்குப் போராடும் துடிப்பு....!


வங்கி முகாமையாளர் மிகவும் நல்லவர், வரவேற்று, பெயர் விபரங்களை விசாரித்து, சதா வாங்க நினைத்த வீட்டைப் பற்றியும் கேட்டார். பின் சதாவுக்குக் கடன் மறுத்த அலுவலகரை அழைத்து, அவனுக்குக் கடன் வழங்க ஏற்பாடு செய்யும்படி பணித்தார்.                                                                                       


தமிழினி கூறிய ஆறுதல் வார்த்தைகள்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                           

 குமரன்                                                                                                                                                                                      

துவாரகா                                                                                                                                                                                           

பூங்கோதை                                                                                                                                                                              

சதா                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          குமரன் துவாரகாவை விடுவதாக இல்லை. வேறுநாட்டுப் பெண்கள் பலருடன் சிநேகிதம் இருந்தபோதும் துவாரகாவில் ஓரளவு அன்பு அவனுக்கு இல்லாமலில்லை. அவளை மீண்டும் சமாதானப்படுத்த அவன் முயற்சிகள் எடுத்தான். பலன் அளிக்கவில்லை. மிரட்டத் தொடங்கினான். 'அப்பாவிடம் சொல்லப் போகிறேன். கூடி எடுத்த படங்களைக் காட்டப் போகிறேன்' என்று பயமுறுத்தினான்.


துவாரகா பணியவில்லை.


தன்னுடன் கூட வந்தபோது அவள் சாப்பிட்டது, குடித்தது, சிற்றுந்தில் (கார்) போனது, படம் பார்த்தது, நுழைவுப்பணம் செலுத்தியது... எல்லாம் பத்தாயிரம் ஈரோ, அதனைத் திருப்பித் தரும்படி கேட்டான்.


'நீ செலவழித்துவிட்டு, என்னைக் கேட்டால்.... நான் என்ன கடனோ வாங்கினனான்? நான் வேண்டாம் வேண்டாமென்று சொல்ல, நீ வாங்கித்தந்து, தேவையில்லாமற் செலவழித்துவிட்டு, என்னைக் கேட்கிறாய்?' என்று துவாரகா பதில் சொன்னாள். அவளுக்கு உள்ளுரப் பயம் வளரத் தொடங்கியது.


'அது கடன்தான். நீ தரத்தான் வேணும். இல்லாட்டி உன்ரை வீட்டிலே சொல்லுவேன். அவர்கள் தரட்டும்!'


'வேண்டாம்... வேண்டாம்!' பதறித் துடித்தாள் துவாரகா.


'சரி.... சரி... அழாதை! வழக்கம்போல என்னோடை வா! ஒரு பிரச்சனையும் நான் தரமாட்டன். இல்லாட்டி நான் விடமாட்டன்!'


துவாரகாவுக்கு நெஞ்சு படபடத்தது. 'விளையாட்டுத்தனமாகக் கூடத்திரிந்ததற்கு, கோலாவோ ஐஸ்கிறீமோ சாப்பிட்டதற்கு பத்தாயிரம் ஈரோ கேட்கிறான்.... இப்படி எத்தனை பேருக்குத் தினமும் செலவழிக்கிறான். இப்போ இப்படிக் கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வது?' கலங்கிப் போனாள்.


அவளின் குழப்பத்தையும் பயத்தில் நடுங்குவதையும் பார்த்த அவன், 'சரி இன்றைக்கு வீட்டுக்குப் போ! ஆனால் நாளைக்குக் கட்டாயம் வரவேண்டும்! இல்லாட்டி கடனைத் திருப்பித் தரவேண்டும்!' என்று கூறிவிட்டுப் போய்விட்டான்.


துவாரகாவுக்குப் பயத்திற் காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. அழுதுகொண்டு போய் வீட்டிற் படுத்திருந்தாள்.


துவாரகா அன்று வராதது கண்டு, தமிழினி தொலைபேசி எடுத்தாள்.


'வரவுமில்லை, இன்ரநெற்றிலும் காணவில்லை, கைத்தொலைபேசி நிற்பாட்டியிருக்கு!' குறைப்பட்டாள் தமிழினி.


அழுகையுடன் துவாரகா கூறுவதைக் கேட்டு, தமிழினி அவளது வீட்டுக்கு வந்து,

'நீ பயப்படாதை!' என்று தைரியமும் ஆறுதலும் கூறினாள்.


'ஒன்றுக்கும் பயப்படத் தேவையில்லை. நான் இருக்கிறன். வெருட்டி, மிரட்டி உன்னை வழிக்குக் கொண்டு வரலாம் என்று நினைக்கிறான். இப்படியான ஆட்களுக்கு நல்லபாடம் படிப்பிக்க வேண்டும். இனிமேற் தனிய ஒருஇடமும் போகாதை! கொஞ்ச நாளிலை அவனுக்குப் புத்தி புகட்டுவம்.... ஓ.கே!'


துவாரகாவுக்குத் தமிழினியின் உற்சாகமான ஆறுதல் வார்த்தைகள் நெஞ்சுக்குத் துணிவை வரவழைத்தன. 'இவள் போன்ற நண்பி ஒருத்தி இருந்திருந்தால் குமரனுடன் இப்படியொரு பழக்கம் ஏற்படச் சந்தர்ப்பமே வந்திருக்காது' என்று நினைத்தாள்.


'கட்டாயப்படுத்தி அன்பாக வைத்திருக்க முடியுமா? என்ன மனிதன் இவன்? பத்தாயிரம் ஈரோவுக்குக் கள்ளக்கணக்குச் சொல்லுறான்.'


மனதுக்குள் உறுமிக்கொண்டாள். எனினும் அப்பாவுக்குச் சொல்லி, வீட்டிலே பூகம்பம் வெடிக்க வைத்துவிடுவானோ? என்ற பீதி உள்ளுரக் குளவி போலக் குத்தி, அவளை வேதனைப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.


நம்பிக்கை இழந்த பூங்கோதை

                                                                                                                                                                                      

இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                                          

பூங்கோதை                                                                                                                                                                              

சதா          


சதா வீடு வாங்கப்போவது, வங்கியில் கடன் சரிவந்தது போன்ற விடயங்களைத் தமிழினி சொல்லக்கேட்டு, பூங்கோதை மனம் மிக  மகிழ்ந்தாள்.


சலூனுக்குப் போக இருந்ததை அறிந்து, தங்கள் மீது சதா கொண்டிருக்கும் அன்பைக் கண்டு, இனந்தெரியாத இன்பம் அவள் நெஞ்சிற் பரவிப் புத்துணர்வை ஏற்படுத்தியது.


'பிள்ளையைப் படிப்பித்து உயர்ந்த நிலைக்கு ஆளாக்க வேண்டும். எல்லாப்பிள்ளைகளையும் போல அவனும் சந்தோசமாக இருக்கவேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட தலையிடி யாயிருக்கும் யூகன்ட்அம்ற் (சிறுவர் நலம் பேணும் அரச அலுவலகம்) அதிகாரிகளின் பிரச்சனையிலிருந்து விடுபடவேண்டும்....' என்று நினைத்தவளுக்கு, சதாவுடன் கதைக்க வேண்டும் போலிருந்தது.


தொலைபேசி எண்களை விரல்களாற் தேடி அழுத்தினாள்.


பெண்ணின் குரல் மறுமுனையில் ஒலித்தது. ஜேர்மனியப் பெண்ணாக இருக்க வேண்டும்.... யார் என்று கேட்டதற்கு, நீ யார் என்று திருப்பிக் கேட்டாள்.


எதிர்கால மனைவி என்று சொன்னதற்கு, விசரோ என்று விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். அப்போ சதா வந்து, தொலைபேசியை வாங்கி, 'ஹலோ!' என்றான்.


பூங்கோதை என அறிந்ததும் சதா தலையிலே கையை வைத்தான்.


'யார் அந்தப் பொம்பிளை...?' பூங்கோதையின் குரலில் கவலையும் கோபமும் கலந்திருந்தது.


'சிநேகிதி...!'


'என்ன சிநேகிதி...?'


'பழைய சிநேகிதி!'


'இந்த நேரத்திலை, தனியா இருக்கிற உங்கடை வீட்டிலை அவளுக்கு என்ன வேலை...?'


'பூங்கோதை, அநாவசியமாகக் கோபப்படாதை!'


'போங்கோ! இனி உங்களை நான் நம்பத் தயாரில்லை. குடிப்பழக்கந்தானே.... சொல்லித் திருத்தலாம் என்ற நம்பிக்கை யோடை இருந்தனான்.... இன்னும் என்னென்ன பழக்கமெல்லாம், பழகியிருக்கிறீங்களோ தெரியாது!'


'இல்லை பூங்கோதை. நீ நினைக்கிறது தப்பு....' என்று அவன் விளக்கம் சொல்வதற்குள், அவள் இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்டாள்.


'இதுவேறை புதுப்பிரச்சனை....' என்று கவலையுடன் தலையை ஆட்டிச் சோர்வுடன் கதிரை ஒன்றிற் போய் உட்கார்ந்தான்.


பூங்கோதையோ எண்ணச் சூழலிற் சிக்கி நம்பிக்கை இழந்தவளாய் தவித்தாள்.


'நல்லவர் போல், கொள்கை தவறாதவர் போல், கதைத்துவிட்டு ஏன் இப்படித் தலைகீழாக நடக்கிறார்? கண் சுகமில்லாதவள் என்று, நம்பவைத்து ஏமாற்றிவிடலாம் என நினைக்கிறாரோ....?' அவள் மனதில் பூதாகாரமான எண்ணங்கள் வளர்ந்து குரல்வளையை நெரிக்குமாற்போலத் திணறடித்தன.


