WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

Story

- கதைக் கதம்பம் 
பண்ணாகம்இணையத்தில்
71 பிரபல உலகளாவிய தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் இன்றிலிருந்து  ஒவ்வொரு வாரமும்-
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Subscribe To My Website

  • Subscribing allows you to get site updates. Your email address will be kept private.
சிறுகதை

வித்தியாசமான விளம்பரம்

சிறுகதை-ராணி சீதரன்

ஐயோ! ஐயோ!! என்ற அவலக் குரல் இரவு நேரத்தின் அமைதியைக் குலைத்துக் கொண்டதோடு  எனது தூக்கததிலும் தனது கைவரிசையைக் காட்டத் தொடங்கியது. மார்கழி மாதப் பனிக்குளிரில் விறைத்துப் போன உடல் போர்வைக்குள் முடங்கிக் கொள் என்று சிணுங்கியது. யாராவது கத்தட்டும் என மறுபக்கம் திரும்பிப் படுக்கிறேன். அடிதடியோடு கலந்த அழுகைக் குரல்கள் காதில் ஒலித்து பயத்தையும் பதட்டத்தையும் ஏற்படுத்த, என்ன நடந்திருக்கும் என்ற மனதின் விசாரணையோடு படுக்கையை விட்டு எழுந்தேன். வீட்டில் யாருமே இல்லை என்பதைக் குடிகொண்டிருந்த நிசப்தம் கட்டியம் கூறியது. சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் படை திரண்டு பாய்ந்திருப்பார்கள். நான் நித்திரை என்பதால் எனது தூக்கத்தைக் கெடுக்கக்கூடாது என நல்லெண்ணத்தோடு என்னை  விட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள் என்ற நேர் சிந்தனையோடு மனதைச்; சமாதானப்படுத்தினேன். மீண்டும் மனக்குரங்கு சத்தம் வந்த திசை நோக்கித் தாவுகிறது.

அந்தச் சிறிய ஊரின் ஐந்தாவது ஒழுங்கையில் இருக்கும் நாற்சந்திப் பக்கமாகத் தான் சத்தம் வருகிறது. நாற்சந்தியில் நாலு நாளைக்கு முதல் செத்த வீடு நடந்தது. ஆச்சிப்பிள்ளை ரீச்சரின் மரணத்திற்காக நாலு கண்டங்களில் இருந்து பிள்ளைகள் வந்து இருக்கிறார்கள். செத்த வீட்டில் ஊராக்கள் ஒருமாதம் வரும் வரையும் கூடியிருப்பார்கள். வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்றால் தூரத்து உறவையும் கிட்டவாக்கிக் கொண்டு விசாரிப்பு, விடுப்பு, எதிர்பார்ப்பு இவற்றுக்குள் அடங்கிய அடங்காத வகைகளுக்குள் பலர் பிரசன்னமாயிருப்பார்கள். அவர்களுக்குள் ஏதாவது பிரச்சினை வந்திருக்குமோ? இல்லாவிட்டால் ஊர்ப்பொடியளுக்குள் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருக்குமோ? அல்லது கள்ளர் யாரும் மாட்டுப் பட்டிருப்பினமோ? இவற்றில் எது காரணமாக இருக்கும்; என்று தீர்மானிக்க முடியாத தடுமாற்றத்தோடு பனிக்குளிருக்குப் போர்வையாக இரண்டு கைகளையும் குறுக்காகப் போட்டுத் தோளைப் பிடித்தபடி நடக்கிறேன்,

ஊருக்குப் பெருமை தருபவற்றில் மெய்கண்டான் பாடசாலையும் உள்ளடங்கும். ஒரு காலத்தில் ஊரில் உள்ளவர்கள் தான்; அங்கே செங்கோலோச்சினார்கள். அதிபரான பெரியவாத்தியார் தொடக்கம் பாட ஆசிரியர்கள் அனைவரும் ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள். தையல், நெசவு, பன்னவேலை, சங்கீதம் போன்ற பாடங்களைப் பெண் ஆசிரியர்கள் படிப்பித்தார்கள். தையலம்மா, தையலக்கா என்று   அவர்களை அழைப்பது வழக்கம்; காலப்போக்கில் தையலக்கா, அக்காவாக மாறியது. தையல் படிப்பித்த பாக்கியம் அக்கா நெசவு படிப்பித்த பொன்னம்மாக்கா, சுகாதாரம் படிப்பித்தவர்கள் கனகம்மாக்கா, நேசம்மாக்கா, சமயம் படிப்பித்த  ஆச்சிப்பிள்ளையக்கா இவர்கள் தான் ஊரின் கல்வியையும் ஒழுக்கத்தையும் கட்டிக் காத்த பெண் பிரமாக்கள். சிலவேளைகளில் ரீச்சர்மார் வீட்டிலே மறந்து போய் விட்டுவி;ட்டு வந்த பொருள்களை எடுத்து வருவதற்கோ, அடுப்பில் இருக்கும் கறியை இறக்கி வைப்பதற்கோ என்னைப்போன்ற பலர் ஆபத்பாந்தவர்களாக ஆவலோடு காத்திருந்த காலங்கள் மறக்கமுடியாதவை.

ஆச்சிப்பிள்ளை ரீச்சர் நல்ல மாநிறம், சிரித்த முகம், சமயமும் பண்பாடும் கலந்த கலவையாகக் காட்சி தருவார். எடுத்ததெற்கெல்லாம்,

“அப்பா முருகா விசவத்தனையானே ; வேலவா” என்ற மந்திரத்தை உச்சரிப்பார். அன்பு, அறம், கலை, பண்பாடு அனைத்தும் அவருக்கு அத்துபடி மாணவர்களுக்கு அருகில் வரும்போது இவற்றை அள்ளித் தெளிப்பார். தனது வாழ்க்கைத் துணைவராக நடராசா வாத்தியாரைத் திருமணம் செய்ததன் பயனாக ஆசைக்கு மூன்றும் ஆஸ்திக்கு மூன்றுமாக ஆறு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தவர். குடும்பத்தையும் தொழிலையும் இரு கண்களாக மதித்த பொறுப்புள்ள பெண் என்று அவரைச் சொல்வதும் பொருந்தும். இளம் வயதிலேயே விதவைக் கோலம் அவரை விரும்பிவந்து ஒட்டிக் கொண்டாலும், அந்த வெறுமையை விரட்டுவதற்குப் புன்னகையைத் தனவசமாக்கிக் கொண்டு பாரதியின் புதுமைப் பெண்ணாக வாழ்ந்து காட்டியவர்.

ரீச்சரைப் பற்றிய எண்ண அலைகள் எனக்குள்ளே திரைப்படமாக ஓடியது. கட்டுப்பாடு நிறைந்த சமூகத்திலே கணவனை இழந்த பெண், குழந்தைகளை வளர்த்துத் தொழிலையும் பார்ப்பது சிரமமான காரியம் என்பது எனக்குத் தெரியும். படிப்பிக்கும் வேலை தான் பெண்களுக்கு நல்லதென்று ஆசைப்பட்டு நானும் ஒரு ரீச்சரைக் கல்யாணம் செய்து படும்பாடு போதும். எங்களிடம் இருக்கும் குருபக்தி இப்போது பிள்ளைகளிடம் இல்லை. தொழில் விசுவாசம் ஆசிரியர்களிடமும் இல்லை. நாளுக்கொரு முறைப்பாட்டுடன்தான் அவள் வீட்டுக்கு வருவாள். “பேசாமல் வேலையை விட்டுவிட்டு இரு” என்று கோபத்தில் நான் சொல்ல அவளும் இதே சாட்டாக வேலையை விட்டு நிற்க ஆயத்தமானாள். உண்மையாகவே அவள் வேலையை விட்டு விட்டால் நான் மட்டும் உழைத்துக் குடும்பச் செலவைச் சமாளிக்க முடியாது. ‘மனைவி வேலைக்குப் போகாவிட்டால் நீ என்ன செய்வாய்;?’ இனந்தெரியாத குரல்; எனக்குள் இன்னமும் ஒலித்துப் பயம்காட்டு;கிறது.

ஆச்சிப்பிள்ளை ரீச்சரின் கெட்டித்தனத்தை வியக்காமல் இருக்க முடியாது. சத்தியவான் சாவித்திரி நாடகம் பழக்கிய போது,

“தீபன் ! நீதான் சத்தியவானுக்குப் பொருத்தம்.”

ரீச்சர் என்னைத் தெரிவு செய்தது சந்தோசமாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் மாணவர் மன்றத்தில் நாடகம் நடிக்க மேடையில் ஏறிய போது குலப்பன் காய்ச்சல் வந்தவன் போல உதறல் எடுத்து நடுங்கியதை சத்தியமாய்  மறககமுடியாது. ரீச்சர் நடிப்பு நுட்பங்களைச் சொல்லித் தந்து நாடகம் பழக்கியபோது. மேடைக்கூச்சம் போவதற்குப் பைத்தியம் மாதிரிக் கதைக்கச் சொன்னார். நானும்; கண்ணாடி முன்னாலும், தனிமையிலும், மரந்தடிகளோடும் பேசிப் பேசி நடிப்புக்காகச் செய்த பிரயத்தனங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

ரீச்சர் தனது பிள்ளைகளை, வளர்த்து நல்ல நிலைக்கு வரவைத்து அவர்கள் வெளிநாடுகளுக்கு வாழ்க்கையைத் தேடிச் செல்வதற்குப் பக்கத்துணையாக இருந்தவர். பிள்ளைப் பாசத்தையும் பிறந்த மண்ணையும் இருகண்ணாகப் போற்றியதால்; தனது இறுதிக்காலத்தை ஊரோடு இணைத்துக் கொள்ள எண்ணியிருக்க வேண்டும்.

“ஆச்சிப்பிள்ளை ரீச்சர் அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கிறா” என்ற செய்தி அறிந்து ரீச்சரைப் பார்க்கப் போனேன்.

சாய்வு நாற்காலியில் படுத்தப்படி உறக்கத்திலிருந்தார். நெஞ்சிலே புத்தகமும் மூக்குக்கண்ணாடியும் கிடந்தது. கட்டிலிலே தலையணைக்குப் பக்கத்தில் அவரோடு கூடப் பயணிக்கும் சோனாப்பையுடன் சில சமயப் புத்தகங்களும் தினசரிப் பத்திரிகைளும் இருந்தன. கட்டிலுக்குக் கீழே தண்ணீர் போத்தல் கிடந்தது. தேவையான பொருட்களைத் தனக்கு வசதியாக வைத்துக் கொண்டு தனிமையை விரட்டுவதற்கு முற்படுகிறார் என்பது தெரிந்தது. ரீச்சரின் தூக்கம் கெட்டுவிடக்கூடாது என்பதால் சற்றுநேரம் மௌனம் காத்தேன். பூச்செடிகளுக்குத் தண்ணீர் விட்டு வளவைச் சுத்தப்படுத்தும் பெண் வந்து,

“அம்மாவைக் கூப்பிடுங்கோ எழும்புவா.” என்றாள்.

“ரீச்சர்.”

மெதுவாகக் குரல் கொடுத்தேன். எழும்புவதாகத் தெரியவில்லை. மீண்டும்,

“ரீச்சர் நான் தீபன் வந்திருக்கிறன்.”

“ஓம், ஆரது ?”

கண்களைத் திறக்காமலே கேள்வி மட்டும் வந்தது.  “நான் தீபன்.” கண்களைத் திறந்து, நித்திரைத் திகைப்பு நீங்காமல் பார்த்தார்.

“உந்தக் கதிரையில் இரன். ஏன் நிக்கிறாய்?”