'அண்ணனிடம் சொல்லி, திருமணத்தை நிறுத்தி விடலாமா? பிள்ளை வேறு அவரைப் பார்த்துப் பூதம் என்று அழுகிறான்! ஆராயாமல் உடனே ஒரு முடிவுக்கு வருவது சரியா...?


தாடிமீசையெல்லாம் வழிக்கப் போகிறார்... வீடு வாங்க முடிவு செய்திருக்கிறார்... சொந்தத்தொழிலும் செய்ய யோசிக்கிறார் என்றெல்லாம் தமிழினி சொன்னாளே! இதெல்லாம் எங்களுக் காகத்தானே செய்கிறார்;... அவரைச் சந்தேகப்படுவது சரியா?' என்று ஒரு முடிவுக்கும் வரமுடியாமற் குழம்பிப்போய் நின்றாள்


வாழ நினைத்தால் வாழலாம்    (12.1.2019)

பகுதி - 6





பூங்கோதையின் உறுதியான வார்த்தைகள்

இப்பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்
நவம்
சுகந்தி
லாலா - நீதனின் அம்மா
பூங்கோதை
பரதன் - நவத்தின் நண்பன்

நவம் வீட்டுத்;தொலைபேசி குரல் கொடுத்தது.

சுகந்தி எடுத்து, 'ஹலோ!' என்றாள்.

மறுமுனையில், 'நான் நீதன்ரை அம்மா கதைக்கிறன்!'

'சொல்லுங்கோ! சுகமாக இருக்கிறீங்களா?' கண்டு பழக்கம் என்பதால் சம்பிரதாயத்துக்கு நலம் விசாரித்தாள் சுகந்தி.

'நாங்கள் சுகமாகத்தான் இருக்கிறம்! நீங்கள் உங்கடை மாப்பிள்ளையைக் கொஞ்சம் கட்டுப்படுத்த வேணும். பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகளுக்கு எல்லாம் பியர் வாங்கிக் கொடுத்துத் தன்னை மாதிரி ஆக்கப் பார்க்கிறார்.' 

'பொறுங்கோ!' சுகந்திக்குத் தலை சுற்றியது. சுனாமி அடிபோல, தொலைபேசியில் இப்படியொரு குரல் அவள் செவிகளில் இடித்தது.

'எனக்கு நீங்கள் சொன்னது விளங்கேல்லை!'

'தமிழிலைதானே சொன்னனான். இல்லாட்டி உங்களுக்குக் காது ஏதும் பிழையோ?'

'கொஞ்சம் அமைதியாகக் கதையுங்கோ! நாங்களும் மனிசர்தான்.'

'அது தெரியும்...!'

'நான் நவத்தின்ரை மிஸ்ஸிஸ் சுகந்தி.... நீங்கள் மாறி ரெலிபோன் எடுத்திட்டீங்கள் என்று நினைக்கிறன்!'

'நான் மாறி எடுக்கேல்லை. உங்களை மாதிரி விபரமில்லாத ஆக்கள் நாங்களில்லை.... நவத்தின்ரை தங்கச்சியாருக்கு மாப்பிள்ளை பேசி வைச்சிருக்கிறீங்களெல்லே.... பெயர் சதா... மெக்கானிக்.... அவரைப்பற்றித்தான் சொல்லுறன்!'

பூங்கோதையும் இந்த அதிரடி உரையாடலைக் கேட்டு மனம் கலங்கிப் போயிருந்தாள்.

'இப்ப அவருக்கு என்ன...?' கேட்டாள் சுகந்தி.

'எங்கடை பிள்ளை.... தொழிற்கல்வி படிக்கிறான். அவனைத் தன்னோடை கூட்டிக்கொண்டு திரிந்து,  படிப்பைக் குழப்பிறது மட்டுமில்லாமல் பொல்லாத குடிவகையெல்லாம் அவனின்ரை காசிலை வாங்கி, தானும் குடித்து, அவனையும் குடிக்க வைத்து சீ.... என்ன மனிசனப்பா.....!'

'நீங்கள் நேரிலை பார்த்தமாதிரிக் கதைக்கிறீங்கள்! உங்கடை மகன் பியரிலை குளிக்கிறது ஊருக்கே தெரியும். அதுக்கேன் அந்த மனிசனிலை போய்ப் பழி போடுறீங்கள்? றோட்டிலை உங்கடை மகனை நீங்கள் காணேல்லைப் போலைக் கிடக்கு! கிணற்றுத்தவளை மாதிரி இருந்துகொண்டு விபரமான ஆள் மாதிரி விளாசிறீங்கள்!'

பூங்கோதை சுகந்தியைப் பார்த்து, சண்டையைப் பெருப்பிக்க வேண்டாமென்று, கதையை முடிக்கச்சொல்லி சைகை மூலம் காட்டினாள்.

'அதுசரி, நீங்கள் எங்களைவிட விபரமானனீங்கள்தான்.... அது தான் உங்கடை கண் சுகமில்லாத மச்சாளையும் பிள்ளையையும் பாழ்ங்கிணற்றுக்குள் தள்ளுகிறமாதிரி, அந்தப் பொறுப்பில்லாத மனிசனிட்டைக் கட்டிக் கொடுக்கப் போறீங்கள்! உங்கடை பாரம் தீர்ந்திட்டுது... நீங்கள் சந்தோசமாக இருக்கலாம்... ஆர் எக்கேடு கெட்டாலும் உங்களுக்கென்ன...?'

இதற்கு மேல் தொலைபேசியில் உரையாடினால் சுகந்திக்கு மண்டை வெடித்து விடும் போலிருந்தது. இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்டாள். பக்கத்தில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பூங்கோதையைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.
'அவளின்ரை திமிர் பிடித்த கதையைக் கேட்டு, நீ ஏன் அழுகிறாய்? அழாதை...! விழுந்தவனை மாடேறி விழக்கற காலமிது..... கவலைப்படாதே! சதாவிடம் என்ன நடந்தது? ஏன் இப்படியெல்லாம் கதைக்கினம் என்று கேட்பம்...!'

'அவரிட்டைக் கேட்டால் கவலைப்படுவாரெல்லே!' என்று பூங்கோதை நசுக்காக மறுப்புத் தெரிவித்தாள்.

நவம் வீட்டுக்கு வந்ததும் நீதனின் தாய் லாலா கூறிய குற்றச்சாட்டுகளை அவனுக்குத் தெரிவித்தனர். அவன் கேட்டுக் கவலைப்பட்டான். எடுத்ததுக்கும் கோபித்து, சண்டை, விசாரணை என்று போகிறவனல்ல என்பதால் மனைவியும் தங்கையும் நடந்ததை விபரமாகக் கூறி, கலந்தாலோசித்தனர்.

'சதாவிற் பிழை இருக்கலாம் இல்லாமலிருக்கலாம். ஆனால் அவ எங்களுக்கு ரெலிபோன் எடுத்து வாய்க்கு வந்தபடி கதைத்தது பிழை.... என்ன செய்யிறது? இப்படியும் மனிசர் இருக்கினம்! வீட்டிலை என்ன நடக்குதென்றே தெரியாதவர்கள், இவர்களின் கதைக்கெல்லாம் காது கொடுத்தால் நாங்கள் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது!

இன்னொரு விடயம்... பரதன் வேலையில் சொன்னவன்.... நான் சதாவுக்குத் தங்கச்சியைக் கல்யாணம் செய்து கொடுக்கிறது சிலருக்குப் பிடிக்கவில்லை... பலமாதிரியும் கதைக்கிறார்கள்.. பொறுப்பில்லாதவனுடைய கையில் பூங்கோதையைக் கொடுக்கிறது பாழ்ங்கிணற்றுக்குட் தள்ளி விடுகிறது மாதிரி என்றெல்லாம் கதைக்கினமாம்... அதுதான் வடிவா யோசிச்சுச் செய்யச் சொன்னான்...! பிறகு ஏதுமொன்று நடந்து, ஊர் சிரிக்கிற மாதிரி வரக்கூடாது. ஏனென்றால் முதல் ஒருக்கா நீங்கள்  இப்படியொரு சிக்கலைச் சந்தித்திருக்கிறீங்கள் என்று அவன் ஆலோசனை சொல்லியிருக்கிறான்.

பூங்கோதை! உன்ரை விருப்பம்தான் எங்கடை விருப்பம்.... யூகென்ட்அம்ரிலிருந்து வருகினம், வெருட்டுகினம்... பிள்ளையையும் உன்னையும் பிரிச்சுப்போடுவினம் என்று பயந்துதான் இந்தக் கலியாணத்தக்குச் சம்மதிச்சிருந்தால் சொல்லு! அவர்கள் வந்து பிள்ளையைக் கொண்டு போவதென்றால் அதுக்குக் காரணம் இருக்கவேணும்... எங்களை மீறி ஒன்றும் நடக்கப் போறதில்லை.... நீ தேவையில்லாமற் பயப்படாதை!

அதோடை சதா நல்லபிள்ளை... ஆனால் திருந்துவார் என்று நிச்சயம்பண்ண மாட்டன்! நல்லா ஊறிவிட்டார். இந்தப் பழக்கத்தை அறவே விடுவாரென்றதில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் அவர் ஒரு இலட்சியவாதி... என்ன மயக்கத்திலை இருந்தாலும் சொன்ன சொற் தவறமாட்டார். யாருக்குத் தெரியும் வளர்த்தாற் குடுமி, வழிச்சால் மொட்டை என்ற மாதிரி... ஏதாவது மாற்றம் இருக்கோ என்னவோ! நீ வடிவாக யோசி... உன்ரை விருப்பம்தான் எங்கடை விருப்பம்!'

நவம் மனதுக்குள்ளிருந்த அத்தனையையும் மனைவிக்கும் தங்கைக்கும் சொல்லிவிட்டான்.

பூங்கோதை சொன்னாள்,
'எனக்கு அவரைப் பிடிச்சிருக்கு! நல்லாவே பிடிச்சிருக்கு! வெளித்தோற்றத்தை என்னாற் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் அவர் மனதைப் பார்க்க முடிகிறது. எனக்கு ஒரு நல்ல கணவராக இருப்பாரென்று என்மனம் அடித்துச் சொல்கிறது!'

'ஓகே...! இனி எந்த மாற்றமுமில்லை. வைத்த திகதியில் கல்யாணம் நடக்கும்.' உறுதியுடன் கூறினான் நவம்.


துவாரகாவின் புது அனுபவங்கள்                                                                                                                                                                                                                                                                                                  
பங்குபற்றும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                                        
 துவாரகா
தமிழினி                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   
  ஒருநாள் துவாரகா நவம் வீட்டுக்குத் தமிழினியைச் சந்திக்க வந்தாள்.

எதிர்பாராத வகையில் அங்கு சதாவும் வந்திருந்தான். சுற்றி இருந்து எல்லோரும் மகிழ்வோடு தேநீர், சிற்றுண்டி சுவைத்த வாறு உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். துவாரகாவுக்கு நல்ல வரவேற்புக் கொடுத்து அவளையும் தங்களுடன் அமர்த்தி உபசரித்தார்கள்.

துவாரகா தமிழினியைப் போல ஒரு நண்பியை இதுவரை சந்திக்கவில்லை. அத்தோடு தமிழ் நண்பிகளும் அவளுக்கு இல்லை. அவளின் நண்பர்களோ படிக்க வேண்டும்,  முன்னேற வேண்டும், சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் சிறிதேனும் இல்லாதவர்கள். பொழுதை இனிதாகக் கழிப்பதே வாழ்க்கை என்ற எண்ணம் கொண்டவர்கள்.

இன்று துவாரகா புது அனுபவங்களைச் சந்தித்தாள். இப்படி ஒருநாளும் தங்கள் வீட்டில் அமைதியும் சந்தோசமும் இருந்ததில்லை என்பதைத் துவாரகா எண்ணிப் பார்த்தாள்.

பூங்கோதையைச் சதா திருமணம் செய்ய இருப்பதுபற்றி அவளுக்கு அறிமுகம் செய்திருந்தார்கள்.

பார்வையில்லாவிட்டால் எவ்வளவு கஸ்டம் என்பதைப் பூங்கோதையைப் பார்க்கும்போதுதான் துவாரகாவால் விளங்கிக் கொள்ளமுடிந்தது.

சதாமாமா பல்வேறு பிரச்சனைகளுடனும் இருப்பவரென்றாலும் பாதிப்புக்குள்ளாகி இருக்கும் பூங்கோதை அன்ரியை மனைவியாக்க முன் வந்திருக்கிறார்.

'மனமிருந்தால் இடமுண்டு' வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் உண்டு. அவற்றிலிருந்து ஒருவரும் தப்பிவிட முடியாது. பிரச்சனைகளைச் சந்திக்கின்ற மனோபலமும் சமாளிக்கின்ற வல்லமையும் இருந்தாற்றான் வாழ்க்கையை நிம்மதியாக வாழமுடியும். இதற்குக் கல்வியறிவு, அதுவும் இளம் வயதிற் கற்கும் கல்வி மிகவும் இன்றியமையாதது என்பது துவாரகாவுக்குப் புரியத் தொடங்கியது.

கடல் கடக்க வேண்டுமென்றால் நீந்தக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் அல்லது படகிலேறிப் பயணத்தைத் தொடர வேண்டும். சூறாவளி அடிக்கலாம் சுனாமி வெடிக்கலாம் கடல் குமுறிக் கொந்தளிக்கலாம். எதையும் சந்திக்கும் துணிவும் திறமையும் இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் நினைத்ததைச் சாதிக்க முடியாது.

தமிழினி துவாரகாவைத் தன் அறைக்குக் கூட்டிச்சொன்றாள். அழகாகவும் சுத்தமாகவும் அதது அந்தந்த இடத்தில் ஒழுங்காக இருக்கும் அமைப்பும் அவள் கண்களிற்பட, ஏணி வைத்தாலும் அவளை எட்டமுடியாது என்று துவாரகா கூனிக்குறுகி நின்றாள்.

'என்னால் ஏன் இவள்மாதிரி இருக்கமுடியாது?' என்ற ஒரு கேள்வி அடிமனதில் அரும்புவிட்டு, நெஞ்சில் இடித்தது. அவளின் அமைதியையும் உற்சாக இன்மையையும் கண்ட தமிழினி,
'என்ன மௌனமாகிவிட்டாய்? அலுப்புத்தட்டினால் வெளியே போவம்!' என்றாள்.

'இல்லை... இல்லை.... வித்தியாசமாக இருக்கு!' என்று மூச்சை இழுத்து வெளியே விட்டாள்.

'வித்தியாசமாக இருக்கோ! விளங்கேல்லை. நீ என்ன சொல்லுறாய்?' தமிழினி குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

'இங்கை எல்லாமே நல்லாயிருக்கு. இப்படியொரு ஒழுங்கு எங்கடை வீட்டிலே இல்லவேயில்லை. அப்பா ஒருமாதிரி... அம்மா வேறொரு மாதிரி... அண்ணா, அவரோடை பேசவே முடியாது.... தம்பி, அவன் ஒரே குழப்படி.... வீட்டிலே எல்லாம் தாறுமாறாகப் போட்டது போட்ட இடத்திலேயே இருக்கும். எப்பவும் யுத்தகாலம் போலப் பதற்றமான சூழ்நிலையாகத்தான் இருக்கும். வீட்டை விட்டு எப்போ வெளியே போவேன்? என்றிருக்கும். அமைதியேயில்லை.' துவாரகா உள்ளதை அப்படியே தமிழினிக்கு விளக்கிக் கூறினாள். அவள் மனதின் துன்பம் வார்த்தைகளிற் கலந்து ஒலித்தது.

'எனக்கும் உன்னை மாதிரிப் படிக்க வேண்டும் ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசையாக இருக்கு.....!' சோகம் தொண்டையைக்  கௌவ, துவாரகா பெருமூச்சுடன் கூறினாள்.

'அதையேன் இவ்வளவு கவலையோடு சொல்லுறாய்? சந்தோசமாக, உசாராகச் சொல்லன்!'

துவாரகா! நாங்கள் பயன்படுத்தாமல் வீணடிக்கின்ற ஒவ்வொரு நிமிடமும் வாழாமற் சாகடிக்கும் நிமிடங்கள் என்று அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். ஒரு நிமிடத்திலே ஒரு விமானம் எவ்வளவு தூரத்தைக் கடந்து பறக்கிறது! ஒரு றொக்கற் விண்வெளியிலே எத்தனை கிலோ மீற்றர் தூரத்தைத் தாண்டி விரைந்து செல்கிறது!


நினைத்துப் பார்! நாங்கள் சிலவேளை மணித்தியாலக்கணக்காக ஒன்றுமே செய்யாமல் இருப்போம். அலுப்படிக்குதென்று சினப்போம்! கூடாத பழக்கங்களுக்கு மனதிலே இடம்கொடுத்து, வாழ்க்கையைத் திசை மாற்றி விடுவோம். அதுதான் ........ துவாரகா! ஒரு திட்டம் மனதுக்குள் தயார் செய்ய வேண்டும். தினமும் எங்களுக்கு ஒரு ஒழுங்கான வேலைத்திட்டம் இருந்தால் நாங்கள் படிப்படியாக முன்னேறிக்கொண்டு போகலாம்.

சிந்திக்க வேண்டும்.... சிந்தித்ததைச் செயற்படுத்த வேண்டும். சிந்திக்காதவனும் செயற்படாதவனும் தேங்கி நின்று நாற்றம் எடுக்கும் சேற்றுத்தண்ணீர் என்று அப்பா அடிக்கடி தன் நண்பர்களுக்குச் சொல்லுவார்.`

துவாரகாவின் முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி விரிந்தது. தமிழினி அவள் கண்களுக்கு ஒரு உதாரணமாக நின்றாள். இவள் போல வரவேண்டுமென்று அவள் மனதுக்குள் ஆசை அத்திவாரம் போட்டது.

'உனக்கு என்ன உதவி வேண்டுமென்றாலும் கேள்! சேர்ந்து படிக்க விருப்பமென்றால் வா! படிக்கலாம்.' தமிழினி மிகுந்த ஆதரவோடு அழைப்பு விடுத்தாள்.

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்

பகுதி – 5      (05.01.2017)

வீடு தேடும் சதா  

இப் பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்
சதா
பூங்கோதை
சுரேன் - பூங்கோதையின் மகன்
நவம், சுகந்தி,   தமிழினி -  நவம் சுகந்தி இருவரினதும் மகள்
 மயூரன் - நவம் சுகந்தி இருவரினதும் மகன்

வீட்டுக்காரன் வீட்டைவிட்டுப் போகுமாறு இறுதி அறிவிப்புக் கொடுத்தாகிவிட்டது. வேறு வழியில்லை, ஏதோ ஒரு வீடு தேடி மாறித்தானாக வேண்டுமென்ற கட்டாயத்தில் கண்களை அங்குமிங்கும் ஓட்டியவாறு சதா மிதியுந்தில் சென்று கொண்டிருந்தான்.

அப்போ மிதியுந்து ஒன்று விர் என்று வந்து அவனுக்குப் பக்கத்தில் நின்றது. 'என்ன மாமா இங்கை நிற்கிறீங்கள்?' என்று ஒரு இனிய குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான் சதா.

நவத்தின் மகள் தமிழினி. ஒருநாள் அறிமுகம் என்றாலும் மறக்காமல் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டாளேயென்று மனதுக்குள் ஆச்சரியப்பட்டான்.