“ஓம் நான் இருக்கிறன் ரீச்சர்.”

கதிரை ஒன்றை இழுத்து அவருக்கு முன்னால் போட்டுக்  கொண்டு இருந்தேன். தொழில், குடும்பம், பிள்ளைகள் பற்றி ஆரோக்கியமான உரையாடல் இடம்பெற்றது. ரீச்சருடன் கதைக்கும் போது பள்ளிக்காலத்தின் பசுமையான நினைவுகள் மனதில் படர்ந்தன.

“வாறகிழமை முருகனுக்குக் கொடியேற்றம்.”

ரீச்சர் சொல்லவும் கோயில் மணி அடித்தது. முருகன் தன்னுடன்தான் இருக்கிறார் என்பது போன்ற மகிழ்ச்சி பொங்க,

“அப்பா முருகா நீ தான் துணை.” கோயில் இருக்கும் திசையை நோக்கிக் கும்பிட்டார்.

“சரி ரீச்சர் எல்லாம் நல்லாய் நடக்கும், நான் வரப்போறன்.”

நான்  விடைபெறப் போவதை விளங்கிக் கொண்ட ரீச்சர்,

“இஞ்ச வா………. கொஞ்சிவிடு.” இரண்டு கைகளையும் என்னை நோக்கி நீட்டியதும் நான் குனிந்து அவவின் முத்த மழையில் நனைந்தேன்.

ஒரு மனிதன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நிர்ணயிப்பதில் மரணமும் முக்கியமானது என்பார்கள். ரீச்சர் குறையொன்றும் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்துச், சொந்த மண்ணில் வந்து மரணித்தது அவவின் நிறைவான வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

நினைவுகளோடு சம்பவ இடத்தை நெருங்கினேன். கோபம் தீருமட்டும் யாரையோ அடிக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு முன்னால் வந்த சைக்கிளை மறித்து,

“தம்பியவை என்ன நடந்தது ?”

“இடம் தெரியாமல் வந்து மாட்டிக்கொண்டு வாங்கிக் கட்டுகினம் போய்ப்பாருங்கோ.” பதில் சொல்லியவாறு போனவர்களை எனக்;கு யாரென்று விளங்கவில்லை.

அந்த இடத்தை நான்; நெருங்கிய போது ஒரு பெரும் யுத்தம் நடப்பது போல அமர்க்களமாயிருந்தது. வாகனம் ஒன்று எறிகணையில் சிக்கிச் சிதறி உருக்குலைந்த உடலைப் போல பரிதாபமாகக் கிடந்தது. அதில் வந்த இருவர் தப்பியோடி விட மற்றைய இருவர் அபிஷேகம் ஆராதனையோடு நல்ல சாத்துப்படியில் பொலிவுற்று இருந்ததைப் பார்க்கச் சகிக்கவில்லை. ‘பொலிஸ்’ வாகனம் வந்து அடித்தவர்களையும், அடிபட்டவர்களையும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றது.

“இனி உயிருள்ள வரையும் ஏமாத்துப்பண்ணிக் கொண்டு இந்த ஊர்ப்பக்கம் ஒருவரும் தலை வைத்துப் படுக்கமாட்டினம்.” அங்கு நின்ற பெரியவர் ஊர் ஒற்றுமையைப் பற்றி மார்தட்டிக் கொண்டார்.

“வெளிநாட்டுக்காரர் வந்தால் ஏமாற்றிப் பறிக்கலாம் என்ற நினைப்பு இனி யாருக்கும் வராது” என்றவரை இடைமறித்து,

“வெளிநாட்டுக்காரரும் அறிவு கெட்டதனமாய், மரணஅறிவித்தலுக்குச் சுயவிபரக்கோவை நிரப்பினது மாதிரி எல்லாத் தகவல்களையும் கொடுத்தால் அவங்களுக்கும் வாசிதானே. பிள்ளையளின் பெயர்கள், வாழும் நாடு, தொலைபேசி இலக்கம் எல்லாம் பாத்து விட்டு வருவங்கள் தானே…? இனிமேல் வெளிநாட்டுக்காரரும் இப்படியெல்லாம் போடப் பயப்பிடுவினம் நல்ல பாடம்.” என்றார் இன்னொருவர்.

வாகனத்தில் வந்த நால்வர் தாங்கள் நடத்தும் ஊடகத்தில் ரீச்சரின் மரண அறிவித்தல் போட்டதாகவும் அதற்கான பணம் பதினையாயிரம் ரூபாவைத் தரும்படியும் கேட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

“உங்கள் ஊடகத்திற்கு நாங்கள் அறிவித்தல் தரவில்லை தகவல் தந்தவர் யார் ? குமார் தான் தகவல் கொடுத்தவர். இதோ நிற்கிறார் நீங்கள் இவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டீர்களா?”

என்ற கேட்டபோது, குமார் இவர்களோடு நான் தொடர்பு கொள்ளவில்லையென ஒரேயடியாக மறுத்துவிட்டான். வந்தவர்கள் மரண அறிவித்தலை ‘மெபை’லில் பதிவுசெய்த ஒலிப்பதிவினை ஒலிக்கவைத்து,

“இதைக் கேளுங்கள். இது யாருடையது? எப்படி எங்களிடம் வந்தது?” என்று கேள்விகளை அடுக்கினார்கள்.

“மரியாதையாகப் போய்விடுங்கள். எப்படி வந்தது என்பதைக் காட்டுவம். தாங்கமாட்டியள் …”

வாக்குவாதம் நீடித்தது. வந்தவர்கள் மதுபோதையில் வந்திருந்ததினால் சொல்லிலும், செயலிலும் நிதானமற்றிருந்தார்கள். கெட்ட வார்த்தைப் பிரயோகங்களுடன். அங்கிருந்த பெண்களுக்குத் தமது கெட்டித்தனத்தைக் காட்டப்    போயிருக்கிறார்கள். இதனால், ஊரார் கூடித் தங்களின் கைவரிசையை இவர்களுக்குக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

“வழக்குப்போட்டால் நட்டஈடு இலட்சக் கணக்கில் வரும். இதைவிட அவர்கள் கேட்ட பதினையாயிரம் காசைக் கொடுத்திருக்கலாம்.” கருத்துப்பரிமாறல்;கள் பலவாறாக எழுந்தன.

“எங்கட காலத்திலை இழவு சொல்லித் தானே செத்த வீடு செய்தனாங்கள். இப்பதான் கண்டறியாத அறிவித்தல்கள் வந்து மனுச வாழ்க்கையைத்; தலைகீழாக்கிப் போட்டுது. கையொழுங்கைகள் ஒண்டும் தவறவிடாமல் விடியப்புறத்தில இளவட்டங்கள் ‘காலஞ்சென்றுவிட்டார்’ என்ற இழவு சொல்லும் சத்தங்கேட்டு செத்தது யாரென்று அறிவதற்குத் தூக்கக் கலக்கத்திலும் காதுகொடுத்துக் கேட்டு விட்டுத் துடிச்சுப் பதைச்சுச் செத்தவீட்டுக்குப் போன காலங்கள் பழங்கதையாய்ப் போச்சுது.” கந்தசாமியிடமிருந்து பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.

“மாமா இப்பவும் ஊர்ப் பொடியள் இழவு சொல்லுறவங்கள் தானே. உங்கட காலத்தில கலியாணம் கச்சேரி எல்லாம் ஊரோட மட்டும் இருந்தது. இப்ப  ஊர்விட்டு ஊர் போய் கலியாணம செய்யினம். நேற்றுப் பிறந்ததுகளும் வெளிநாட்டு மோகத்தில விழுந்தடிச்சு ஓடுதுகள். அறிவித்தல் இல்லாமல் சாத்தியப்படுமே?”

“கண்டறியாத வெளிநாட்டுப் பயணத்தாலை எல்லாம் பாழாய்ப் போச்சுது அதை விடு.” கந்தசாமி மாமா அடிமடியைத் தடவி புகையிலைச் சுருட்டை எடுத்துக்கொண்டு,

“பிள்ளை நெருப்பெட்டியைத் தா. சுருட்டுப் பத்தப் போறன்.”முன்னால் நின்ற ரீச்சரின் கடைசி மகளிடம் கேட்டார். “இந்தாங்கோ மாமா.” தீப்பெட்டியைக் கொடுத்த தங்கம் குட்டிப் பிரசங்கம் செய்யத்; தொடங்கினாள்,

“பதினையாயிரம் ரூபா கொடுத்திருக்கலாம் தான். அது பெரிய காசில்லை. நாடு நல்லாய்க் கெட்டுப்போச்சு. களவு, பொய், அநியாயம் எல்லாம்; தலைவிரிச்சாடுது. நாமும் பயந்து பயந்து கள்ளனையும் ஏமாத்துக்காரனையும் உருவாக்கத் துணை போகக்கூடாது. ஏமாத்திறவனுக்கு பதினையாயிரம் கொடுத்து ஏமாறுவதை விட ஏமாற்றினால் கிடைக்கும் தண்டனை இது  என ஒரு பாடம் படிப்பித்திருக்கிறம். அதற்காக நட்டஈடு கொடுப்பது தப்பில்லை.”

“பிள்ளை ! வாகனத்தை நொருக்கியாச்சு. அடிதடிகாயங்கள் வேறு, வந்தவர்கள் செல்வாக்கானவங்கள போலத் தெரியுது. வழக்கு விசாரணையெனத் தொடங்கினால் எப்படியும் மூன்று இலட்சத்தைத் தாண்டும்.”

“அதுக்கென்ன செய்யிறது மாமா ?  இழந்துதான் சிலதைச் சாதிக்க முடியும். தங்கத்தின் குரலில்  இழப்பை ஏற்பதற்கான அழுத்தம் தொனித்தது. அதனை உணர்ந்துகொண்டதற்கு அடையாளமாக அவளைப் பார்த்துத்; தலையசைத்துவிட்டு வீடு நோக்கி நடக்கிறேன்.


ராணி சீதரன்-இலங்கை

கற்றப்போலும் நானும்(கவண்)
ஏலையா க.முருகதாசன்

சின்ன வயதில் பெரும்பாலும் கற்றப்போலை வைத்திருக்காதவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள்.
கற்றப்போல் என்பதும் விஞ்ஞானக் கண்டு பிடிப்புத்தான்.ஒரு கெவர்த்தடி கார் ரியூப்பில் வெட்டிஎடுத்த அளவான நீளமான றப்பர் துண்டுகள் இரண்டு றப்பர் நுணிகளை இணைக்கும் ஒரு தோல் இரண்டு கெவர்த்தடிகளிலும் கட்டப்பட்ட இரண்டு றப்பர் நுணிகள் அவ்வளவுதானே என சிலர் நினைக்கலாம்.
கற்றப்போல் பொறிமுறைக்கும் பீரங்கி ஆட்டிலறி பொறிமுறைக்கும் சம்பந்தமுண்டு.இரண்டுமே உந்துவேகம் சம்பந்தபட்டதுதான்..இரண்டு இலக்கினைத் தாக்கும் பொறிமுறை கொண்டது.
வாள் கேடயம் அம்பு வில் ஈட்டி என போர்களில் பாவித்து பின்னர் மிகத்தடித்த தூண் போன்ற ஒரு தடியில் ஒரு பக்கத்தில் குணடாலனான ஏதுவில் பெரும் குண்டுகளை கற்களை எரிபந்தங்களை வைத்த உந்தெறி பொறிமுறை மூலம் எதிரியைத் தர்கக பயன்படுத்தப்பட்டது.
கற்றப்போலாகட்டும் குண்டுகளை வைத்து எறிந்த பொறிமுறையாகட்டும் பீரங்கியாகட்டும் ஆட்டிலறியாகட்டும் அம்பு வில்லாகட்டும் அவையெல்லாம் தாக்குதலுக்கே பயன்பட்டது.
எல்லாம் விஞ்ஞானக் கண்டு பிடிப்புக்கள்தான்.அம்பை வில்லில் வைத்து வைத்திருப்பவர் வில் நாணை தன் பக்கமாக இழுத்துவிட்டால் அம்பு உந்துப் பொறிமுறையில் இலக்கை நோக்கிச் செல்லும்.
கற்றப்போலில் தோலில் கல்லை வைத்து தன்பக்கமாக இழுத்து விட்டால் இலக்கை அடையும்.
இலக்கின் நேர்க்கோடும் இழுத்துவிடுபவரின் பார்வையும் நேர்க்கோட்டில் இருந்தால் மட்டுமே இலக்கை அடையலாம்.இது இயற்பியல் பொறிமுறை (Physics)
சின்ன வயதில் கற்றப்போல் கட்டுவதென்றால் அலாதிப் பிரியம்.பன்னைசசெடிக் கெவர்த்தடிதான் பலமாக நிண்டு பிடிக்கும் என்பதால் வளையாத இரண்டு கெவருக்குமிடையில் ஒரே அளவு இடைவெளி உள்ளதாக வெட்டி எடுத்து சைக்கிள; ரியூப் அல்லது கார் ரியூப்பிலிருந்து அளவான நீளத்துக்கு இரண்டு றப்பரை வெட்டி எடுத்து இரண்டு கெவரிலும் ஒவ்வொன்றாகக் கட்டிப் போட்டு மற்ற இரண்டு நுணிகளிலும் தடிப்பான தோலைக் கட்டுதல் வேண்டும்.
தோலின் நடுப்பகுதியில் கல்லொன்றை வைத்து மடிச்சு அமத்திப் பிடிச்சபடி தன்னோக்கி இழுத்துவிட்டால் கல்லுப் பறக்கும்.

நான் அணிலுக்கோ காகத்திற்கோ கோழிக்கோ வேறு எந்த உயிரினத்துக்கும் அடித்ததில்லை.அது பாவம் என்று எனக்குத் தெரியும்.
சிறுவனாக இருந்த போது மாங்காய் இலக்கு வைத்து அடிப;பது புளியங்காய்க்கு அடிப்பது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து யார் மேல்நோக்கி அதிக உயரத்திற்கு அடிப்பது இலைகளின் காம்பகளை இலக்கு வைத்த அடித்து வீழ்த்துவது இப்படிப் பல.
சிலர் தேங்காயக் காம்புக்கு இலக்கு வைத்து அடிப்பார்கள்.எப்படிக் கற்றப் போலை பிடிக்க வேண்டும் கண்ணும் கல்லும் இலக்கும் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு பயிற்சி வேண்டும்.
குருதட்சணை குடுக்காமல் சிலர் எனக்குச் சொல்லித் தந்தார்கள்.
நாங்கள் தோட்டம் செய்ததால் வாழைப்போத்தி வாழைக்காய்க்கு அடித்து அப்புவிட்டை பேச்சு வாங்குவது என கற்றப்போலோடு எனக்கு நல்லபரிச்சயம்.
வளர வளர கீரிமலைக்கு குளிக்க நண்பர்களுடன் நடந்து போகும் போது விழிசிட்டி வெளியில் நிற்கும் சதுரக் கள்ளிக்க இலக்கு பார்த்து யார் சரியாக அடிப்பது என அடிப்பது.
இப்படி கற்றப்பொல் அன்றைய சிறுவர்களின் விளையாட்டுப் பொருளாக இருந்தது.

சிலேட்டு ஒரு கதாபாத்திரமே
ஒரு மனிதனின் பள்ளி வாழ்க்கையில் ஆரம்ப வகுப்பான அரிவரி வகுப்பு மிகவும் முக்கியமானது.
அன்றைய காலத்தில் அரிவரி வகுப்பு என்பதே கல்விக்கான புதுமுக புகுமுக வகுப்பு.
அப்போழுது  எழுதுவதற்கு எம்மிடம் இருந்த ஒரே ஒரு பொருள் சிலேட்டும் சிலேட்டுப் பென்சிலும்.
சிலேட்டிலேதான் ஆ..ஆ எழுதிப் பழக வேணும்.எனக்கு  ஞாபகம் இருக்கிறது சிலேட்டில் எழுதிய அதே நேரத்தில் வீட்டில் பென்சிலால் தாளில் எழுதியது.
ஏனென்றால் ஒருநாள் அம்மா அண்ணையிடம் சொன்னா" தம்பியைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் முத்துமாரியம்மன் கோவிலில் வைத்து எழுதுவித்துப் போட்டு கூட்டிக் கொண்டு வா என்று.
அப்ப நான் கொண்டு போனது கொப்பித் தாளும் பென்சிலும்.தெல்லிப்பழையில்  தெல்லிப்பழைச சந்தியிலிருந்து கிழக்குப் பக்கமாக போகும் வீதி அச்சுவேலிக்குப் போகும் வீதி.
தெல்லிப்பழை புகையிரத நிலையத்திற்கு 50 மீற்றர் கிழக்குப் பக்கமாகத் தள்ளி வீதியோடு வடக்குப் பக்கத்திலிருப்பதுதான் முத்துமாரியம்மன் கோவில் .
இக்கோவில் அம்மா வழியில் எங்களுக்கு குலதெய்வம்.அதனால்தான் அம்மா அந்தக்  கோவிலில்  போய் எழுதிவிட்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறார்.
அண்ணை என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் முத்துமாரியம்மன் கோவிலின் உள்ளேயுள்ள தூணடியில் இருத்தி எழுதச் சொன்னார்.
நான் தாளை தரையில் வைத்து  "அ" னா "ஆ" ன்னா எழுதினேன்.
அ னாவுக்கும் ஆ வன்னாவுக்கும் சுழிக்கிற சுழி மட்டும் பெரிய சுழியாக பெரும் வட்டமாக எழுதியது ஞாபகம் இருக்குது.
வீட்டிலை பென்சிலை எடுத்து தாளில் கிறுக்கி விளையாடுவது போல பள்ளிக்கூடத்திலை செய்ய முடியாது.
பள்ளிக்கூடத்திலை சிலேட்டிலைதான் எழுத வேணும்.அப்பு எனக்குச் சின்னச் சிலேட்தான் வாங்கித் தந்தவர்.
சிலேட்டின் மேல் பகுதி மரச்சட்டத்தில் ஒரு ஓட்டை இருக்கும்.அதில் நூலைச் செருகி சிலேட் பென்சிலைக் கட்டி வைத்திருந்தன்.
அழித்தெழுவது என்றால் கையால்தான் அழிக்க வேண்டும்.சில நேரம் ஆசிரியர் எந்தப் பக்கத்தில் நிற்கிறார் என்று அங்கையும் இங்கையும் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு துப்பல் போட்டு அழிப்பதும் உண்டு .
நான் மட்டுமல்ல பெரும்பாலான சக மாணவர்கள; அப்படித்தான் .ஆசிரியர் கண்டால் பேசுவார்.
பின்னர் நாங்கள் அழிப்பதற்கு கண்டுபிடித்த அழியிலை குப்பை மேனி இலை.
காற்சட்டைப் பொக்கற்றுக்குள் இலைகளைப் பிடுங்கி அடைஞ்சு கொண்டு போய் அழிப்பதும் உண்டு.
சிலேட் அடிக்கடி உடையும் ."இனிமேல் உடைக்கக்கூடாது என்ற அம்மாவும் அப்புவும் புத்தி சொல்லி புதுசு வாங்கித் தந்தார்கள்.
அப்பொழுது பெரிய சிலேட்டும் இருநதது சின்னச் சிலேட்டும் இருந்தது.
பெரிய  சிலேட்டை அப்பு வாங்கித் தந்து அதை நான் பள்ளிக்கூடம் கொணடு போன போது எனக்கு ஒரே புழுகம்.
எல்லாரும் என்னுடைய சிலேட்டைப் பார்க்க நான் சிலேட்டைப் பார்த்து அவர்களைப் பார்த்து பெருமைப்படுவேன்.
அம்மா ஒரு ஓலைப்பை இழைச்சுத் தந்தவ.அதற்குள்ளை வைத்துத்தான் சிலேட்டை பள்ளிக்கூடத்திற்கு கொண்டு போவன்.
புலம்பெயர் நாட்டில் ஓலைப்பை கொட்டப் பொட்டி சம்பை  என்பனவெல்லாம் நாகரீகப் பொருட்கள்.
மெதுவாக மேசைக்காலோடு சாத்தி பையை வைப்பன்.ஏனென்றால் புதுச் சிலேட்டு உடைஞ்சு போய்விடும் என்பதால்.
கொஞ்ச நாளைக்குத்தான் அந்தக் கவனம் .பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளையாட்டுத்தனம் எட்டிப் பார்க்கும்.சிலேட்டு உடையும் .பிறகு புதுசு வாங்கப்படும்.
பள்ளிப்பருவத்தில் என்னோடு படித்தவர்களில் ஒருவர்  செல்லம்மா என்று வீட்டுப் பெயர் கொண்ட மகேசுவரி.
எங்கள் அயல் வீட்டு கனகம்மா அக்காவின் சகோதரி.நல்ல பிள்ளை.2018 ஆம் ஆண்டு ஊருக்குப் போனபோது அவரைப் போய்ப பார்த்தேன்.
நான் அவர்  வீட்டில் போய் திடுதிப்பென்று நின்றதும் அவர் எதிர்பார்க்கவேயில்லை." எப்ப வந்தனீங்கள் என்று அன்பாகக் கேட்டார்".
சிலேட்டு எமது வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கமாக இன்றும் நினைவில் நிற்கின்றது.
இனிமையான நினைவுகளாக அவை விரியும் போது ஒன்றை நினைத்தால் அதனோடு சம்பந்தப்பட்ட பல கிளை நினைவுகள் நினைவுக்கு வரும்.
ஒன்றையொன்று  தொட்டு பல சம்பவங்கள்  நிகழ்வுகள் நினைவுக்கு வந்து கொண்டேயிருக்கும்.
இன்றைய சம்பவங்கள் நிகழ்வுகள் நாளைய காலத்தை நோக்கிப் பயணப்படுகையில் கடந்தகால நினைவுகளாகவிடுகின்றன.
சம்பவங்களினதும் நிகழ்வுகளினதும் தொகுப்பே வரலாறு.ஒரு நாளின் 24 மணித்தியாலங்களில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் நிகழ்வுகள் நடவடிக்கைகளின் தொகுப்புக்களே.அவை  சரித்திரமாகவும் வரலாறாகவும் படிமுறை வழியாக பரிணாமம் அடைத்து எமக்கு கிடைக்கின்றன.
இலக்கியங்களில் பின்னப்பட்டிருக்கும் சம்பவங்களாகட்டும் சரித்திரங்களிலும் வரலாறுகளிலும் பின்பட்டு இருக்கும் சம்பவங்களாகட்டும்  அவை எதுவாக இருந்தாலும் அதற்குரியவர்கள் மனிதர்களே.
பள்ளி வாழ்க்கையினை இரசித்த உருசித்து சம்பவங்களைச் சிதைக்காமல் எழுதுபவனின் சுயமுகத்தை வெளிப்படுத்தினாலும்கூட எவன்  எழுதுகிறானோ அவனாலும் ஒரு இலக்கியத்தை படைக்க  முடியும்.அவனும் இலக்கியவாதிதான்.
சிலேட்டு என்பது ஒரு தூண்டிலாக நினைவுகளை கொழுவி வந்து விட்டிருக்கிறது.
நான் எழுதிப் பழகிய சிலேட்டு ஞாபகத்திற்கு வரும் வேளை என்னோடு  படித்த செல்லம்மா என்ற மகேசுவரியும் ஞாபகத்திற்கு வருவார்.
சிலேட்டு ஒரு கதாபாத்திரம்.
என் வாழ்வில் அயேன் பொட்டி
ஏலையா க.முருகதாசன்