'பக்கத்திலைதானே எங்கடை வீடு... வாங்கோ! மாமி நீங்கள் வரவில்லையென்று கவலையோடை இருக்கிறா.... வாங்கோ! இண்டைக்குக் கட்டாயம் வந்துதானாக வேண்டும்.'

சதா மறுத்தான்.
'வீடு மாற வேணும், அதுதான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறன்... பிறகு ஒருநாளைக்கு வாறன்!'

'வீடு தேடுறது இப்பிடியே மாமா?  வீட்டை வாங்கோ! நான் இன்ரநெற்றிலை பார்த்து வீடு எடுத்துத்தாறன்!'

'இன்ரநெற்றிலை எப்பிடியம்மா வீடு எடுக்கிறது?'

'எடுக்கலாம் மாமா. நான் தேடித்தாறன். நீங்கள் வாங்கோ!'

ஒரேபிடியாக தமிழினி அழைக்க, மறுக்கமாட்டாதவனாய் அவளுடன் செல்ல இசைந்தான்.

'யார் வந்திருக்கிறது பாருங்கோ!' என்று வீட்டுக்கதவைத் திறந்து கொண்டே மகிழ்ச்சியுடன் கூவினாள் தமிழினி.

'வாங்கோ! வாங்கோ! வாங்கோ!' என்று வீடே குதூகலம் பொங்கி வழிய, எல்லோரும் சதாவை ஆவலுடன் வரவேற்றனர்.

பூங்கோதையின் காதில் தமிழினி, 'மாமா வந்திருக்கிறார்' என்று இரகசியமாகக் கூறிவிட்டு ஓடினாள்.

'எந்த மாமா?' என்று அவள் அங்கலாய்த்தாள்.

'எங்கடை சதாமாமா!' என்று மயூரன சற்றுச் சத்தமாகவே கூறிவிட்டுப் போனான்.

பூங்கோதையால் நம்ப முடியவில்லை.

'இவர் எப்படி இங்கை?  வேண்டாமென்று வெறுத்து ஒதுக்கி விட்டவர்..... தொலைபேசியிற்கூட வேண்டா வெறுப்பாகக் கதைத்தவர் என்ன சொல்ல வந்திருக்கிறார்? மாட்டேன்.... கலியாணம் வேண்டாம் என்று ஒரே சொல்லாகச் சொல்லிவிட்டுப் போக வந்திருக்கிறாரோ!' அவள் மனம் அமைதியிழந்து தவித்தது.

நவம், மச்சான் என்ற உறவுமுறையுடன் மனம் விட்டுக் கதைத்தான். சுகந்தியும் பிள்ளைகளும் அவனுடன் நன்றாகக் கதைத்தார்கள்.

தேநீர் உபசரிப்பும் பிரமாதமாக இருந்தது.

'வேலையில்லை, வீடில்லை, இந்த இலட்சணத்திலை நான் என்னென்று கலியாணம் செய்யிறது என்றுதான் யோசிக்கிறன்?' என்றான் சதா.

'இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே மச்சான்? நான் என்ரை பக்ரறியிலை வேலை எடுத்துத்தாறன். வீடு நல்ல வடிவா எடுக்கலாம்.... அதைவிட எங்கடை வீட்டிலையே இருக்கலாம்!'

'மேல்வீடு சும்மாதானே கிடக்கு. பிள்ளையளின்ரை விளையாட்டுச் சாமான்கள்தான் வைச்சிருக்கிறம், எடுத்துவிட்டால் இண்டைக்கே வந்திருக்கலாம்.' கூறினாள் சுகந்தி.

'மாமா வாங்கோ! எங்கடை வீட்டிலை வந்திருங்கோ!' என்று கடைக்குட்டி மயூரன ஒரே பிடியாக நின்றான்.

அதற்குள் தமிழினி இன்ரநெற்றில் எடுத்த விபரங்களுடன் வந்து, 'எந்த வீடு வேணும்?' என்று கேட்டாள்.

'அவர் எங்கடை வீட்டிலேயே இருக்கலாம்!' நவம் கூறினான்.

'ஓ! ஜா!' என்று குதூகலித்த அவள், 'அப்ப இது வேண்டாம்' என்று வீசப் போனாள். 

'இங்கைதாம்மா குஞ்சு.... என்ன இருக்கென்று பார்ப்பம்!' என்று சதா அந்த வீடுகளின் விபரங்களை வாங்கிப் பார்த்தான்.

'நல்ல வீடுகளெல்லாம் இருக்குது. வீட்டை போய் ரெலிபோன் எடுத்துக் கதைக்கிறன்!'

'விரும்பினால் இங்கை இருந்தே கதைக்கலாம்!'

'வேண்டாம்... நான் வீட்டை போய்ப் பார்த்துவிட்டு எடுக்கிறன்!' என்றான் சதா.

'ஓகே. அது உங்கடை விருப்பம்!'

சதா பூங்கோதையிடம் சென்று, 'போட்டு வாறேன்!' என்று கூறி, 'சுரேன் எங்கே?' என்று அவள் மகனை விசாரித்தான்.

'நித்திரையால் எழும்பி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான்!' பூங்கோதை முகமலர்வுடன் கூறினாள்.

சதா அவனை அன்போடு தூக்க உள்ளே போனான்.

சுரேன், தாடிமீசையுடன் சதா வருவதைக் கண்டு பயந்து, 'ஐயோ  பூதம்! ஐயோ பூதம்!' என்று ஓடினான்.

பூங்கோதை அவனைத் தடுத்தாள். அவன் பயத்தில் அலுமாரி ஒன்றின் பின் சென்று ஒழிந்து கொண்டான்.

பூங்கோதைக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.... சங்கடம் முகத்தில் பரவ, சதாவைப் பார்த்தாள்.

'பிள்ளை பயந்திட்டான்.... கோவிக்காதேங்கோ!' என்று கூறிவிட்டு விடைபெற்றான் சதா.

அவன் போனபின், மகனை அழைத்து அவனுடைய பயத்தைப் போக்க முயன்றாள் பூங்கோதை.

'அவர் உனக்கு அப்பா மாதிரி..... மிகவும் நல்லவர்.'

'அப்ப ஏன் இப்பிடி தாடி மீசையெல்லாம்......? பார்க்கப் பூதம் மாதிரி இருக்கே!'

'பூதமும் மண்ணாங்கட்டியும்.... கின்டர்காடின் போய் இதொன்றும்;
சொல்லக்கூடாது... என்ன!'

'நான் சொல்லமாட்டன் அம்மா!'

'என்ரை பொன்குஞ்சு. இனிமேல் அவர் வந்தாற் பயப்பிடக்கூடாது.... என்ன! அவர் உனக்கு இனிப்பு, உடுப்பு, விiளாயாட்டுச் சாமான் எல்லாம் வாங்கித் தருவார்.'

'உங்களுக்கும் வாங்கித் தருவாரா?' என்ற மகனை மார்போடு அணைத்துக் கொஞ்சிக் கொண்டாள்.

அரசாங்கஅதிகாரிகளின் விசாரணைகள், அவள் மனதிற் பெரும் பயத்தைக் கொடுத்தது.

பார்வைக்குறைபாடு கொண்ட அவளால் பிள்ளையைக் கவனமாக வளர்க்க முடியாது. இதனால் தங்கள் பராமரிப்பில் விடும்படி பல அறிவுறுத்தல்கள் வந்துவிட்டன. அண்ணன் குடும்பம் பக்கத்தில் இருப்பதால் அவர்கள் உதவி செய்வார்கள் என்ற காரணத்தைக் காட்டினாலும் அதிகாரிகள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது என்று கூறிவிட்டார்கள். இதனால் பிள்ளையைத் தன்னிடமிருந்து பிரித்துவிடுவார்களோ என்ற நடுக்கத்தில்  அவளிருந்தாள்.

கலியாணம் செய்தால் இந்தப் பிரச்சனைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி  வைக்கலாம். ஆனால் கல்யாணம் என்றால் நினைத்தவுடன்; நடக்கக்கூடியது ஒன்றா?

குருவின் குழப்பங்களுக்கு ஒரு முடிவு 

இப் பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்                                                                                                                   
 குரு, நிலா - குருவின் மனைவி
உருத்திரா - குருவின் மூத்தமகன் 
துர்க்கா - குருவின் மகள்
நவம்
சுகந்தி                                                                                                                                                       

 வேலைத்தளத்தில் மேலதிகாரி குருவுக்கு, தொலைபேசி என்று அறிவிக்க, அவனும் சென்று கதைத்தான்.

மறுமுனையில் மனைவி நிலா. மகன் உருத்திரா ஸ்கூட்டரிலிருந்து விழுந்து, கால் முறிந்து, வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப் பட்டதை அறிவித்தாள். விடயத்தைச் சொல்லி, லீவு எடுத்துக் கொண்டு  மகனைப் பார்க்க ஓடிவந்தான் குரு.

பிள்ளைக்கு ஒரு துன்பம் என்றால் பெற்றமனம் படும்பாடு, தவிக்கும் தவிப்பு கொஞ்சநஞ்சமா?

உருத்திரா, அவன் செய்வதெல்லாம் நேர்மாறாகத்தான் இருக்கும். ஒரு செயல்கூட தாய், தகப்பன் சந்தோசப்படும்படி செய்ய வேண்டுமென்று நினைக்கமாட்டான்.

மூத்தமகன் அவன், குரு அவனிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்த்தான். ஒவ்வொரு தாயும் தந்தையும் தங்கள் பிள்ளைகளிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் நியாயமான ஆசைதான் அவனுக்கும் இருந்தது.

சொல்லிச் சொல்லி நாக்கும் நரம்பும் தேய்ந்ததே தவிர, உருத்திராவிடம் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.

அம்மாவின் செல்லப்பிள்ளையாக இருந்து, இப்ப அவவின் சொல்லும் கேட்காமல் புறக்கணிக்கும் அளவுக்கு அவன் பழக்கங்கள் திசை மாறிவிட்டன.

என்ன செய்ய? ஆசைமகன்.... மூத்தமகன்.... செய்வதைப் பார்த்துக்கொண்டு, பேசாமல் இருப்பது என்ற முடிவோடு குரு பல மாதங்கள் மௌனமாகவே இருந்து வந்தான்.

வைத்தியசாலையில் மகன் என்றதும் 'பெற்ற மனம் பித்து' என்றது உண்மை என்பது, அவன் நெஞ்சம் துடித்த துடிப்பில் இருந்து உணரமுடிந்தது.

மயக்க நிலையில் உருத்திரா இருந்தான். சத்திரசிகிட்சை முடிந்து, காலில் பெரிய கட்டுத்தெரிந்தது. நிலா அழுத கண்ணுடன் அங்கு நின்று கொண்டிருந்தாள். சாதாரண முறிவு தான், கொஞ்சக்காலம் போனால் வழக்கம்போல நடக்க முடியும் என்று டாக்டர் சொன்னதாக மனைவி கூற, மகனுக்குப் பக்கத்தில் போய் அவன்  முகத்துடன் முகத்தை வைத்துக் கொஞ்சி அழுதான் குரு.

நிலாவுக்குக் கணவனின் உருக்கமான செய்கை நெஞ்சை உலுப்பி, கண்களில் நீர் கொப்பளிக்க வைத்துவிட்டது.

'கொஞ்சமுமே பாசமில்லாமல் 'நை..நை' என்று குற்றஞ் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் இவரா, இப்படி அன்பு பொங்கத் துடிக்கிறார்?' என்று நம்பமுடியாமல் நின்றாள்.

புரிந்துகொள்வது என்பது வாழ்க்கையில் மிக இன்றியமையாதது. பல குடும்பங்களில் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பதாற்றான் அநாவசியமான கருத்துமோதலும் சண்டையும் வெறுப்பும் உருவாகிக் குழப்பத்தையும் பிரிவையும் விளைவித்து விடுகின்றது.

குரு கட்டிலின் அருகே நாற்காலியைப் போட்டு பக்கத்திலிருந்த மகனின் கரத்தை மெதுவாகத் தடவியபடி முறிந்த காலைப் பார்ப்பதும் முகத்தைப் பார்ப்பதுமாக இருந்தான்.

துர்க்கா அவன் பக்கத்தில் வருவது தெரிந்தது. தகப்பனின் கண்ணீரைத் தன் சட்டையால் துடைத்தபடி கண்கலங்க, அப்பா என்று கட்டிப்பிடித்தாள். குரு மகளைத் தன்னோடு சேர்த்து  அணைத்து, அவள்மீது எந்தக் கோபமும் தன் மனதுக்குள் இல்லை என்று விளங்கும் வகையில் அன்பாக தடவிக் கொடுத்தான்.

வீட்டில் பல மாதங்கள் கதை பேச்சுக்கு இடமில்லாமல் மௌனயுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

பிள்ளைகள் எல்லை தாண்டிச் செல்லும்போது இயலாத்தன்மை விசுவரூபம் எடுத்து, நரம்புகளைக் கட்டிப்போட்டு அவனைச் செயலற்றவன் ஆக்கியிருந்தது.

கதைத்து, புத்திசொல்லி, அன்பாக எடுத்துக்கூறி, எல்லாம் பார்த்தபிறகு இனியும் சரிவராது என்ற நிலையில்; அதுக்கு மேலை போனால் குடும்பமே பிரியும் என்ற பயத்தில் அவன் அடங்கியிருந்தான்.

பொறுமை... பொறுமை... என்று நவம் அவனுக்குக் கூறிய ஆறதலான அறிவுரையும் அவனுக்குக் கை கொடுத்தது.

'அப்பா! அண்ணைக்கு எல்லாம் ஓகே என்று டொக்டர் சொல்லியிருக்கிறார். இடையிலை அண்ணை மயக்கம் தெளிந்து விழித்து விட்டு நித்திரை கொள்கிறார். கவலைப்படாதேங்கோ அப்பா!'

அப்போ நவம், மனைவி பிள்ளைகளுடன் உருத்திராவைப் பார்க்க வந்தான். தொழிற்சாலையிலிருந்து குருவுக்கு தொலைபேசி வந்ததால், உருத்திராவின் விபத்து விடயம் அங்கு வேலையிலிருந்த நவத்துக்கும்; தெரியவந்தது. வேலையால் வீட்டுக்குப் போனதும் குடும்பத்துடன் வந்திருந்தான்.

சிறிதுநேரம் அங்கு நின்றுவிட்டு, எல்லோரும் அறைக்குள் நிற்பது இடையூறாக இருக்குமென்று வெளியே பார்வையாளருக்கு என ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குச் சென்று  உட்கார்ந்து உரையாடினர்.

துர்க்காவும் தமிழினியும் ஒன்றாகப் படித்து வந்தவர்கள். இப்போ இரு வருடங்களாக துர்க்கா, இறங்கி வேறு பாடசாலையில் படிக்கிறாள். இதனால் பெரிய தொடர்புகள் இதுவரை இருக்க வில்லை. இன்று நீண்ட நாட்களின் பின் மீண்டும் கதைக்க இது ஒரு சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுத்தது.

நவம் குடும்பமாக உருத்திராவைப் பார்க்க வந்தது, குரு, நிலா இருவருக்கும் பெரும் மன ஆறதலைக் கொடுத்தது.

கவலை என்பது பகிர்ந்து கொள்ளப்படும்போது மனத்தின் சோர்வு தளர்ந்து ஆறதல் பிறக்கின்றது. உள்ளம் தெளிவடைகின்றது. மீண்டும் புதுச்சக்தி ஊற்றெடுத்துச் சமாளிக்கும் வலுவைக் கட்டியெழுப்ப வைக்கிறது. ஒருவரின் துன்பத்தில் பங்கு கொள்வதும் கூடி ஆறுதல் பகர்வதும் உதவி புரிவதும் சுகம் விசாரித்து மனதுக்கு தென்பையும் உற்சாகத்தையும் ஊட்டுவதும் உண்மையிலே எங்கள் தமிழ்மக்களுக்கே உரிய சிறப்பான நற்பண்பாகும்.

தொடரும்  பகுதி  6
வாழ நினைத்தால் வாழலாம். 

பகுதி – 4  

தடுமாறும் மனங்கள்  

கதையின் இப் பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்:
சதா, நீதன்
குரு -  நவத்தின் நண்பன். துவாரகா -  குருவின் மகள்.
நிலா - குருவின் மனைவி.

பதினாறு, பதினேழு வயதிருக்கும் ஒரு தமிழ் வாலிபன் 
அவனை நோக்கி வந்தான்.

வேதனை.... வேதனை..... சொல்லமுடியாதளவு வேதனை  சதாவின் நெஞ்சில் ஈட்டிபோற் குத்தியது.

'என்ன தம்பி.... நீ இங்கை.... இவங்களோடை நிற்கிறாய்!  பள்ளிக்கூடம் போகேல்லையோ?'

'இண்டைக்குப் போகேல்லை....' ஒரு பியர்ப்போத்தலை  சதாவிடம் நீட்டிக்கொண்டே பதில் சொன்னான் வாலிபன்.

'உமக்கு என்னைத் தெரியுமோ?'

'ஓ! அண்டைக்கு எங்கடை வீட்டுக்கு வந்து சற்றலைற் ரிவி  செற் பண்ணிட்டு, பியர் குடிச்சிட்டுப் போனீங்கள்!'

சதா யோசித்தான்.... அவனுக்கு நினைவிலே வரவில்லை.   இப்படி எத்தனையோ வீடுகளுக்கு தொலைக்காட்சி, வீடியோ சற்றலைட் என்று திருத்தப் போயிருக்கிறான். பணம்  வாங்குவது இல்லை. ஒரு உதவியாகச் செய்வது அவன்  வழக்கம்.

சதா பியரை வேண்டாமென்று மறுத்துவிட்டான். சற்று சிறிது தூரம் தள்ளி அவனை அழைத்துச் சென்றான்.

'உனக்கு என்ன பெயர்?'

'நீதன்'

'நல்ல பெயர், ஆனால் நீ செய்யிறது முழுக்க முழுக்க நல்லா இல்லை. உன்னை நீ அழிக்கிறாய்!'

'நான் மட்டுமா... நீங்களும்தான் குடிக்கிறீங்கள்.... இந்த  உலகமே குடிக்குள் அடங்குது' என்று ஜேர்மன்மொழியும்  தமிழும் கலந்து கூறிக்கொண்டே, பியரைக் குடித்தான்.

'உன் அப்பா, அம்மா கண்டால் எவ்வளவு கவலைப்படுவினம்?'

'எனக்கு விருப்பமாகக் கிடக்குது. செய்யிறன்... இந்த  நாட்டிலை எல்லாரும் சுதந்திரமாக இருக்கலாம். யாரும்  கட்டுப்படுத்த இயலாது!'

'நீ யாருக்காகவும் திருந்த வேண்டாம். உனக்காகத் திருந்து!  இவர்களை விட்டிட்டு வெளியே வா!  ...                      நல்லவர்கள்....அன்புடையவர்கள்.... ..ஆற்றல் படைத்தவர்கள்... மனிதநேயம் கொண்டவர்கள் போன்ற நல்லவர்களை வல்லவர்களை, புதிய பாதையில் சாதனை  படைப்பவர்களைச் சந்திக்கலாம்.                                  அவர்களை  நண்பர்களாக்கு! நீயும் உயர்வாய்! எங்கள் தமிழ்மண்ணும்  உயரும்!'