கூழ் என்றாலும் குளித்துக் குடி கந்தையென்றாலும் கசக்கிக் கட்டு என்ற வாக்கியத்தில் அடங்கி இருப்பது சுத்தம் துப்பரவு மட்டுமே.
சுத்தம் துப்பரவும் இரண்டும் ஆரோக்கியத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது.வாழ்விடம் குடில் என்றாலும் அதனையும் துப்பரவாக சுத்தமாக அழகாக வைத்திருப்பதில் தமிழ்ச சமூகம் மிகுந்த அக்கறை கொணடது.
கந்தையென்றாலும் கசக்கிக் கட்டு என்பது.கிழிந்து தைத்த உடையென்றாலும் அதனைத் தோய்த்து அழுக்கு போகச் செய்து உடு என்பதாகும்.
உடையை அழகுற உடுத்துவதில் கையாண்ட முறைகளுக்கென்று ஒரு வரலாறு உண்டு.
ஆரம்ப காலங்களில் உடைகளை தோயத்து கொடிகளில் காயவிட்டு காய்ந்ததன் பின்பு அதனை எடுத்து மடித்து வைத்து உடுக்கத் தொடங்கினார்கள்.
காலஞ் செல்லச் செல்ல மக்கள் மத்தியில் கரிபோட்டு எரித்து சூடாக்கி உடைகளின் சுருக்கங்களை இல்லாதொழித்து அயேன் பண்ணுதல் முறை வந்தது.
அயேன் பெட்டி இல்லாதவர்கள் போத்தல்களில் சுடுதண்ணீரை விட்டு அந்தச் சூட்டில் உடுப்புக்களை மினுக்கினர்.
தமிழகத்தில் செம்பில்சுடுதண்ணீரைவிட்டு உடுப்புக்களை மினுக்கும் பழக்கம் இருந்தது.
அயேன் பண்ணுதல் உடுப்பு மினுக்குதல் ஆகிய சொற்பதங்கள் பாவனையில் ஆரம்பத்திலிருந்து இன்றுவவரையும் இருக்கின்றன.
ஆள் பாதி ஆடை பாதி என்பார்கள். உடுக்கும் உடையை நேர்த்தியாக உடுத்தல் என்ற தொடர்ச்சியில் சுருக்கமில்லாது அயேன் பண்ணிப் போடுவது புழக்கத்தில் வந்தது.
முக்கியமாக உடுப்பின் கைப்பகுதிகள் மடிப்புக் கலையாது இருக்க வேண்டுமென்பதில் கவனம் செலுத்தப்பட்டது.
முதுகுப் பக்கத்தில் சுருக்கப்பட்டு தைத்த பகுதியை மேலிருந்து கீழாக மடித்து மினுக்குவது ஒரு அழகுக் கலையாக இரசிக்கப்பட்டது.
தணல்களை அயேன் பெட்டிக்குள் போட்டு சூடாக்கி தண்ணீர்த்துணியால் உடுப்பை நனைத்துடைத்து மினுக்குவது ஒரு முறை.
நான் உடுப்பை மினுக்க தணல் அயேன; பெட்டியையே பள்ளிக்கூட நாட்களில் பயன்படுத்தினேன்.
ஆனால் எங்களிடம் அயேன் பெட்டி இல்லை. எங்களுடைய பக்கத்து வீடான பாக்கியம்மா ரீச்சர் வீட்டிலிருந்து வாங்கியே உடுப்புக்களை மினுக்குவேன்.
சிரட்டைத் தணல் நின்றுபிடித்து சூட்டைத் தரும் கெதியில் அணைந்து சாம்பலாகாது என்பதால் சிரட்டைகளை பொறுக்கி எடுத்து சில்லம் பொல்லமாக அவற்றை உடைத்து வைத்துக் கொண்டு இரண்டு சிரட்டைகளை அயேன் பெட்டிக்குள் வைத்து கொஞ்சம் மண்ணெண்ணையை ஊற்றி கொழுத்தி அது எரிந்து முடிகிற நேரம் சில்லம்பொல்லமாக (சிறு சிறு துண்டுகளாக) உடைத்த சிரட்டைத் துண்டுகளை அதற்கள் போட அது நெருப்பாக எரியாமல் சூடேறித் தணலாகி விடும்.
சுருக்கம் எடுபடுவதற்கு கொஞ்சம் மினுக்கும் துணியில் மெல்லிய ஈரலிப்பான தன்மை வேண்டும்.தண்ணீர் தெளித்து மினுக்குவது ஒருமுறை இன்னொன்று உருட்டின சிறிதளவான துணியை தண்ணீரில் நனைத்து மெதுவாக உடுப்பைத் தடவித்தடவி மினுக்குதல்.
தோய்ச்ச உடையை மினுக்கிப் போடும் போது உடலுக்கு சுகமாக இருக்கும். அதை உணர முடியும்.
மேல் சட்டையின் தோள் மூட்டிலிருந்து மணிக்கட்டுவரையும் மடிப்பு நேர்த்தியாக இருக்க வேண்டும்.
சிவேளைகளில் சிறிய துகள் தணல்கள் அயேன் பெட்டியின் காற்றுப் போக வைத்திருக்கும் துவாரங்கள் வழியாக கொட்டி உடுப்பு எரிவதும் உண்டு.
பள்ளிக்கூட காலத்திலிருந்து நானாக உடுப்பு மினுக்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து இன்று வரை தோள் மூட்டிலிருந்து மணிக்கட்டுவரை உள்ள மடிப்பு மினுக்கலில் அதிக கவனம் செலுத்துவேன்.
இன்னுமொன்று வெள்ளை உடுப்புகளுக்கு நீலம் போடுவது ரொபின் புளு என்ற குருவிப் படம் போட்ட நீலப்பவுடர் பெட்டியை வாங்கி கொஞ்ச நீலப் பவுடரைத் துணியில் கட்டி அலம்பின வெள்ளை உடுப்பை அதற்குள் போட்டு கலந்தலம்பி காய விடுவது.
உடுப்புக்கு கஞ்சி போடுகிற முறையும் உண்டு .வெள்ளை அரிசிக் கஞ்சியும் சவ்வரிக் கஞ்சியும் போட்டுக் காயவிட்டு மினுக்கும் முறையும் உண்டு.
உடுப்பக்கென்று Starch கஞ்சிப்பசையின் பாவனை வந்தது.
சவ்வரிப் பசையால் நான் திண்டாடிய சம்பவம் ஒன்று உண்டு.நான் சிலாபத்திலிருந்த போது உடுப்பு மடிப்புக் கலையாமல் விறைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக கொஞ்சம் அளவுக்கதிகமாக சவ்வரிசி காய்ச்சி அதற்குள் சேர்ட்டைப் போட்டு எடுத்துக் காயவிட்டேன்.
வெயிலில் காயந்த உடுப்பே விறைப்பாக இருந்தது. நல்ல புழுகத்தில் மினுக்கினேன்.மினுக்கிப் போட்டுப் பார்த்தால் காட்போட்மடடை மாதிரி சிறப்பாக இருந்துது.
அதைப் போட்டுக் கொண்டு வெளியில் ஒரு உலாத்து உலாத்திவிட்டுவர வியர்வையில் சேர்ட்டு நனைந்து உடம்பெல்லாம் ஒட்டத் தொடங்கியது .
உடம்பு நசநசவென்றாகிவிட்டது. வீட;டுக்கு வந்து உரசோ உரசென்றுஉடம்பை தேங்காய்தும்பால் உரசிக் குளிச்சது மட்டுமல்ல சேர்ட்டை திரும்பவும் தோய்சசன்.
அக்காவுக்கு எனது நிலையைச் சொல்ல" அக்கா சொன்னார் நீ சவவரிசி காய்ச்சேக்கிலையே நான் கனக்ககப் போடாதையென்று சொன்னனான் சொன்னால் நீ கேட்டால்தானே என்று சிரித்தார்.
வாழ்க்கை என்பது அனபவங்களால் சுவாரசியமாகின்றது.இனிமையான நினைவுகளையும் கொடுக்கும்

மீட்சிபெறாத அடிமைகள்

-ஜுனைதா ஷெரீப்-


பாயொன்றில் படுத்திருந்த பல்கீஸ் சரேலெனக் கண் விழித்தாள். தூரத்தேயுள்ள பள்ளிவாசலொன்றில் அதிகாலைத் தொழுகைக்காக ஒலித்த பாங்கொலியின் கடைசிப் பகுதிகள் மெலிதாகத் தேய்ந்துகொண்டிருந்தன. அவளுடைய கண்கள் வலித்தன, பாரமாக இருந்தன. விலகிக் கிடந்த மேற்சீலையை கையில் பற்றி நெஞ்சகத்தை மறைத்தாள். குலைந்து கலைந்து கிடந்த முடிக்கற்றைகளை விரல்களால் கோதிவிட்டாள். உதடுகளின் வெளியே வழிந்திருந்த காய்ந்த உமிழ்நீரை விரலொன்றால் நீவிவிட்டாள். திரும்பி பக்கத்தில் மல்லாந்து படுத்திருந்த அவளது கணவன் காசீமைப் பார்த்தாள். அப்பட்டமாகக் கிடந்த அவனது நெஞ்சாங்கூடு உயர்வதும் பணிவதுமாக ஆழ்ந்த நித்திரையில் நீளநீளமான மூச்சுக்களை ஊதிக்கொண்டிருந்தான். நித்திரைக்குப் போவதற்கு முன்னால் ஆறிய அவனது மனப்பசி காரணமாகவோ என்னவோ ஆழ்ந்த துயில் அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது.

‘இந்தாளுக்கு வேற வேலையே இல்ல. நாளாந்தம் நாளாந்தம் அந்தச் சனியனைத்தான் கேட்டுக்கிட்டிருக்கான். அதனால நான் பகல் முழுதும் படுற வேதனை இந்தாளுக்கு என்ன தெரியும்?’ மனதுக்குள் புருசனைக் கரித்துக்கொட்டியவாறே அவள் எழ முயன்ற வேளையில் அதுவரை அவளது அணைப்பில் படுத்திருந்த ஒன்றரை வயதேயான பாலகன் சடுதியாகக் கண் விழித்து கால் கைகளை நீட்டி முடக்கி பெருங்குரலில் அழத்தொடங்கினான்.

‘சரிதான். இவனும் முழிச்சிட்டான். இப்ப நான் முழுகணும். சுபஹ_ தொழணும். காலத்தாலேயே தொல்லை தொடங்கிட்டு’ நினைத்தவாறு சற்று தள்ளி கிழிந்த பாயொன்றில் சுருண்டவாறு படுத்திருந்த அவளது மகள் பரீதாவை சப்தமிட்டு எழுப்பினாள்.

“டியேய் பரிதா! எழும்புடி! எழும்புடி கெதியா!” தொடர்ச்சியாக சப்தமிட்டு அழுதுகொண்டிருந்த குழந்தையை கைகளில் காவியவாறு மெதுமெதுவாக பிட்டத்தால் அரைத்தவாறு நகர்ந்து சென்று பரீதாவின் உடலைப் பற்றி உலுக்கினாள்.