'நீங்கள் சொல்லுறதிலை பாதி எனக்கு விளங்கேல்லை,  எண்டாலும் சொல்லுறன் இவங்கள்தான் என்ரை பிறன்ட்ஸ், இதுதான் என்ரை வாழ்க்கை... என்னாலை திருந்த முடியாது.' என்று பதில் கூறிவிட்டு, அவன் மீண்டும் தன் நண்பர்களை நோக்கி நடந்தான்.

'நீதன்! நம்பிக்கை என்றால் என்னென்று தெரியுமா?'
'தெரியாது!'
'துணிவு என்றால்....?'
'தெரியாது!'

'இது இரணடுமே உன்னிடம் இல்லை... அதுதான் இப்பிடி நீ  இருக்கிறாய்.'

'உங்களிட்டை இருக்கா....?'

இந்தக் கேள்வியை சதா எதிர்பார்க்கவில்லை. 'இருக்கிறது' என்ற அர்த்தம்படத் தலையாட்டினான் அவன்.

தன்னை உதாரணங்காட்டி நீதனுக்குப் பல புத்திமதிகளைக்  கூறினான்.

ஜேர்மனியில் தமிழ்மாணவர்களின் பெரும் முன்னேற்றங்கள் பலவற்றை எடுத்து விளக்கினான்.

கல்வித்துறையிலும் விளையாட்டுத்துறையிலும் கலைத் துறையிலும் அவர்கள் ஆற்றிவரும் அளப்பெரும்  சாதனைகளை எடுத்துரைத்தான்.

நீதனின் முகத்தில் ஒரு மாறுதல் தெரிந்தது. சாதாவின்  வார்த்தைகள் அவன் சிந்தனைகளைக் கிளறி விட்டதற்கு  அடையாளமாக அவன் உதட்டில் இதுவரையிருந்த போலிச்  சிரிப்பு அடங்கிப்போய்விட, என்ன செய்யலாமென்ற துடிப்பு  அவனது விழிகளில்  மின்னியது.

'உங்களை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு!'

'அங்கை பார்.... அந்தப் பாலம் கட்டுவதை! இதை மாதிரிப்  பாலங்கள் நீ எங்கடை நாட்டிலை கட்டுவிக்கலாம்.;........!'

'நான்.....!' என்ற கேள்வியுடன் நீதன் சதாவைப் பார்த்தான்.

கொஞ்சம் முன்பென்றால் போலியாகச் சிரித்து, பகிடி என்று கேலி செய்திருப்பான்.

'உன்னால் முடியும்!' என்று சதா உறுதி தொனிக்க, நீதனுக்கு  உற்சாகமூட்டினான்.

'நான் கட்டிட வேலைக்குப் படிக்கிறேன் என்று அண்டைக்கு  உங்களுக்குச் சொன்னனான். ஒழுங்காகப் பள்ளிகூடம்  போறதில்லை... இப்பிடித்தான் என்ரை பொழுது போகுது.'

'அப்ப என்ன செய்யப் போறாய்?'

'நாளைக்குத் தொடக்கம் பள்ளிக்கூடம் போகிறேன்.'

'நிச்சயமா.....?'

'நீதன்!' என்று அழைத்து, அவனைத் தன்னோடு அணைத்துத் 
தட்டிக் கொடுத்தான்.

'இப்பிடியொரு பெரிய பாலத்தைக் கட்டுவன் என்று எப்படி  உறுதியாகச் சொல்லுறீங்கள்?'

'தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறவனாலை கனவுதான் காணமுடியும். நீ விழித்துவிட்டாய்! வேங்கை போலச்  சீறிப் பாய  உன்னாலை முடியும்!'

'உங்கடை ரெலிபோன் நம்பரைத் தாங்கோ!'

சதா ஒரு கடதாசியில் தொலைபேசி எண்களை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு, மிதியுந்தை மிதித்தான். அவனுக்குள் இதுவரை  தூங்கிக்கொண்டிருந்த உணர்வுகள் விழித்து எழுவதை  அவனால் உணரமுடிந்தது.

குரு வீடு.

'இங்கை என்ன நடக்குது? புத்தகங்களை எடுத்துப்  படியுங்கோவன்!'

வெளியே சென்றுவிட்டு வந்த குரு நேரத்தை வீணாக்கிக்  கொண்டிருக்கும் தன் பிள்ளைகளைப் பார்த்து 
வயிற்றெரிச்சலுடன் கோபம் தொனிக்கக் கூறினான்.

'பார்க்கத் தெரியேல்லையோ? விளையாடிக்கொண்டு இருக்கிறம்!' என்றான் இளையவனான மகேந்திரா. அவன் புல்லாங்குழலைக் கையில் வைத்து மேசையில் மேளந் தட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

'உதின்ரை விலை என்ன தெரியுமோ? என்னுடைய ஒரு நாள்  சம்பளமடா! ஊரிலை எண்டால் பூவரசம் இலையிலை ஊதி செய்து பீ...பீ... என்று கொண்டு திரிஞ்சிருப்பாய்.... இப்படியொரு புல்லாங்குழலைக் கையாலை கூடத் தொட்டுப் பார்க்க  உனக்குச் சந்தர்ப்பங் கிடைக்காது' என்றான் குரு.

மற்ற இருவருக்கும் மறைமுகமாகச் சுடும்படி இருந்தது  குருவின் வார்த்தைகள். மூத்த மகன் உருத்திராவுடனோ மகள் துவாரகாவுடனோ கதைக்க முடியாது.

ஏதாவது புத்திமதி சொன்னால் 'விறுக்' என்று கதவைச் சாத்தி விட்டுத் தங்கள் அறைக்குச் சென்று விடுவார்கள்.

'வந்ததும் வராததுமாய் ஏன் பிள்ளையளோடை பாய்கிறீகள்?' குருவின் மனைவி நிலா கேட்டுக்கொண்டே வந்தாள்.

'எடி இராசாத்தி, நான் ஒன்றும் பிள்ளையளோடை  பாயேல்லை! இந்தப் புல்லாங்குழலை மேலையிலை அடிச்சுக் கொண்டிருக்கிறான் மகன், ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்? என்று அப்பா நான் கேட்கக்கூடாதோ?'

'நீங்கள் என்ன அப்படியே கேட்டனீங்கள்? புல்லாங்குழலைத் தொடக்கூட அவனுக்கு அருகதை கிடையாது என்று என்ரை காதிலை கேட்டுது.                                                                  வாங்கிக் கொடுக்க உங்களுக்கு  வக்கில்லாமல் இருக்கலாம் ஆனால் எங்கடை அப்பாவிடம் ஒரு சொல்லுச் சொன்னாப் போதும் மூட்டை மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து கொட்டுவார்.'

'ஓம்.... ஓம்.... பத்தவயதுப் பேரனுக்கு ஒரு புல்லாங்குழல் வாங்குவதற்கு மூட்டைக்கணக்காகத்தான் கொண்டு வருவார்.'

'உங்களுக்கு எப்ப பார்த்தாலும் எங்கடை அப்பாவைக் குற்றஞ் சொல்லாமல் இருக்கமுடியாது. எனக்கும் கதைக்கத் தெரியும். உங்கடை அப்பா செய்த கூத்துகளை அவிட்டு விடட்டோ?'

'கொஞ்சம் பொறு நிலா! இப்ப என்னத்துக்கு யாரிகட்டிக்  கொண்டு வாறாய்;? பார் மூன்றையும்! எங்களை  வேடிக்கையாகப் பார்க்குதுகள்.'

'மூன்று என்ன ஆடுகளோ, மாடுகளோ? பெற்ற பிள்ளைகள்...  கதைக்கிறதை வடிவாகக் கதையுங்கோ! இல்லாட்டி வாயை மூடிக் கொண்டிருங்கோ!'

'ஓம்! ஓம்! ஆம்பிளை நான் வாயை மூடிக்கொண்டிருக்கிறன்,  நீ கதை! நல்லாக் கதைச்சுக்கொண்டே இரு! உன்ரை வளர்ப்பு பிள்ளைகளை நடுத்தெருவுக்குக் கொண்டு வந்து  விட்டிருக்குது! நடக்கட்டும். நல்லா நடக்கட்டும்!'

'ஓ! எல்லாத்துக்கும் நான் ஒருத்தி இருக்கிறன். சொல்லுங்கோ! பிள்ளைகள் படிக்காததுக்கும் நான்தான் காரணம். அதுகள் சொல்வழி கேட்காததுக்கும் நான்தான் காரணம்!'

'நிலா! ஏனப்பா இப்பிடிக் கோவிச்சு எரிஞ்சு விழுகிறாய்?  பிள்ளையள் படிச்சு, ஒழுங்காக வளரவேண்டும் என்று நான்  ஆசைப்படுகிறன். ஒவ்வொரு தாய், தகப்பனுக்கும் உள்ள நியாயமான ஆசை இதுதான். அது எங்கடை வீட்டிலை மட்டும் ஏன் சரிப்பட்டு வராதாம்?'

'எல்லாம் உங்களாலைதான். எடுத்ததுக்கும் பிள்ளையளைக் குறை சொல்லுவீங்கள். அதுகள் உங்கடை சொல்லுக்கு  மதிப்புக் கொடுக்காமல் விட்டிட்டுதுகள்!'

'இஞ்சை நிலா! நான் வாய் திறக்காமல் இருக்கிறன், சரியோ! இதுகளை ஒழுங்காக இருந்து படிக்கச் சொல்லு!  எல்லாரையும் போல நாங்களும் மதிப்பா, கௌரவமாக  இருக்கலாம்!
பிள்ளையள்! எனக்கு உங்களிலை ஒரு கோபமுமில்லை.  அப்பா உங்களிலை சரியான அன்பு வைச்சிருக்கிறன்! அந்த  அக்கறையிலை நீங்கள் நல்லா இருக்கவேணும் என்றுதான்  படி!படி! என்று சொல்லுறன். நீங்கள் படித்து உயர்ந்தால்தான்  எதிர்காலத்திலை நல்லாக இருக்க முடியும். இல்லாட்டிக்  கஸ்டம்.' குரு மனவேதனையுடன் சொல்லி முடித்தான்.

அவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்க அங்கு யாருமே  இருக்கவில்லை.
வாழ நினைத்தால் வாழலாம். 

பகுதி – 3

ஏன் இந்த ஏமாற்றம்.....?

கதையின் இப் பகுதியில் வரும் பாத்திரங்கள்:
பூங்கோதை - முதன்மைப் பாத்திரம்
சதா – பூங்கோதையை மணக்க வரும் மாப்பிள்ளை 

சதா எழுந்திருக்கத் தாமதமானதால் வேலைக்கு நேரத்துக்குப் போக  முடியவில்லை.  இரண்டு மணிநேரம் பிந்தியே தொழிற்சாலைக்குச் சென்றான். இரவு மது அருந்தியதால்  ஏற்பட்ட  சோர்வும்  தலையிடியும் இன்னும்  அவனைவிட்டு அகலவில்லை.  இப்படியான  சந்தர்ப்பங்களில் மருத்துவலீவு கொடுத்து  வீட்டிலேயே  படுத்திருப்பான்.  ஏனோ இன்று  திருமண விடயம்  கை  கூடியிருப்பதால்  பொறுப்புணர்வு  நெஞ்சில்  தலைதூக்க,  வீட்டில்  நிற்க மனம் இடந்தரவில்லை.

தொழிற்சாலை நிர்வாகிகளின் கெடுபிடி அதிகரித்து, வேலைகளில்  இறுக்கமும் கட்டுப்பாடும் பன்மடங்காகக் கூடியிருக்கும் இக்காலகட்டத்தில் சதா போன்று வேலைக்கு ஒழுங்கின்றி  இருப்பவர்களை நிற்பாட்டி விடுவது சாதாரண ஒரு விடயம்  என்ற போதும் அவன் வேலைத்திறமை கருதி மேலதிகாரிகள் அவனைப் பலமுறை மன்னித்திருந்தார்கள். ஆனால் இன்று  அவன் கஸ்டகாலம் வேலையிலிருந்து அவனை நிற்பாட்டி  விட்டார்கள். ஏற்கனவே பல கண்டிப்புக்கடிதங்கள்  அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்ததால் மன்னிப்புக்கு  இடமில்லாமற் போய்விட்டது. அலுவலகத்தில்  மேலதிகாரிகளிடம் சதா மன்னிக்கும்படி கூறி, இனி இப்படித்  தவறு நிகழாது என்று கதைத்துப் பார்த்தும் எந்தப் பலனும்  கிடைக்கவில்லை.

சதாவுக்கு வேலையில்லை.

கல்யாணம் நிச்சயமானதுமே வேலை போய்விட்டது.
'இந்தப் பொம்பிளை பொருத்தமில்லை. வேறு பார்!' என்று  சிலர் அவனுக்குப் புத்தி கூற முற்பட்டனர்.

இது போதாதென்று சதாவின் தந்தை வேறு கிணற்றடியில்  தடக்கி விழுந்து கால் முறிந்து போய்விட்டதென்ற செய்தி  ஊரிலிருந்து வந்திருந்தது.

'இது நன்மைக்கில்லை சதா! கல்யாணம் என்றது ஆயிரங்  காலத்துப்பயிர்... தடுக்கிறேன் என்று நினைக்காதை! யோசி..!

'ஆம்' என்றது ஈரெழுத்து. 'இல்லை' என்றது மூன்றெழுத்து.
'வேண்டாம்' என்றது நாலெழுத்து.... 
அதிர்ஸ்டம் இல்லாதவள் போலக் கிடக்கு. வேண்டாம் என்று சொல்லு!' என்று தூரத்து  அக்கா உறவான ஒருத்தி அவனுக்குத் தொலைபேசியில்  புத்திமதி கூறினாள்.

சதா என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழித்தான்.

வீட்டுக்காரன் வீட்டை விற்றுவிட்டான். வாங்கினவன்  வீட்டை விட்டு எழும்பச் சொல்லி அறிவித்தல் கொடுத்தான். மூன்றுமாத அவகாசம். வீடும் மாற வேண்டும்.

சிகரெட்புகை வீட்டுக்குள் நிறைந்ததேதவிர, என்ன  செய்யலாம் என்று ஒரு வழி தோன்றவில்லை. தொலைபேசிமணி பல  தடவைகள் ஒலித்து ஓய்ந்தது. எடுத்துக் கதைக்க  முடியாதளவுக்கு அவன் மனம் குழம்பிப்போயிருந்தது.

தொலைபேசிமணி விடுவதாக இல்லை... திரும்பத் திரும்ப  அடித்தது. நவம் வீட்டிலிருந்து அடிக்கிறது என்பது  அவனுக்குத் தெரியும். என்ன பதில் சொல்வதென்று  அவனுக்குத் தெரியாமலிருந்தது. இறுதியில் அவனையும்  மீறி அவன் கை தொலைபேசியைத் தூக்கியது.                                               மறு முனையில் பூங்கோதை.....

'பலரும் பல மாதிரிக் கதைக்கினம்.... கலியாணம் குழம்பிப் போச்சாம் என்றுகூடக் காதில் விழுகிறது. என்ன நடந்தது...?'  என்று கலங்கிய குரலிற் கேட்டாள் பூங்கோதை.

'ஒன்றுமில்லை!' என்றான் அவன்.

'அண்ணை எத்தனை தடவை உங்களுக்கு ரெலிபோன் எடுத்தவர். நீங்கள் வீட்டிலை இல்லை... அவரும்  அண்ணியும்  சரியாக் கவலைப்படுகினம். ஏன் இங்கை வாறேல்லை?  நாங்கள் ஏதும் பிழையா நடந்தால் சொல்லுங்கோ! நீங்கள்  ஒரு நல்ல மனிசன் என்று என் மனம் சொல்லுது!' அவள்  குரலில் அழுகை கலந்திருந்தது.

'அதொண்டுமில்லை.... வேலையில்லை... காரில்லை... வீடு  கூட இல்லாமற் போகப் போகுது.....!'

'ஆம்பிளை உங்களுக்கு இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே? நம்பிக்கையையும் துணிவையும் மூலதனமாகக் கொண்டு எந்தச் சவாலையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக நிமிர்ந்து நிற்கும் சாதனையாளரை நினைச்சுப் பாருங்கோ!'

'நான் பிறகு கதைக்கிறன்.' என்று சதா  சுருக்கமான  வாக்கியத்துடன் அவள் பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல் தொலைபேசியை வைத்து விட்டான்.

பூங்கோதைக்கு முகம் வாடிவிட்டது. 'என்ன இவர் நான் இவ்வளவு சொல்லியும் ஒரு பதிலும்  சொல்லாமல் குறுக்காலை வெட்டுவது போலை  தொலைபேசியை வைச்சிட்டாரே!' அவள் நொந்து போன  நெஞ்சம் வெந்து துடித்தது.
கண்களை மூடி, கண்ணபிரானை நினைத்தாள்.
„ஊரிலே நான் இல்லை
தேரேறி நீ போகின்றாய்;
ஊரே பார்க்கிறது
நான் பார்க்கவில்லையே!'
அவள் அழவில்லை.... கண்களிலே அருவி கொப்பளித்துப்  பாய்ந்தது.

'ஏன் எனக்கு இந்த ஏமாற்றம்...? கண்ணோடு இருந்தவளைக்  கபோதியாக்கி.... கல்யாணமாகியும் வாழாவெட்டியாக்கி. ஏன்? .....ஏன்?..... ஏன் இந்த ஏமாற்றம்.....?

அழகிய கண்களைக் குருடாக்கி வாழ்க்கையை இருட்டாக்கி... நீ என்ன வேடிக்கை பார்க்கிறாயா?..... பார்!

சங்கீத ஞானத்தைத் தந்தவனே.... நீதிக்காக மனித நேயத்துக்காக தாய்தமிழுக்காக ஒலிக்கும் குரல்களில்  ஒன்றாய் என் ஒலிக்குமா? 
அனியாயங்களை ஒழிக்கும்  அம்புகளாய்  என்பாடல்கள் பிறக்குமா? என் மகன் சுரேன் வளர்ந்து படித்துப் புகழ் படைப்பானா? ...... எப்படி...? பறித்த கண்ணைத் திருப்பித்தா!  செய்து காட்டுகிறேன்.

கண்குறைபாடு உடைய பூங்கோதை, பிள்ளையைக்  கவனமாக வளர்க்கமாட்டாள் என்று இந்த நாட்டு அதிகாரிகள் நினைக்கிறார்கள். தங்கள் பராமரிப்பில்  பிள்ளை வளர்ந்தால் நல்லதென்று அபிப்பிராயம்  கூறுகிறார்கள்.'

இது அவளுக்குப் பெருந்தலையிடியாக இருந்தது.  பிள்ளையைப் பிரிந்து  அவளால்  ஒரு கணமும் இருக்க முடியாது. அதை நினைத்துப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.  என்ன செய்வது..?
இதிலிருந்து தப்புவதற்கு கண் வேண்டும்.... அல்லது கணவன் வேண்டும்... இரணடுமே அவளுக்குக் கிடையாது என்ற நிலையில் அவள் மனம் சோர்ந்து நடுங்கியது.

நம்பிக்கை மலையளவு இருந்தும் பாதை மூடிவிட்டால்  போகுமிடம் சேரமுடியுமா?

ஆடும் மயிலைக் கட்டிப் போட்டது போல் அவள் வாடிப்போய் நின்றாள்.

மறுமுனையில்.... சதா, தொலைபேசி உரையாடலைத் தானே இடையில் துண்டித்ததை நினைத்துக் கவலைப்பட்டான்.