பரிதா விழிகளை திறந்தும் திறக்காததுமாக “என்னகா உம்மா. படுக்க உடமாட்டியா?” அரைகுறையாகக் கேட்டாள்.

பரிதாவுக்கு சமீபத்தில்தான் ஏழு வயது தொடங்கியிருந்தது. வீட்டுக்கு சமீபமாகவுள்ள ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் தரத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு நான்கு வயதாகும்போதே தாய்க்குக் கிடைத்த இரண்டாவது மகள் மஹ்மூதாவை வளர்க்கும் பொறுப்பு இவளின் தலை மீதுதான் சுமத்தப்பட்டது. இப்போது மூன்றாவதாக இன்னுமொரு ஆண் குழந்தை.

“அப்புறமா படுக்கலாம். எழும்பு கெதியா. இவனுக்கு பாலைக் கொடுத்துத் தாறன். வச்சுக்க. நான் நாலு வாளித் தண்ணிய உடம்பில ஊத்தி குளிச்pட்டு அப்படியே தொழுதிட்டும் வந்துடறேன். நீயும் நேரத்தோட மதரசாவுக்குப் போகணும்.” பல்கீஸ் கூறியவாறு போர்த்தியிருந்த மார்புச் சீலையை நீக்கி குழந்தைக்குப் பாலூட்டத் தொடங்கினாள்.

“கொஞ்ச நேரமாவது நிம்மதியா படுக்க உடமாட்டியே. நீ வருசத்துக்கு ஒன்றா பெத்துக்கொண்டிரு. நான் வளர்க்கேன்.” முணுமுணுத்தவாறு எழுந்திருந்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? பொம்பிளப் புள்ளகள் நேரத்தோடு எழும்பிப் பழகணுன்டி. போயி முகத்தைக் கழுவிகிட்டு டக்குணு வா”

பல்கீஸ் கைக்குழந்தையை மூத்த மகளிடம் கொடுத்துவி;ட்டு பெயருக்கு குளியலறையாகவும் மலசலகூடமாகவும் அமைந்திருந்த உள் வெளிப் பூச்சுக்களைக் கொண்டிராத அறையொன்றை நோக்கிச் சென்றாள்.

நெய்னாகுடியில் முன்னரெல்லாம் மலசல கூடங்கள் வசிக்கும் வீட்டுக்கு வெளியே வேறாக அமைந்திருந்ததுடன், குளியல் என்னவோ நான்கு புறமும் சுற்றிவர வேலிகளைக் கொண்ட கிணற்றடியில்தான் இடம் பெற்றது. இப்போதெல்லாம் மாடிவீடுகள் பரவலாக தோன்றத் தொடங்கிய பின்னர், தென்றலும் வாடையும் தத்தமது இறகுகளால் வெற்று மேனிகளைத் தடவ அகன்ற வாளிகளால் கிணற்றில் குளிர் நீர் மொண்டு தலையில், உடலில் ஊற்றுவதனால் கிடைக்கும் இன்பமெல்லாவற்றையும் தொலைத்து அவன் பார்த்து விடுவானோ இவன் பார்த்துவிடுவானோவென்ற அச்சத்தால் குளியலறைகள்தாம்.

பரீதா கைக்குழந்தையைத் தூக்கிவாறு சமையற்கட்டினுள் போடப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலை நோக்கி நடந்தாள். போகும் வழியில் சற்றுத் தள்ளிப் படுத்திருந்த மஹ்மூதாவின் முழங்கால்களுக்கு மேல் கலைந்து கிடந்த பாவாடையை சரிப்படுத்தி கால்கள் மறைய போட்டு விட்டாள்.

‘பாவம்! இவளாவது அயர்ந்து படுக்கட்டும்! நித்திரையில் காணும் இன்பத்தை இவளாவது அனுபவிக்கட்டும். நான்தான் மூணு வயசிலேருந்து நாலு மணிக்கும் அஞ்சு மணிக்குமாக எழும்பி எனது இன்பங்களைத் தொலைத்துவிட்டு நிப்பது போதும். இவளாவது நல்லா படுக்கட்டும்’ பரிதா மனதினுள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

ஆடிக்கொண்டிருந்த ஊஞ்சலின் கிரிச் ஒலியுடன் குளியலறையினுள் அவளது தாயின் முணுமுணுப்பும் குழாயிலிருந்து நீர் கொட்டும் சப்தமும் தொடராகக் கேட்டன. ஊஞ்சல் கயிறுகளில் முதுகைச் சாய்த்தவாறு இன்னும் சரிவரக் கலையாத தூக்கக் கண்களுடன் கைக்குழந்தையை மடியில் கிடத்தியவாறு ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

பல்கீஸ் தொழுது முடித்து தொழுத முசல்லாவை மடித்து வைத்துவிட்டு சமையலறைக்கு வந்தாள்.

“பரிதா. புள்ளய என்கிட்டே தந்துட்டு பாத்றூமுக்க போய் ஒன்டுக்கு ரெண்டுக்கு போறதென்டா போயிட்டு கெதியா வா. ஆறு மணியாகப் போகுது. மதரசாவுக்குப் போகணும். கெதியா எடு” மகளை நோக்கி கட்டளைகளை வீசினாள்.

கேட்டியால் அடிபட்ட மாட்டைப் போல பரிதா வேகவேகமாக செயற்படத் தொடங்கினாள். அசமந்தமாகச் தொழிற்பட்டால் உம்மாவின் ஏச்சுப் பேச்சுக்கு ஆளாக வேண்டி வரும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

பரிதா குளியலறையில் நிற்கும் போது தாயின் குரல் கேட்டது. “பரிதா. உன்ட வேலைகளை கெதியா முடிச்சுட்டு வந்து அடுப்பில தேத்தண்ணியை போடு. நான் இவனை நித்திரையாக்கி வளத்திட்டு வாறன். நீ தேத்தண்ணியை ஊத்தாத. நான் வந்து ஊத்துறன். நீ சீனியை கூடப் போட்டுடுவாய்.”

பரிதாவுக்கு உம்மா கூறியது எல்லாமே அத்துபடி. தினம் தினம் அந்த வீட்டில் நடப்பவைதான் இந்தக் காட்சிகள்.

அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கே தொடங்கப்படும் மதரசாவுக்குப் போவதற்காக வெள்ளைச் சீருடை அணிந்து, தலை மூடி கையில் புனித குர்ஆனுடன் பரிதா வீட்டிலிருந்தும் நீங்கினாள்.

மத்ரசா முடிந்து அவள் வீட்டுக்கு வரும்போது காலை ஏழு மணியை சற்று தாண்டியிருந்தது. சீருடை அணிந்த சில சிறுமிகள் பாரிய புத்தகப் பைகளுடன் பாடசாலைகளுக்குச் செல்வதை வீடு நோக்கி வரும்போதே பார்த்திருந்தாள்.

“என்னடி ஆமையாட்டம் ஊர்ந்து வர்றே? ஸ்கூலுக்குப் போறல்லியா? குளிச்சிக்கின்டு நின்றா நேரம் போயிடும். கெதியா புறப்படு” பரிதா வீட்டுக்கு வந்ததும் வராததுமாக உம்மா வள்த்தாள்.

குளியலறையில் பல் தேய்;த்து, முகம் கழுவி, பாடசாலை சீருடை அணிந்து நேரசூசியைப் பார்த்து புத்தகங்களை பையினுள் திணித்து, தாயார் கொடுத்த கோதுமை ரொட்டியை இரண்டு கடிகள் கடித்துஸஸ

“கெதியா தின்னுடி. பெல் அடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி போகல்லைன்னா ஸ்கூலால திரத்தி விட்டுடுவானுகள். கெதியா எடு” தாய் மீண்டும் வள்த்தாள்.

பரிதா பாடசாலையை நோக்கி வேகவேகமாக நடந்தாள். அவளைப் போன்றே அதிகாலை மதரசாவுக்குச் சென்று திரும்பிய சிறுமிகள் பலர் ஓட்டமும் நடையுமாக முதுகில் சுமந்த புத்தகப் பைகளுடன் வந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

வகுப்பில் பாடங்கள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. இருந்தாற்போலிருந்து பரீதாவுக்கு வயிற்றினுள் எதுவோ அசைவது போல, உருட்டுவது போல, அதை வெளியேற்ற வேண்டிய தேவை உள்ளது போலஸஸ ஓர் உணர்வு.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு கண் விழித்தாலும் இது நேரம் வரை அவள் வினாடியும் ஓய்வு இல்லாமல் இயங்கியதால் காலைக் கடனை முடிக்காததை இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கிஸஸ அதனால் துடித்தாள். காற்றை வெளியாக்கினால் துர்நாற்றம் வகுப்பறையைத் தூக்கலாம் என்ற பயம் அவளுக்கு. இது அவளுடைய இன்றைய ஒரு நாள் மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல. இவளுக்கும் இவளைப் போன்ற ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாதவர்களுக்கும் நாளாந்தம் ஏற்படும் பிரச்சினை.

வகுப்பை நடாத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியையிடம் ஒரு விரலை உயர்த்திக் காட்டி விட்டு வகுப்பறைக்கு வெளியே வந்து அதுவரை வயிற்றினுள் திரண்டிருந்த காற்றை வெளியேற்றினாள். மூக்கை இரு விரல்களால் பொத்திப் பிடித்தாள்.

வகுப்பில் தொடர்ச்சியாக கற்பித்ததைக் கிரகிப்பதற்கு அடிக்கடி வயிற்றில் திரண்ட காற்று முட்டுக்கட்டையிட்டது.

பாடசாலை முடிந்து வீடு வந்ததும் அவசரவசரமாக சீருடைகளைக் களைந்து கயிற்றுக் கொடியில் வீசிவிட்டு சட்டையொன்றை அணிந்தவாறு கழிவறையை நோக்கி விரைந்தாள். குளியலறைக்குள் குளி;த்தாள்.

“பானைக்குள்ள சோறு இருக்கு. எடுத்து வைச்சித் தின்னு. தின்னுட்டு புள்ளையை வைச்சுக்க. மூணு மணிக்கெல்லாம் மதரசாவுக்குப் போகணும்.” தாய் கூறியவாறே ஹாலினுள் சுவர் ஓரமாகக் கிடந்த சாய்வு நாற்காலியொன்றில் பெருத்த உடம்பைக் கிடத்தினாள்.

சுவர் கடிகாரம் மூன்று தரம் அடித்து ஓய்ந்தது.

“என்னடி பரிதா குத்துக் கல்லாட்டம் சும்மா இருக்கிற? புள்ளயத் தந்துட்டு தங்கச்சியையும் கூட்டிக்கிட்டு மதரசாவுக்கு போகப் புறப்படு” தாய் தூக்கக் கண்களைத் திறக்காமலேயே கட்டளையிட்டாள்.

பரிதா தாயின் கட்டளைக்கேற்ப செயற்பட்டுஸஸ மதரசாவிலிருந்து வீட்டுக்கு வரும்போது ஐந்துக்கும் மேலாகி விட்டது.

நெய்னாகுடி பிரதான வீதியில் சிறிய தர சில்லறைக் கடையொன்றுக்குச் சொந்தக்காரரான அவளுடைய தகப்பன் பிற்பகலில் குட்டித் தூக்கமொன்றைப் போட்டுவிட்டு அப்போதுதான் கடையை நோக்கி சைக்கிளில் செல்வதைக் கண்டாள். பாதையில் அங்கும் இங்குமாக சில சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

வீட்டுக்கு வந்து அன்றையப் பொழுதில் மூன்றாவதாக சீருடைகளைக் களைந்து விட்டு கவுணுக்கு மாறினாள். தாய் பாயொன்றில் கைக்குழந்தையை அணைத்தவாறு படுத்துக்

கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை ஏனோ தெரியாது அசைந்து விழிகளைப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் மூடிக்கொண்டது.

“மஹ்மூதா. உம்மா நல்ல நித்திரை. வா. அவ எழும்புறதுக்கு முன்னாலே கொஞ்ச நேரத்துக்காவது; புள்ளகளோட சேர்ந்து விளையாடிட்டு வருவம். வா கெதியா” என்றாள் தங்கையைப் பார்த்து.

சகோதரிகள் இருவரும் வீட்டை விட்டும் வெளியாகப் போகும் சமயம் பார்த்து கைக்குழந்தை அரண்டு அலற, சரேலெனக் கண் விழித்த தாய் “எங்கேடி போகப் போறீங்க?” என்றாள்.

“கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு வரலாமென்று ராத்தாதான் கூப்பிட்ட” மஹ்மூதா போட்டுக்கொடுத்தாள்.

“க்கும். விளையாடி என்னத்தடி காணப் போறீங்க? மஹ்மூதா, நீ புள்ளயை வைச்சிக்க. பரீதா நீ போய் அடுப்பிலே தேத்தண்ணியைப் போடு. வாப்பா தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போனாரோ என்னவோ. எங்கேடி அவரு?” கேட்டாள்.

“நான் வரக்குள்ள அவரு சைக்கிள்ள கடைக்குப் போறதைக் கண்டன்”

“:போயிட்டாரா? நான் கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்துட்டன். என்ன கோபத்திலே போறாரோ தெரியா. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் நிண்டு பிடிக்க வேண்டியிருக்கு. நீ போயி தேத்தண்ணியைப் போடு”

தேநீர் குடித்து முடிந்ததும் “மஹ்மூதா. வா போய் கொஞ்ச நேரம் விளையாடிப்போட்டு வருவம்” என்றாள் பரிதா உம்மாவுக்குக் கேட்கக் கூடியவாறு சற்று சப்தமிட்டு.

“இந்த சனியனுக்கு எவ்வளவு சொல்லியும் புரியுதில்லியே. எங்கேடி விளையாடப் போக அவளைக் கூப்பிடுறே? ஆம்பிளப்

புள்ளயளோடயா போய் விளையாடப் போறே.?’ சமையலறைக்குள்ளிருந்து நடந்து வந்துகொண்டிருந்த பல்கீஸ் கேட்டாள்.

“இல்லம்மா. பொம்புள புள்ளகள் விளையாட வருவாங்க. அவங்களோட சேர்ந்துதான்ஸ..”

“அவங்க ஒருத்தரும் வரமாட்டா. அவங்களுக்கெல்லாம் அவங்கவங்கட வீட்டுலே வேலை இருக்கும். நீ போக வாணா.”

“இல்லம்மா. நம்மிட ஊட்டுக்கு முன்னால உள்ள வளவுலே ரெண்டு மூணு புள்ளகள் நின்று விளையாடுவதை மதரசா முடிந்து வரக்குள்ள பார்த்தன்மா. அதான்ஸஸ;.”

“துப்புக்கெட்டதுகள்! அவள்கள்ட ஊட்டுல வேலைவெட்டி ஒன்டும் இல்லியாக்கும். மதரசாவுக்குப் போகாம அப்படி என்னதான் அவள்களுக்கு விளையாட்டு வேண்டிக் கிடக்கு!” பல்கீஸ் கொக்கரித்தாள்.

“கொஞ்ச நேரம் போய் விளையாடிட்டு வாரம்மா.” பரிதா கெஞ்சினாள்.

“அப்படிய்ன்னா ஒன்று செய். புள்ளய தூக்கிக்கொண்டு வாசல் கேட்டடியிலே போய் அவள்கள் விளையாடுவதை பார்த்துக் கொண்டு நின்றுபோட்டு வா. மஹ்மூதாவையும் விளையாடப் போக உடாத. சும்மா போய் நின்னுட்டு வாங்க”

மாலை நேரத் தொழுகைக்கான பாங்கொலி நெய்னாகுடியின் சகல பள்ளிவாசல்களிலிருந்தும் ஏக நேரத்தில் ஒலித்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குரலில்! ஒவ்வொரு இராகத்தில்! பக்கத்திலுள்ள பரமக்குடியிலிருந்து நாளாந்த கூலித் தொழிலுக்காக நெய்னாகுடிக்கு வந்தவர்கள் தத்தம் சைக்கிள்களில் ஒற்றையாகவோ ரெட்டையாகவோ திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். மெதுமெதுவாக இருள் போர்வையை போர்த்தத் தொடங்கியது.

“பரிதா. புள்ளயைப் பார்த்துக்க. நான் தொழுதுட்டு வாறன். அப்புறம் அவனை எனக்கிட்ட தந்துட்டு நீ டியூசனுக்கு ஓடு.” பல்கீஸ் கூறியவாறு வுழு செய்வதற்காக குளியலறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

தாய் தொழுகை முடிந்து வந்ததும் அவள் கூறியவாறே கையிலிருந்த குழந்தையைக் கொடுத்து விட்டு ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் இரண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் பரிதாபமான பரீதா சில புத்தகங்களையும் பயிற்சிக் கொப்பிகளையும் பையொன்றில் போட்டு எடுத்தவாறு டியூசன் வகுப்பு நடாத்தும் மாஜிதா ஆசிரியையின் வீடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

டியூசன் முடிந்து வீட்டுக்கு அவள் வரும்போது எட்டைத் தாண்டியிருந்தது. ஏழு வயதுச் சிறுமியான அவள் பெரிதும் களைப்புற்றிருந்தாள். கால்களை நீட்டியவாறு எங்கேயாவது படுக்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. கண்கள் நிறைய தூக்கக் கலக்கம். உடம்பில் சோர்வு.

“வந்திட்டியாடி பரீதா?” சமையலறைக்குள் நின்ற உம்மா சப்தமிட்டாள்.

“ஓம்மா”

“வாப்பா கடையிலிருந்து வந்ததுக்கப்புறம்தான் எல்லாருமா சாப்டோணும். அது வரையிலே நீ குர்ஆனை எடுத்து வைச்சு ஓது. நல்ல சத்தமா ஓது. நானும் கேட்டுக்கிட்டிருக்கன்”

பரிதாவுக்கு எரிச்சல். உம்மாவின் சொல் மீறி பாயில் படுத்துவிட்டால் அடிப்பார் என்ற பயம். தாயின் பேச்சுக்கு மறு பேச்சு பேசாமல் உள்ளுக்குள் குமுறி வளர்க்கப்பட்டவள். எப்போதுமே சுயநலமாக சிந்திக்கும் தாய்! கால்களை இழுத்து நடந்து சென்று புனித குர்ஆனை எடுத்து வந்து மெதுவாக ஓதத் தொடங்;கினாள்.

சமையலறைக்குள் நின்று தாய் எட்டிப் பார்த்தாள்.

“என்னடி முணுமுணுக்கிற? எங்கேடி தலையிலே முக்காடு? தலையை மூடிக்கொண்டு சத்தமிட்டு ஓதுடி” என்றாள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

அதிகாலையில் கண்விழித்தல். தாயின் கைக்குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், வளர்த்தல், குர்ஆன் மதரசா, பாடசாலை, வீட்டுவேலை என பரிதாவின் பொழுதுகள் கழிந்துகொண்டிருந்தன.

“ஏம்மா. எல்லாருடைய வீட்டிலேயும் ரிவி இருக்கே. நாமும் ஒன்று வாங்குவோமா?” பத்தாவது வயதில் ஐந்தாம் ஆண்டில் படிக்கும் பரிதா ஒரு தடவை தாயிடம் கேட்டாள்.

“ஓ.ஓ. அந்த முசிபத்துதான் இஞ்ச இப்ப தேவைப்படுதாக்கும். அதுலே என்னத்தடி காட்டுறானுகள்? அன்டைக்கி என்ட தங்கச்சிட ஊட்ட போனப்போ நானும் அந்தச் சனியனைப் பார்த்தேன். அவக புதுசா ஒன்டு எடுத்திருக்காக. எல்லாமே பலாய்கள்றி. அரைகுறையா உடுத்துக்கிட்டு அதையும் இதையும் காட்டிக்கிட்டு ஹைவான்களா (மிருகங்களாக) வாராளுகள்றி. உன்னைப் போல பொண் புரசுகள் பார்க்கிறமாதிரியாகவாடி இருக்கு அது? அந்த பலாய் நம்முட ஊட்ட வாணாம் வாப்பா” சில வசனங்களிலேயே பரிதாவின் மனதில் துளிர்த்திருந்த ஆசையை தாய் அறுத்து விட்டாள்.

பரிதா இப்போது பெண்கள் கல்லூரியொன்றில் ஏழாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சை சித்தியடையவில்லை. அதற்காக பெற்றோரிடமிருந்து நிறையவே வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“ஏன்டி சனியன் பாஸ் பண்ணல்ல? எனக்குத் தெரிந்த எத்தனையோ புள்ளைகள் பாஸ் பண்ணியிருக்காங்க. நீ

மட்டும்தான்டி பாஸ்பண்ணாம உட்டிருக்கே. நாலு பேரு எனக்கிட்ட கேக்காங்கடி நீ பாஸ் பண்ணினயான்னு. நான் தலையை கவிழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்டி” என்றாள் பல்கீஸ் முகம் நிறைந்த கோபத்துடன்.

“அதுக்கு என்னை ஊட்ல படிக்க உட்டயா? புள்ளய வச்சுக்க புள்ளய வச்சுக்கன்னுஸ”

“என்னடி தொணதெணக்கிற? ஸ்கூல்ல படிச்சது காணாம டியூசனுக்கு வேற போனதவாடி நீ?”

பரிதாவுக்கு தனது மனதில் எழுவதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட வேண்டும் என்ற அவஸ்தை. கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவரும் ஓர் அடிமையாக அல்லது மனித மிருகமாகக் கருதி தாய் தன்னை வளர்த்து வருவதையும், தன் உணர்ச்சிகளுக்கும் ஆசாபாசங்களுக்கும் எப்போதுமே மதிப்புத் தராமல் விடுவதையும், தன்னைப் போன்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அல்லது அனுபவிக்க வேண்டிய மகிழ்ச்சிகளில் துளியைத் தானும் அனுபவிக்க விடாமல் தடைகளை ஏற்படுத்துவதையும், தனக்குள் தங்கி அல்லது மறைந்திருக்கும் திறமைகளை வெளிப்படுத்த ஏதுக்களை ஏற்படுத்தித் தராததையும்ஸஸ. வெடிக்கலாமாவென நினைத்து, அப்போதும் தன்னை அடக்கிக்கொண்டாள்.

இப்படித்தான் இன்னுமொரு நாள். அவளது ஒன்று விட்ட மாமாவொருவன் வீட்டுக்கு வந்தான். தாயுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது பையினுள் அதுவரை உறங்கிய கைபேசி சரேலெனத் துடித்து அழுதது. அவன் அதைக் காதில் வைத்துப் பேசினான்

“என்ன விலை மாமா இது?” பரீதா கேட்டாள்.

“ஏன் கேக்கே? உனக்கும் வாங்கிப் பாவிக்க விருப்பமோ? உலகத்திலே நடக்கிற பலாய் எல்லாம் இப்போ இதனாலதான்

நடக்குதாம்” என்றாள் மாமாவுக்குப் பதிலாக ஊஞ்சலிலிருந்தவாறு பல்கீஸ்.