'வெந்தபுண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவது போலப் பூங்கோதை  வருந்துவாளே, துக்கமும் சோகமும் அவளைத் துடிதுடிக்க வைக்குமே!' என்று கவலைப்பட்டான்.

என்ன செய்ய....? பலரும் பலமாதிரிக் கதைக்கிறார்கள். 

வேறு மாப்பிள்ளை இல்லாததாலை...... வேறு வழி இன்றிக் குடியே தஞ்சம் என்று கிடக்கிறவனுக்குப் பூங்கோதையைத் திருமணம் செய்து வைக்கினம்.... கிளியை வளர்த்துப்  பூனையிடம் கொடுப்பது போல....

கன்றையும் மாட்டையும் கட்டிக்கொண்டு வேலை வெட்டி  இல்லாமல் இவன் என்ன செய்யப் போகிறான்?

நவத்துக்குப் பூங்கோதையும் மகனும் சுமையாக இருக்கிறது போதாதென்று இவனும் சுமையாகப் போகிறான்....!

இப்படிப் பல வாய்வழிக் குற்றச்சாட்டுகள் வம்பளப்பவர்கள் வாயிலிருந்து அவன் செவிகளுக்குப் பாய்ந்து, அவனைச்  செயல் இழக்கச் செய்தன.

'முன்வைத்த காலைப் பின் வைக்கக்கூடாது.' இது அவனுக்குத்தெரியும்.... என்றாலும் தன்னால் மற்றவர்கள் பாதிக்கப்  படுவார்கள்.... வேறுவழி இன்றித்தான்  மாப்பிள்ளையாக எடுத்திருக்கிறார்கள்....  போன்ற மனதைக் குத்தும் கதைகள் அவனைச் சற்றுக்  குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டன. அவன் செய்வதறியாது பியர்ப்போத்தலைத் திறந்து குடித்துக்கொண்டு, சிகரெட்டையும்  பற்றவைத்து ஊதினான்.

'நீங்கள் ஒரு நல்ல மனிசன் என்று என் மனம் சொல்லுகிறது'  என்ற பூங்கோதையின் குரல் அவன் மனதில் ஓயாது  ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

பியர் மிடறு மிடறாகத்தான் அவன் தொண்டையை  நனைத்தது.

'சாகலாம்' ஒற்றைச் சொல் அவன் வாயில் மெதுவாக வெளி வந்தது.

பூங்கோதையை நான் கல்யாணம் செய்ய வேணும்... அவளை வாழ வைக்க வேணும்... அவள் கனவுகளை நினைவாக்க வேணும்... இல்லாட்டி நான் சாகலாம்.... சாகலாம்... செத்துத் தொலையலாம்.... இருந்து என்னத்தைச் செய்தேன்? என்னத்தை வெட்டிக் கிழித்தேன்....? யாருக்கு என்னாலை  பிரயோசனம்...? ஏன்டா நான் வாழ்வான்..? 
இந்த பியரைக் குடிக்கவா? 
இல்லாட்டி இந்தச் சிகறெட்டை ஊதவா? 
சாப்பிட்டுச் சாப்பிட்டு மண்ணுக்குப் பாரமாய்.... மற்றவர்  பல்லுக்குப் பதமாய்....  சிரிப்புக்கு இடமாய்.... சீ... சீ... வெக்கங்கெட்ட வாழ்க்கை.... இதுக்கு ஒரு முழுக்குப் போட்டுத்தானாக வேண்டும்.

அவன் கண்களில் ஒரு உணர்வு துளிர்த்து வளர்ந்தது.

'செய்! அல்லது செத்துமடி!' என்ற வாசகம் அவன் நெஞ்சில்  ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

சதாவின் மனதுக்குட் பல திருப்பங்கள் உருவாகத் தொடங்கின.

பியர்ப்போத்தலை குறையிலும் சிகறெட்டை இடையிலும்  நிறுத்தி விட்டு, தன் பழைய சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு  வெளியே வந்தான்.

நான்கு சுவருக்குள் இருந்து குழம்புவதைவிட வெளியில்  வந்து இயற்கையை, மற்றைய மனிதர்களின்  ஓட்ட ஆட்டங்களை, மிருகங்களின் துள்ளல்களை, பறவைகளின்  பாடல் இசைகளை... காணும்போது மனது தெளிவடையும்,  புதிய உணர்வுகள் பிறந்து உள்ளத்தின் சோர்வுகள் அகன்று  உற்சாகம் பிறக்கும்; என்பதை சிறிது தூரம் வீதியிலே  செல்லும்போது சதாவால் உணர முடிந்தது.

'நான் மாறவேண்டும்!'
சதாவுக்குள் இன்னொரு சதா இருக்கிறான். அவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். தூங்கிக் கொண்டிருப்பவன் தூக்கம்  கலைவது போல..... அவன் எழ முனைவது போல ஒரு பிரமை.

சைக்கிள் பாதையில் போய்க் கொண்டிருக்கிறது.... எங்கு  போவது என்ற நோக்கின்றி எங்கோ அந்தப் பட்டணத்து  வீதியிலே வேகமின்றி ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டு  போவது போலப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அவ்வழியே போக முடியாமல் வீதியில் பெரியபாலம் ஒன்று கட்டும் வேலை  நடந்து கொண்டிருந்தது. சைக்கிளில் இருந்து  இறங்கி, உருட்டி மறுபாதைக்குச் சென்று மீண்டும் சைக்கிளில் ஏறி, திரும்பி நின்று ஒரு நிமிடம் பார்த்தான்.

பாலம் கட்டும் வேலைகள்  நடைபெற்றுக்  கொண்டிருந்தன.   இயற்கையாக ஓடும் தண்ணீர் வாய்க்கால் கணிசமான அகலம் கொண்டது. அதைத்தடை  செய்யாமல், மேலால் வீதி அமைத்துக் கட்டும் பாலம் அது.  இயந்திரங்களின் வியக்கத்தக்க இயக்கங்களும், மனிதர்களின் நுணுக்கம் மிக்கதும் அறிவு செறிந்ததுமான  வேலைப்பாடுகளும் நடைபெற்றுக் கொண்டு இருந்தன.

'இப்படியான நவீன செயற்திட்டங்களை  ஏன் எங்கள் நாட்டில் நடைமுறைப்படுத்த முடியாது? நாடும்  முன்னேறி வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும் ஒழியுமே!  இந்நாட்டின் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்தினால் நம் நாட்டை வெகு விரைவில் முன்னேற்றிவிடலாமே!' என்று அவன் நினைத்தான்.
அவன் மனதில் இதுவரையில்லாத ஒரு மாற்றம் தலைதூக்கியது.
எங்கிருந்து வந்தது இந்த மாற்றம்...? அவனுக்கே திகைப்பாக இருந்தது. குடியே வாழ்க்கை என்று வேறு எதையுமே மனதிற்போட்டு அலட்டிக் கொள்ளாமற் குதூகலமாகத் திரிந்தவன்,  திடீரென்று ஒரு நாளில் ஒரு சில மணிநேரங்களில் மது என்ற இரும்புத்திரையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்து  வெளியுலகில் மனதைச் செலுத்துகிறான் என்றால்.... அதற்கு...தொலைபேசியில் உரையாடிய அந்தச் சில வார்த்தைகள்...  பூங்கோதை கூறிய அந்தச் சில சொற்கள்....! அவைதான்  காரணமா?

குடியில் மூழ்கி, அதனாற் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக்  கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து திருத்த வைத்தியர்கள் எண்ணற்ற முயற்சிகள் எடுக்கும்போது, பூங்கோதையின் ஒருசில வார்த்தைகளுக்கு எத்தனை பெரும்சக்தி அடங்கி இருக்கிறது என்பதைச் சதா எண்ணிப் பார்த்தான். அவனுக்குட் பல திருப்பங்கள் உருவாகத் தொடங்கின.

சதாவின் சைக்கிள், புகையிரதநிலையத்தைக் கடந்த போது,  அதன் பின்பகுதியில் இளைஞர்கள் சிலர் தீயபழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி, அதுவே தஞ்சமென்று இருப்பதும் நிற்பதும் படுப்பதுமாய் பல கோணங்களிற் காணப்பட்டனர். படித்து  முன்னேறும் இந்த வாலிபப்பருவத்தில் ஆண்களும்  பெண்களும் இப்படிச் சீர்கெட்டுத் திசைமாறி, வாழ்வை  இருட்டாக்கி, தங்களைத் தாங்களே அழிக்கும் நிலையைக்  காண,  சதாவுக்குப் பெருங் கவலையாக இருந்தது.

அவனே பொறுப்பற்றுத் திரிந்து கெட்டுக் குட்டிச்சுவராகி  நிற்கிறான். ஜேர்மனிக்கு வந்து இருபது வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அவனிடம் என்ன இருக்கிறது...? அவனுடன் வந்தவர்கள் கார், வீடு, குடும்பம், பிள்ளைகளின் படிப்பு என்று எவ்வளவு  முன்னேற்றம்....! இத்தனைக்கும் அவனிடம் இந்தக் கியாமியா சைக்கிளைவிட எதுவுமேயில்லை.

இருந்த வேலைகூட டாட்டா காட்டிவிட்டுப் போய்விட்டது.  இவனுக்கு யாரோ இளைஞர்கள் குடித்துக் கொண்டாடுவது  கவலையாக இருக்கிறதென்றால் இதற்கும் பூங்கோதையின் அந்தச் சில வார்த்தைகள்தான்  காரணமாகும்.

'படிக்கிற வயதிலை ஏன் இப்பிடி...?' என்று நெஞ்சில்  வேதனைக் குரல் எழ, அவர்களைக் கடந்தபோது,
'மாமா ஒரு பியர்!' குரல் வந்த திசையைப் பார்த்தான்.

தொடரும் -- 4
-------------------------------