“இது ஐயாயிரம்தான். ஆனா பல விலைகளிலேயும் விக்குது. நீ உன்;ட வாப்பாகிட்டச் சொல்லி ஒன்றை வாங்கேன்”

“அதான் உம்மாவே சொல்லிட்டாங்களே. எல்லா பலாயும் இதனாலதான் நடக்குதாம்னு. இதுக்குப் பிறகு வாப்பா வாங்கித் தரப் போறாரா என்ன?” கூறியவாறு பரிதா பெருமூச்;சொன்றை வீசினாள்

நாட்டில் இடம்பெற்ற இனப் பிரச்சினை காரணமாக நானா திசைகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை நடாத்திக்கொண்டிருந்த நெய்னாகுடிவாசிகள் தொடர்ந்தும் அப்பகுதிகளில் வர்த்தகம் செய்ய முடியாமல் தமது சொந்தக் கிராமத்துக்கே வந்து பிரதான வீதியிலும் அதனை அண்டியதான குறுக்கு வீதிகளிலும் வர்த்தக நிலையங்களை அமைத்துக்கொண்டனர். பரீதாவின் தகப்பனைப் போன்ற சிறிய வியாபாரிகளின் விற்பனைகள் கணிசமாகக் குறைந்து கொண்டு போனதுடன் சிலர் கடைகளையும் மூடினர். அவர்களில் ஒருவனாக பரிதாவின் தகப்பனும் கடையை இழுத்து மூடிவிட்டு பெரியதொரு சில்லறைக் கடையில் விற்பனையாளனாக ஆனான்.

பரிதா எட்டாம் ஆண்டில் படிக்கும்போதே ஆளாகிவிட்டாள்.

“இனி நீ படிச்சது போதும். வீட்ட இருந்து வீட்டு வேலைகளை நல்லா பழகு” என்றாள் பல்கீஸ்.

பரிதாவுக்கு தாய் இப்படிக் கூறியது பிடிக்கவேயில்லை. தான் தொடர்ந்து படித்து ஆசிரியையாக ஆகவேண்டுமென்பது அவளது சிறு வயதிலிந்து மனதில் உருவாக்கி வந்ததோர் ஆசை. அவளது உம்மாவின் கட்டுப்பெட்டித் தனத்திலிருந்தும், சகிக்கமுடியாத சிறுபிள்ளைத் தனமான சிந்தனைகளிலிருந்;தும் விடுபடுவதென்பது அவளைப் பொறுத்தவரை முயற்கொம்பு. மழைக்குத்தானும் பாடசாலை தாழ்வாரங்களி;ல் கூட

ஒதுங்காதவள் பல்கீஸ். தொடர்ந்து படிப்பதற்காக பாடசாலைக்குப் போய்த்தான் தீருவேன் என அவள் அடம்பிடித்தால் மகளின் உடலில் சூட்டுக்கோலால் தீட்டுவதற்கும் தயங்காதவள்.

தாயின் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசாமல் பரீதா மௌனியானாள். பல்கீஸ் மீண்டும் கர்ப்பினியானதால் வீட்டு வேலைகள் அனைத்துமே பரீதாவின் தலைமீது சுமத்தப்பட்டன.

காலம் ஓடியது. பரிதா உயர்ந்து அகன்று முகத்தால் விரிந்து கனியப்போகும் கொவ்வைப் பழமாக காட்சியளிக்கும் காலத்தில்தான் அவளது தகப்பன் தாயிடம் கூறியவைகளை அவளுக்கு ஒட்டுக் கேட்க முடிந்தது.

“அவன் நல்லதொரு பொடியன். வயது முப்பந்தைந்துதானாம். அவன்ட பொஞ்சாதி மௌத்தாப்போனதாலே புள்ளைகள் ரெண்டையும் வளர்க்கத்தான் ரெண்டாம் தாரமா ஒரு பொண் தேடுறாங்களாம். அதான் நம்ம பரிதாவைக் கேட்டனுப்பி இருக்காக. இதைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கே?” தகப்பன் தாயிடம் கேட்டான்.

“நாம இருக்கிற நிலையிலே எப்படீங்க ஒரு நல்ல இடம் பார்க்கிற? இவளுக்குப் பின்னால இன்னும் நாலு பொம்புள புள்ளைகள் வளர்ந்துகிட்டு இருக்கு. கல்யாணம் முடிக்காத ஆளைத்தான் பார்க்கணுமென்றா குமரை வைச்சுக்கொண்டு இருக்கவேண்டியதுதான். கடைசியிலே குமரு முத்தி குரங்கான கதைதான்.”

“அப்போ ஒத்துக்கலாம்னு சொல்றே?”

“வேற என்னங்க செய்றது? புதுசா ஊடு கட்டி புள்ளயை முடிச்சுக்கொடுக்கக்கூடிய நிலைமையிலேயா நாம இருக்கோம்?”

“அதான் இதுக்கு ஓம்படலாம்;னு நானும் நினைக்கேன். அவங்கட ஊடு பெரிய ஊடாம். அங்க கொண்டு போய் பரிதாவை வைச்சிக்கொள்ளுவாங்களாம்;”

“பொடியன் நல்லாவனான்னு ஒன்றுக்கு ரெண்டு தடவ நல்லா விசாரிச்சுக்கொள்ளுங்க.”

“எதுக்கும் பரிதாவிடமும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுடலாமா?”

“எதுக்குங்க கேக்கணும்? என்னைக் கேட்டா உங்களை எனக்கு முடிச்சுத்தந்தாங்க? நாம ரெண்டு

பேரும் இத்தனை பிள்ளைகளைப் பெத்து சந்தோசமா வாழல்லியா? அவளைக் கேட்டா ஒன்டு

வேணுமென்பா. அல்லது வாணாம்பா. வாணான்டா வேற மாப்பிள்ளை அவவா பார்க்கப் போறா?

அவவா வீடு கட்டப் போறா?. எல்லாம் நாமதான் செய்யணும். அதுக்கெல்லாம் கையிலே துட்டு

இருக்கணுமே. அவளைக் கேக்கத் தேவலை. முடிச்சுக் கொடுப்பம்”

இரண்டாம் தாரமாக ஒருவனுடன் வாழப் போவது பரிதாவுக்கு கொஞ்சமேனும் விருப்பமில்லை. தாயிடம்

அதைப் பத்திக் கதைப்பதற்கே அவளுக்குப் பயமாகவிருந்தது. தனிமையாக இருக்கும்போதெல்லாம்

இதுவரை முகம் பார்க்காத ஒருவனுடன் சேர்ந்து வாழுவதைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே

மூழ்கியிருந்தாள். நடக்;கப்போகும் திருமணம் அவளது தாயின் இரும்புப் பிடியிலிருந்து அவளுக்கு

ஒருவாறு விடுதலை பெற்றுத் தரவிருந்தாலும் தான் அந்த வீட்டை விட்டும்போனபின்னர் தனக்குப் பதிலாக

அடுத்ததாகவிருக்கும் மஹ்மூதா அகப்பட்டுக்கொள்வாளே என்ற ஆதங்கமும் அவளுக்கு இருந்தது.

பெரிதான ஆடம்பரமில்லாமல் பரிதாவின் திருமணம் இடம்பெற்று முடிந்தது. அவளின் கரம் பிடித்துக்

கொடுக்கப்பட்டவன் எதிர்பார்த்ததுக்கு முற்றிலும் மாறாக கனிவானவொருவனாக அவளுக்குத் தெரிந்தான்.

திருமணம் ஆன மூன்றாம் நாள் அவளது கணவனின் வீட்டுக்கு நிரந்தரமாக வாழுவதற்காக செல்வது

தொடர்பான நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருந்தன.

பரிதாவின் கையைப் பற்றி வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரை நோக்கி அவளது கணவன் அவளை

அழைத்துச் செல்லும்போதுஸ..

“பரிதா. இஞ்ச கொஞ்சம் வந்திட்டுப் போ” என்றாள் மகளைப் பார்த்து பல்கீஸ்.

“என்னம்மா?”

“எல்லாம் சரிதான். இப்போ நீ புருசன்ட ஊட்டுக்கு வாழப் போகப்போறே. அவருக்கு சின்னஞ்சிறுசுகளா

ரெண்டு புள்ளைகளும் இருக்காங்க. போற இடத்திலே நாலு பேரு முகம் கோணாம பார்த்து

நடந்துக்கணும். தெரியுமா?”

பரிதா தாயை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளுடைய பார்வை முழுதும் வெறுப்பு கரைபுரண்டது. தனக்கு

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் தனது மனதினுள் அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை உணர்ச்சிகளையும்

தாயின் முகத்தில் கொட்டிவிட்டுப் போகவேண்டுமென்ற ஆவல் குபுக்கென எழுந்தது.

“என்ன சொன்னே? பார்த்து நடந்துக்கணுமா? அதைத்தானே இத்தனை வருசமா நீ எனக்குச் சொல்லித்

தந்திருக்கே? என்றாவது ஒரு நாள் உன்ட மகளும் ஒரு பெண். அவளுக்கும் ஆசா பாசங்களும்,

உணர்வுகளும் இருக்கு. அவளும் இந்த உலகத்திலே இருக்கிற இன்பங்களையும் சந்தோசங்களையும்

அனுபவிக்கவேண்டியவள் என்று நீ யோசிச்சிருப்பியா? எனக்கு இயற்கையாகவே எழுகிற

உணர்ச்சிகளையெல்லாம் பலத்காரமாக அடக்க வைச்சி என்னை ஒரு மரக்கட்டையாக வளர்த்து

வந்தவள்தவா நீ? நீ பெத்துப்பெத்து விட உன் பிள்ளைகளை இவ்வளவு காலமும் வளர்த்தது போக

இனிமேல் எனக்கு நீ முடிச்சித் தந்தவரது பிள்ளைகளை வளர்க்கவேண்டிய பொறுப்புக்கு என்னை

ஆளாக்கினவள்தவா நீ! என் போன்ற பெண்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய எந்த சுகத்தையோ

சுதந்திரத்தையோ எனக்குக் காட்டினியா? அப்படிப்பட்ட நீ நான் போற இடத்திலே பார்த்து

நடந்துக்கணும்னு எனக்கு புத்தி சொல்றே. இல்லியா? எனக்குச் செய்த இப்படியான கொடுமைகளை என்ட

தங்கச்சிமாருக்கு இனிமேல் செய்யாத. அவங்க படிச்சுக்கொண்டிருக்கிறாங்க. அவங்களை தொடர்ந்து

படிக்க வை. ஒன்டு மட்டும் கடைசியா சொல்லிட்டுப் போறன். அவருட ரெண்டு பிள்ளைகளையுமோ

அல்லது எனக்குப் பிறக்கப்போற பிள்ளைகளையுமோ எந்தக் காரணம் கொண்டும் அவங்கட

உணர்ச்சிகளை மழுங்கடித்து நான் வளர்க்கவே மாட்டேன். இது சத்தியம். நான் வாறன்” கூறியவாறே

அதுவரை தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கிக் கிடந்த சளி உருண்டையை காரி ‘தூ..’ என

உரத்துத் துப்பிவிட்டு பரிதா கணவனை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

-------------------------------------


 அவள்


- எலையா க.முருகதாசன்-


அவசரமாக வெளிக்கிட்டு வேகமாக கதவு வரையும் போன தர்சினியை "எங்கை அவசரமாககப் போகிறாய்" எனக் கேட்ட தாயின் குரல் தடுத்து நிறுத்துகின்றது.

"சகானா" அவசமாகக் கதைக்க வேணுமாம் வரச் சொன்னவள் அதுதான் போய்க் கொண்டிருக்கிறன்" என்று போன போக்கில் சொல்லிக் கொண்டே தர்சினி பெருந்து நிலையத்தை நோக்கி வேகமாக நடக்கிறாள்.

தன்னை அவசரமாக வரச் சொன்ன சகானாவின் குரலில் வழமைக்கு மாறான பதட்டமும் சோகமும் இருப்பதை கைத்தொலைபேசியில் பேசிய தொனியிலிருந்து அறிந்து கொண்ட தர்சினி நிலை கொள்ளாமல் தவித்தாள்.

தர்சினியும்; சகானாவும் அவர்கள் இருவரும் வசித்து வந்த அனன்பேர்க் நகரில்  ஒரே வங்கியில் வேலை செய்பவர்கள்.அதனால் சகானாவின் குணத்தை அவள் அறிந்து வைத்திருந்தாள் .சகானா எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுபவள், வேகமாக கோபப்படுபவள். பலமுறை அது அவளுக்குப் பாதமாகவே முடிந்திருக்கிறது.என்னவாக இருக்கும், அவசரமாக கதைக்க வேணும் என்று ஏன் வரச் சொன்னவள் என அவளுடன் பழகி வரும் நாட்களில் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளையும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து அதுவாக இருக்குமோ இதுவாக இருக்குமோ என எண்ணியவாறு பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தவள் புறப்பட  கதவு பூட்டிய நிலையில்  ஆயத்தமாயிருந்த பேருந்தின் சாரதிக்குக் கையைக் காட்டி நிறுத்தும்படி செய்து வேகமாக ஏறி மூச்சு வாங்கியபடி இருக்கையில் அமர்கிறாள்.

"நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்" எனக் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பிய தர்சினி யன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவளுக்கு என்ன நடந்திருக்கும் என்ற பதட்டத்துடன் அவள் வரச்சொன்ன இடத்தில் உள்ள பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கியவள், இறங்கிய இடத்தில் உள்ள கடைத்தொகுதி சுணையின் படிக்கட்டில் சகானா உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்ட தர்சினி வேகமாக அந்த இடத்திற்கு போய்ச் சேருகிறாள்.அவளின்  தோளில் கைவைத்தபடியே சகானாவின் அருகில் உட்காருகிறாள்.தனது தோழியைக் கண்டதும் சகானா குமுறி அழுதபடி அவளின் தோளில் சாய்ந்து விம்மி விம்மி அழுகிறாள்.

"என்னடி சொல்லு ஏன் அழுகிறாய் " என்று சொல்லியவாறு அவளின் தலையை நிமிர்த்துகிறாள். தான் இனி உயிரோடை இருக்கமாட்டன் எனச் சொல்லியவாறு தனது கைத்தொலைபேசியில் தனது பெயரில் இருக்கும் முகநூலைக் காட்டுகிறாள். சகானாவின் பெயரில் அவளின் அரைகுறை நிர்வாணப்படங்கள் இருக்கின்றன. வெவ்வேறு இளைஞர்களை கட்டியணைத்தபடி இருக்கும் படங்களும் இருக்கின்றன.

அதிர்ச்சியடைந்த தர்சினி "என்னடி இதெல்லாம்" என்று கேட்க, என்னுடைய படத்தை எங்கிருந்தோ எடுத்து யாரோ எனது பெயரில் முகநூலைத் திறந்து இப்படிச் செய்திருக்கிறார்கள்" என அழுதவாறு சொல்கிறாள். படங்களுக்குக் கீழ் ஜேர்மன் மொழியிலும், ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் மிக மோசமான அருவருக்கத்தக்க கருத்துக்கள் இருந்தன.

"இது உன்னுடைய படமா" தர்சினி கேட்க,என்னுடைய முகத்தை எடுத்து யாரோ கிராபிக்கில் இதைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எந்த வித்தியாசமும் தெரியாமல் செய்திருக்கிறார்கள், இந்தப் படங்களை அழிப்பதற்கு நான் எவ்வளவோ முயற்சித்தும் முடியாமல் போய்விட்டது.அப்பா அம்மாவிற்கு இன்னும் தெரியாது, தெரிந்தால் என்ன நடக்குமோ தெரியவில்லை.

"நான் உனக்குக் கனநாளாய்ச் சொன்னனான் தெரியாதவர்களை முகநூலில் இணைக்க வேண்டாம் என்று.நிறைய லைக்குகள் கிடைக்க வேண்டுமென்ற பேராசையாலை அறியாதவர்கள் எல்லாரையும் இணைத்து இப்ப பார் எங்கை போய் முடிஞ்சிருக்கு என்று, பொலிசிலை போய் அறிவித்தியா" என தர்சினி கேட்க இல்லை என்கிறாள்."சரி வா என்னுடன,; பொலிசிலை போய் முறைப்பாடு கொடுத்தால் அவர்கள் யாருடைய கொம்பியூட்டரிலிருந்து இந்த முகநூல் செய்யப்பட்டது என்று கண்டுபிடித்துச் சொல்வார்கள் வா"என தர்சினி சகானாவின் கையைப் பிடித்து எழுப்புகிறாள்."தர்சினி வேண்டாம் வேண்டாம் அது எல்லாருக்கும் தெரியவந்திடும் வீட்டுக்கும் தெரிந்திடும்" என அவளைத் தடுக்கிறாள். மீண்டும் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்த தர்சினி" உன்னட்டை ஒரு விசயம் கேட்கிறன் மறைக்காமல் சொல்லு, உன்னை யாரையாவது காலித்து நீ அவனை வேண்டாம் என்று அவனுக்கு சொல்லியிருக்கியா" எனக் கேட்க, கொஞ்சம் தடுமாறிய சகானா "இல்லை இல்லை அப்படி யாரையும் நிராகரிக்கவில்லை"என்கிறாள்

சகானாவின் பதிலில் திருப்திப்படாத தர்சினி. "நீ எதையோ மூடி மறைக்கிறாய் முகமே காட்டுது" எனச் சொல்ல, "தர்சினி சொன்னால் நம்பு அப்படி ஒன்றும் இல்லை" என்கிறாள்.மனதைப் போட்டுக் குழப்பாதை, கோபத்தைக் குறைத்துக் கொள், உணர்ச்சிவசப்படாதை உன்னுடைய குணம் எனக்குத் தெரியும், வீட்டிலை போய் அமைதியாக இரு. இதை யார் செய்தது என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம்" எனச் சொல்லியவாறு அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறி இருவரும் போகிறார்கள். சகானா தான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும் இறங்கி தனது வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

தர்சினி வீட்டின் கதவைத் திறந்ததும்" தாய் பதட்டத்துடன் சகானாசை; சந்திச்சியா" என்கிறாள்" ஓமம்மா" என்கிறாள். "அங்கை ஏதோ பிரச்சினையாம் சகானாவை தகப்பன் அடிக்கப் போக அவள் கோபத்திலை நிலம் கழுவிற தண்ணியை எடுத்துக் குடிச்சிட்டாளாம். ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போனவை ஒரு ஆபத்தும் இல்லையாம்" எனத் தாய் சொல்ல அதிர்ச்சியடைந்த தர்சினி"யாரம்மா சொன்னது" எனக் கேட்க, பக்கத்து வீட்டு சகுந்தலா சொன்னவள்" என்கிறாள்.வந்த வேகத்திலே தர்சினி சகானா இருக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுகிறாள்.

சகானாவை ஆஸ்பத்திரியில் பார்த்திட்டு வந்ததன் பின் தர்சினி அமைதியாக இல்லை. தனது தோழியின் தற்கொலை முயற்சிக்கு யார் காரணமாக இருக்கும் எண்ணியபடியே இருந்தாள். அன்றிரவு தனது லப்ரப் பழுதடைந்துவிட்டதால் தனது அண்ணனின் கொம்பியூட்டருக்கு முன்னால் இருந்து, ஒரு  ஆய்வுக்கட்டுரையை பதிவு செய்வதற்காக பதியாத பென்றைவ் இருக்குதா என ஒன்றை எடுத்து கொம்பியூட்டரில் பொருத்தி கிளிக் செய்தவளுக்கு பெரும் அதிர்ச்சி. சகானாவின் முகநூலில் இருந்த அவளின் அரைகுறை நிர்வாணப்படங்கள் அத்தனையும் இருந்தன.சகானாவின் போலியான முகநூலும் அதில் இருந்தது.கோபத்தின் உச்சிக்கே போய்விட்டாள் தர்சினி.வேகமாக கூடத்திற்கு வந்த தர்சினி அங்கே தாயும் தகப்பனும் தனது அண்ணனும் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை; கண்டதும்" டேய் நீதானா அந்தக் கேவலமான வேலையைச் செய்தனி" என்று கோபத்துடன் அவன் சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டே, அவன் முகத்துக்கு நேரே பென்றைவ்வைப் பிடித்தபடி "இது என்ன" பல்லை நெருமினாள். 

அண்ணா அண்ணா எனப் பாசமாக அழைப்பவள் பத்திரகாளியாக டேய் என்று சொல்லி நின்றதைப் பார்த்து தகப்பனும் தாயும் திகைத்து நிற்க , சகானாவின் அரைநிறை நிர்வாணப் படங்களைப் போட்டு முகநூல் செய்தவன் இவன்தானப்பா, அவள் தற்கொலை செய்யப் போனதற்கும் இவன்தானப்பா காரணம், இனி எப்படி அவளின்ரை முகத்திலை விழிப்பன்  என விக்கி விக்கி அழுது கொண்டே எல்லாவற்றையும் சொல்ல, "ஏனடா இந்த வேலையைச் செய்தனி" என அடிக்க கையோங்கிய கணவனைத் தாய் தடுத்து" சொல்லு ஏன் இப்படிச் செய்தனி சொல்லு, நீதான் இதைச் செய்தனி என்று மற்றைவை அறிந்தால் எங்களைக் காறித் துப்புவினமே, சொல்லடா ஏன் செய்தனி எனக் கேட்க" அவன் தலையைக் குனிந்தபடியே "அவளை நான் விரும்பினன், அதை அவளிட்டைச் சொன்னன், அதற்கு அவள் "உன்ரை மூஞ்சைக்கு நீ என்னை விரும்பிறியா" என்றாள் அதுதான்..." " அதற்காக இப்படிக் கேவலமாகவா செய்வாய" என்ற தந்தை ;. இது பாரதூரமான குற்றம்.அதுகள் பொலிசிலை அறிவித்தால் மானம்மரியாதை எல்லாமே போயிருக்கும். உனக்கும் ஒரு தங்கச்சி இருக்கிறாள் அதை நினைச்சியா, சகானாவுக்கு உன்னிலை விருப்பமில்லையென்றால் விட வேண்டியதுதானே. சகானாவின் அப்பா அம்மா எங்களுடைய குடும்ப நண்பர்கள். என்ரை கண்ணுக்கு முன்னாலை இப்ப எல்லாத்தையும் அழி...இப்ப அழிக்க வேணும்.. தந்தையின் கண்முன்னால் எல்லாவற்றையும் அழித்தான்.

இனி எப்படி அந்தக் குடும்பத்துடன் கதைக்க முடியும் எனக் கொலைக் குற்றவாளி போல நடுங்கி நின்றனர் தாயும் தகப்பனும். எனது அண்ணன்தான் இதையெல்லாம் செய்தான் என்று எப்படி என் தோழிக்குச் சொல்வேன் என எதுவுமறியாமல் தவித்து கண்ணீர் வழிய சோபாவில் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தாள் தர்சினி.  


நிறைவு

----------------------------------